ምስጋና ወይስ ማጕረምረም

«በነገር ሁሉ አመስግኑ፤ ይህ በክርስቶስ ኢየሱስ ወደ እናንተ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነውና።» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:18)

ምስጋናና ማጕረምረም እርስ በርሳቸው የሚቃረኑ ሁለት ዝንባሌዎች ናቸው። የምታመሰግን ነፍስ በሁሉ ነገር መጽናናትን ማግኘት ትችላለች፤ የምታጕረመርም ነፍስ ግን በምንም ነገር መጽናናትን ልታገኝ አትችልም።

የእግዚአብሔር ትእዛዝ «በሁሉ አመስግኑ» የሚል ነው። ይህ ግልጽና ቍርጥ ያለ ትእዛዝ ነው። እግዚአብሔርን ልንታዘዝ ከወደድን በሁሉ ነገር ማመስገን ግድ ይለናል። ከዚህ የምናመልጥበት መንገድ የለም። ሆኖም ብዙ ክርስቲያኖች ይህን ሥጋና ደም ብቻ የሆነ ሰው ፈጽሞ ሊደርስበት የማይችል «የፍጽምና ምክር» አድርገው ይመለከቱታል። ሳያውቁትም ቃሉን ይለውጡታል፤ «አመስግኑ» በሚለው ፋንታ «እሺ ብላችሁ ተቀበሉ»፣ «በሁሉ» በሚለውም ፋንታ «በጥቂት ነገሮች» ብለው ያነቡታል።

እንዲህ ብለው ይከራከራሉ፦ «ሁሉ ነገር በቀጥታ ከእግዚአብሔር ቢመጣ ኖሮ ምናልባት ይህን ማድረግ እችል ነበር፤ ነገር ግን አብዛኞቹ ነገሮች የሚመጡት በሰዎች በኩል ወይም በኃጢአት ምክንያት ነው።» ለዚህም መልሴ ይህ ነው፦ ስለ ነገሮቹ ራሳቸው ሁልጊዜ ማመስገን ላንችል እንችላለን፤ በነገሮቹ ውስጥ ስላለው የእግዚአብሔር ፍቅር ግን ሁልጊዜ ማመስገን እንችላለን። እርሱ በሆነ ስፍራ በውስጣቸው አለ፤ እጅግ አሳዛኞቹን እንኳ ለበጎአችን አብረው እንዲሠሩ ያስገድዳቸዋል። እምነት «ሁለተኛ ምክንያቶችን» (የሚጎዱንን ሰዎች ወይም ስሕተቶች) ፈጽሞ አያይም፤ የሚያየው ከበስተ ኋላቸው ያለውን የእግዚአብሔርን እጅ ብቻ ነው። የአንድ መከራ ውጤቶች እኛ ዘንድ በሚደርሱበት ጊዜ ለእኛ የእግዚአብሔር ፈቃድ ሆነዋል፤ ስለዚህም ከእጁ ልንቀበላቸው ይገባል።

የዮሴፍ ታሪክ ለዚህ ምሳሌ ነው። በገዛ ወንድሞቹ ለባርነት ከመሸጥ ይበልጥ ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር የሚቃረን የሚመስል ነገር ሊኖር አይችልም ነበር። ሆኖም ፍጻሜውን ከመጀመሪያው ቢያውቅ ኖሮ በምስጋና በተሞላ ነበር። ባርነቱ በሕይወቱ ወደ ደረሱለት እጅግ ታላላቅ በረከቶች በቀጥታ የሚያስገባ በር ነበር። በመጨረሻም ዮሴፍ፦ «እናንተ ክፉ ነገርን አሰባችሁብኝ፤ እግዚአብሔር ግን ዛሬ እንደ ሆነው የብዙ ሕዝብን ነፍስ ያድን ዘንድ ለመልካም አሰበው» (ዘፍጥረት 50:20) ለማለት ቻለ። ለሥጋዊ ዓይን ወደ ግብፅ የላኩት ወንድሞቹ ነበሩ፤ ለእምነት ዓይን ግን «እግዚአብሔር ላከኝ» (ዘፍጥረት 45:7)።

በሌላ ሰው ምክንያት በገዛ ሕይወቴ የደረሰብኝን አንድ መከራ አስታውሳለሁ። መራራ ዓመፅ ልቤን ሞላው፤ የማመሰግንበትም አንዳች ነገር አላየሁም። ነገር ግን ያ መከራ ራሱ በሕይወቴ እጅግ የበለጸጉትን በረከቶች አስገኘልኝ። ገና ከመጀመሪያው ለማመስገን የሚበቃ እምነት ቢኖረኝ ኖሮ ከስንት ሐዘን በዳንሁ ነበር!

