በመስቀል ላይ የቀረበው የክርስቶስ መሥዋዕትና የእኛ መባ

ክርስቶስ፦

ፍጹም መሥዋዕት ያልሆነ አንዳች ነገር በእኔ እንዳይቀር፣ መለኮታዊውንም ቍጣ ለማብረድ፣ እጆቼን ዘርግቼ ሰውነቴም ራቁቱን ሆኖ በመስቀል ላይ ስለ ኃጢአትህ ራሴን በፈቃዴ ለእግዚአብሔር አብ እንዳቀረብሁ፣ እንዲሁ አንተም በየዕለቱ በቅዳሴ ከችሎታዎችህና ከፍቅሮችህ ሁሉ ጋር፣ በተቻለህም መጠን በታላቅ ውስጣዊ አምልኮ፣ ራስህን ንጹሕና ቅዱስ መባ አድርገህ ለእኔ ለማቅረብ ፈቃደኛ ልትሆን ይገባሃል።

ራስህን ፈጽመህ ለእኔ ከመስጠትህ በቀር ከዚህ የሚበልጥ ምን እለምንሃለሁ? የምትሰጠኝን ሌላ ነገር ሁሉ ከቁም ነገር አልቈጥረውም፤ እኔ የምፈልገው አንተን እንጂ ስጦታህን አይደለምና። እኔ ከሌለሁህ ሁሉ ነገር ቢኖርህ እንደማይበቃህ፣ እንዲሁ ራስህን ካልሰጠህ የምትሰጠው ምንም ነገር ደስ ሊያሰኘኝ አይችልም።

እንግዲህ ራስህን ለእኔ አቅርብ፤ ለእግዚአብሔርም ሁለንተናህን ስጥ—መባህ ተቀባይነት ያገኛል። እነሆ፥ እኔ ሁለንተናዬ የአንተ፣ አንተም ለዘላለም የእኔ ትሆን ዘንድ ስለ አንተ ራሴን ፈጽሜ ለአብ አቀረብሁ፤ ሥጋዬንና ደሜንም በሙሉ ምግብ አድርጌ ሰጠሁ።

ነገር ግን በራስህ ብትታመን፣ ነጻ ፈቃድህንም ለፈቃዴ ባታቀርብ፣ መባህ ያልተሟላ፣ በመካከላችን ያለውም አንድነት ፍጹም ያልሆነ ይሆናል። ስለዚህ ጸጋንና የልብን ነጻነት ለማግኘት ብትሻ፣ ራስህን በፈቃድህ በእግዚአብሔር እጅ ማቅረብ ከሥራህ ሁሉ ይቅደም። በውስጣቸው ነጻ የሆኑና የበሩ ሰዎች እጅግ ጥቂቶች የሆኑት ስለዚህ ነው—ራሳቸውን ፈጽመው መካድን አያውቁምና።

ቃሌ ጸንቶ ይኖራል፦ «ማንም ከእናንተ ያለውን ሁሉ የማይተው ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም።»

እንግዲህ ደቀ መዝሙሬ ልትሆን ብትወድ፣ በሙሉ ልብህ ራስህን ለእኔ አቅርብ።