እግዚአብሔር በቂ ነው

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ በጸጥታ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና። እርሱ ብቻ ዓለቴና መድኃኒቴ ነው፤ መጠጊያዬ እርሱ ነው፤ አልናወጥም። መዳኔና ክብሬ በእግዚአብሔር ነው፤ የኃይሌ ዓለትና መጠጊያዬ እግዚአብሔር ነው» (መዝሙር 62:5-7)።

ነፍስ ልትማረው የሚገባት የመጨረሻውና ከሁሉ የሚበልጠው ትምህርት እግዚአብሔር፣ እግዚአብሔር ብቻውን፣ ለፍላጎቶችዋ ሁሉ በቂ መሆኑ ነው። ከእኛ ጋር ያለው አሠራሩ ሁሉ ሊያስተምረን የታሰበው ይህንኑ ትምህርት ነው፤ የክርስትና ሕይወታችንም ሁሉ የመጨረሻው ታላቅ ግኝት ይህ ነው። እግዚአብሔር በቂ ነው!

በዚህ መጽሐፍ ውስጥ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እንደ ተገለጠልን የእግዚአብሔርን ባሕርይና መንገዶች አንዳንድ ገጽታዎች፣ እንዲሁም በእርሱ የእኛ የሆነውን ሙላት ለራሳችን እንዳንወስድ የሚከለክሉንን አንዳንድ ስሕተቶች ስንመለከት ቆይተናል። አሁንም በማጠቃለያ፣ የጉዳዩ ሁሉ ፍሬ ነገር ሆኖ የሚታየኝን በአቅሜ ልናገር እወዳለሁ።

እግዚአብሔር ስንመለከታቸው ከቆየናቸው መገለጦች የሚታየውን ያህል ከሆነ፤ እንዳየነው እርሱ በእውነት «የመጽናናት ሁሉ አምላክ» ከሆነ፤ እረኛችን ከሆነ፤ በእውነትና በእርግጥ አባታችን ከሆነ፤ ባጭሩ ስናጠናቸው የቆየናቸው የባሕርዩና የመንገዶቹ ብዙ ገጽታዎች ሁሉ በእርግጥ እውነት ከሆኑ፣ እርሱ በራሱ ብቻ ሊኖሩብን ለሚችሉ ፍላጎቶች ሁሉ በቂ እንደ ሆነ፣ በእርሱም ፈጽሞና ለዘላለም ያለ ሥጋት ልናርፍ እንደምንችል ወደ ጽኑ እርግጠኝነት መድረስ እንዳለብን ይመስለኛል።

አብዛኞቹ ክርስቲያኖች፣ እንደሚመስለኝ፣ ከታወቁት መዝሙሮቻችን በአንዱ ውስጥ ያሉትን እነዚህን ቃላት ቈጥረው ከሚጨርሱት በላይ ብዙ ጊዜ ዘምረዋቸዋል፦ «ክርስቶስ ሆይ፣ የምሻው አንተን ብቻ ነው፤ በአንተ ከሁሉ በላይ አገኛለሁ።»

ነገር ግን ሁላችንም እነዚህ ቃላት በራሳችን ተሞክሮ አንዳች እውነታን ገልጠዋል ብለን በሐቅ ልንናገር እንደምንችል እጠራጠራለሁ። ክርስቶስ የምንሻው ሁሉ አልሆነልንም። ከእርሱ ሌላ እጅግ ብዙ ነገሮችን ፈልገናል። ስለ እርሱ ብርቱ ስሜቶችን፣ ወይም ከእኛ ጋር መሆኑን በግልጥ መረዳትን፣ ወይም የፍቅሩን ውስጣዊ መገለጥ ፈልገናል፤ አለዚያም አጥጋቢ የአስተምህሮ ሥርዓቶችን፣ ወይም የተሳካ የክርስትና አገልግሎትን፣ ወይም ከእርሱ ከራሱ ሌላ በእርሱ ላይ የግል መብት የሚያስገኝልንን አንድ ዓይነት ነገር ጠይቀናል።

ስለ እርሱ ያለን ተሞክሮ ሳይጨመርበት፣ ክርስቶስ ራሱ ብቻ፣ ክርስቶስ ብቻውን፣ ያን ሁሉ ብንዘምርም ለእኛ በቂ አልሆነልንም፤ እንዴትስ በቂ ሊሆን እንደሚችል እንኳ አይታየንም።

መዝሙረኛው በዚያ በጥንቱ ዘመን፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ በጸጥታ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና» (መዝሙር 62:5) አለ። አሁን ግን ክርስቲያኑ፦ «ነፍሴ ሆይ፥ ጤናማ አስተምህሮዎቼን ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእነርሱ ዘንድ ነውና» ይላል፤ ወይም፦ «ነፍሴ ሆይ፥ መልካም ሁኔታዎቼንና ስሜቶቼን፣ ወይም የጽድቅ ሥራዎቼን፣ ወይም የጋለ ጸሎቶቼን፣ ወይም ልባዊ ትግሌን ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእነዚህ ዘንድ ነውና» ይላል። እግዚአብሔርን ብቻ መጠበቅ ሊያደርጉት ከሚችሉት ነገር ሁሉ እጅግ አደገኛው መስሎ ይታያቸዋል፤ ተስፋቸውንም ከእርሱ ብቻ ማድረግ በአሸዋ ላይ እንደ መሥራት ይሰማቸዋል። የሚደገፉበትን ነገር ፍለጋ በየአቅጣጫው እጃቸውን ይዘረጋሉ፤ ሌላው ነገር ሁሉ እስኪከሽፍባቸውም ድረስ በእግዚአብሔር ብቻ አይታመኑም። ጆርጅ ማክዶናልድ እንዲህ ይላል፦ «እግዚአብሔርን የመጨረሻውና እጅግ ደካማው መጠጊያችን አድርገን እንመለከተዋለን። ወደ እርሱ የምንሄደው ሌላ የምንሄድበት ስፍራ ሲጠፋን ብቻ ነው። ከዚያም የሕይወት ማዕበሎች የነዱን ወደ ዓለቶቹ ሳይሆን ወደ ተመኘነው ወደብ እንደ ሆነ እንማራለን።»