ብዙ ክርስቲያኖች የሚደርሱበት ከፍተኛው ደረጃ ሊለውጡአቸው ለማይችሉ ነገሮች «እሺ ብሎ ለመቀበል መጣጣር» ብቻ እንደ ሆነ እፈራለሁ። ምስጋና ማለት ይቻላል የማይታወቅ ልምምድ ነው። በዓለም ውስጥ ውለታ ተቀብሎ «አመሰግናለሁ» አለማለት እንደ ነውር ይቈጠራል፤ ታዲያ በእግዚአብሔር ላይ ይህንኑ ማድረግ እንዲሁ ነውር የማይሆነው ለምን እንደ ሆነ አይገባኝም። ለአንድ ሰብዓዊ ወዳጅ ስለ ትንሽ ስጦታ የምስጋና ደብዳቤ መጻፍን መተው ፈጽሞ አናስበውም፤ ሆኖም በላያችን ስለሚያዘንበው ስፍር ቍጥር የሌለው በረከት እግዚአብሔርን ማመስገንን ቸል እንላለን።

ይባስ ብሎም ብዙዎች እንዲያጕረመርሙና እንዲያንጎራጕሩ ለራሳቸው ይፈቅዳሉ። «ሕዝቡም ስለ ደረሰባቸው መከራ በእግዚአብሔር ጆሮ አጕረመረሙ፤ እግዚአብሔርም በሰማ ጊዜ ቍጣው ነደደ» (ዘኍልቍ 11:1) ተብሎ ተነግሮናል። «መንፈሳዊ» ማጕረምረማችን እርሱን የማያስቈጣ፣ እንዲያውም የቅንዓት ወይም የጥልቅ ማስተዋል ምልክት እንደ ሆነ ለማሰብ እንፈተናለን። ነገር ግን ማጕረምረም እግዚአብሔርን ደስ ከሚያሰኘው እምነት ተቃራኒ ነው።

ማጕረምረም ግን በጊዜያዊ ነገሮችም ሆነ በመንፈሳዊ ነገሮች ዘንድ ሁልጊዜ አንድ ዓይነት ነው። ሁልጊዜ የነቀፋን ጠባይ በውስጡ ይይዛል። የዌብስተር መዝገበ ቃላት እንደሚለው ማማረር ማለት «ክስ ወይም ወቀሳ ማቅረብ» ማለት ነው። የምንሸከመውን ነገር መጥላት ብቻ አይደለም፤ ከበስተ ኋላው ያለውን አድራጊ መንቀፍ ነው። የማጕረምረማችንን ውስጣዊ ባሕርይ በጥንቃቄ ብንመረምር፣ በአብዛኛው በእግዚአብሔር ላይ በተሰወረ ረቂቅ ነቀፋ ላይ የተመሠረተ ሆኖ እናገኘዋለን። ጥፋቱ የእርሱ እንደ ሆነ በስውር ይሰማናል፤ በአእምሮአችንም በእርሱ ላይ ክስ እንመሠርታለን።

በአንጻሩ ደግሞ ምስጋና ሁልጊዜ ሰጪውን ማወደስን ያካትታል። በመጽሐፍ ቅዱስ «እግዚአብሔርን አመስግኑ» ተብለን ምን ያህል አጥብቀን እንደምንመከር አስተውለህ ታውቃለህን? ይህ የእስራኤል አምልኮ ዋና ክፍል ነበር፦ «እግዚአብሔር ቸር ነውና እግዚአብሔርን አመስግኑ፤ መልካም ነውና ለስሙ ዘምሩ» (መዝሙር 135:3)። ብንቈጥራቸው ኖሮ «ሁልጊዜ ስለ ሁሉ» ለማመስገን የተሰጡ ትእዛዛት ስለ ሌላ ስለ ማንኛውም ድርጊት ከተሰጡት እንደሚበዙ እናገኝ ነበር ብዬ አምናለሁ። ልክ እኛ እንደምንወደው ሁሉ ጌታም መመስገንንና መወደስን እንደሚወድ ግልጽ ነው። እውነተኛ ደስታን ይሰጠዋል፤ ስለ «በጎ ስጦታ ሁሉ ፍጹምም በረከት ሁሉ» (ያዕቆብ 1:17) እርሱን አለማመስገናችንም፣ የምንወዳቸው ሰዎች የምንሰጣቸውን ሳያደንቁ ሲቀሩ ልባችን እንደሚቈስል ሁሉ፣ ልቡን ያቈስለዋል።

ሐዋርያው «እንደ ተወደዱ ልጆች እግዚአብሔርን የምትከተሉ ሁኑ» ብሎ ሲመክረን ይህንንም ጨምሮ ይናገራል፦ «ሁልጊዜ ስለ ሁሉ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም አምላካችንንና አባታችንን ስለ ሁሉ አመስግኑ» (ኤፌሶን 5:1፣ 20)። «ሁልጊዜ ስለ ሁሉ» የሚለው ሁሉን ጠቅልሎ የሚይዝ አገላለጽ ነው። በሕይወታችን ውስጥ—በየትኛውም መንገድ ይምጣ—ከእግዚአብሔር የሆነ የተሰወረ በረከትን የማይዝ አንድም ነገር የለም ማለት መሆን አለበት።

