የእምነት ጩኸት

«የመለከቱንም ድምፅ በሰማችሁ ጊዜ ሕዝቡ ሁሉ በታላቅ ጩኸት ይጩኹ፤ የከተማይቱም ቅጥር ተንዶ ይወድቃል» (ኢያሱ 6:5)።

የጸና እምነት ጩኸት ከሚወላውል እምነት ማቃሰትና ተስፋ ከቈረጠ ልብ ዋይታ ፍጹም ተቃራኒ ነው። በእስራኤል ታሪክ ውስጥ ሕዝቡ ብዙ ጊዜ ለገዛ ጥፋታቸው በዋይታ ተሸንፈዋል፤ በአንድ ወቅት ግን የከበረ ድልን ያስገኘ ታላቅ ጩኸት ጮኹ።

ይህ የሆነው ዮርዳኖስን ከተሻገሩ በኋላ ነበር። እግዚአብሔር ኢያሱን፦ «የእግራችሁ ጫማ የሚረግጠውን ስፍራ ሁሉ ሰጥቻችኋለሁ» (ኢያሱ 1:3) ብሎት ነበር። ምድሪቱን እንደሚወርሱ እየጠበቁ ገቡ፤ ነገር ግን ወዲያውኑ ከኢያሪኮ ጋር ፊት ለፊት ተገናኙ፤ እርሷም «ታላቅና እስከ ሰማይ ድረስ የተመሸገች» ከተማ ነበረች። በሥጋ ዓይን ሲታይ እርሷን ድል የማድረግ ምንም ዕድል አልነበረም።

ጌታ ግን፦ «እነሆ፥ ኢያሪኮን በእጅህ አሳልፌ ሰጥቻለሁ» (ኢያሱ 6:2) አለ። «እሰጣለሁ» አላለም፤ «ሰጥቻለሁ» አለ እንጂ። ከተማይቱ አስቀድሞ የእነርሱ ነበረች፤ እነርሱ የተጠሩት እንዲወርሷት ብቻ ነበር። የእግዚአብሔር ዕቅድ እንግዳ ነበር፤ ከተጓዙና መለከት ከነፉ በኋላ «ሕዝቡ ሁሉ በታላቅ ጩኸት ይጩኹ፤ የከተማይቱም ቅጥር ተንዶ ይወድቃል።»

ልክ ጌታ እንደ ተናገረው ሆነ። ኢያሱ ሕዝቡን፦ «እግዚአብሔር ከተማይቱን ሰጥቶአችኋልና ጩኹ» (ኢያሱ 6:16) አላቸው። በጮኹም ጊዜ ቅጥሮቹ ተንደው ወደቁ። የጩኸቱ ድምፅ ቅጥሮቹን እንደ ጣላቸው የሚያስብ ማንም የለም። ምሥጢሩ ያለው በዚህ ነው፦ ያ ጩኸት ገና ምንም የድል ምልክት ሳይታይ በእግዚአብሔር ቃል ሥልጣን ብቻ ተደግፎ ድልን ለመጠየቅ የደፈረ የእምነት ጩኸት ነበር።

እምነት የእግዚአብሔርን ቃል እውነት አድርጎ ቈጠረው። አለማመን ምናልባት፦ «ሞኞች መስለን እንዳንታይ ቅጥሮቹ በእርግጥ እስኪወድቁ ድረስ ለመጮኽ እንጠብቅ» ይል ነበር። እምነት ግን በእንዲህ ያለው «ብልሃት» ሳቀ፤ ቅጥሮቹ ገና ቆመው ሳሉም የድል ጩኸት ጮኸ። «የኢያሪኮ ቅጥር ሰባት ቀን ከዞሩበት በኋላ በእምነት ወደቀ።» (ዕብራውያን 11:30)።

«እምነት፣ ኃያል እምነት፣ የተስፋውን ቃል ያያል፣ ወደ እርሱም ብቻ ይመለከታል፤ በማይቻሉ ነገሮች ይስቃል፣ ‹ይሆናል› ብሎም ይጮኻል።»