ነፍስ በሌላ ነገር ሁሉ ላይ ያላትን መደገፍ ሁሉ ትታ በጌታ ብቻ እንድትደገፍ እስክትገደድ ድረስ በእውነት ልታርፍ አትችልም። ተስፋችን ከሌሎች ነገሮች እስከ ሆነ ድረስ ከብስጭት በቀር የሚጠብቀን የለም። የስሜት ሁኔታዎችና ስሜቶች ሊለወጡ ይችላሉ፤ ከሚለዋወጠውም ሁኔታችን ጋር መለወጣቸው አይቀርም፤ አስተምህሮዎችና ቀኖናዎች ሊገለበጡ ይችላሉ፤ የክርስትና አገልግሎት ከንቱ ሆኖ ሊቀር ይችላል፤ ጸሎቶች ትጋታቸውን ያጡ ሊመስሉ ይችላሉ፤ የተስፋ ቃሎች የከሸፉ ሊመስሉ ይችላሉ፤ ያመንነውና የተደገፍነው ነገር ሁሉ ተጠራርጎ የሄደ ሊመስል ይችላል፤ የሚቀረውም እግዚአብሔር ብቻ ነው—እግዚአብሔር ብቻ፣ ይህን አነጋገር እንድጠቀም ቢፈቀድልኝ፣ ምንም ያልተጨመረበት እግዚአብሔር፤ በቀላሉና በብቻው እግዚአብሔር።

አንዳንድ ጊዜ፦ «ከሁኔታዬ ጋር የሚስማማ የተስፋ ቃል ባገኝ ኖሮ ያን ጊዜ ልረፍ በቻልሁ ነበር» እንላለን። ነገር ግን የተስፋ ቃሎች በተሳሳተ መንገድ ሊረዱ ወይም በተሳሳተ ሁኔታ ላይ ሊተገበሩ ይችላሉ፤ ክብደታችንን ሁሉ በእነርሱ ላይ ጥለን በምንደገፍበት ቅጽበትም ፈጽመው የከዱን ሊመስሉ ይችላሉ። ከተስፋ ቃሎቹ በስተ ጀርባ ያለውና ከተስፋ ቃሎቹ እጅግ የሚበልጠው ተስፋ ሰጪው ግን ፈጽሞ ሊከዳ ወይም ሊለወጥ አይችልም። ትንሽ ልጅ ለመርካት ከእናቱ ምንም የተስፋ ቃል አያስፈልገውም፤ እናቱ ራስዋ አለችው፤ እርስዋም በቂው ናት። እናቱ ከሺህ የተስፋ ቃሎች ትበልጣለች። እጅግ ከፍ ባለው የፍቅር ወይም የወዳጅነት ሐሳባችን ውስጥ የተስፋ ቃሎች ቦታ የላቸውም። ልክ ጌታችን እንደሚያደርገው አንዱ ሰው ቃል መግባትን ይወድ ይሆናል፤ ሌላው ሰው ግን አያስፈልጉትም፤ የአፍቃሪው ወይም የወዳጁ ማንነት ከተስፋ ቃሎቹ ሁሉ ይበልጣልና። የተስፋ ቃል ሁሉ ከመጽሐፍ ቅዱስ ቢደመሰስ እንኳ እግዚአብሔር ይቀርልናል፤ እግዚአብሔርም በቂ ይሆናል። እንደገና እደግመዋለሁ፦ በእኛ በኩል ምንም ሳይጨመርበት—የስሜት ሁኔታዎች ወይም ስሜቶች፣ ወይም ተሞክሮዎች፣ ወይም መልካም ሥራዎች፣ ወይም ጤናማ አስተምህሮዎች፣ ወይም ውጫዊም ሆነ ውስጣዊ ሌላ ማንኛውም ነገር ቢሆን—እግዚአብሔር ብቻ፣ እርሱ ራሱ፣ ልክ እንዳለው፦ «እርሱ ብቻ ዓለቴና መድኃኒቴ ነው፤ መጠጊያዬ እርሱ ነው፤ አልናወጥም» (መዝሙር 62:6)።

