የክርስቶስን መልክ መምሰል

«ልጁ በብዙ ወንድሞች መካከል በኵር ይሆን ዘንድ፥ አስቀድሞ ያወቃቸው የልጁን መልክ እንዲመስሉ አስቀድሞ ደግሞ ወስኖአልና።» (ሮሜ 8:29)።

እግዚአብሔር እኛን ሲፈጥር የነበረው የመጨረሻ ዓላማ በመጨረሻ «የክርስቶስን መልክ እንድንመስል» ነበር። ክርስቶስ በብዙ ወንድሞች መካከል በኵር ሊሆን፣ ወንድሞቹም እርሱን ሊመስሉ ነበር። የሕይወታችን ተግሣጽና ሥልጠና ሁሉ ይህንኑ ፍጻሜ ዓላማ ያደረገ ነው፤ እግዚአብሔርም በሰው ልብ ሁሉ ውስጥ፣ ምንም ያልተቀረጸና በቃል ያልተገለጠ ቢሆን፣ ልብ ወደሚያውቀው ወደ መልካሙና ወደ ከፍተኛው ነገር የሚያዘነብል ናፍቆት ተክሎአል።

እያንዳንዳችን ተሠርተን ስንጠናቀቅ ምን መሆን እንዳለብን የሚያሳየው ናሙና ክርስቶስ ነው። እርሱ በብዙ ወንድሞች መካከል በኵር ይሆን ዘንድ መልኩን እንድንመስል «አስቀድሞ ተወስነናል»። ከክርስቶስ ጋር «ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች» (2ኛ ጴጥሮስ 1:4) ልንሆን ይገባናል፤ በክርስቶስ መንፈስ ልንሞላ፣ የትንሣኤ ሕይወቱን ልንካፈልና እርሱ እንደ ተመላለሰ ልንመላለስ ይገባናል። እርሱ ከአብ ጋር አንድ እንደ ሆነ እኛም ከእርሱ ጋር አንድ ልንሆን ይገባናል፤ እግዚአብሔር ለእርሱ የሰጠውንም ክብር እርሱ ለእኛ ይሰጠናል። ይህ ሁሉ በተፈጸመ ጊዜ፣ ያን ጊዜ እንጂ ከዚያ በፊት አይደለም፣ እግዚአብሔር እኛን በመፍጠሩ ያለው ዓላማ ፍጹም ይፈጸማል፤ እኛም «በመልኩ እንደ ምሳሌው» ሆነን እንቆማለን።

የእርሱን መልክ መምሰላችን በእግዚአብሔር አሳብ ውስጥ የተፈጸመ ሐቅ ነው፤ እኛ ግን፣ እንዲህ ማለት ከተቻለ፣ ገና በፋብሪካው ውስጥ ነን፤ ታላቁ ዋና ሠራተኛም በእኛ ላይ እየሠራ ነው። «ወዳጆች ሆይ፥ አሁን የእግዚአብሔር ልጆች ነን፥ ምንም እንደምንሆን ገና አልተገለጠም። ዳሩ ግን ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን።» (1ኛ ዮሐንስ 3:2)።

ስለዚህም እንዲህ ተብሎ ተጽፎአል፦ «እንዲሁ ደግሞ። ፊተኛው ሰው አዳም ሕያው ነፍስ ሆነ ተብሎ ተጽፎአል፤ ኋለኛው አዳም ሕይወትን የሚሰጥ መንፈስ ሆነ። ነገር ግን አስቀድሞ ፍጥረታዊው ቀጥሎም መንፈሳዊው ነው እንጂ መንፈሳዊው መጀመሪያ አይደለም። የፊተኛው ሰው ከመሬት መሬታዊ ነው፤ ሁለተኛው ሰው ከሰማይ ነው። መሬታዊው እንደ ሆነ መሬታውያን የሆኑት ደግሞ እንዲሁ ናቸው፥ ሰማያዊው እንደ ሆነ ሰማያውያን የሆኑት ደግሞ እንዲሁ ናቸው። የዚያንም የመሬታዊውን መልክ እንደ ለበስን የሰማያዊውን መልክ ደግሞ እንለብሳለን» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:45-49)።

በዘፍጥረት የተጀመረው ይህ ሂደት በራእይ እንደ ተፈጸመ ሲነገር ማየት እጅግ የሚያስደስት ነው፤ በዚያም «የሰው ልጅ የሚመስለውን» ለቅዱስ ዮሐንስ ድል ለሚነሡት ይህን ትርጉሙ ጥልቅ የሆነ መልእክት ሰጠ፦ «ድል የነሣው በአምላኬ መቅደስ ዓምድ እንዲሆን አደርገዋለሁ፥ ወደ ፊትም ከዚያ ከቶ አይወጣም፤ የአምላኬን ስምና የአምላኬን ከተማ ስም፥ ማለት ከሰማይ ከአምላኬ ዘንድ የምትወርደውን አዲሲቱን ኢየሩሳሌምን፥ አዲሱንም ስሜን በእርሱ ላይ እጽፋለሁ» (ራእይ 3:12)። በመጽሐፍ ቅዱስ ስም ሁልጊዜ ባሕርይን ስለሚያመለክት፣ ይህ መልእክት ሊኖረው የሚችለው ትርጉም አንድ ብቻ ነው፤ ይኸውም በመጨረሻ የእግዚአብሔር ዓላማ ተፈጸመ፣ የሰውም መንፈሳዊ እድገት ተጠናቀቀ፤ ሰውም እግዚአብሔር ከመጀመሪያው ያሰበውን ሆነ፤ የእግዚአብሔር ስም በላዩ ሊጻፍበት እስኪገባው ድረስ በእውነት እንደ መልኩና እንደ ምሳሌው ተሠራ ማለት ነው!

እንዲህ ባለው የከበረ ዕጣ ፊት ቃላት ይጠፋሉ! ጌታችን ግን በዚያ ድንቅ ጸሎቱ ስለ ወንድሞቹ ሲለምን ይህን አስቀድሞ ያሳያል፦ «ሁሉም አንድ እንዲሆኑ፥ አባት ሆይ፥ አንተ በእኔ እንዳለህ እኔም በአንተ፥ እንዲሁ እነርሱ ደግሞ በእኛ ይሆኑ ዘንድ፥ አንተ እንደ ላክኸኝ ዓለም ያምን ዘንድ።

እኔም፥ እኛ አንድ እንደ ሆንን አንድ ይሆኑ ዘንድ፥ የሰጠኸኝን ክብር ሰጥቻቸዋለሁ፤ እኔ በእነርሱ አንተም በእኔ፥ በአንድነት ፍጹማን እንዲሆኑ» (ዮሐንስ 17:21-23)። ከዚህ የቀረበ ወይም ከዚህ የተሟላ አንድነት ሊኖር ይችላልን?