ሐዋርያው «እግዚአብሔር የፈጠረው ሁሉ መልካም ነውና፥ ከምስጋናም ጋር ቢቀበሉት የሚጣል ምንም የለም» (1ኛ ጢሞቴዎስ 4:4) ይለናል። ነገር ግን ነገሮች መልካም ሆነው በማይታዩበት ጊዜ መልካም እንደ ሆኑ ማመን ከባድ ነው። ብዙ ጊዜ የእግዚአብሔር ስጦታዎች ላይኛውን ገጽታ ብቻ ለሚያዩ ሰዎች እንደ መርገም ሆነው ይታያሉ።

«በጎ ስጦታ ሁሉ ፍጹምም በረከት ሁሉ» ከሆኑት ነገሮች መካከል ምን ያህሉን እንደ መርገም ቈጥረናል? ከምድራዊ ሰጪዎቹ በስተ ኋላ ያለውን ሰማያዊውን ሰጪ ሳንመለከት ስለ ስንቶቹስ ራሳችንን፣ ወዳጆቻችንን ወይም ሁኔታዎቻችንን አመስግነናል? ይህ መልእክተኛውን አመስግነን ስጦታውን ለላከው ወዳጅ ግን አንዳች ቃል እንዳልላክን ያህል ነው።

ነገሮች ከእግዚአብሔር እንደሚመጡ በተገነዘብን ጊዜ እንኳ ስለሚያሠቃየን ነገር እርሱን ማመስገን ከባድ ነው። ሆኖም ጥበበኛ ሐኪምን ሕክምናው ጽኑ ቢሆንም እንኳ ስለ ሰጠን ሕክምና እናመሰግነዋለን። ታዲያ መለኮታዊው ሐኪማችን መንፈሳዊ በሽታን ለመፈወስ መራራ መድኃኒት ሲሰጠን፣ ወይም ከሚጎዳን ነገር ሊገላግለን የሚያሠቃይ ቀዶ ጥገና ሲያደርግልን እንዲሁ ልናመሰግነው አይገባንምን?

እርሱን ከማመስገን ይልቅ እናጕረመርማለን። ብዙውን ጊዜ ማጕረምረማችንን የምንሰነዝረው በሐኪሙ ላይ ሳይሆን መድኃኒቱን በላከበት «ጠርሙስ» ላይ ነው። ይህ «ጠርሙስ» አብዛኛውን ጊዜ ደግነት ማጣቱ ወይም ቸልተኝነቱ ስቃያችንን ያመጣው ሰው ነው—ነገር ግን እርሱ እግዚአብሔር ለፈውሳችን የተጠቀመበት «ሁለተኛ ምክንያት» ብቻ ነው። በመድኃኒቱ ጠርሙስ ላይ መሳደብ ሞኝነት እንደ ሆነ የጋራ ማስተዋል ይነግረናል፤ ነፍሳችንን ለማስተማር በታሰቡት «ሁለተኛ ምክንያቶች» ላይ መሳደብም እንዲሁ ሞኝነት ነው።

እስራኤላውያን በምድረ በዳ ሲንከራተቱ «በሙሴና በአሮን ላይ አጕረመረሙ» (ዘጸአት 16:2)። በእውነቱ ግን ወደዚያ ያመጣቸው እርሱ ስለ ሆነ ማጕረምረማቸው በእግዚአብሔር ላይ ነበር። ዘማሪው ይህን «በእግዚአብሔር ላይ መናገር» ብሎ ይጠራዋል (መዝሙር 78:19)። መለኮታዊው ታሪክ ሁለተኛ ምክንያቶችን ከቍጥር አያገባም፤ ከበስተ ኋላቸው ወዳለው ወደ እውነተኛው ምክንያት በቀጥታ ይሄዳል።

እንግዲያስ ይህን አጽንተን እንያዝ፦ ማጕረምረም ሁሉ «በእግዚአብሔር ላይ መናገር» ነው። ሁለተኛ ምክንያቶች ያለ እግዚአብሔር ፈቃድ አንዳች ማድረግ አይችሉም፤ እርሱ የፈቀደውም የእርሱ ዝግጅት ይሆናል። ጌታ በአጕረምራሚዎቹ ላይ የተቈጣው «በእግዚአብሔር አላመኑምና፥ በማዳኑም አልታመኑምና» ነው (መዝሙር 78:22)። በመሠረቱ ማጕረምረም ሁሉ በማዳኑ አለመታመናችንን ያሳያል።

ዘማሪው እንዲህ ይላል፦ «የእግዚአብሔርን ስም በዝማሬ አመሰግናለሁ፥ በምስጋናም ከፍ ከፍ አደርገዋለሁ። ይህም ከበሬ ወይም ከወይፈን ይልቅ እግዚአብሔርን ደስ ያሰኘዋል» (መዝሙር 69:30-31)። ብዙዎች ታላቅ መሥዋዕት ለማቅረብ ፈቃደኞች ናቸው፤ ነገር ግን ጥቂት እውነተኛ ምስጋና እርሱን ይበልጥ ደስ ያሰኘዋል።