ይህን ስል ስሜቶች፣ ወይም ተሞክሮዎች፣ ወይም መገለጦች፣ ወይም መልካም ሥራዎች፣ ወይም ጤናማ አስተምህሮዎች ሊኖሩን አይገባም ማለቴ አይደለም። እነዚህ ሁሉ ሊኖሩን ይችላሉ፤ ነገር ግን የመዳን ውጤት እንጂ ምክንያቱ ፈጽሞ መሆን የለባቸውም፤ የመንፈሳዊ ሁኔታችንም ማመልከቻ እንደ ሆኑ ተደርገው ፈጽሞ ሊታመንባቸው አይቻልም። ሁሉም የሚመጡና የሚሄዱ ነገሮች ናቸው፤ ብዙ ጊዜም በጤንነታችን ሁኔታ፣ ወይም በአካባቢያችን፣ አንዳንድ ጊዜም በነፋሱ አቅጣጫ እንኳ ላይ የተመሠረቱ ናቸው። ለምሳሌ አንዳንድ ሰዎች ነፋሱ ከምሥራቅ በሚነፍስበት ጊዜ እግዚአብሔር እንደሚወዳቸው ፈጽሞ ማመን አይችሉም። ከእነዚህ ነገሮች በአንዱም ላይ፣ በጥቂቱም ቢሆን፣ የመተማመናችን ወይም የደስታችን መሠረት አድርገን ብንደገፍ መጐዳታችን አይቀርም። ማለቴ ግን ይህ ነው፦ ከሁሉም ፈጽመን ነጻ ሆነን፣ እግዚአብሔር እንዳለና እርሱ አዳኛችን እንደ ሆነ በሚለው ታላቅና ግሩም ሐቅ ብቻ ልናርፍ ይገባናል፤ ውስጣዊ ሕይወታችንም እነዚህ የግል ተሞክሮዎች ወይም የግል ተግባሮች ሲኖሩ እንደሚለመልምና ድል እንደሚያደርግ ሁሉ ሳይኖሩም እንዲሁ ይለመልማል፤ ድልም ያደርጋል። ራሳችንን በምድረ በዳ ውስጥ ብንሆን ወይም በለመለመ ሸለቆ ውስጥ ብንሆን፣ እግዚአብሔርን—የእግዚአብሔርን መኖር ሐቅ—ለመንፈሳዊ ፍላጎቶቻችን ሁሉ በቂ ሆኖ ልናገኘው ይገባናል። ከነቢዩ ጋር እንዲህ ልንል ይገባናል፦ «በለስ ባታብብ፥ በወይንም ግንድ ፍሬ ባይገኝ፥ የወይራም ሥራ ቢጐድል፥ እርሻዎችም መብልን ባይሰጡ፥ በጎችም ከበረት ቢጠፉ፥ ላሞችም በጋጣ ውስጥ ባይገኙ፥ እኔ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለኛል፥ በመድኃኒቴ አምላክ ሐሴት አደርጋለሁ» (ዕንባቆም 3:17-18)።

ነፍስ የተፈጠረችው ለዚህ ነው፤ ከዚህ ባነሰ ነገርም ፈጽሞ ዕረፍት ልታገኝ አትችልም። ስለዚህ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ያለው አሠራሩ ሁሉ ለዚህ ዓላማ የተቀረጸ ነው፤ ደስታችንን በእርሱ ብቻና ፈጽሞ በእርሱ እንድናገኝ ሊያስገድደን፣ በሌላው ነገር ሁሉ ያለንን ደስታ ሁሉ ሊወስድብን ብዙ ጊዜ ግድ ይሆንበታል። በተስፋ ቃሎቹ ደስ መሰኘት፣ ወይም ሊሰጠን በወደደው መገለጥ፣ ወይም ባገኘናቸው ተሞክሮዎች ደስ መሰኘት ምናልባት መልካም ይሆናል፤ ነገር ግን ያለ ተስፋ ቃሎች፣ ያለ ተሞክሮዎች፣ ያለ መገለጦች በተስፋ ሰጪው በራሱ—በእርሱ ብቻ—ደስ መሰኘት፣ ይህ የክርስትና ሕይወት ከፍተኛው ጫፍ ነው። አእምሮን ሁሉ የሚያልፈውንና ምንም ሊያውከው የማይችለውን ሰላም ልናውቅ የምንችልበት ብቸኛው ስፍራ ይህ ነው።

ምን ማለቴ እንደ ሆነ በትክክል ማስረዳት ያስቸግራል። እነዚህን የመንፈሳዊ ሕይወት አጃቢዎች ሁሉ መንፈሳዊ ሕይወት ራሱ እንደ ሆኑ አድርገን ለመቍጠር እጅግ ስለ ለመድን ከእነርሱ ራሳችንን መነጠል ይከብደናል። ፍቅሩንና ጥንቃቄውን የሚያረጋግጥልን አንዳች ነገር በራሳችን ውስጥ ካላገኘን ጌታ ለእኛ አንዳች ሊሆን እንደሚችል ማሰብ አንችልም። ሁሉን በእርሱ ስለ ማግኘት ስንናገርም፣ ብዙውን ጊዜ ማለታችን ስለ እርሱ ባሉን ስሜቶች ወይም አመለካከቶች ውስጥ እናገኘዋለን ማለት ነው። ለምሳሌ ለእርሱ ያለን የፍቅር ግለት ቢሰማን፣ እርሱ በቂ እንደ ሆነ ከልባችን ልንናገር እንችላለን፤ ይህ ግለት ሲጠፋ ግን—ይዋል ይደር እንጂ መጥፋቱ የማይቀር ነውና—ሁሉን በእርሱ እንዳገኘን ከእንግዲህ አይሰማንም። እውነቱ፣ የሚያረካን ጌታ ሳይሆን ስለ ጌታ ያሉን የገዛ ስሜቶቻችን መሆናቸው ነው። ነገር ግን ይህን አናውቅም፤ ስለዚህም ስሜቶቻችን ሲከዱን የከዳን ጌታ እንደ ሆነ እናስባለን፤ ወደ ጨለማም እንዘፈቃለን።