ኢዮሣፍጥ ሌላው ምሳሌ ነው። ታላቅ ሕዝብ ሊወጋው መጣ፤ እርሱም «ኃይል» እንደሌለው፣ «የሚያደርገውንም» እንደማያውቅ ተገነዘበ። የጦር መሣሪያዎችን በማዘጋጀት ጊዜ አላባከነም፤ ይልቁንም «እግዚአብሔርን ይፈልግ ዘንድ ፊቱን አቀና» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:3)። በሕዝቡም ፊት ቆሞ እንዲህ ብሎ ጸለየ፦ «በዚህ በታላቅ ሠራዊት ፊት ኃይል የለንም… የምናደርገውን አናውቅም፤ ነገር ግን ዓይኖቻችን ወደ አንተ ናቸው» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:12)።

ጌታም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ሰልፉ የእግዚአብሔር ነው እንጂ የእናንተ አይደለምና ከዚህ ታላቅ ሠራዊት የተነሣ አትፍሩ፥ አትደንግጡም… በዚህ ሰልፍ የምትዋጉ እናንተ አይደላችሁም፤ ጸንታችሁ ቁሙ፥ በስፍራችሁም ቆማችሁ የእግዚአብሔርን ማዳን እዩ» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:15, 17)።

ኢዮሣፍጥና የእስራኤል ልጆች አንዳች የጥርጣሬ አሳብ ሳይገባቸው የጌታን ቃል አመኑ፤ እንደሚመጣ እርግጠኞች ስለ ነበሩበትም ድል አስቀድመው ወዲያውኑ ያመሰግኑት ጀመር። በማግሥቱም ማልደው ተነሥተው ጠላታቸውን ሊገጥሙ ወጡ። ኢዮሣፍጥ እንደ ተራ የጦር አዛዥ መሣሪያዎቻቸውን እንዲጠብቁና በሰልፍ ጀግኖች እንዲሆኑ ከመምከር ይልቅ፣ ደፋር እምነት እንዲኖራቸው ብቻ ጠራቸው። «ይሁዳና በኢየሩሳሌም የምትኖሩ ሆይ፥ ስሙኝ!

በአምላካችሁ በእግዚአብሔር እመኑ፥ ትጸናላችሁም፤ ነቢያቱንም እመኑ፥ ይከናወንላችሁማል» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:20)።

ከዚያም ኢዮሣፍጥ ከሕዝቡ ጋር ተማከረ፤ የእነርሱም እምነት ከእርሱ እምነት ጋር እኩል ሆኖ ስለ ተገኘ፣ ጠላትን ሊገጥሙ ወደ ፊት ሲሄዱ ምስጋና እየዘመሩ በሠራዊቱ ፊት የሚሄዱ መዘምራንን ሾሙ። መዘመርና ማመስገን በጀመሩም ጊዜ ጌታ በጠላት ላይ ድብቅ ጦር አኖረ፤ ስለዚህም እርስ በርሳቸው ተገዳደሉ። የእስራኤል ልጆች ሊወጋቸው የመጣውን ታላቅ ሕዝብ ማየት ወደሚችሉበት በምድረ በዳ ወዳለው መጠበቂያ ግንብ በደረሱ ጊዜ፣ «እነሆ፥ በምድር ላይ የወደቁ ሬሳዎች ነበሩ፤ አንድ ስንኳ ያመለጠ አልነበረም» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:24)።

በዚህ ድንቅ የጦርነት ዘዴ «ከአሸናፊዎች የሚበልጡ» እንኳ ሆኑ፤ «ምርኮው እጅግ ብዙ ነበርና ሦስት ቀን ሲበዘብዙ ቈዩ» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:25)።