መጽሐፍ ቅዱስ ይህን «የምስጋና መሥዋዕት» ብሎ ይጠራዋል (ዘሌዋውያን 7:12)። ይህ የአምልኮ ድርጊት ነው። «የምስጋናንም መሥዋዕት ይሠዉ፥ ሥራውንም በደስታ ዝማሬ ይንገሩ» (መዝሙር 107:22)። ለማቅረብ ቀላል ነገር ነው፤ ሆኖም የክርስቲያኖች ጸሎቶች ለአንዲት ቀን ብቻ ቢመዘገቡ፣ ልክ እንደ አሥሩ ለምጻሞች ከአሥሩ ዘጠኙ አንዳች እውነተኛ ምስጋና እንዳላቀረቡ እናገኝ ይሆናል ብዬ እፈራለሁ።

ጌታችን በእነዚያ ውለታ ቢስ ለምጻሞች አዘነ፦ «አሥሩ አልነጹምን? ዘጠኙስ ወዴት አሉ?

ከዚህ ከልዩ ወገን በቀር እግዚአብሔርን ሊያከብሩ የተመለሱ አልተገኙም» (ሉቃስ 17:17-18)። እኛንስ እንዲሁ ይጠይቀን ይሆን? በእነርሱ ውለታ ቢስነት እንደነቃለን፤ የእኛስ? ስፍር ቍጥር የሌላቸውን በረከቶች አልፈን፣ አድማሳችን ሁሉ በእነርሱ እስኪሞላ ድረስ ዓይኖቻችንን በ«ኪሳራዎቻችን» ላይ አንተክልምን?

ይህ ጌታን ምን ያህል እንደሚያሳዝነው በገዛ ስሜታችን መገመት እንችላለን። ወላጁ ባዘጋጀለት ነገር ላይ የሚያጕረመርም ልጅ የወላጁን ልብ ብዙ ጊዜ ከቃላት በላይ ያቈስላል። ሁልጊዜ የሚያጕረመርሙ ሰዎችን ሁላችንም እናውቃለን—ምንም ነገር አያስደስታቸውም፤ የትኛውም ደግነት አይደነቅላቸውም።

ከእነርሱ ጋር መሆን ምን ያህል ምቾት እንደሚነሣን፣ በአንጻሩም በሚመጣው ሁሉ ውስጥ ደስ የሚሰኝበትን አንዳች ነገር የሚያገኝ ሰው ሕይወትን ምን ያህል እንደሚያፈካ እናውቃለን። በሰዎች ልብ ውስጥ ከምናስበው እጅግ የበዛ ጐስቋላነት የሚመጣው በሚወዱአቸው ሰዎች ማጕረምረም እንደ ሆነ አምናለሁ፤ እንዲሁም በልጆቹ የማያቋርጥ ማጕረምረም ምክንያት በሰማይ ባለው አባታችን ልብ ላይ ፈጽሞ ያላሰብነው ቍስል እንደሚደርስ አምናለሁ።

ስለ ተበሳጩ መንፈሶች «ምንም ነገር ሊያረካቸው አይችልምን?» የሚባለው ስንት ጊዜ ነው! ፍቅሩ ስፍር ቍጥር በሌላቸው በረከቶች በላያችን ፈስሶ ሳለ እግዚአብሔርስ በማጕረምረማችን አዝኖ ስንት ጊዜ ፊቱን መመለስ ይኖርበታል! ይህን ብንገነዘብ፣ የምንወዳቸውን ሰዎች በማጣታችን ላይ እንኳ ያለንን ከልክ ያለፈ ሐዘን እንገታለን፤ ስለ እርሱም ብለን በብቸኝነታችን ውስጥ እንኳ ደስተኞችና የረካን ለመሆን እንሞክራለን ብዬ አንዳንድ ጊዜ አስቤአለሁ።

እጅግ የሚያሠቃይ ሕክምና ስለ ተደረገላት አንዲት ልጅ የሰማሁትን አስታውሳለሁ። ሐኪሞቹ ጩኸቷን ፈርተው ነበር፤ ነገር ግን የሚያስደንቃቸው አንዲት የሥቃይ ድምፅ እንኳ ከአፏ አልወጣም። ወደ አባቷ እየተመለከተች ፈገግ ብቻ ትል ነበር። እንዴት እንደ ቻለች በተጠየቀች ጊዜ እንዲህ አለች፦ «አባቴ ምን ያህል እንደሚወደኝ አውቅ ነበር፤ እኔ እየተሠቃየሁ መሆኔን ቢያይ እርሱ ምን ያህል እንደሚሠቃይም አውቅ ነበር፤ ስለዚህ ስቃዬን ልደብቀው ሞከርሁ፤ ምንም እንዳልመሰለኝም እንዲያስብ ፈገግ አልሁ።» ከእኛ መካከል ለሰማያዊ አባታችን ይህን ማድረግ የሚችል ማን ነው?

