ተስፋ መቍረጥ

«የሕዝቡም ነፍስ ስለ መንገዱ እጅግ ተስፋ ቈረጠች።» (ዘኍልቍ 21:4)

የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን «ስለ መንገዱ ተስፋ በቈረጡ» ሰዎች የተሞላች ናት። በውስጥም ይሁን በውጭ—ብዙ ጊዜም በሁለቱም—ነገሮች የተበላሹ ይመስላሉ፤ የማምለጫ ተስፋ ያለ አይመስልም፤ ሃይማኖታዊ ሕይወታቸውም በምቾት ማጣት የተሞላ ነው። እንደ ተስፋ መቍረጥ ጥረትን የሚያሽመደምድ ምንም ነገር የለም፤ ሽንፈትንም ከእርሱ ይበልጥ በእርግጠኝነት የሚጋብዝ ነገር የለም። የውድቀት ወይም የስኬት ምሥጢር ከማናቸውም ሌላ ምክንያት ይልቅ በነፍስ ውስጣዊ አቋም ላይ የተመሠረተ ነው። በማናቸውም ትግል ውስጥ «የውስጥ ሰው» ውጫዊው ሰው ሊያደርገው ወይም ሊይዘው ከሚችለው ከማናቸውም ነገር እጅግ የሚበልጥ ዋጋ እንዳለው የተፈጥሮአችን ሕግ ነው።

ይህ ከመንፈሳዊ ሕይወት ይበልጥ እውነት የሆነበት ስፍራ የለም። መጽሐፍ ቅዱስ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው እምነት የመንፈሳዊ ሕይወት ሕግ እንደ ሆነ ያውጃል፤ «እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ» (ማቴዎስ 9:29)።

እምነትና ተስፋ መቍረጥ በአንድነት ሊኖሩ ስለማይችሉ፣ ተስፋ መቍረጥ ለእምነት ፍጹም እንቅፋት ነው። ተስፋ መቍረጥ በሚገዛበት ስፍራ የሚሆንልን እንደ እምነታችን ሳይሆን እንደ ተስፋ መቍረጣችን ነው።

እንዲያውም ድፍረት በመልካም ነገር ማመን እንደ ሆነ ሁሉ፣ ተስፋ መቍረጥም በክፉ ነገር ማመን ነው። ድፍረት ለመልካም ነገር በሩን ሲከፍት፣ ተስፋ መቍረጥ ግን ለክፉ ይከፍተዋል። በክርስትና ሕይወቴ መጀመሪያ ላይ የሰማሁት አንድ ምሳሌያዊ ታሪክ፣ በኮረብታ አናት ላይ ለብስክሌት ነጂዎች እንደሚተከሉት «ይህ ቍልቍለት አደገኛ ነው» የሚሉ ምልክቶች፣ እንደ ማስጠንቀቂያ ሁልጊዜ በትዝታዬ ውስጥ ኖሮአል።

ታሪኩ ሰይጣን ለእግዚአብሔር ራሱን የሰጠን አንድ ክርስቲያን ሠራተኛ እንዴት እንደሚያጠምደው ለመወሰን ስለ ጠራው ጉባኤ ይናገራል።

አንድ ትንሽ ጋኔን የኃጢአትን ተድላዎች በሚያንጸባርቁ ቀለማት ሥሎ ሊያሳየው አቀረበ። ሰይጣን ግን ራሱን ነቀነቀ፦ «ሰውዬው ኃጢአትን ሞክሮአታል፤ ወደ ጥፋት እንደምትመራም ያውቃል።» ሌላው ደግሞ ከእነርሱ ለማምለጥ እንዲጓጓ የጽድቅን ሕይወት መከራዎችና ራስን የመካድ ልምምዶች ሥሎ ሊያሳየው አቀረበ። ሰይጣንም፦ «አይሆንም» አለ፤ «የጽድቅ መንገዶች የሰላም መንገዶች እንደ ሆኑ ያውቃል።» ከዚያም ሦስተኛው ጋኔን ብድግ ብሎ፦ «እኔ ነፍሱን ተስፋ አስቈርጣታለሁ» አለ። ሰይጣንም፦ «ይህ ይበቃል!» ብሎ ጮኸ፤ «ይሳካልሃል።»