ዳዊት ከጎልያድ ጋር ያደረገው ውጊያ የዚህ የድል መንገድ ሌላ ምሳሌ ነው። በሥጋ ዓይን ሲታይ፣ የእስራኤልን ጭፍሮች ሲገዳደር የነበረውን ያን ኃያል ግዙፍ ሰው ዳዊት ድል የሚያደርግበት አንዳች ዕድል አልነበረውም። ዳዊት ግን በእምነት ዓይን እየተመለከተ ከጎኑ ሆነው የሚዋጉለትን የማይታዩ መለኮታዊ ኃይሎች ማየት ይችል ነበር። ሳኦል፦ «ይህን ፍልስጥኤማዊ ለመውጋት ትሄድ ዘንድ አትችልም፤ አንተ ገና ብላቴና ነህ፥ እርሱ ግን ከብላቴንነቱ ጀምሮ ሰልፈኛ ነው» ባለው ጊዜ ዳዊት በእምነቱ ጸና። ከዚህ ቀደም የዳነባቸውን ጊዜያት ከተረከ በኋላም በእርጋታ እንዲህ አለ፦ «ከአንበሳ ጥፍርና ከድብ ጥፍር ያዳነኝ እግዚአብሔር ከዚህ ፍልስጥኤማዊ እጅ ያድነኛል» (1ኛ ሳሙኤል 17:33, 37)።

ሳኦልም በዚህ ጽኑ እምነት በከፊል ተረድቶ፦ «ሂድ፥ እግዚአብሔርም ከአንተ ጋር ይሁን» አለው። ሆኖም በለመደው በገዛ ጦር ዕቃው ያለውን መታመን ሁሉ ፈጽሞ መተው አልቻለም፤ ዳዊትን የናስ ራስ ቍር፣ ጥሩርና የራሱን ብርቱ ሰይፍ አስታጠቀው። ዳዊት ግን ስላልለመዳቸው «ለመሄድ ሞከረ፥ አልቻለም»። አውልቆም ጣላቸው፤ በእነርሱም ፋንታ ጌታ ከዚህ ቀደም የባረካቸውን ቀላል መሣሪያዎች ወሰደ፦ በትሩን፣ ወንጭፉንና ከወንዙ የለቀማቸውን አምስት ለስላሳ ድንጋዮች። እንዲህ ታጥቆም ወደ ግዙፉ ሰው ቀረበ።

ግዙፉ ሰው ሊዋጋው የመጣውን ብላቴና ባየ ጊዜ ናቀው፤ በንቀትም፦ «ወደ እኔ ና፥ ሥጋህንም ለሰማይ ወፎችና ለምድር አራዊት እሰጣለሁ» (1ኛ ሳሙኤል 17:44) አለው። በሥጋ ዓይን ሲታይ የዚህ ተመጣጣኝ ያልሆነ ውጊያ መጨረሻ ይህ መሆኑ የግድ የሚመስል ነበር። የዳዊት እምነት ግን አሸነፈ፤ ውጊያው ገና ሳይጀመርም የድል ጩኸት ጮኸ። እንዲህም አለ፦ «አንተ ሰይፍና ጦር ጭሬም ይዘህ ወደ እኔ ትመጣለህ፤ እኔ ግን አንተ በተገዳደርኸው በእስራኤል ጭፍሮች አምላክ በሠራዊት ጌታ በእግዚአብሔር ስም ወደ አንተ እመጣለሁ። ዛሬ እግዚአብሔር አንተን በእጄ አሳልፎ ይሰጣል… ምድርም ሁሉ በእስራኤል ዘንድ አምላክ እንዳለ ታውቅ ዘንድ፥ ይህም ጉባኤ ሁሉ እግዚአብሔር በሰይፍና በጦር የሚያድን እንዳይደለ ያውቅ ዘንድ፤ ሰልፉ የእግዚአብሔር ነውና፥ አንተንም በእጃችን አሳልፎ ይሰጣል» (1ኛ ሳሙኤል 17:45-47)።

እንዲህ ባለ እምነት ፊት ግዙፍ ሰው እንኳ ምን ሊያደርግ ይችላል? የዚያ የድል አድራጊ ጩኸት ቃል ሁሉ ተፈጸመ፤ ኃያሉም ጠላት በናቀው ብላቴና እጅ አልፎ ተሰጠ። ሁልጊዜም እንዲሁ ይሆናል። ራሱን ከሁሉን ቻይነት ጋር የሚያቈራኘውን ድል አድራጊ እምነት ሊቋቋም የሚችል ምንም ነገር የለም። «ዓለምንም የሚያሸንፈው እምነታችን ነው» (1ኛ ዮሐንስ 5:4)።