ኢዮብ ታላቅ አጕረምራሚ ነበር፤ በቂ ምክንያትም የነበረው ይመስለን ይሆናል። እንዲህ አለ፦ «ነፍሴ ሕይወቴን ጠላች፤ ስለዚህ ማጕረምረሜን ያለ ገደብ እለቃለሁ፥ በነፍሴም ምሬት እናገራለሁ» (ኢዮብ 10:1)። በእርሱ መደነቅ አንችልም። ሆኖም መለኮታዊውን ገጽታ ማየት ቢችል ኖሮ፣ መከራዎቹ በሌላ በምንም መንገድ ሊያገኘው የማይችለውን የእግዚአብሔርን መገለጥ ያመጡለት ዘንድ በእጅግ ርኅሩኅ ፍቅር እንደ ተፈቀዱ ባወቀ ነበር። ፍጻሜውን ከመጀመሪያው ቢያይ ኖሮ ምስጋና የማጕረምረምን ስፍራ በወሰደ ነበር።

የእስራኤል ልጆች ሁልጊዜ ያጕረመርሙ ነበር። ውኃ ባጡ ጊዜ አጕረመረሙ፤ ውኃ በተሰጣቸው ጊዜም መራራ ነው ብለው አጕረመረሙ። እኛም መንፈሳዊ «ውኃችን» መራራ በሚመስልበት ጊዜ—ሃይማኖታዊ ልምምዶቻችን ደረቅና የማያረኩ በሚመስሉበት ጊዜ—እንዲሁ እናደርጋለን። «የሕይወትን ውኃ ምንጭ» ትተን፣ ለራሳችን የወቀርናቸው «የተቀደዱ ጕድጓዶች» ውኃ ስለማይዙ እናጕረመርማለን (ኤርምያስ 2:13)።

እስራኤላውያን በራብ እንዳይሞቱ ፈርተው ስለ ምግባቸው አጕረመረሙ፤ መና በተሰጣቸውም ጊዜ «ይህን ጥቅም የሌለውን እንጀራ» ተጸየፍን ብለው አጕረመረሙ (ዘኍልቍ 21:5)። እኛም ስለ መንፈሳዊ ምግባችን እናጕረመርማለን—ሰባኪያችን «አይመግበንም» እንላለን፤ ወይም ሌሎች ያሏቸው ዕድሎች እንደሌሉን እናማርራለን። እንጀራ እንለምናለን፤ ከዚያም ድንጋይ ሰጠን ብለን እናጕረመርማለን። ነገር ግን መለኮታዊው ጌታችን ለእኛ የሚሻለው ምግብና መጠጥ የትኛው እንደ ሆነ ያውቃል። የሚያስደንቀው ነገር፣ እረኛው የትኛው መሰማርያ እንደሚሻል እንደሚያውቅ ፍጻሜውን ሳንጠብቅ ማመን አለመቻላችን ነው።

ዮናስ ድንቅ ምሳሌ ይሰጠናል። የምስጋና ጸሎቱ የወጣው ከ«ሲኦል ሆድ» ውስጥ ነበር፦ «በጭንቀቴ ሆኜ ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ፥ እርሱም መለሰልኝ… እኔ ግን በምስጋና ድምፅ እሠዋልሃለሁ» (ዮናስ 2:2፣ 9)። ለምስጋና መሥዋዕት እጅግ የጠለቀ የጐስቋላነት ጥልቀት የለም። እግዚአብሔርን የምናመሰግነው ስለ ጐስቋላነቱ አይደለም፤ ይልቁንም ሊረዳንና ሊባርከን በዚያ እንዳለ አውቀን በጐስቋላነቱ ውስጥ ሆነን ነው።

ጌታን የምናመሰግነው ነገሮች መልካም ስለ ሆኑ አይደለም፤ እርሱ ቸር ስለ ሆነ ነው እንጂ። አንድ ሁኔታ በባሕርዩ ደስታ ወይም ሐዘን እንደ ሆነ ለመፍረድ የሚበቃ ጥበብ የለንም፤ ነገር ግን እርሱ የሚፈቅደው ነገር ለመጨረሻው በጎአችን መሆን እንዳለበት ቸርነቱ እንደሚያረጋግጥልን እናውቃለን።

«የወይዘሮ ፒኬት የሚስዮን መዋጮ ሣጥን» በተባለው በራሪ ጽሑፍ ውስጥ፣ ዕድሜ ልኳን ስታጕረመርም የኖረች አንዲት ሴት ላገኘችው በረከት ሁሉ አንዳንድ ሳንቲም በሣጥን ውስጥ እንድትጥል ተጠየቀች። እርሷም እንዲህ አለች፦ «‹ታላላቅ በረከቶች አሉኝ እንዴ!› አልሁ… ‹አሕዛብ ከእኔ ብዙም የሚያገኙ አይመስለኝም።› ምን ያህል ጥቂት እንዳለኝ ለራሴ ለማሳየት ብቻ ቈጥሬ ልይዝ ቈረጥሁ።»