ጳውሎስም ከክርስቶስ ጋር አብረን መከራ ብንቀበል አብረን ደግሞ እንደምንከበር ሲናገር፣ እንዲሁም «ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ» (ሮሜ 8:18) ብሎ ሲያረጋግጥ ይህን የከበረ ፍጻሜ አስቀድሞ ያሳያል።

ፍጥረት ሁሉ የዚህን ክብር መገለጥ ይጠባበቃል፤ ጳውሎስ በመቀጠል «የፍጥረት ናፍቆት የእግዚአብሔርን ልጆች መገለጥ ይጠባበቃልና» (ሮሜ 8:19) ይላልና። በመጨረሻም እንዲህ ሲል ይጨምራል፦ «እርሱም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን የመንፈስ በኵራት ያለን ራሳችን ደግሞ የሰውነታችን ቤዛ የሆነውን ልጅነት እየተጠባበቅን ራሳችን በውስጣችን እንቃትታለን» (ሮሜ 8:23)።

እኔ ከመጠቈም ያለፈ ልናገርለት የማልደፍረውን እንዲህ ያለውን የከበረ ዕጣ እያየን፣ ወደ እርሱ የምንደርስባቸውን ሂደቶች ምንም ያህል የሚያሠቅቁ ቢሆኑ በደስታ ልንቀበላቸው አይገባንምን? ይህንንስ ለማስገኘት በመርዳት «አብረንም እየሠራን» (2ኛ ቆሮንቶስ 6:1) ለመገኘት በጉጉትና በትጋት ልንጥር አይገባንምን? ታላቁ የአናጺ አለቃ እርሱ ነው፤ ነገር ግን የባሕርያችንን ሕንፃ በመገንባት ተባባሪነታችንን ይፈልጋል፤ «እንዴት እንዲያንጽ ይጠንቀቅ» ብሎም ይመክረናል። ሁላችንም በሕይወታችን በእያንዳንዱ ቅጽበት በዚህ ግንባታ ተጠምደናል። አንዳንድ ጊዜ በወርቅና በብር በከበረ ድንጋይም እንገነባለን፤ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በእንጨትና በሣር በአገዳም እንገነባለን። «የእያንዳንዱ ሥራ ይገለጣል፤ በእሳት ስለሚገለጥ ያ ቀን ያሳያልና፥ የእያንዳንዱም ሥራ እንዴት መሆኑን እሳቱ ይፈትነዋል» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:13) ተብሎም በጽኑ ተመክረናል። ከዚህ ማምለጫ የለም። ከዚያ ቀን በፊት እንጨታችንን፣ ሣራችንንና አገዳችንን ለመሸሸግ ምንም ያህል ቢሳካልን፣ ያ ቀን በመጣ ጊዜ ልንሰውረው ተስፋ ልናደርግ አንችልም።

በእኔ አስተያየት፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ በገላትያ መልእክት ካለው እንዲህ ከሚለው ክፍል የበለጠ የሚያስፈራ ክፍል የለም፦ «አትሳቱ፤ እግዚአብሔር አይዘበትበትም። ሰው የሚዘራውን ሁሉ ያንኑ ደግሞ ያጭዳልና፤ በገዛ ሥጋው የሚዘራ ከሥጋ መበስበስን ያጭዳልና፥ በመንፈስ ግን የሚዘራው ከመንፈስ የዘላለምን ሕይወት ያጭዳል» (ገላትያ 6:7-8)። እጅግ የሚያስፈራው የዚህ ነገር ፍጹም እርግጠኝነት ነው። ይህ ከማንኛውም በዘፈቀደ ከሚሰጥ ቅጣት እጅግ የከበደ ነው፤ ቅጣት አንዳንድ ጊዜ ሊታለፍ ይችላልና፤ እንደዚህ ያለውን የተፈጥሮ ሕግ አሠራር ግን መለወጥ ፈጽሞ አይቻልም።

በቅርቡ ባየሁት አንድ የትምህርተ ሃይማኖት መጽሐፍ ውስጥ የሚከተሉት ጥያቄዎችና መልሶች ነበሩ፦ ጥ፦ የለጋስነት ዋጋ ምንድን ነው?

መ፦ የበለጠ ለጋስነት።

ጥ፦ የንፉግነት ቅጣት ምንድን ነው?

መ፦ የበለጠ ንፉግነት።

ከዚህ የበለጠ እውነት የተናገረ የትምህርተ ሃይማኖት መጽሐፍ የለም። ሁላችንም ይህን በራሳችን እናውቀዋለን። ጌታችን በመክሊቶቹ ምሳሌ ይህን የማይቀር ሕግ ያስረዳል። ታማኝ ባልሆነው ባሪያ ላይ የተሰጠው ፍርድ አንዳንድ ጊዜ ፍትሕ የጎደለው መስሎ ታይቶን ይሆናል፤ ነገር ግን ያ ባሪያ የዘራውን ማጨዱ ብቻ ነበር። «ስለዚህ መክሊቱን ውሰዱበት አሥር መክሊትም ላለው ስጡት፤ ላለው ሁሉ ይሰጠዋልና ይበዛለትማል፤ ከሌለው ግን ያው ያለው እንኳ ይወሰድበታል» (ማቴዎስ 25:28-29)። ይህ በዘፈቀደ የተነገረ ቃል አይደለም፤ ከእኛ ማንም ሊያመልጠው የማይችለውን የነገሮችን ውስጣዊ ባሕርይ መግለጥ ብቻ ነው።

ነገር ግን «ከእርሱ ጋር አብረን የምንሠራ» ለመሆን በእርሱ የግንባታ ዕቃዎች ብቻ ሳይሆን በእርሱ የአሠራር ስልቶችም መገንባት ይገባናል፤ እነዚህንም ብዙ ጊዜ አጥብቀን አናውቃቸውም። የእኛ የግንባታ አሳብ በግንባራችን ላብ የሚሠራ ከባድና አድካሚ ሥራ ነው፤ የእግዚአብሔር አሳብ ግን እጅግ የተለየ ነው። ጳውሎስ ምን እንደ ሆነ ይነግረናል፦ «እኛም ሁላችን በመጋረጃ በማይከደን ፊት የጌታን ክብር እንደ መስተዋት እያብለጨለጭን መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:18)። የእኛ ሥራ «የጌታን ክብር» «መመልከት» ነው፤ ስንመለከትም ጌታ ያንን አስደናቂ ለውጥ ይፈጽማል፤ እኛም «መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ» እንለወጣለን። ይህ ማለት በእርግጥ፣ አንድን ነገር በዓይን ብቻ እንደ ማየት ባለው በምድራዊ ትርጉሙ ሳይሆን፣ ነገሩን በእውነት እንደ ማየት ባለው በመለኮታዊ ትርጉሙ መመልከት ማለት ነው። የጌታን ክብር በመንፈሳዊ ዓይኖቻችን ልንመለከት፣ መመልከቱንም ልንቀጥል ይገባናል። ይሁን እንጂ የጌታ ክብር ማለት ታላቅ ብልጭታ ወይም የብርሃን ክበብ ማለት አይደለም። እውነተኛው የጌታ ክብር እርሱ የሆነውና የሚያደርገው ነገር ክብር ነው—የባሕርዩ ክብር። ልንመለከተው የሚገባንም ይህንኑ ነው።