የስኬታማ ውጊያ ሁሉ ምሥጢር ያለው በዚህ የእምነት ጩኸት ውስጥ ነው። የእምነትን ጥያቄ በመጠባበቅ ስለሚሠራው የማይታይ መለኮታዊ ኃይል ምንም ለማያውቁ ሰዎች የማይገባ ምሥጢር ነው፤ ላልተረዱትም ሁልጊዜ የሞኝነት ጣራ መስሎ የሚታይ ምሥጢር ነው።

ሁላችንም «እንደ ኢየሱስ ክርስቶስ በጎ ወታደር» (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:3) እንድንሆንና እስራኤላውያንን ካጠቁአቸው ጠላቶች የከፉ ጠላቶችን ተቋቁመን «መልካሙን የእምነት ገድል» (1ኛ ጢሞቴዎስ 6:12) እንድንጋደል ተጠርተናል። ጠላቶቻችን ውስጣውያን ናቸው፤ የሚገዳደረንም ግዙፍ ሰው የፈተናዎቻችን ብርታትና እነርሱን ለመቋቋም የገዛ ኃይላችን አቅመ ቢስነት ነው። ይህ ከባድና ብዙ ጊዜም ተስፋ የሚያስቈርጥ ውጊያ ነው።

ብዙ የእግዚአብሔር ልጆች ኃጢአት ከመሥራታቸው፣ ንስሐ ከመግባታቸውና ከመቍረጣቸው ብዛት የተነሣ የድል ተስፋ አይታያቸውም። ኃጢአትን ይጠላሉ፤ ጽድቅንም ይወዳሉ፤ ነገር ግን «የማልወደውን ክፉን ነገር አደርጋለሁና ዳሩ ግን የምወደውን በጎውን ነገር አላደርገውም።» (ሮሜ 7:19)። በሐዋርያው አነጋገር፣ በብልቶቻቸው ከአእምሮአቸው ሕግ ጋር የሚዋጋ ሌላ ሕግ ያገኛሉ። ድል ማድረግ እንደሚገባቸው ያውቃሉ፤ እንዴት እንደሆነ ግን አያውቁም። ይህ ምዕራፍ የተጻፈው ለእነዚህ ሰዎች ነው። የዚህን የእምነት ጩኸት ምሥጢር ማግኘት ቢችሉ እንዴት እንደሆነ ያውቃሉ፤ ይህ ጩኸት ድልን ከማምጣት ፈጽሞ አይወድቅምና።

ጌታችን በዮሐንስ 16:33 የዚህን የድል ጩኸት መሠረት ይገልጣል፦ «አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ።» «አሸንፋለሁ» አላለም፤ «አሸንፌዋለሁ» አለ እንጂ። ነገሩ ቀድሞ ተፈጽሞአል፤ እኛ የሚያስፈልገን ወደ ኃይሉ መግባት ብቻ ነው። ኢያሱ፦ «እግዚአብሔር ከተማይቱን ይሰጣችኋልና ጩኹ» አላለም፤ «እግዚአብሔር ከተማይቱን ሰጥቶአችኋልና ጩኹ» አለ እንጂ (ኢያሱ 6:16)። የከተማይቱ ቅጥሮች እንደ ቀድሞው ግዙፍ ሆነው ገና ቆመው ሳሉ እንዲህ ያለውን ቃል ለመናገር የኢያሱን ፈቃድ ሁሉ ጠይቆ መሆን አለበት። ነገር ግን እግዚአብሔር ለኢያሱ እውነተኛ ነበር፤ እርሱም ድሉ ገና ሳይታይ ለማወጅ አልፈራም።