ነገር ግን በደጃፏ ደረጃ ላይ ተቀምጣ በሌሎች አገሮች ስለሚራቡና ስለሚንገላቱ ሴቶች ስትሰማ በድንገት እንዲህ አለች፦ «እንግዲህ መበለት ብሆንም የራሴን ኑሮ መሥራት በምችልበት ስፍራ በመሆኔ አመሰግናለሁ!» የእኅቷ ልጅ ይህ የመጀመሪያው በረከቷ እንደ ሆነ ነገረቻት። እርሷም አንድ ሳንቲም ጣለች። ቀጥላም ቻይናዊት ባለመሆኗ ሌላ ጣለች። ከዚያም ጥቂት እንቁላል ሸጠች—«እንቁላል ሸጬ ያገኘኋት ሳንቲም»—ይህ የጌታ በረከት አይደለም ልትል በሞከረች ጊዜም የእኅቷ ልጅ እንዲህ ብላ ዘመረች፦ «ብቸኛው ጸጋ የእግዚአብሔር ጸጋ ነው፤ ጸጋ ሁሉ የእግዚአብሔር ጸጋ ነው።»

ብዙም ሳይቆይ የምታመሰግንባቸውን ነገሮች መፈለግ ጀመረች፤ ሣጥኑንም ስትነቀንቀው እንደ ቀድሞው ብዙም አይንኳኳም ነበር።

የበረከት መዝሙራችን ብዬ የምጠራው አንድ መዝሙር አለ። እርሱም 103ኛው መዝሙር ነው፤ ጌታ በላያችን ያፈሰሳቸውን አንዳንድ በረከቶች ይዘረዝራል፤ እንዳንረሳቸውም አጥብቆ ያሳስበናል። «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፥ ቸርነቱንም ሁሉ አትርሺ» (መዝሙር 103:2)። የውድ እኅታችን የበረከት ሣጥን የዚህን መዝሙር ትርጉም በከፊል አስተምሯታል። ዕድሜ ልኳን ጌታ የሰጣትን በረከቶች ስትረሳ ኖራለች፤ አሁን ግን ታስታውሳቸው ጀመር።

እኛስ የእኛን ማስታወስ ጀምረናልን?

ባለፈው ዓመት በእውነት ያመሰገንባቸውን በረከቶች ቈጥረን ብንይዝ ኖሮ፣ ሣጥኖቻችን ስንት ሳንቲሞች ይይዙ ነበር ይሆን?

በወንጌል ስብሰባዎች ላይ አንዳንድ ጊዜ «በረከቶችህን ቍጠር፥ አንድ በአንድ ጥራቸው፤ ጌታ ያደረገልህም ያስደንቅሃል» የሚል አዝማች ያለውን የምስጋና መዝሙር እንዘምራለን። አንዳንድ ጊዜም ይህን በእንዲህ ያለ ሙሉ ልብ ከምንዘምረው መካከል የበረከቶቹን ትንሽ መዝገብ እንኳ ይዞ የሚያውቅ፣ ወይም በእርግጥ በረከቶች እንዳሉት እንኳ የሚያውቅ ሰው ይኖር እንደ ሆነ አስቤአለሁ።

ችግሩ ብዙ ጊዜ የእግዚአብሔር ስጦታዎች ዋጋ ቢስ ናቸው ብለን ልንጥላቸው እስክንፈተን ድረስ በሻካራ መጠቅለያዎች ተጠቅልለው ወደ እኛ መምጣታቸው ነው፤ ወይም የሚያመጡአቸው መልእክተኞች በጠላት መልክ ስለሚመጡ በሩን ልንዘጋባቸው፣ እንዳይገቡም ልንከለክላቸው እንወዳለን። ነገር ግን እጅግ የማይመስለውን እንኳ ስንጥል ከምናውቀው እጅግ የበለጠ እናጣለን።

«ክፉ ለበጎ ባሪያ ብቻ ነው፤ ሐዘንም የደስታ አገልጋይ ነው፤ በእግዚአብሔር አገልግሎት ካሉት ከታናሹ እጅ እንኳ ምግብን እምቢ የምትል ነፍስ እብድ ናት።»

ወደ ደጆቹ በምስጋና፥ ወደ አደባባዮቹም በዝማሬ እንድንገባ ታዝዘናል፤ ምስጋና ማቅረብም እነዚህን ደጆች ከሌላ ከማንኛውም ነገር ይበልጥ ፈጥኖ የሚከፍት መክፈቻ እንደ ሆነ ተረድቻለሁ። ውድ አንባቢ ሆይ፣ ሞክረው። በሚቀጥለው ጊዜ የሞትህ፣ የቀዘቀዝህና መንፈስህ የደከመ መስሎ ሲሰማህ፣ ጌታን ማወደስና ማመስገን ጀምር። የሰጠህን በረከቶች ለራስህ ዘርዝር፤ ስለ እያንዳንዳቸውም ከልብህ አመስግነው፤ መንፈስህ መነሣት፣ ልብህም መሞቅ ይጀምር እንደ ሆነ እይ። ምናልባት አንዳንድ ጊዜ ለመጸለይ እንኳ እስኪያቅትህ ድረስ ልብህ ይዝል ይሆናል፤ ያን ጊዜ በምትኩ ማመስገንን ሞክር፤ ሳታውቀውም በብዙ ምሕረቱና በርኅራኄው «ደስ» ብሎህ ታገኘዋለህ።