አንድ ምሳሌ ልስጥ። አንድ ሰው ያስቀይመኛል፤ እኔም እንድቈጣና መልሼ እንድመታው እፈተናለሁ።

ነገር ግን ወደ ክርስቶስ እመለከታለሁ፤ እርሱ ቢሆን ምን ያደርግ እንደ ነበር አስባለሁ፤ በየዋህነቱና በትሕትናው፣ ላስቀየመኝም ሰው ባለው ፍቅሩ ላይ አሳቤን አሳርፋለሁ። ስመለከትም እርሱን ለመምሰል መመኘት እጀምራለሁ፤ «ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች» (2ኛ ጴጥሮስ 1:4) እንድሆንም በእምነት እለምናለሁ፤ ቍጣና በቀልም ከልቤ ይጠፋሉ። ጠላቴን እወደዋለሁ፤ ላገለግለውም እናፍቃለሁ።

የእርሱን መልክ እንድንመስል የምንለወጠው ክርስቶስን በዚህ ዓይነት በመመልከት ነው፤ ወደ እርሱ ይበልጥ በተጠጋን መጠን ለውጡ ይበልጥ ፈጣን ይሆናል።

ሳይንስ የሚያውቀው ፓራቦሊክ መስተዋት የሚባል አንድ አስደናቂ መስተዋት እንዳለ ሰምቻለሁ። ውስጡ ሁሉ በመስተዋት የተለበጠ ባዶ ሾጣጣ ነው። የብርሃን ጨረሮች በሾጣጣው ጫፍ ወዳለው መገናኛ ነጥብ በቀረቡት መጠን በተለያየ የብርታት ደረጃ የማሰባሰብ ኃይል አለው፤ ወደ መጨረሻው ነጥብ በተቀረበ መጠን ኃይሉ እየበረታ ይሄዳል። ወደ ውስጠኛው ነጥብ በሚደረገው በዚህ ጕዞ ውስጥ በአንድ ደረጃ ላይ—የመስተዋቱ ጎኖች ሁሉ በፍጹም አንድነት በሚገናኙበት—የማሰባሰቢያው ኃይል የፀሐይ ጨረሮችን ብርሃን የመስጠት ባሕርያት ሁሉ ወደ እጅግ ብርቱ ድምቀት እንደሚያከማችና ይህም ከዚህ በፊት በሰው ዓይን ታይተው የማያውቁ ነገሮችን እንደሚያሳይ ሳይንስ ደርሶበታል። ሥጋን እንኳ አሳላፊ ያደርጋል፤ በዚህም የሰውነታችንን የውጭ ሽፋን አልፈን ከሥሩ ያሉትን ውስጣዊ አሠራሮች እንድናይ ያስችለናል።

ወደ መስተዋታችን ውስጠኛ ክፍል ጥቂት ወደ ፊት ስንዘልቅ፣ የፀሐይ ጨረሮች የሙቀት ባሕርያት እጅግ ከመከማቸታቸው የተነሣ ብረትን በአሥራ ስድስት ሰከንድ ውስጥ ለማቅለጥ፣ ወርቅንም ከቅይጡ አጥርተው በአሥራ አራት ሰከንድ ውስጥ የንጹሕ ብረቱን ጠጣር ዶቃ ብቻ ለማስቀረት የሚበቃ ሙቀት ያመነጫሉ።

ይበልጥ ወደ ፊት ስንዘልቅ፣ የፀሐይ ብርሃን የፎቶግራፍ ባሕርያት እጅግ ከመከማቸታቸው የተነሣ በማሰባሰቢያው ነጥብ ውስጥ ለአንድ ሰከንድ ብቻ በሚያልፍ ማንኛውም ነገር ላይ የመስተዋቱን ቋሚ ምስል ያትማሉ።

አሁንም ይበልጥ ወደ ፊት፣ ወደ አንድነቱ ነጥብ እጅግ ተቃርበን ስንዘልቅ፣ የብርሃን የማግኔትነት ኃይላት እጅግ ከመከማቸታቸው የተነሣ ለአንዲት ቅጽበት ብቻ ለእርሱ የተጋለጠ ማንኛውም ነገር ብርቱ ማግኔት ይሆናል፤ ከዚያም በኋላ ሁሉን ወደ ራሱ ይስባል።

ይህ ሁሉ በሳይንስ ትክክል ይሁን አይሁን ለማወቅ የሚበቃ የሳይንስ እውቀት የለኝም፤ ቢያንስ ግን ነፍስ «ወደ እርሱ መልክ» በምታድግበት ጊዜ ከክብር ወደ ክብር ስትለወጥ ያላትን እድገት ለማሳየት እንደ ምሳሌያዊ ታሪክ ያገለግላል።

በመጀመሪያ፣ የጌታን ክብር እንደ መስተዋት ስንመለከት፣ ኃጢአተኛነታችንንና ጕድለታችንን ወደሚገልጠው ወደ ብርሃኑ ማሰባሰቢያ ነጥብ እንደርሳለን። «ደግሞም ኢየሱስ። እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ፤

የሚከተለኝ የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ በጨለማ አይመላለስም ብሎ ተናገራቸው» (ዮሐንስ 8:12)።

ሁለተኛ፣ ይበልጥ ስንቀርብ፣ ዝቃጫችንና ዋጋ ቢሱ ብራችን ሁሉ ወደሚቃጠልበት ወደ ሙቀቱ ማሰባሰቢያ ነጥብ እንደርሳለን። እርሱ እንደ አንጥረኛ እሳት፥ እንደ አጣቢም ሳሙና ነውና፦ «ብርን እንደሚያነጥርና እንደሚያጠራ ሰው ይቀመጣል፤ የሌዊንም ልጆች ያጠራል፥ እንደ ወርቅና እንደ ብርም ያነጥራቸዋል፤ እነርሱም ለእግዚአብሔር በጽድቅ ቍርባንን ያቀርባሉ» (ሚልክያስ 3:2-3)።

ሦስተኛ፣ አሁንም ይበልጥ ስንቀርብ፣ የክርስቶስ መልክ በነፍሳችን ላይ ለዘለቄታው ወደሚታተምበት ወደ ፎቶግራፉ ማሰባሰቢያ ነጥብ እንደርሳለን፤ እርሱንም እንዳለ ስለምናየው እርሱን እንመስላለን።

«ዳሩ ግን ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን» (1ኛ ዮሐንስ 3:2)።

አራተኛና በመጨረሻ፣ ወደ አንድነቱ ነጥብ ስንደርስ፣ ባሕርያችን የክርስቶስን ባሕርይ እጅግ ከመምሰሉ የተነሣ ሰዎች አይተውት «በሰማያት ያለውን አባታችሁን እንዲያከብሩ» (ማቴዎስ 5:16) ሊቋቋሙት በማይችሉት ኃይል ወደሚሳቡበት ወደ ማግኔቱ ማሰባሰቢያ ነጥብ እንደርሳለን።

እንግዲህ የክርስቶስን መልክ እንድንመስል ተቀርጸን እንድንሠራ ከፈለግን፣ ወደ እርሱ እየቀረብን፣ ዘወትርም ይበልጥ እየቀረብን ልንኖር ይገባናል።