በርግጥ ይህ ሁሉ እጅግ ሞኝነት ነው፤ ነገር ግን እጅግ የተለመደ ተሞክሮ ከመሆኑ የተነሣ ምን ያህል ሞኝነት እንደ ሆነ የሚያዩ እጅግ ጥቂቶች ናቸው። ምናልባት አንድ ምሳሌ ይበልጥ በግልጥ እንድናይ ይረዳን ይሆናል። በወንጀል ተከሶ በፈራጅ ፊት የቆመን አንድ ሰው እናስብ። ለዚያ ሰው አስፈላጊው ነገር የትኛው ነው፦ እርሱ ለፈራጁ ያለው ስሜት ወይስ ፈራጁ ለእርሱ ያለው ስሜት? ፈራጁ የሚደግፈው እንደ ሆነ ይሰማው ወይም አይሰማው እንደ ሆነ ለማየት እየሞከረ የገዛ ስሜቶቹን በመመልከት ጊዜውን ያሳልፋልን? ወይስ ፈራጁን እየተመለከተ፣ ከመልኩ ወይም ከቃሉ የሚደግፍ ፍርድ ይጠብቅ ወይም አይጠብቅ እንደ ሆነ ለማወቅ ይሞክራል? በርግጥ የሰውየው የገዛ ስሜቶች በጉዳዩ ውስጥ ምንም ዋጋ እንደሌላቸው፣ ለአንድ አፍታ እንኳ ሊታሰቡ የሚገባቸው የፈራጁ አሳብና ስሜት ብቻ እንደ ሆኑ ወዲያውኑ እንናገራለን።

ሰውየው ሊታሰቡ የሚችሉትን «ግለቶች» ሁሉና «ተሞክሮዎች» ሁሉ ሊኖሩት ይችሉ ይሆናል፤ እነዚህ ግን ፈጽሞ ምንም አይጠቅሙትም። ሁሉም ነገር የተመሠረተው በፈራጁ ብቻ ላይ ነው። ይህ ራሱን በራሱ የሚያሳይ ሐቅ ብለን የምንጠራው ነው። እንደዚሁም የጋራ አስተዋይነታችንን በጉዳዩ ላይ ብቻ ብንጠቀም፣ ከጌታ ጋር ባለን ግንኙነት ውስጥ በእውነት ወሳኝ የሆነው ብቸኛው ነገር እኛ ለእርሱ ያለን ስሜት ሳይሆን እርሱ ለእኛ ያለው ስሜት መሆኑን ከማየት ልንቆጠብ አንችልም። የሚዳኘው ሰው የሚያስፈልገውን ሁሉ የሚያገኘው ከሆነ በፈራጁ ውስጥ ማግኘት አለበት። ብቃቱ ፈጽሞ ከራሱ ሊሆን አይችልም፤ ዕጣ ፈንታው በእጁ ካለው ከእርሱ ዘንድ መሆን አለበት። ብቃታችንም፣ ሐዋርያው እንደሚለው፣ ከራሳችን ሳይሆን ከእግዚአብሔር ነው።

«ብቃታችን ከእግዚአብሔር ነው እንጂ፥ በገዛ እጃችን እንደሚሆን አንዳችን እንኳ ልናስብ ራሳችን የበቃን አይደለንም።» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:5) እንግዲህ እግዚአብሔር በቂ ነው ስል ማለቴ ይህ ነው። ለሁሉ ነገር ልንሻው የምንችለውን ሁሉ በእርሱ፣ በመኖሩ ሐቅና በባሕርዩ ውስጥ ማግኘታችን ነው። እግዚአብሔር ለጥያቄ ሁሉና ለችግር ጩኸት ሁሉ መልሳችን ነው፤ መሆንም አለበት። እኛን ለማዳን ኃላፊነት በወሰደው በእርሱ ውስጥ አንዳች ጕድለት ቢኖር፣ የምንጨምረው ምንም ዓይነት ማሟያ ያን ሊሸፍን አይችልም፤ በእርሱ ውስጥ ጕድለት ከሌለ ግን እርሱ በራሱና በራሱ ውስጥ በቂ ነው።

ምን ማለቴ እንደ ሆነ ግልጽ ማድረግ ብችል እንዴት ደስ ባለኝ፤ ይህ ከክርስትና ሕይወት ምቾት ማጣትና ዕረፍት ማጣት ሁሉ ዘላቂ መዳን የሚገኝበት ምሥጢር እንደ ሆነ አምናለሁና። ምቾት ማጣታችሁና ዕረፍት ማጣታችሁ የሚመነጨው በራሳችሁ ውስጥ አጥጋቢ የመተማመኛ መሠረት ለማቆም ከምታደርጉት ብርቱ ነገር ግን ከንቱ ጥረት ነው፤ ይኸውም ለምሳሌ ትክክለኛ ስሜቶች ናቸው የምትሏቸው፣ ወይም የሚገባው ያህል ትጋት ወይም ልባዊነት፣ ወይም ቢያንስ፣ ሌላ ቢጠፋ፣ በመንፈሳዊ ጉዳዮች ላይ በቂ የሆነ ፍላጎት ነው። ከእነዚህ ነገሮች አንዳቸውም ፈጽሞ አጥጋቢ ስለማይሆኑ (ልንገራችሁ፣ ወደ ፊትም ፈጽሞ አይሆኑም)፣ የሃይማኖት ሕይወታችሁ ምቾት ከማጣት በቀር ሌላ ሊሆን አይችልም።

ነገር ግን መዳናችን ሁሉ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው በጌታ ብቻ ላይ የተመሠረተ መሆኑን ብናይ፣ እርሱም ለእኛ «ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ» እንደሚችልና ፈቃደኛም እንደ ሆነ ብንማር (ኤፌሶን 3:20)፣ ሰላምና መጽናናት ከሁሉ በላይ ሆነው ከመንገሥ ሊቀሩ አይችሉም። ሁሉም ነገር የተመሠረተው ጌታ በራሱና ከራሱ ለመዳናችን በቂ ነው ወይስ እርሱን በቂ ለማድረግ በእኛ በኩል ሌሎች ነገሮች መጨመር አለባቸው በሚለው ላይ ነው።