«ጌታ ይሰጣል» በማለትና «ጌታ ሰጥቶአል» በማለት መካከል ታላቅ ልዩነት አለ። ወደ ፊት ተስፋ የተሰጠበት ድል በሺህ ነገሮች ሊደናቀፍ ይችላል፤ አስቀድሞ የተፈጸመ ድል ግን ሊሻር አይችልም። ጌታችን ዓለምን አስቀድሞ እንዳሸነፈ ሲያረጋግጥልን፣ ለድል ጩኸት የጸና መሠረት ይሰጠናል። ከእንግዲህ ወዲህ የኃጢአት ኃይሎች ድል የተደረጉ ጠላቶች ናቸው። የክርስቶስን ቃል ካመንን ያለ ፍርሃት ልንገጥማቸው እንችላለን፤ «በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን» (ሮሜ 8:37) ተብሏልና።

ድል የተደረገ ሠራዊት ሽንፈቱን በምሥጢር መያዝ እስከ ቻለ ድረስ አሁንም በመጠኑ መቋቋም እንደሚችል የታወቀ ሐቅ ነው። ሽንፈቱ እንደ ታወቀ ባወቀ ቅጽበት ግን ልቡ ፈጽሞ ይዝላል፤ ከማፈግፈግ በቀር ሌላ ምንም መላ አይቀርለትም። ምሥጢሩ ያለው በዚህ ነው፦ ኃጢአትን ገና ድል ሊደረግ እንዳለ ጠላት ሳይሆን አስቀድሞ ድል እንደ ተደረገ ጠላት አድርገን መገናኘት አለብን። ረዓብ ሰላዮቹ እንዲያመልጡ በረዳቻቸው ጊዜ፦ «እግዚአብሔር ምድሪቱን እንደ ሰጣችሁ… በምድሪቱም የሚኖሩ ሁሉ ከፊታችሁ እንደ ቀለጡ አውቃለሁ» (ኢያሱ 2:9) ብላ መሰከረች። የማይታየውን የክፋት መንግሥት የምናይበት ዓይን ቢኖረን፣ በዚያ ግዛት ኃይሎች ሁሉ ላይ ድንጋጤ እንደ ወደቀባቸው፣ በእያንዳንዱም የእምነት ሰው ውስጥ ድል አድራጊ አሸናፊ እንደሚያዩ እናገኝ ነበር ብዬ አምናለሁ።

በፈተና እጅግ ተከብባ የነበረች አንዲት የማውቃት ክርስቲያን ይህ ምሥጢር ተነገራት። ወዲያውኑ ጽኑ እርግጠኝነትን አመጣላት፤ እርሷም አስቀድሞ በተፈጸመ ድል ማረጋገጫ ወደ አዲስ ውጊያ ወጣች። ከጊዜ በኋላ እንደ ተናገረችው፣ ፈታኙ ሾልኮ ሲሄድ፦ «ወዮ! ምሥጢሩን አግኝታዋለች። አስቀድሞ ድል የተደረግሁ ጠላት መሆኔን ታውቃለች!» ሲል የምትሰማው መሰላት።

«የዲያብሎስን ሥራ እንዲያፈርስ የእግዚአብሔር ልጅ ተገለጠ» (1ኛ ዮሐንስ 3:8) ተብሎ ተነግሮናል፤ ደግሞም «እርሱም ኃጢአትን ሊያስወግድ እንደ ተገለጠ» (1ኛ ዮሐንስ 3:5)፤ እንዲሁም «አሁን ግን በዓለም ፍጻሜ ራሱን በመሠዋት ኃጢአትን ሊሽር አንድ ጊዜ ተገልጦአል» (ዕብራውያን 9:26)።

ኃጢአት ለእኛ ድል የተደረገ ጠላት መሆኑን እንደ ሐቅ መቀበል አለብን። እምነታችን ይህን ይዞ «ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ» (ሮሜ 6:11) የሚለውን ቢፈጽም፣ ፈተናም በመጣ ጊዜ የድልን ጩኸት ለማሰማት ቢደፍር፣ ቅጥር ሁሉ ተንዶ እንደሚወድቅ እናገኛለን!