ባሕርዩንና መንገዶቹን ይበልጥ እያወቅን ልንሄድ ይገባናል፤ ነገሮችን በእርሱ ዓይኖች ልንመለከትና ሁሉንም በእርሱ መመዘኛ ልንፈርድ ይገባናል። ይህ መምሰል የሚፈጸመው በጥረት ወይም በትግል አይደለም፤ የሚፈጸመው በመዋሐድ ነው። በተፈጥሮ ሕግ መሠረት ጊዜያችንን አብረናቸው የምናሳልፈውን ሰዎች እንመስላለን፤ ይበልጥ ብርቱ የሆነውም ባሕርይ ሁልጊዜ ገዥ የሆነውን ተጽዕኖ ያሳድራል። መለኮታዊው ሕግም ከተፈጥሮ ሕግ ጋር አንድ እንደ ሆነ—ልዩነቱ በከፍተኛ ክልልና ይበልጥ ባልተገደበ ኃይል መሥራቱ ብቻ እንደ ሆነ—ከክርስቶስ ጋር ባለ መንፈሳዊ አንድነት እርሱን መምሰላችን ምሥጢር ሊመስለን አይገባም።

ነገር ግን ደግሜ ልናገር፦ ይህ ከክርስቶስ ጋር ያለው አንድነት፣ ጥረታችን ምንም ያህል ብርቱ ቢሆን፣ በራሳችን ጥረት ሊመጣ አይችልም። ክርስቶስ «በእምነት በልባችሁ» (ኤፌሶን 3:17) ሊኖር ይገባዋል፤ በሌላ በምንም መንገድ በዚያ ሊኖር አይችልም። ጳውሎስ ከክርስቶስ ጋር እንደ ተሰቀለ ሲነግረን እንዲህ ይላል፦ «ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል፤

አሁንም በሥጋ የምኖርበት ኑሮ በወደደኝና ስለ እኔ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባለ እምነት የምኖረው ነው» (ገላትያ 2:20)።

«ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል»—የሚለውጠው ምሥጢር ይህ ነው። ክርስቶስ በእኔ የሚኖር ከሆነ፣ ከነገሩ ባሕርይ የተነሣ ሕይወቱ በሥጋዊ ሰውነቴ መገለጥ አለበት፤ እኔም ከክብር ወደ ክብር ወደ እርሱ መልክ ከመለወጥ ልቀር አልችልም። ጌታችን ስለዚህ የሰጠው ትምህርት እጅግ ግልጥ ነው፦ «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ።

ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም። እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተም ቅርንጫፎች ናችሁ። ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል» (ዮሐንስ 15:4-5)።

ይህ ቃል በቃል እውነት ነው። በእርሱ ብናድር እርሱም በእኛ ቢያድር፣ የጤናማ ወይን ግንድ ቅርንጫፎች ብዙ ፍሬ ከማፍራት ሊቀሩ እንደማይችሉ ሁሉ እኛም ብዙ ፍሬ ከማፍራት ልንቀር አንችልም። ከነገሩ ባሕርይ የተነሣ ፍሬው መምጣት አለበት።

ነገር ግን «አሮጌውን ሰው» ወደ ክርስቶስ ልናስገባው አንችልም። «ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን ልበሱት» (ሮሜ 13:14) ከማለታችን በፊት አሮጌውን ሰው ከሥራው ጋር ልናስወግደው ይገባናል። ሐዋርያው ጳውሎስ ለቆላስይስ ሰዎች ሲጽፍ፣ በቅድስና እንዲኖሩ የሰጣቸውን ማበረታቻ ይህን አስቀድመው በማድረጋቸው ሐቅ ላይ ይመሠርታል፦ «እርስ በርሳችሁ ውሸት አትነጋገሩ፥ አሮጌውን ሰው ከሥራው ጋር ገፋችሁታልና፥ የፈጠረውንም ምሳሌ እንዲመስል እውቀትን ለማግኘት የሚታደሰውን አዲሱን ሰው ለብሳችሁታል» (ቆላስይስ 3:9-10)።

ክርስቶስ በሚገባበት ጊዜ ኃጢአት መጥፋት አለበት፤ ከፈቃዱ የሚቃረነውን ሁሉ ለመተው ያልተዘጋጀች ነፍስ ሁሉ እርሱን ለመቀበል ተስፋ ልታደርግ አትችልም። አዲሱ ሰው ሊነግሥ ከሆነ «አሮጌው ሰው» ወደ ጎን መደረግ አለበት። ነገር ግን ማስወገዱም መልበሱም በእምነት መደረግ አለባቸው። ሌላ መንገድ የለም። በሌላ ስፍራ ለማስረዳት እንደ ሞከርሁት፣ ማንነታችንን፣ እኔነታችንንና ፈቃዳችንን ከራሳችን አውጥተን ወደ ክርስቶስ ማዛወር ይገባናል። ራሳችንን ለእኔነት እንደ ሞትን፣ ለእግዚአብሔር ብቻ ግን ሕያዋን እንደ ሆንን ልንቈጥር ይገባናል።

«እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ። እንግዲህ ለምኞቱ እንድትታዘዙ በሚሞት ሥጋችሁ ኃጢአት አይንገሥ፤ ብልቶቻችሁንም የዓመፃ የጦር ዕቃ አድርጋችሁ ለኃጢአት አታቅርቡ፥ ነገር ግን ከሙታን ተለይታችሁ በሕይወት እንደምትኖሩ ራሳችሁን ለእግዚአብሔር አቅርቡ፥ ብልቶቻችሁንም የጽድቅ የጦር ዕቃ አድርጋችሁ ለእግዚአብሔር አቅርቡ» (ሮሜ 6:11-13)።

የኃጢአትን ይቅርታ እንድንጨብጥ የሚያስችለን ያው የእምነት ዓይነት ይህን ከክርስቶስ ጋር ያለውን አንድነትም ያስገኛል። የእምነትን ሕግ ለማያስተውሉ ሰዎች ይህ፣ የስበት ሕግ ከመታወቁ በፊት የስበት ምሥጢራት እንደ ነበሩ ያህል ታላቅ ምሥጢር እንደሚሆንባቸው አያጠራጥርም። ለሚያስተውሉት ግን የእምነት ሕግ እንደ ስበት ሕግ ሳይሳሳትና በእርግጠኝነት ይሠራል፤ ውጤቱንም እንዲሁ በእርግጥ ያስገኛል። ማንም የዕብራውያንን አሥራ አንደኛ ምዕራፍ አንብቦ እምነት ሁሉን ድል የሚነሣ ኃይል መሆኑን ሳያይ ሊቀር አይችልም። እኔ በበኩሌ እምነት የፍጥረተ ዓለም የመፍጠር ኃይል እንደ ሆነ አምናለሁ። ከበታቹ ያሉትን የታችኞቹን ሕግጋት ሁሉ የሚገዛ ከፍተኛው ሕግ እርሱ ነው፤ ተአምር የሚመስለው ነገር የዚህ ከፍተኛ ገዥ ሕግ አሠራር ብቻ ነው።