እግዚአብሔር በእውነት ለእኔ በቂ እንደ ሆነ ወደ ጽኑ እርግጠኝነት እንድደርስ ከምንም ነገር በላይ በግሌ የረዳኝ ከጥቂት ዓመታት በፊት ያጋጠመኝ አንድ ተሞክሮ ነው። በሃይማኖት ሕይወቴ ውስጥ በብዙ ጥያቄና ግራ መጋባት ውስጥ የማልፍበት፣ ከእኔ በፊት እንደ እኔ ያሉ ልዩ ችግሮች የገጠሙት ክርስቲያን ፈጽሞ እንደሌለ የተሰማኝ ጊዜ ነበር። በዚያን ጊዜ በአቅራቢያዬ ለጥቂት ሳምንታት ጥልቅ መንፈሳዊ ክርስቲያን ተደርገው የሚቈጠሩ፣ መንፈሳዊ እርዳታ እንድጠይቃቸውም የተመከርሁባቸው አንዲት ሴት በአጋጣሚ ተቀምጠው ነበር። ስለዚህ አንድ ከሰዓት በኋላ ድፍረቴን አሰባስቤ ልጠይቃቸው ሄድሁ፤ ችግሮቼንም ዘረገፍሁላቸው፤ በርግጥ በእኔ ጉዳይ ጥልቅ ፍላጎት እንደሚያሳዩ፣ ሊረዱኝ የሚችሉትን ሁሉ ለማድረግም ብዙ እንደሚደክሙ እየጠበቅሁ ነበር።

በበቂ ትዕግሥት አዳመጡኝ፤ አላቋረጡኝምም፤ ነገር ግን ታሪኬን ጨርሼ ርኅራኄና አሳቢነት እየጠበቅሁ ዝም ባልሁ ጊዜ፣ በቀላሉ፦ «አዎን፣ የምትዪው ሁሉ እውነት ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ይህ ሁሉ ቢሆንም፣ እግዚአብሔር አለ» አሉኝ። ተጨማሪ ነገር እንዲናገሩ ለጥቂት ደቂቃዎች ጠበቅሁ፤ ነገር ግን ምንም አልመጣም፤ ወዳጄና አስተማሪዬም የሚያስፈልገውን ሁሉ የተናገሩ ሰው ይመስሉ ነበር።

«ነገር ግን» ብዬ ቀጠልሁ፣ «ችግሮቼ ምን ያህል ከባድና ግራ የሚያጋቡ እንደ ሆኑ በእርግጥ አልተረዱኝም።» «ኧረ ተረድቻለሁ» አሉ ወዳጄ፤ «ነገር ግን እንደምነግርሽ፣ እግዚአብሔር አለ።» ሌላ መልስ እንዲሰጡኝም ላደርጋቸው አልቻልሁም። እጅግ የሚያሳዝንና የማያጠግብ መሰለኝ። ልዩና በእውነት የሚያሠቃዩ ተሞክሮዎቼ፦ «አዎን፣ ነገር ግን እግዚአብሔር አለ» እንደሚለው ያለ ቀላል አነጋገር ብቻ መልስ ሊያገኙ እንደማይችሉ ተሰማኝ። እግዚአብሔር እንዳለ በርግጥ አውቅ ነበር፤ ነገር ግን ከእግዚአብሔር ብቻ የበለጠ ነገር እንደሚያስፈልገኝ ተሰማኝ፤ ወዳጄም እንደ መንፈሳዊ አስተማሪ ያላቸው ታላቅ ዝና ሁሉ ቢኖርም እንደ እኔ ያለውን ልዩ ጉዳይ ለመቋቋም ቢያንስ እንደማይችሉ ደመደምሁ።

ሆኖም ችግሬ እጅግ ታላቅ ስለ ነበረ በመጀመሪያው ሙከራዬ ተስፋ አልቈረጥሁም፤ ይልቁንም የችግሮቼን አስፈላጊነት አንድ ቀን መረዳት ይጀምራሉ፣ በቂ እርዳታም ይሰጡኛል በሚል ተስፋ ዘወትር ደግሜ ደጋግሜ ወደ እርሳቸው ሄድሁ። ምንም አልጠቀመም። ሌላ መልስ ከእርሳቸው ማውጣት ፈጽሞ አልቻልሁም። ለሁሉም ነገር ሁልጊዜ ጉዳዩን ፈጽሞ የሚዘጋ በሚመስል ሁኔታ፦ «አዎን፣ አውቃለሁ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር አለ» የሚለው ቀላል መልስ ይመጣ ነበር። በመጨረሻም ዘወትር ከመደጋገማቸው የተነሣ፣ ወዳጄ የሰው ልጆች ፈጣሪና ቤዛ የሆነው እግዚአብሔር መኖሩ፣ እኔም ከዚያ ዘር አንዷ መሆኔ ብቻ ለፍጥረታቱ ሊኖር ለሚችለው ፍላጎት ሁሉ ፍጹም በቂ መልስ እንደ ሆነ በእውነትና በእርግጥ እንደሚያምኑ እርግጠኛ ሆንሁ። በመጨረሻም እጅግ ብዙ ጊዜ ስለ ተናገሩትና እጅግ እርግጠኛ ስለ መሰሉ፣ እግዚአብሔር እንደ ተሰማኝ እጅግ ከባድና ልዩ ለሆነው ለእኔ ፍላጎት እንኳ ምናልባት በቂ ይሆን እንደ ሆነ በብዥታ መገረም ጀመርሁ። ከመገረምም ቀስ በቀስ ወደ ማመን መጣሁ፤ ፈጣሪዬና ቤዛዬ በመሆኑ በቂ መሆን እንዳለበት አመንሁ፤ በመጨረሻም በእውነት በቂ እንደ ሆነ የሚል ጽኑ እርግጠኝነት በድንገት በውስጤ ፈነዳ፤ ዓይኖቼም ለእግዚአብሔር ፍጹምና ሙሉ ሁሉን በቂነት ሐቅ ተከፈቱ።