በእስራኤል ዘመን እንደ ነበሩት ሁሉ ጠላቶቻችን ዛሬም «ግዙፎች» ናቸው፤ እንደ ኢያሪኮ ያሉ ታላላቅ ከተሞችም ይጋፈጡናል። እንደ እስራኤላውያን እኛም ድል የምናደርግበት ሰብዓዊ መሣሪያ የለንም። ጦር ዕቃችን «የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ» (ኤፌሶን 6:11) መሆን አለበት። ጋሻችን ያው የማይታየው «የእምነትን ጋሻ» ነው፤ ሰይፋችንም «የመንፈስንም ሰይፍ ያዙ እርሱም የእግዚአብሔር ቃል ነው» (ኤፌሶን 6:17) ተብሎ የተነገረለት ነው። ነገር ግን የተለመደው የጦርነት ዘዴያችን ምንኛ የተለየ ነው! በድል ጩኸት ፋንታ ፈተናዎችን በደካማ ውሳኔዎች፣ በከንቱ ክርክሮች ወይም ተስፋ በቈረጡ ጸሎቶች እንገጥማቸዋለን። «ጌታ ሆይ፥ አድነኝ!» ብለን እንጮኻለን።

ምንም መዳን የመጣ በማይመስልበትና ድል በተደረግን ጊዜ፣ እግዚአብሔር ጣለን ብለን እንጮኻለን። ማድረግ የሚገባን ግን ኃጢአትን ድል የተደረገ ጠላት መሆኑን አውቀን በድል ጩኸት መገናኘት ነው።

ቀድሞ ጌታ እንዲያድነን እንጸልይ በነበረበት ፋንታ፣ አሁን እንደሚያድነን፣ አሁንም በዚህች ሰዓት እንደሚያድነን ማረጋገጥ አለብን። የልመናውን ቃል ወደ አሁን ጊዜ መለወጥ፣ «አድነኝ» ከማለት «ያድነኛል» ወደ ማለት መሸጋገር አለብን።

ቅጥሮቹ እንደ ቀድሞው ከፍ ብለው ሊታዩ ይችላሉ፤ «ብልሃትም» ድሉ ሳይገኝ መጮኽ አስተማማኝ አይደለም ሊል ይችላል። ነገር ግን በፈተና መካከል፦ «ኢየሱስ ያድነኛል፤ አሁን ያድነኛል!» ብሎ መጮኽ የሚችል እምነት የከበረና ፈጣን ድል የሚያገኝ እምነት ነው።

ብዙ የእግዚአብሔር ልጆች ይህን መንገድ ሞክረውታል፤ ከጠበቁትም እጅግ በላይ ሲሠራ አግኝተውታል።

ፈተናዎች እንደ ጐርፍ መጥተውባቸዋል፤ ለቍጡነት፣ ለክፉ አሳቦች፣ ለመንፈስ መራርነት ወይም ለሺህ ሌሎች ነገሮች የሚገፋፉ ፈተናዎች። አደጋውን አይተዋል፤ ስሜቶቻቸውም የማምለጫ ተስፋ እንደሌለ ተናግረዋል።

እምነታቸው ግን ክርስቶስ ድል እንዳደረገ የሚገልጠውን ታላቅ ሐቅ ያዘ። ዓይናቸውን በማይታየው በእግዚአብሔር የማዳን ኃይል ላይ አተኰሩ፤ እንዲህም ብለው የድል ጩኸታቸውን አሰሙ፦ «ጌታ ያድናል! አሁን ያድነኛል! በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን!» (ሮሜ 8:37)። ውጤቱም ሁልጊዜ የከበረ ድል ነው።

አንዳንድ ጊዜ ጌታ ማዳን መቻሉ እጅግ የማይቻል መስሎ ስለሚታይ ቃላቱ በውስጥ «ራሳቸውን አይናገሩም»። ስለዚህ ከንፈርን አስገድዶ ደጋግሞ እንዲናገራቸው በማድረግ፣ ለጥርጣሬ ሐሳብ ሁሉ ዓይንንና ጆሮን በመዝጋት ጮክ ብሎ መናገር ያስፈልጋል። ተስፋ የሚያስቈርጡት ምክንያቶች እጅግ እውነተኛ ስለሚመስሉ እነዚህ የእምነት አዋጆች መጀመሪያ ላይ ብዙ ጊዜ «እውነት ያልሆኑ» ይመስላሉ። ነገር ግን የማይታዩት ሐቆች ከሚታዩት ይበልጥ እውነት ናቸው። እምነት በጽናት ከቀጠለ እነዚህ ሐቆች ራሳቸውን ከማረጋገጥ ፈጽሞ አይቀሩም። «እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ» (ማቴዎስ 9:29)። የእምነትን ጩኸት ስንጮኽ ጌታ ያለ ማቋረጥ የእምነትን ድል ይሰጣል።