እንዳልሁት፣ እምነት የፍጥረት ሕግ ነው፦ «ዓለሞች በእግዚአብሔር ቃል እንደ ተዘጋጁ፥ ስለዚህም የሚታየው ነገር ከሚታዩት እንዳልሆነ በእምነት እናስተውላለን» (ዕብራውያን 11:3)። እግዚአብሔር እንደ ተናገረና እንደ ሆነ፣ እንዳዘዘና እንደ ጸና ተነግሮናል—«እርሱ ተናገረ፥ ሆኑም፤ እርሱ አዘዘ፥ ጸኑም»። ጌታችንም እምነት ቢኖረን እኛም እንዲሁ ማድረግ እንደምንችል ይነግረናል፦ «ኢየሱስም መልሶ እንዲህ አላቸው። በእግዚአብሔር እመኑ። እውነት እላችኋለሁ፥ ማንም ያለው ነገር እንዲደረግለት ቢያምን በልቡ ሳይጠራጠር፥ ይህን ተራራ። ተነቅለህ ወደ ባሕር ተወርወር ቢል ይሆንለታል። ስለዚህ እላችኋለሁ፥ የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል» (ማርቆስ 11:22-24)።

እምነት፣ እንደ ተነገረን፣ «የሌለውን እንዳለ አድርጎ» ይጠራል (ሮሜ 4:17)። በመጥራቱም ወደ መኖር ያመጣዋል። ስለዚህ እንደሚያታልል ምኞት የሚጠፋውን አሮጌውን ሰው በእምነት ስናስወግድ፣ ለእውነትም በሚሆኑ ጽድቅና ቅድስና እንደ እግዚአብሔር ምሳሌ የተፈጠረውን አዲሱን ሰው ደግሞ በእምነት ስንለብስ፣ ምንም ዓይነት የሚታይ የለውጥ ምልክት ባናይም፣ ነገሩ በእርግጥ ተደርጎአል። እምነት ፈጽሞታል። ይህን በሥነ መለኮት ላስረዳው አልችልም፤ ነገር ግን ግዙፍ ተግባራዊ እውነታ እንደ ሆነ ሳልፈራ ማረጋገጥ እችላለሁ። የእኔነትን ሕይወት ትተው ራሳቸውን ሙሉ በሙሉ እንዲይዛቸው ለጌታ የሚሰጡ ነፍሳት እርሱ የማንነታቸውን ውስጣዊ ምንጮች እንደሚይዝና «ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ» (ፊልጵስዩስ 2:13) እርሱ እንደ ሆነ ያገኙታል።

ጳውሎስ ለኤፌሶን ሰዎች «ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር» (ኤፌሶን 3:17) ጸለየ፤ የእርሱን መልክ እንድንመስል የመቀረጻችን ምሥጢር ሁሉ ይህ ነው። ክርስቶስ በልቤ የሚኖር ከሆነ፣ የግድ ክርስቶስን የምመስል መሆን አለብኝ። ደግነት የጎደለኝ፣ ቍጡ፣ የራሴን ጥቅም ፈላጊ ወይም ሐቀኝነት የጎደለኝ ልሆን አልችልም፤ ይልቁንም የእርሱ የዋህነት፣ ጣፋጭነት፣ ርኅሩኅ ርኅራኄና ለአባቱ ፈቃድ ያለው በፍቅር የተሞላ መገዛት በዕለት ዕለት አካሄዴና ንግግሬ መገለጥ አለበት።

እርሱ እስኪገለጥና «እርሱ እንዳለ እናየዋለን» (1ኛ ዮሐንስ 3:2) ድረስ ወደ ክርስቶስ መልክ ሙሉ በሙሉ አንለወጥም። እስከዚያው ግን፣ በእኛ ልክ፣ የኢየሱስ ሕይወት «በሚሞት ሥጋችን ይገለጥ» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:11) ዘንድ ይገባዋል። በእኛ ሥጋ ተገልጦአልን? ሰዎች እኛን ሲያዩ እርሱንም በጨረፍታ እስኪያዩ ድረስ የክርስቶስን «መልክ እንመስላለን»?

የአንድ ሜቶዲስት አገልጋይ ሚስት እንዲህ ነገረችኝ፦ በአንድ ወቅት ወደ አዲስ ስፍራ በተዛወሩ ጊዜ ትንሹ ልጅዋ ከመጀመሪያው የከሰዓት በኋላ ጨዋታው ተመልሶ ገብቶ በደስታ እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «እማዬ፣ እዚህ አብሬያት የምጫወት እንዲህ ያለች ውብና መልካም ትንሽ ልጅ አግኝቻለሁ፤ ስለዚህ ከዚህ ዳግመኛ መሄድ አልፈልግም።» አፍቃሪዋ እናትም በልጅዋ ደስታ ተደስታ፦ «በጣም ደስ ብሎኛል የኔ ውድ፤ የትንሿ ልጅ ስም ማን ነው?» አለችው። ልጁም በድንገት ኮስተር ብሎ፦ «ኦ፣ ስሟ ኢየሱስ ይመስለኛል» ብሎ መለሰ። እናቱም ደንግጣ፦ «ምነው ፍራንክ! ምን ማለትህ ነው?» ብላ ጮኸች። እርሱም ራሱን ለመከላከል፦ «እንግዲህ እማዬ፣ እጅግ ውብ ስለ ነበረች ከኢየሱስ በቀር በምን ስም እንደምትጠራ አላወቅሁም» አለ።

ሕይወታችን ማንም ሰው ስለ እኛ እንዲህ ያለ አሳብ እስኪያስብ ድረስ ክርስቶስን የሚመስል ነውን? ከኢየሱስም ጋር እንደ ነበሩ በዙሪያችን ላሉት ሁሉ ግልጥ ነውን? ይልቁንስ በሚያሳዝን ሁኔታ ብዙ ጊዜ ተቃራኒው አይደለምን? ከእኛ አንዳንዶቻችን በአኗኗራችን እጅግ ኩርፈኞችና አስቸጋሪዎች ከመሆናችን የተነሣ ስለ እኛ የሚነገረው ፍጹም ተቃራኒው ሊሆን አይገባምን?

ጳውሎስ «…በሕያው እግዚአብሔር መንፈስ እንጂ በቀለም አይደለም፥ ሥጋ በሆነ በልብ ጽላት እንጂ በድንጋይ ጽላት ያልተጻፈ፥ …የክርስቶስ መልእክት» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:3) ልንሆን እንደሚገባን ይናገራል። በዓለም ሁሉ ያሉ የእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ ከዛሬ ጀምሮ «የክርስቶስ መልእክት» መሆን ቢጀምሩ፣ በቤትም በውጭም በእውነት ክርስቶስን የሚመስል ሕይወት ቢኖሩ፣ አንድ ወር ሳይሞላ አብያተ ክርስቲያናት ይበልጥ ለማወቅ በሚፈልጉ፣ ሃይማኖት የሰውን ተፈጥሮ እንዲህ ወደ መለኮታዊ ነገር ሊለውጥ የቻለው እንዴት እንደ ሆነ ለማየት በሚገቡ ሰዎች እንደሚጨናነቁ አጽንቼ አምናለሁ።

ዓለም በክርስትና ሃይማኖት እውነተኛነት በማያምኑ ሰዎች የተሞላ ነው፤ ሊያስተባብሉት ከማይችሉት ሐቅ በቀር ምንም ሊያሳምናቸው አይችልም። በተለወጠ ሕይወት ልንገጥማቸው ይገባናል። ቀድሞ ቍጡዎች የነበርን አሁን ገሮች፣ ቀድሞ ትዕቢተኞች የነበርን አሁን ትሑታን፣ ቀድሞ ተጨናቂዎች የነበርን አሁን ታጋሾችና ረጋ ያልን እንደ ሆንን ቢያዩ፣ ይህንንም ለውጥ ያመጣው የክርስቶስ ሃይማኖት እንደ ሆነ ልንመሰክር ብንችል፣ ከመደነቅ ሊቀሩ አይችሉም።