አንድ አረጋዊ ኩዌከር በአንድ ወቅት «ተስፋ መቍረጥ ሁሉ ከዲያብሎስ ነው» ብለዋል። ይህ ጥልቅ እውነት እንደ ሆነ አምናለሁ።

ተስፋ መቍረጥ ምንጩ እግዚአብሔር ሊሆን አይችልም። የኢየሱስ ሃይማኖት የእምነት፣ የደስተኛ መንፈስና የተስፋ ሃይማኖት ነው። ዝቅተኛው ተፈጥሮአችን «ተስፋ ቍረጥ» ይላል፤ «ዓለም የፈተና ስፍራ ነውና።» ጌታ ግን፦ «በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ፤ ነገር ግን አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ» ይላል (ዮሐንስ 16:33)።

ክርስቶስ ባሸነፈው ዓለም ውስጥ ለተስፋ መቍረጥ ምንም ስፍራ የለም።

እንግዲያውስ ይህን ቍርጥ አድርገን እንወስን፦ ተስፋ መቍረጥ ሁልጊዜ ከክፉ ምንጭ ይመጣል። ተስፋ መቍረጥ «መንፈሳዊ» የአእምሮ ሁኔታ ወይም የትሕትና ማስረጃ እንደ ሆነ ብዙ ጊዜ ራሳችንን እናሳምናለን፤ ነገር ግን ትክክለኛ ናቸው ብለን የምናስባቸው ምክንያቶች ብዙ ጊዜ አርቆ አለማየት ብቻ ናቸው።

ከሁሉ የተለመደው ምክንያት የገዛ አቅመ ቢስነታችን ነው። «ለምንም የማንረባ» ፍጥረታት ስለ ሆንን ልባችን መውደቁ ትክክል እንደ ሆነ እናስባለን። ሙሴ የዚህ ፍጹም ምሳሌ ነው። እግዚአብሔር እስራኤልን ከግብፅ እንዲያወጣ በጠራው ጊዜ ሙሴ የገዛ ድካሞቹን ተመለከተ፦ «ጌታ ሆይ፥ እባክህ፥ እኔ ንግግር የሚያውቅ ሰው አይደለሁም…

ነገር ግን አፌ ትብ ምላሴም ኰልታፋ ነው» (ዘጸአት 4:10)። ሙሴ ተስፋ ለመቍረጥ ምክንያት ነበረው ብለን በተፈጥሮ እናስባለን። ነገር ግን የእግዚአብሔርን መልስ ልብ በል። ሙሴ በእውነቱ አንደበተ ርቱዕ እንደ ሆነ ሊያሳምነው አልሞከረም። በቀላሉ እንዲህ አለው፦ «ለሰው አፍን የፈጠረ ማን ነው? ዲዳውንና ደንቆሮውን፥ የሚያየውንና ዕውሩን የፈጠረ ማን ነው? እኔ እግዚአብሔር አይደለሁምን? አሁንም ሂድ፥ እኔም ከአፍህ ጋር እሆናለሁ፥ የምትናገረውንም አስተምርሃለሁ» (ዘጸአት 4:11-12)።

የእግዚአብሔር ቃል ወደ ኤርምያስ በመጣ ጊዜ ለሥራው ብቁ እንዳልሆነ ተሰማው፦ «ወዮ፥ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ!