በአንድ ወቅት በተፈጥሮው ኃይለኛ ቍጣ የነበረበትን አንድ ክርስቲያን የጭነት ጋሪ ነጂ (ባለ ጋሪ) አውቅ ነበር። እግዚአብሔርን በማይፈሩ ባልንጀሮቹ መካከል በሚሠራው የዕለት ሥራው ቍጣውን እንዲለቅ በብርቱ ይፈተን ነበር። በጀግንነት ታገለ፤ ነገር ግን በከንቱ ነበር። አንድ ቀን ጠዋት ተስፋ ቈርጦ የቤተ ክርስቲያኑን አገልጋይ፦ «ወደ ድል የሚያደርስ አጭር መንገድ፣ በሚያስፈልገኝ ቅጽበት ልይዘው የምችለው አንድ ነገር ሊነግሩኝ ይችላሉን?» አለው።

አገልጋዩም፦ «አዎን» ብሎ መለሰለት፤ «ፈተናው በመጣ ጊዜ ወዲያውኑ ልብህን ከፍ አድርገህ ተስፋ የተሰጠህን ድል ጠይቅ። የእምነትን ጩኸት ጩኽ፤ ፈተናውም ይሸሻል።»

ባለ ጋሪው ኃጢአት አስቀድሞ ድል የተደረገ ጠላት መሆኑን ተረዳ። በዚያው ቀን በጣቢያው ባልንጀሮቹ ነጂዎች ተሳለቁበት፤ ከሚገባው ስፍራውም ገፍተው አስወጡት። የቍጣው ፈተና እጅግ አየለ። እርሱ ግን እጆቹን አጣምሮ በውስጡ፦ «ኢየሱስ ያድነኛል፤ አሁን ያድነኛል!» እያለ ደጋግሞ ተናገረ። ወዲያውኑ ልቡ በሰላም ተሞላ። ከጊዜ በኋላ አንድ ከባድ ሣጥን በእግሩ ላይ ወድቆ ብርቱ ሕመም አደረሰበት። እንደ ገናም እጆቹን አጣምሮ የድል ጩኸቱን ደገመ፤ ሁሉም ጸጥ አለ። ሌሊቱ ሲገባ ከአሸናፊ የሚበልጥ ሆኖ ተገኘ፤ ባልንጀሮቹም እንኳ ጥቃታቸውን እንዲህ ድል ማድረግ የቻለው ሃይማኖት እውነተኛ መሆኑን ለመመስከር ተገደዱ።

መዝሙረኛው ሊውጡት ስለ ሞከሩት ጠላቶች ከተናገረ በኋላ እንዲህ ብሎ አወጀ፦ «በጠራሁህ ቀን ጠላቶቼ ወደ ኋላቸው ይመለሳሉ፤ እግዚአብሔር ለእኔ እንደ ሆነ ይህን አውቃለሁ» (መዝሙር 56:9)።

መዝሙረኛው ያወቀውን አንተ ታውቃለህን? እግዚአብሔር ለአንተ እንደ ሆነ ታውቃለህን? የምታውቅ ከሆነ፣ የድል መዝሙር እየዘመርህ ፈተናዎችህን ለመግጠም ውጣ። ፈተና መቅረብ በጀመረበት የመጀመሪያው ቅጽበት ስለ ድሉ ማመስገን ጀምር። ከአሸናፊ የምትበልጥ መሆንህን አውጅ። ከኢያሱ፣ ከኢዮሣፍጥ፣ ከዳዊትና ከጳውሎስ ጋር የእምነትን ጩኸት ጩኽ። በጮኽህ ጊዜ ጌታ «ድብቅ ጦር ያኖራል»፤ ጠላቶችህም ይወድቃሉ።