በትጋቱ ምክንያት ለእግዚአብሔር በማደሩ ታላቅ ስም ያተረፈ አንድ ክርስቲያን ሰው፣ በሚያሳዝን ሁኔታ በክፉ ቍጣና በሹል አንደበትም ይታወቅ ነበር። በመጨረሻ ግን ማንም ሊያስተውለው በማይችል ምክንያት በእርሱ ላይ ለውጥ የመጣ መሰለ። ቍጣውና አንደበቱ ቀድሞ ኃይለኞችና ሹሎች እንደ ነበሩ ያህል አሁን ጣፋጮችና ገሮች ሆኑ። ወዳጆቹ እየተመለከቱ ተደነቁ፤ በመጨረሻም ከእነርሱ አንዱ ሃይማኖቱን ለውጦ እንደ ሆነ ጠየቀው። ሰውየውም፦ «አይደለም፤ ሃይማኖቴን አልለወጥሁም፤ ነገር ግን በመጨረሻ ሃይማኖቴ እኔን እንዲለውጠኝ ፈቀድሁለት» ብሎ መለሰ። ሃይማኖታችን እኛን ምን ያህል ለውጦናል?

«የቤተ ክርስቲያን ሃይማኖት»፣ «የጸሎት ስብሰባ ሃይማኖት» ወይም «የክርስቲያናዊ አገልግሎት ሃይማኖት» እንዲኖረን እጅግ ቀላል ነው፤ የዕለት ዕለት ሃይማኖት እንዲኖረን ግን ፈጽሞ የተለየ ነገር ነው። «ለገዛ ቤተ ሰዎቻቸው እግዚአብሔርን መምሰል» ማሳየት ከክርስትና እጅግ ወሳኝ ከሆኑት ክፍሎች አንዱ ነው፤ ነገር ግን እጅግ ብርቅ ነው። ለሰዎች ይታዩ ዘንድ «ጽድቃቸውን» በውጭ ሰዎች ፊት የሚያደርጉ፣ በቤታቸው ግን እምነታቸውን በማሳየት እጅግ የሚወድቁ ክርስቲያኖችን ማግኘት ፈጽሞ ያልተለመደ አይደለም። በሳምንታዊው ስብሰባ በጸሎት እጅግ ብርቱ፣ በምክሩም እጅግ ልብ የሚነካ ከመሆኑ የተነሣ ቤተ ክርስቲያኑ ሁሉ ለእግዚአብሔር ባለው ማደሩ የሚነካለትን አንድ አባት በአንድ ወቅት አውቅ ነበር፤ ከስብሰባዎቹ በኋላ ወደ ቤቱ በሄደ ጊዜ ግን እጅግ ቍጡና ክፉ ከመሆኑ የተነሣ ሚስቱና ቤተ ሰቡ በፊቱ አንዲት ቃል ለመናገር ይፈሩ ነበር።

«ስትጸልዩም እንደ ግብዞች አትሁኑ፤ ለሰው ይታዩ ዘንድ በምኩራብና በመንገድ ማዕዘን ቆመው መጸለይን ይወዳሉና፤ እውነት እላችኋለሁ፥ ዋጋቸውን ተቀብለዋል» (ማቴዎስ 6:5)። «ዋጋቸውን ተቀብለዋል» የሚሉት እነዚህ ቃላት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት እጅግ አስፈሪ ቃላት መካከል እንደ ሆኑ ይሰማኛል። ሰዎች እንዲያዩት የምናደርገውን ሰዎች ያዩታል፤ ፍጻሜውም ያ ነው። በዚያ ዓይነቱ ጽድቅ ውስጥ ክርስቶስን መምሰል የለም።

ክርስቶስን የሚመስለው ጽድቅ የዕለት ዕለት ፈተናዎችን በደስታ የሚሸከም፣ በቤት ውስጥ በሚገጥሙ ትንኮሳዎች የሚታገሥ፣ በክፉ ፈንታ መልካምን የሚመልስና የዕለት ዕለቱን ሕይወት ግጭት ሁሉ በጣፋጭነትና በየዋህነት የሚቀበል ጽድቅ ነው። እርሱም እንዲህ ነው፦ «ፍቅር ይታገሣል፥ ቸርነትንም ያደርጋል፤ ፍቅር አይቀናም፤ ፍቅር አይመካም፥ አይታበይም፤ የማይገባውን አያደርግም፥ የራሱንም አይፈልግም፥ አይበሳጭም፥ በደልን አይቆጥርም፤ ከእውነት ጋር ደስ ይለዋል እንጂ ስለ ዓመፃ ደስ አይለውም፤ ሁሉን ይታገሣል፥ ሁሉን ያምናል፥ ሁሉን ተስፋ ያደርጋል፥ በሁሉ ይጸናል» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:4-7)።

የክርስቶስን መልክ መምሰል ማለት ይህ ነው! እንዲህ ካለው ጽድቅ ምንም የምናውቀው ነገር አለን?

አንዳንድ ጊዜ የቤተ ክርስቲያን አገልግሎቶችን፣ የተወሰኑ የአምልኮ ጊዜያትን ወይም ክርስቲያናዊ አገልግሎትን በማሰብ «ሃይማኖታዊ ግዴታዎቻችን» የምንላቸውን ስለ መፈጸም እንናገራለን። በዕለት ዕለት አካሄዳችንና ንግግራችን ክርስቶስን መምሰል፣ እነዚያ ሌሎች ነገሮች በራሳቸው ምንም ያህል ተፈላጊዎች ቢሆኑ፣ በእነርሱ ታማኝ ከመሆን እንኳ እጅግ የበለጠ «ሃይማኖታዊ ግዴታችን» እንደ ሆነ በሕልማችንም አናስብም። የጻፎችና የፈሪሳውያን ጽድቅ የቃላትና የአነጋገር፣ የሥርዓታዊ ልማዶችም ጽድቅ ነበር፤ ይህም ብዙ ጊዜ በውጭ ሰዎች ዓይን እጅግ የሚያስደንቅ ነው። ነገር ግን ከዚህ የበለጠ ምንም ስላልነበረ ጌታችን እጅግ በጠነከረ ቃል ይኰንነዋል፦ «እናንተ ግብዞች ጻፎችና ፈሪሳውያን፥ ከአዝሙድና ከእንስላል ከከሙንም አሥራት ስለምታወጡ፥ ፍርድንና ምሕረትን ታማኝነትንም፥ በሕግ ያለውን ዋና ነገር ስለምትተዉ፥ ወዮላችሁ፤

ሌላውን ሳትተዉ ይህን ልታደርጉ ይገባችሁ ነበር። እናንተ ግብዞች ጻፎችና ፈሪሳውያን፥ በውጭ አምረው የሚታዩ በውስጡ ግን የሙታን አጥንት ርኩሰትም ሁሉ የተሞሉ በኖራ የተለሰኑ መቃብሮችን ስለምትመስሉ፥ ወዮላችሁ» (ማቴዎስ 23:23, 27)። ደግሞም እንዲህ ይጨምራል፦ «እንዲሁ እናንተ ደግሞ በውጭ ለሰው እንደ ጻድቃን ትታያላችሁ፥ በውስጣችሁ ግን ግብዝነትና ዓመፀኝነት ሞልቶባችኋል» (ማቴዎስ 23:28)።