ከወዳጆቼ አንዲቱ ትንሹ ልጅዋ አንድ ምሽት ጸሎቱን ለመጸለይ ፈጽሞ እምቢ እንዳለ ነገረችኝ። በዓለም ሁሉ የሚፈልገው አንድም ነገር እንደሌለ፣ የማይፈልጋቸውን ነገሮች መለመን ምን ጥቅም እንዳለው እንደማይገባውም ተናገረ። ለእናቱም አንድ መልካም አሳብ መጣላትና፦ «እንግዲያውስ ቻርሊ፣ ስላሉህ ነገሮች ሁሉ እናመስግን» አለችው። አሳቡ ልጁን ደስ አሰኘው፤ በሙሉ ፈቃደኝነትም ተንበርክኮ ማመስገን ጀመረ። ስለ ብይዎቹ፣ በቅርቡ ስለ ተሰጠው አዲስ ጠንጠን፣ ብዙ ርቀት መሮጥ ስለሚችሉ ስለ ጠንካሮቹ እግሮቹ፣ እንደሚያውቀው እንደ አንድ ትንሽ ልጅ ዕውር ባለመሆኑ፣ ስለ ደጋጎቹ አባቱና እናቱ፣ ስለ ምቹ አልጋውም፣ እንዲሁም ስለ ሌሎቹ በረከቶቹ አንዱን ከሌላው አስከትሎ እግዚአብሔርን አመሰገነ፤ ዝርዝሩም እጅግ ከመርዘሙ የተነሣ በመጨረሻ ፈጽሞ የሚጨርስ እንደማይመስለው ተናገረ። በመጨረሻ ከተንበረከኩበት በተነሡ ጊዜም ፊቱ በደስታ እያበራ እናቱን፦ «ኦ እናቴ፣ እግዚአብሔር እንዲህ እጅግ ድንቅ መሆኑን ከዚህ በፊት ፈጽሞ አላውቅም ነበር!» አላት። እኔም አንዳንድ ጊዜ የዚህን ትንሽ ልጅ ምሳሌ ብንከተል፣ እኛም እንደ ቀድሞው ፈጽሞ ባልሆነ መንገድ የአምላካችንን ቸርነት እናገኘዋለን ብዬ አምናለሁ።

ምስጋና ከቤተ መቅደሱ መሠራት ጋር ምን ያህል የተያያዘ እንደ ነበር ማስተዋል እጅግ አስደናቂ ነው።

ለቤተ መቅደሱ የሚሆነውን ሀብት በሰበሰቡ ጊዜ ዳዊት ይህን ለማድረግ ስላስቻላቸው ጌታን አመሰገነ። ቤተ መቅደሱ በተፈጸመ ጊዜም እንደ ገና አመሰገኑ። ከዚያም አንድ ድንቅ ነገር ሆነ፤ መለከተኞቹና መዘምራኑ እግዚአብሔርን በማመስገንና በማወደስ አንድ ድምፅ ያሰሙ ዘንድ እንደ አንድ በሆኑ ጊዜ … ያን ጊዜ ቤቱ፥ የእግዚአብሔር ቤት፥ በደመና ተሞላ፤ የእግዚአብሔርም ክብር የእግዚአብሔርን ቤት ሞልቶት ነበርና ካህናቱ ከደመናው የተነሣ ለማገልገል መቆም አልቻሉም። ሕዝቡ ባወደሱና ባመሰገኑ ጊዜ ቤቱ በእግዚአብሔር ክብር ተሞላ። ልባችን ብዙ ጊዜ በ«እግዚአብሔር ክብር» የማይሞላበት ምክንያት፣ እርሱን በማወደስና በማመስገን ድምፃችንን በበቂ ሁኔታ ደጋግመን ስለማናሰማ እንደ ሆነ እርግጠኞች መሆን እንችላለን።

ምስጋና ማቅረብ የጌታን ደጆች የምንከፍትበት መንገድ ከሆነ፣ በአንጻሩ ማጕረምረም እነዚህን ደጆች ይዘጋል። ይሁዳ ስለ አጕረምራሚዎች የተነገረውን የሄኖክን ትንቢት እንዲህ ብሎ ይጠቅሳል፦ «በሁሉ ላይ እንዲፈርድ፥ እግዚአብሔርን የማይፈሩትንም ሁሉ እግዚአብሔርን ሳይፈሩ ስላደረጉት ስለ ኃጢአተኛ ሥራቸው ሁሉ፥ እግዚአብሔርን የማይፈሩ ኃጢአተኞችም በእርሱ ላይ ስለ ተናገሩት ስለ ጭካኔ ቃል ሁሉ እንዲወቅስ ነው። እነዚህ እንደ ምኞታቸው እየሄዱ የሚያንጎራጉሩና ስለ ዕድላቸው የሚያጕረመርሙ ናቸው» (ይሁዳ 1:15-16)። «የሚያንጎራጉሩ» እና «የሚያጕረመርሙ» ሰዎች በማጕረምረማቸው ውስጥ ሊያምኑት ከሚወዱት በላይ፣ ወይም በመጨረሻው ቀን ሊጋፈጡት ከሚፈልጉት በላይ፣ በጌታ ላይ «የጭካኔ ቃል» ይናገራሉ። ውጤቱም ከ«እግዚአብሔር ክብር» ይልቅ የእግዚአብሔር ፍርድ መሆኑ አያስደንቅም።