ችግሮቼ እንደ አስማት ጠፉ፤ በዚያ ሁሉ ጊዜ እግዚአብሔር—ሁሉን የሚችለውና ሁሉን የሚያየው አምላክ፣ የፈጠረኝ፣ ስለዚህም ከእኔ ጋር የቆመው፣ ሊንከባከበኝና ሊረዳኝም የሚጓጓው አምላክ—እያለ በእነዚያ ችግሮች ለመታወክ እንዴት እንዲህ ያለ ሞኝ ልሆን እንደ ቻልሁ ከመደነቅ በቀር ሌላ አላደረግሁም። እግዚአብሔር በቂ እንደ ሆነ ደርሼበት ነበር፤ ነፍሴም ዐረፈች።

የእግዚአብሔር ሁሉን በቂነት ለእግዚአብሔር ልጅ፣ የመልካም እናት ሁሉን በቂነት ለልጅዋ እንደ ሆነው ያህል ሙሉ ሊሆን ይገባዋል። ትንሽ ልጅ በእናቱ ፊትና በእናቱ ፍቅር ውስጥ የሚያገኘውን ፍጹም ዕረፍት ሁላችንም እናውቃለን። እናቱ በዚያ መኖርዋ ብቻ ፍርሃቶችንና ችግሮችን ሁሉ ለማስወገድ በቂ ነው። እናቱ ምንም ቃል እንድትገባለት አያስፈልገውም፤ እርስዋ ራስዋ፣ ልክ እንዳለችው፣ ያለ ተስፋ ቃልና ያለ ማብራሪያ ልጁ የሚያስፈልገው ሁሉ ናት። በልጅነቴ የነበረኝ የራሴ ተሞክሮ ይህን ከማንኛውም የጥርጣሬ ዕድል በላይ አስተምሮኛል። እናቴ ለችግሮቼ ሁሉ መፍትሔ ነበረች፤ የዓለም ሁሉ ችግሮችም ወደ እርስዋ ብቻ ቢመጡ እርስዋ መፍትሔያቸው እንደ ሆነች ፈጽሜ አምን ነበር። አንድ ሰው ሁሉን ለማስተካከል ስላላት ችሎታ ጥርጣሬ ሲገልጥ፦ «ኧረ! እናቴን አታውቋትም እኮ» በማለት በምን ዓይነት ብርቱ ንቀት ዝም አሰኛቸው እንደ ነበር አስታውሳለሁ።

አሁንም እየታገለ ያለ ሰው እግዚአብሔር በቂ መሆኑን ማየት ሲያቅተው፣ በንቀት ሳይሆን ወሰን በሌለው ርኅራኄ፦ «ኧረ፣ ውድ ወዳጄ፣ አንተ እግዚአብሔርን አታውቀውም! ብታውቀው ኖሮ እርሱ ለነፍስህ ፍላጎት ሁሉ መፍትሔ እንደ ሆነ፣ ሁሉን በቂ መፍትሔም እንደ ሆነ ከማየት ልትቆጠብ ባልቻልህ ነበር» ማለት ይቃጣኛል። ምንም የተስፋ ቃል ከሁኔታህ ጋር የሚስማማ ባይመስልም፣ ምንም ውስጣዊ ስሜትም መተማመን ባይሰጥህም፣ እግዚአብሔር በቂ ነው። ተስፋ የሚሰጠው ከተስፋ ቃሎቹ ይበልጣል፤ መኖሩም ከብርቱዎቹ ውስጣዊ ስሜቶች እንኳ ይበልጥ እርግጠኛ የመተማመኛ መሠረት ነው።

«ኦ፣ የእግዚአብሔርን ስም ብቻ በልብህ ጥልቅ ውስጥ ጥራ፤ የሚያስጨንቅ ፍርሃት ሁሉ ከነፍስ ወዲያውኑ እንዴት እንደሚወገድም እይ።»

ነገር ግን አንድ ሰው እንዲህ ይል ይሆናል፦ «ይህ ሁሉ ያለ ጥርጥር እውነት ነው፤ ለእኔም እንደሚሠራ እርግጠኛ ብሆን በቀላሉ ባመንሁት ነበር። ነገር ግን እኔ እጅግ የማልረባና በኃጢአት የተሞላሁ ስለ ሆንሁ በእንዲህ ያለ የጸጋ ባለጠግነት ላይ አንዳች መብት ያለኝ አይመስለኝም።»

የማትረባና በኃጢአት የተሞላህ ከሆንህማ በእግዚአብሔር ሁሉን በቂነት ላይ ያለህ መብት ይበልጥ የጸና ነው።

አለመገባትህና ኃጢአተኛነትህ ራሳቸው ከሁሉ ይበልጥ ድምፁ ከፍ ያለ መብትህ ናቸው። አንድ ሰው እንዳለው፣ በአዳኙ መንገድ ላይ የቆመው መዳንን የሚሻ ኃጢአተኛ ብቻ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ያውጃል፦ «ኃጢአተኞችን ሊያድን ክርስቶስ ኢየሱስ ወደ ዓለም መጣ የሚለው ቃል የታመነ ነው … ከኃጢአተኞችም ዋና እኔ ነኝ።» (1ኛ ጢሞቴዎስ 1:15) የመጣው ጻድቃንን፣ ወይም ቀናተኞችን፣ ወይም ትጉ ሠራተኞችን ለማዳን ሳይሆን በቀላሉና በብቻው ኃጢአተኞችን ለማዳን ነው። ታዲያ ደግሞ ከሁሉ በኋላ መብት ሳይሆን እንቅፋት ብቻ የሆነውን መብት ለመፍጠር ስለ ምን ጊዜያችንንና ጕልበታችንን እናጠፋለን?