ስለ ሃይማኖታዊ ሕይወት ውብ ነገሮችን መናገር እጅግ ቀላል ነው፤ የምንናገረውን ሆኖ መገኘት ግን ፈጽሞ የተለየ ጉዳይ ነው። ለተማሪዎችዋ «የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት» ስለሚለው ቃልና በመከራ ጊዜ በእርሱ ስለ መታመን ብዙ ታስተምር የነበረች አንዲት የሰንበት ትምህርት ቤት አስተማሪ አውቃለሁ፤ ተማሪዎቹም እጅግ ተነክተው ነበር። በመጨረሻ ግን በዚህች አስተማሪ ሕይወት ውስጥ መከራ መጣ፤ ከተማሪዎችዋም አንዳንዶቹ መከራው በቆየበት ጊዜ በገዛ ቤትዋ አዩአት። እጅግ ተገርመውና አዝነው ስትበሳጭ፣ ስትታወክ፣ ስትጨነቅና ስታጕረመርም አዩአት፤ ባጭሩ፣ የሚታመኑበት አምላክ እንደሌለ፣ ወይም መንገዶቹ የፍቅርና የቸርነት መንገዶች እንዳልሆኑ ያህል ስታደርግ አዩአት። ይህ ለእነዚያ ልጆች የዚያች አስተማሪ የቀደመ ትምህርት ያስገኘው የሚመስለውን መልካም ነገር ሁሉ ያፈረሰ «ተጨባጭ ትምህርት» ሆነባቸው። ከእነርሱ አንዷ፣ ነገሮችን አጥብቃ የምትመለከት ልጅ፣ በድል አድራጊነት ስሜት እንዲህ አለችኝ፦ «ወይዘሪት —— በሁሉም ነገር በጌታ እንዴት ልንታመን እንደምንችል ስትነግረን ሳለች እውነት ሊሆን አይችልም ብዬ አስቤ ነበር፤ አሁን ግን ‹የመልካምነት ማስመሰያ› ወሬ ብቻ እንደ ነበረ አየሁ፤ እርሷ ራሷ አታደርገውምና።»

ቍጡ ክርስቲያን ወይም ተጨናቂ ክርስቲያን፣ ተስፋ የቈረጠና የጨለመ ክርስቲያን፣ ተጠራጣሪ ክርስቲያን፣ አጕረምራሚ ክርስቲያን፣ ብዙ የሚጠይቅ ክርስቲያን፣ ራስ ወዳድ፣ ጨካኝና ልበ ደንዳና ክርስቲያን፣ ለራሱ ምኞት ተገዥ የሆነ ክርስቲያን፣ ሹል አንደበት ወይም መራራ መንፈስ ያለው ክርስቲያን—ባጭሩ፣ ክርስቶስን የማይመስል ክርስቲያን—እንዳለ ለሚያዩት ለገዛ ቤተ ሰቡ ወይም ለወዳጆቹ ከሚሰብክ ይልቅ ለነፋሳት ቢሰብክ ይሻለዋል። ከዚህ የማይቀር የነገሮች ሕግ ማምለጫ የለም፤ ወዲያውኑ ብንቀበለው ይሻለናል። የምንወዳቸው ሰዎች በጌታ እንዲታመኑ ከፈለግን፣ ስለ እርሱ የምንናገረው የብዙ መጻሕፍት ያህል ወሬ፣ በችግር ጊዜ በእኛ በኩል የሚታይ ጥቂት እውነተኛ መታመን የሚያሳምናቸውን ያህል አንድ ሺኛውን እንኳ አያሳምናቸውም። እጅግ ረጅሙ ጸሎትና እጅግ ጩኸት የበዛበት ስብከት በመስበኪያው መድረክ ላይ ምንም ያህል ቢሠሩ፣ የተሰበከው ነገር በግልጥ በሕይወት ካልተኖረ በቀር በየትኛውም የቤተ ሰብ ክበብ ውስጥ ምንም ጥቅም የላቸውም።

አንዳንድ ክርስቲያኖች መጽሐፍ ቅዱስ የሚጠይቃቸው ፍሬዎች እንደ ስብሰባ ማካሄድ፣ ድሆችን መጠየቅ ወይም የበጎ አድራጎት ተቋማትን መምራት ያሉ አንዳንድ ዓይነት ውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥራዎች እንደ ሆኑ የሚያስቡ ይመስላሉ።

ሐቁ ግን መጽሐፍ ቅዱስ እነዚህን እንደ መንፈስ ፍሬዎች እምብዛም የማይጠቅሳቸው መሆኑ ነው፤ ይልቁንም «የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም፥ ትዕግሥት፥ ቸርነት፥ በጎነት፥ እምነት፥ የውሃት፥ ራስን መግዛት ነው» (ገላትያ 5:22-23) ብሎ ያውጃል። ክርስቶስን የሚመስል ባሕርይ የግድ ክርስቶስ በውስጥ የማደሩ ፍሬ መሆን አለበት። ሌሎች ነገሮች የዚህ ባሕርይ ውጤት እንደሚሆኑ አያጠራጥርም፤ ነገር ግን ከሁሉ በፊትና ከሁሉ በላይ ባሕርዩ ይመጣል፤ ያለዚያ የቀረው ሁሉ ባዶ ማስመሰል ብቻ ነው። የቅርብ ጊዜ አንድ ጸሐፊ እንዲህ ብሎአል፦ «ሰው ባሕርዩ ከሚያደርገው በላይ ፈጽሞ ሊሆን አይችልም። ሰው ባሕርዩ የሆነውን ነገር ከማውጣት ወይም በራሱ ከመግለጥ የበለጠ ወይም የተሻለ ነገር ፈጽሞ ሊያደርግ አይችልም። አስቀድሞ በሰው ውስጥ ያልነበረ ምንም ዋጋ ያለው ነገር ከሰው ሊወጣ አይችልም። ባሕርይ ከሁሉ በስተ ጀርባ ቆሞ ሁሉን መደገፍ አለበት—ስብከቱን፣ ግጥሙን፣ ሥዕሉን፣ መጽሐፉን። ያለ እርሱ ከእነዚህ አንዳቸውም የገለባ ያህል ዋጋ የላቸውም።»

የክርስቶስን መልክ ለመምሰል የግድ «ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች» (2ኛ ጴጥሮስ 1:4) መደረግ ይገባናል። ይህ በሆነበትም ስፍራ ያ መለኮታዊ ባሕርይ የግድ ራሱን ማሳየት አለበት። ዝንባሌዎቻችን፣ ምኞቶቻችንና ዓላማዎቻችን የክርስቶስን የሚመስሉ ይሆናሉ፤ ነገሮችን በእርሱ ዓይኖች እናያለን። ይህ የማይቀር ነው፤ መለኮታዊው ባሕርይ ባለበት ስፍራ ፍሬዎቹ ሳይገለጡ ሊቀሩ አይችሉምና። ፍሬዎቹ በማይገለጡበት ስፍራ ግን ያ ሰው፣ የሚናገረው ምስክርነት ምንም ያህል ጩኸት የበዛበት ቢሆን፣ ገና ከመለኮት ባሕርይ ተካፋይ እንዳልሆነ ለመደምደም እንገደዳለን።

አንድ ሰው እንዲህ ብሎ ሲጠይቅ እሰማለሁ፦ «ነገር ግን ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች እንድንሆን የራሳችንን ጥረት ፈጽመን ማቆም አለብን ማለትህ በእርግጥ ነውን? ክርስቶስን በእምነት ብቻ ለብሰን ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ እንዲሠራና በእኛ እንዲኖር ልንፈቅድለት ይገባናልን? እርሱስ ያን ጊዜ በእርግጥ ያደርገዋል ብለህ ታምናለህን?»