እግዚአብሔርን ስለ ማመስገንና ስለ ማወደስ የሚናገሩትን የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ሁሉ ለመጥቀስ ቦታ ቢኖረኝ ምንኛ በወደድሁ! በመቶዎችና በመቶዎች የሚቈጠሩ ናቸው ብሎ መናገር ይቻላል፤ እንዲህ በጽናት ቸል መባላቸውም እጅግ የሚያስደንቅ ነገር ነው። የመጨረሻዎቹን ሰባት መዝሙሮች እንድታነብና ምን እንደምታስብ እንድታይ እለምንሃለሁ። ዘማሪው እንድናመሰግንባቸው በሚጠራን ነገሮች ዝርዝር ተሞልተው ሞልተው የተትረፈረፉ ናቸው፤ ሁሉም ልንከራከርባቸው የማንደፍራቸው የእግዚአብሔርን ባሕርይና መንገዶች የሚመለከቱ ነገሮች ናቸው። በአብዛኛው የራሳችን የግል በረከቶች አይደሉም፤ ይልቁንም የሰው ዘር ሁሉ የሆኑና የሚያስፈልገንን የግል በረከት ሁሉ በውስጣቸው የያዙ የጋራ በረከቶች ናቸው። ነገር ግን እንደ ተራ ነገር ስለምንቈጥራቸው፣ መኖራቸውንም እምብዛም ስለማናስተውል፣ ስለ እነርሱም ፈጽሞ ስለማናመሰግን ዘወትር የምንረሳቸው በረከቶች ናቸው።

ዘማሪው ግን «በረከቶቹን መቍጠርና አንድ በአንድ መጥራት» ያውቅ ነበር፤ እኛም እንዲሁ እንድናደርግ ይወዳል። ውድ አንባቢ ሆይ፣ ሞክረው፤ ጌታ ያደረገውን ስታይ በእርግጥ ትደነቃለህ። እነዚህን መዝሙሮች ቍጥር በቍጥር፣ በረከት በበረከት እለፋቸው፤ እንደ ታሪካችን ትንሽ ልጅም «እግዚአብሔር እንዲህ ድንቅ መሆኑን» ከዚህ በፊት ፈጽሞ እንዳላወቅህ ለመመስከር ትገደድ እንደ ሆነ እይ።

የመዝሙረ ዳዊት መጽሐፍ የመጨረሻው ቍጥር፣ በራእይ መጽሐፍ ካለው ከዮሐንስ ራእይ ጋር አብሮ ሲታይ፣ እጅግ ትርጉም ያለው ነው። ዘማሪው «እስትንፋስ ያለው ሁሉ እግዚአብሔርን ያመስግን» (መዝሙር 150:6) ይላል። በራእይ መጽሐፍም ውስጥ ወንድማችንና መከራውን ከእኛ ጋር አብሮ የሚካፈል መሆኑን የሚናገረው ዮሐንስ ይህ ሲፈጸም እንደ ሰማ ይነግረናል፦ «በሰማይና በምድርም ከምድርም በታች በባሕርም ላይ ያለ ፍጥረት ሁሉ በእነርሱም ውስጥ ያለ ሁሉ። በረከትና ክብር ምስጋናም ኃይልም ከዘላለም እስከ ዘላለም በዙፋኑ ላይ ለተቀመጠው፥ ለበጉም ይሁን ሲሉ ሰማሁ» (ራእይ 5:13)። የሁሉ ፍጥረት ምስጋና ጊዜ አንድ ቀን በእርግጥ ይመጣል። እንግዲህ የራሳችንን ድርሻ አሁን ማድረግ እንጀምር።

በአንድ ወቅት ስለ አንድ ያልረካና አጕረምራሚ ሰው ሰማሁ፤ ወዳጆቹን እጅግ ያስደነቀው፣ ፊቱ የበራ፣ ደስተኛና በምስጋና የተሞላ ሰው ሆነ። ለጥቂት ጊዜ ከተመለከቱትና ለውጡ ዘላቂ እንደ ሆነ ካረጋገጡ በኋላ ምን እንደ ሆነ ጠየቁት። እርሱም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ኦ፣ የምኖርበትን ቦታ ቀየርሁ። ቀድሞ በማጕረምረም መንገድ እኖር ነበር፤ አሁን ግን ወደ ምስጋና አደባባይ ተዛውሬአለሁ፤ በበረከቶችም እጅግ ባለ ጠጋ ሆኜ ስላገኘሁት ሁልጊዜ ደስተኛ ነኝ።»

እያንዳንዳችንስ ይህን ዝውውር አሁን እናድርግን?