ትኩረታችን ወደ ራሳችንና ወደ ገዛ ተሞክሮዎቻችን እስከ ዞረ ድረስ ከጌታ ዘወር ብሏል። ይህ ግልጽ የጋራ አስተዋይነት ነው። በሌላ ስፍራ እንዳልሁት፣ ልናይ የምንችለው የምንመለከተውን ነገር ብቻ ነው፤ ራሳችንን እየተመለከትን ሳለንም «እግዚአብሔርን ማየት» በቀላሉ አንችልም። እርሱ ራሱን ስለሚሰውር አይደለም፤ ወደ እርሱ ለሚመለከቱ ሁሉ ሁልጊዜ በሙሉ እይታ በዚያ አለ። ነገር ግን ወደ ሌላ አቅጣጫ እየተመለከትን ከሆነ እርሱን ለማየት ልንጠብቅ አንችልም።

ባለፈው ጊዜ ምናልባት ዓይኖቻችን በራሳችን ላይ ብቻ እጅግ ከመተከላቸው የተነሣ ውስጣዊ ጥያቄያችን ሁሉ ስለ ገዛ ሁኔታችን ብቻ ሆኖ ሊሆን ይችላል፦ ለእግዚአብሔር ያለኝ ፍቅር በቂ ሞቅ ያለ ነውን? በቂ ልባዊ ነኝን? ለእርሱ ያሉኝ ስሜቶች መሆን እንደሚገባቸው ናቸውን? በቂ ቅንዓት አለኝን? ፍላጎቴ እንደሚገባ ይሰማኛልን? እነዚህን ጥያቄዎች በአጥጋቢ ሁኔታ መመለስ ፈጽሞ ስላልቻልን ጐስቋሎች ሆነናል። ባናውቀውም፣ በአጥጋቢ ሁኔታ ፈጽሞ ልንመልሳቸው አለመቻላችን ምሕረት ነበር፤ መልሰናቸው ቢሆን ኖሮ «እኔነታችን» ይታበይ ነበር፤ እኛም ራሳችንን በማሞገስና በትዕቢት በተሞላን ነበርና።

እግዚአብሔርን ማየት ከፈለግን ውስጣዊ ጥያቄያችን ስለ ራሳችን ሳይሆን ስለ እርሱ መሆን አለበት። እግዚአብሔር ለእኔ ምን ይሰማዋል? ለእኔ ያለው ፍቅር በቂ ሞቅ ያለ ነውን? በቂ ቅንዓት አለውን? ፍላጎቴ በበቂ ጥልቀት ይሰማዋልን? በቂ ልባዊ ነውን? እነዚህ ጥያቄዎች ለአንዳንዶች አክብሮት የጐደላቸው ቢመስሉም፣ የብዙ የሚያመነቱ ልቦችን ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች ብቻ ይወክላሉ። እነዚህ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች እውነተኛው አክብሮት ማጣት መሆናቸውን ለማረጋገጥ መጠየቅ ብቻ በቂ ነው። ለእንዲህ ያሉ ጥያቄዎች የድል መልሶቹ ምን እንደሚሆኑ ሁላችንም እናውቃለን። ምንም ጥርጣሬ ምስክርነታቸውን ሊቋቋም አይችልም፤ እነርሱንም በሐቅ የምትጠይቅና የምትመልስ ነፍስ እግዚአብሔር በቂ እንደ ሆነ፣ መሆንም እንዳለበት ወደ ጥልቅና ፍጹም እርግጠኝነት ትመራለች።

ሐዋርያው፦ «ነገር ሁሉ የእናንተ ነውና» ብሎ ያውጃል፦ «ጳውሎስ ቢሆን አጵሎስም ቢሆን ኬፋም ቢሆን ዓለምም ቢሆን ሕይወትም ቢሆን ሞትም ቢሆን ያለውም ቢሆን የሚመጣውም ቢሆን፥ ሁሉ የእናንተ ነው፥ እናንተም የክርስቶስ ናችሁ ክርስቶስም የእግዚአብሔር ነው።» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:21-23) ከዚህ የበለጠ ሁሉን የሚያጠቃልል አነጋገር ሊኖር አይቻልም። ነገር ሁሉ የእናንተ ነው፤ የክርስቶስ ናችሁና—እጅግ መልካሞች ወይም የተገባችሁ ስለ ሆናችሁ ሳይሆን በቀላሉና በብቻው የክርስቶስ ስለ ሆናችሁ ነው። የሚያስፈልጉን ነገሮች ሁሉ በእርሱ ያለን የርስታችን ክፍል ናቸው፤ እኛ እንድንጠይቃቸውም ብቻ ይጠብቃሉ። ፍላጎቶቻችንና ችግሮቻችን ምንም ያህል ታላቅ ቢሆኑ፣ በእነዚህ «ነገር ሁሉ» ውስጥ «ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ» የሆነ ስንቅ አለ (ኤፌሶን 3:20)።

እርሱ ስላለ ሁሉም ነገር ለእኛ መልካም መሆን አለበት። እናት ስላለች፣ በአቅምዋ እስከ ተቻለ ድረስ፣ ሁሉም ነገር ለልጆችዋ መልካም መሆን አለበት፤ ይህም በጌታ ዘንድ ወሰን በሌለው መጠን ይበልጥ እውነት መሆን አለበት።