ለዚህ እጅግ አጽንቼ እመልሳለሁ፦ አዎን፣ ማለቴ ይኸው ነው። ራሳችንን ፈጽመን ለእርሱ ብንተው፣ እርሱ በእኛ ሊኖር እንደሚመጣና ራሱ ሕይወታችን እንደሚሆን ማለቴ ነው። ሕይወታችንን ሁሉ ለእርሱ አሳልፈን ልንሰጥ ይገባናል፤ አሳቦቻችንን፣ ቃሎቻችንን፣ የዕለት ዕለት አካሄዳችንን፣ መቀመጣችንንና መነሣታችንን። በእምነት ራሳችንን ትተን፣ እንደ ማለት፣ ወደ ክርስቶስ ተዛውረን በእርሱ ልናድር ይገባናል። በእምነት አሮጌውን ሰው ልናስወግድ፣ በእምነትም አዲሱን ሰው ልንለብስ ይገባናል። በእምነት ራሳችንን ለኃጢአት እንደ ሞትን ለእግዚአብሔር ግን ሕያዋን እንደ ሆንን ልንቈጥር ይገባናል—ሕያዋን እንደ ሆንን ያህል በእውነት የሞትን።

በእምነት የዕለት ዕለት ሕይወታችን በእኛ የሚኖረው ክርስቶስ እንደ ሆነ ልንገነዘብ ይገባናል፤ ከገዛ ሥራችንም ዐርፈን፣ ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ እንዲሠራ ልንፈቅድለት ይገባናል። ልባችንን ሊሞላው የሚገባው ከእንግዲህ ስለ እርሱ ያለ እውነት አይደለም፤ ራሱ ነው እንጂ—ሕያው፣ አፍቃሪና ክቡር የሆነው ክርስቶስ—እርሱም ብንፈቅድለት በእውነት ማደሪያው ያደርገናል። በውስጣችን ይነግሣል፣ ይገዛልም፤ እርሱ «ሁሉን እንኳ ለራሱ ሊያስገዛ» ይችላልና (ፊልጵስዩስ 3:21)። «ስለዚህ ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው፤ አሮጌው ነገር አልፎአል፤ እነሆ፥ ሁሉም አዲስ ሆኖአል» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:17)።

ጌታችን በዚያ ድንቅ የተራራ ስብከቱ ለደቀ መዛሙርቱ «እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ» (ማቴዎስ 5:48) ባለ ጊዜ ዝም ብሎ ዘይቤአዊ አነጋገር መናገሩ አልነበረም። በእርግጥ እንደ ሰብአዊ አቅማችን መጠን ማለቱ ነበር፤ ነገር ግን አስቀድመን የተወሰንንበትን ያንን የእርሱን መልክ የመምሰልን እውነታ ማለቱ ነበር። በዕብራውያን መልእክትም ይህ እንዴት እንደሚፈጸም ተገልጦልናል፦ «በዘላለም ኪዳን ደም ለበጎች ትልቅ እረኛ የሆነውን ጌታችንን ኢየሱስን ከሙታን ያወጣው የሰላም አምላክ፥ በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን በእናንተ እያደረገ፥ ፈቃዱን ታደርጉ ዘንድ በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያድርጋችሁ፤ ለእርሱ እስከ ዘላለም ድረስ ክብር ይሁን፤ አሜን» (ዕብራውያን 13:20-21)።

እግዚአብሔር እኛን በመፍጠሩ ያለው ይህ ዓላማ የሚፈጸመው እኛ በራሳችን ውስጥ በምንሠራው ሳይሆን እርሱ በእኛ ውስጥ በሚሠራው ነው። ከእኛ አንዳንዶቻችን እንዲህ ያለ ለውጥ ፈጽሞ ሊሆንብን የማይችል ያህል ክርስቶስን ከመምሰል እጅግ የራቅን መስለን ብንታይ፣ ፈጣሪያችን እኛን መሥራቱን ገና እንዳልጨረሰ ልናስታውስ ይገባናል። እኛ ካላሰናከልነው በቀር፣ በዘፍጥረት የተጀመረው ሥራ በራእይ የሚፈጸምበት ቀን ይመጣል፤ ፍጥረትም ሁሉ፣ እኛም ደግሞ፣ «ከጥፋት ባርነት ነፃነት ወጥቶ ለእግዚአብሔር ልጆች ወደሚሆን ክብር ነፃነት እንዲደርስ» (ሮሜ 8:21) ይሆናል።

«ፍጥረት ሁሉ እስከ አሁን ድረስ አብሮ በመቃተትና በምጥ መኖሩን እናውቃለንና። እርሱም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን የመንፈስ በኵራት ያለን ራሳችን ደግሞ የሰውነታችን ቤዛ የሆነውን ልጅነት እየተጠባበቅን ራሳችን በውስጣችን እንቃትታለን» (ሮሜ 8:22-23)።

«በእኔ ላይ የሚፈጸመው ፈቃድህ ነው? ወይስ የእኔ?

እንደ አንተ ሳይሆን እንደ ራሴ የተሠራሁ፣ እጅግ በሚያሳዝን ማስመሰል የተሞላሁ ነገር ልሁንን?

ከእግዚአብሔር ልወለድ ወይስ ከተራ ሰው?

ክርስቶስን እንድመስል ልሠራ ወይስ በሌላ ንድፍ?

በእኔ ውስጥ የምትሠራው ሥራ ከስሜቶቼ በላይ ቢያልፍስ፣ እኔ ላስተውለው እጅግ የረቀቀ፣ እጅግም ከፍ ያለ ቢሆንስ?

ፈጽሜ እታመንሃለሁ። ጌታ ሆይ፣ ታላቁን ሥራህን ቀጥል!

ፍጹም ሆይ፣ በሥራህ አንተን ትክክል ለማለት የሚበቃ እውቀት፣ ጥበብ፣ ማስተዋል ወይም አሳብ፣ መረዳትም የለኝም። እስከዚህ ድረስ አምጥተኸኛል፤ እነሆም! ያደረግኸውን መልካም ነው ልለው አልችልም። ነገር ግን እንዲህ ብዬ መጮኽ እችላለሁ፦ ‹አንተ ጠላት ሆይ፣ ፈጣሪ ገና አልጨረሰም፤ አንድ ቀን ታያለህ፣ ከማየቱም የተነሣ ትሸሻለህ።›»