ለልጁ፣ ከሚለዋወጡት ነገሮች ሁሉ በስተ ጀርባ የእናቱ መኖር የሚለው አንድ የማይለወጥ ሐቅ አለ። እናቲቱ በሕይወት እስካለች ድረስ ልጁ መንከባከቡ የማይቀር ነው፤ እግዚአብሔርም ሕያው እስከ ሆነ ድረስ ልጆቹ እንዲሁ መንከባከባቸው የማይቀር ነው። እርሱ ማንነቱ እንዲህ ሆኖ ሳለ ሌላ ምን ሊያደርግ ይችላል? ቸልተኝነት፣ ግድ የለሽነት፣ መርሳትና አለማወቅ ሁሉ ለእርሱ የማይቻሉ ናቸው። እርሱ ሁሉን ያውቃል፣ ስለ ሁሉም ያስባል፣ ሁሉን ሊያስተካክል ይችላል፤ ደግሞም ይወደናል። ከዚህ የበለጠ ምን ልንለምን እንችላለን?

በዘመናት ሁሉ የነበሩ የእግዚአብሔር ቅዱሳን ይህን አውቀዋል፤ እግዚአብሔርም ለእነርሱ በቂ እንደ ነበረ ተረድተዋል። ኢዮብ ጥቂቶች ብቻ ሊተካከሉት ከሚችሉት ከኀዘንና ከመከራ ጥልቀት ውስጥ ሆኖ፦ «ቢገድለኝም እንኳ በእርሱ እታመናለሁ» (ኢዮብ 13:15) አለ። ዳዊት እጅግ በበረታው ጭንቀቱ ጊዜ፦ «በሞት ጥላ መካከል እንኳ ብሄድ አንተ ከእኔ ጋር ነህና ክፉን አልፈራም፤ በትርህና ምርኵዝህ እነርሱ ያጽናኑኛል» (መዝሙር 23:4) ሊል ቻለ። ደግሞም እንዲህ ሊል ቻለ፦ «እግዚአብሔር መጠጊያችንና ኃይላችን፥ በመከራ ጊዜ ፈጥኖ የሚገኝ ረዳታችን ነው። ስለዚህ ምድር ብትነዋወጥ፥ ተራሮችም ወደ ባሕር ልብ ቢወሰዱ አንፈራም፤ ውኆቿ ቢጮኹና ቢደፈርሱ፥ ተራሮችም ከኃይሉ የተነሣ ቢናወጡ… እግዚአብሔር በመካከልዋ ነው፥ አትናወጥም፤ እግዚአብሔር ማልዶ ይረዳታል» (መዝሙር 46:1-3, 5)። ጳውሎስ በብዙ ከባድ መከራዎች መካከል በድል እንዲህ ሊል ቻለ፦ «ሞት ቢሆን፥ ሕይወትም ቢሆን፥ መላእክትም ቢሆኑ፥ ግዛትም ቢሆን፥ ያለውም ቢሆን፥ የሚመጣውም ቢሆን፥ ኃይላትም ቢሆኑ፥ ከፍታም ቢሆን፥ ዝቅታም ቢሆን፥ ልዩ ፍጥረትም ቢሆን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለየን እንዳይችል ተረድቼአለሁ» (ሮሜ 8:38-39)። ስለዚህ እናንተ የምትጠራጠሩና የምታዝኑ የክርስቲያን ልቦች ሆይ፣ ስለ መጽናናት ሁሉ አምላክ ከተማርነው ሁሉ አንጻር፣ ፍርሃቶቻችሁን ሁሉ ጸጥ ለማሰኘት ከዚህ በቀር ሌላ ምንም እንደማያስፈልግ ከኢዮብ፣ ከዳዊት፣ ከጳውሎስና ከዘመናት ሁሉ ቅዱሳን ጋር ልትረዱ አትችሉምን? ይኸውም፦ እግዚአብሔር አለ። መኖሩ ብቻ ፍላጎታችሁ በእርግጥ መፍትሔ እንዲያገኝ የሚያስፈልገው ዋስትና ሁሉ ነው። ከፍቅሩ ሊለያችሁ የሚችል ምንም ነገር የለም—ፈጽሞ ምንም። ሊፈጠር የሚችል ሁኔታ ሁሉ እዚህ ተጠቅሶአል፤ ከእነርሱም አንዳቸውም በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለያችሁ አይችሉም።

ከእንዲህ ያለ አዋጅ በኋላ ከመካከላችን የእግዚአብሔርን ፍቅር ለመጠየቅ ወይም ለመጠራጠር የሚደፍር ማን ነው? እርሱም ስለሚወደን፣ እያለ ሊረዳን ቸል ሊል አይችልም። ፍቅር የሚወዳቸውን በመባረክ ራሱን ማፍሰስ እንዳለበት በገዛ ተሞክሮአችን አናውቅምን? ፍቅር የሆነው—ለማለት ያህል ከፍቅር የተሠራው—እግዚአብሔር እኛን ከመባረክ በቀላሉ ሊቆጠብ እንደማይችል ልንረዳ አንችልምን? እንዲባርከን ልንለምነው አያስፈልገንም፤ ከማድረግ ዝም ብሎ ሊቆጠብ አይችልምና።

ስለዚህ እግዚአብሔር በቂ ነው፤ እግዚአብሔር ለዚህ ሕይወት በቂ ነው፤ እግዚአብሔርም ለዘላለም በቂ ነው። እግዚአብሔር በቂ ነው!

«ተቀምጦ ስለ እግዚአብሔር ማሰብ ብቻ፣ ኦ ምንኛ ደስታ ነው!

ያን አሳብ ማሰብ፣ ስሙንም መተንፈስ፤ ምድር ከዚህ የሚበልጥ ብፅዕና የላትም።»

ፍጻሜ