እነሆ፥ ሕፃን ነኝና መናገር አላውቅም» (ኤርምያስ 1:6)። ጌታ ግን እንዲህ ብሎ መለሰለት፦ «‹ሕፃን ነኝ› አትበል፤ ወደምልክህ ሁሉ ዘንድ ትሄዳለህና… አድንህ ዘንድ እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራቸው» (ኤርምያስ 1:7-8)።

ጌዴዎንም ሌላው ምሳሌ ነው። እስራኤልን ከምድያማውያን እንዲያድን በተጠራ ጊዜ ጌታ እንዲህ አለው፦ «በዚህ በኃይልህ ሂድ፥ እስራኤልንም አድን… የላክሁህ እኔ አይደለሁምን?» (መሳፍንት 6:14)። ጌዴዎን ግን የራሱን ዝቅተኛ ደረጃ ተመለከተ፦ «ጌታ ሆይ፥ እባክህ፥ እስራኤልን በምን አድናለሁ? እነሆ፥ ወገኔ በምናሴ ውስጥ የደከመ ነው፥ እኔም በአባቴ ቤት ታናሽ ነኝ» (መሳፍንት 6:15)። ይህ ለተስፋ መቍረጥ ሰለባዎች ምንኛ የተለመደ ድምፅ ነው! ጌታ ግን በቀላሉ እንዲህ አለው፦ «እኔ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ ምድያማውያንንም እንደ አንድ ሰው ትመታቸዋለህ» (መሳፍንት 6:16)።

እግዚአብሔር ስለ ገዛ ችሎታዎቻችን ፈጽሞ «ማበረታቻ» አይሰጠንም። የሚሰጠን «ከአንተ ጋር እሆናለሁ» የሚለውን ባዶ ቃል ብቻ ነው። ይህ መልስ ክርክርን ሁሉ ያስቀራል። እኔ ፈጣሪህ፣ ብርታትህና ጥበብህ ከአንተ ጋር እሆናለሁ።

ቢሆንም ተስፋ መቍረጥ ረቂቅ ነው። «ጠባያችን» ተስፋ መቍረጣችንን ትክክል እንደሚያደርገው እናስባለን። ከጠላቶቻችን ጋር ለመታገል እጅግ ደካሞች እንደ ሆንን እናስባለን። ውጊያዎቹን የምንዋጋው ራሳችን ብንሆን ኖሮ ትክክል በሆንን ነበር። ነገር ግን ጌታ ስለ እኛ የሚዋጋቸው ከሆነ፣ የአቅማችን ማጣት ጥቅም ይሆንልናል። «ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:10)።

የእስራኤል ልጆች በዚህ ረገድ ማስጠንቀቂያ ይሆኑናል። በተስፋይቱ ምድር ዳርቻ ላይ ሙሴ፦ «አትፍሩ፥ አትደንግጡም» ብሎ አሳሰባቸው (ዘዳግም 1:21)። እነርሱ ግን ረዳት የለሽነት ተሰማቸው፤ እግዚአብሔርም ጠልቶናል ብለው አጕረመረሙ። እንዲህም አሉ፦ «ወዴት እንወጣለን? ወንድሞቻችን፦ ‹ሕዝቡ ከእኛ ይልቅ ታላቅና ረጅም ነው፤ ከተሞቹም ታላላቆችና እስከ ሰማይ ድረስ የተመሸጉ ናቸው› ብለው ልባችንን አቀለጡት» (ዘዳግም 1:28)። ይህ የተስፋ መቍረጥ ድምፅ ነው—ከእኛ ጋር ያለውን አምላክ ሳይሆን «ግዙፋኑን» መመልከት። የሰላዮቹን ዘገባ ስናነብ ተስፋ መቍረጣቸው አያስደንቀንም። እንዲያውም በእንዲህ ያለ ሁኔታ ድፍረት ማሳየት ዐጕል ድፍረት በሆነ ነበር ብለን ልናስብ እንችላለን። ሰላዮቹ፦ «ልንሰልላት ያለፍንባት ምድር የሚኖሩባትን የምትበላ ምድር ናት» አሉ፤ «በእርስዋም ያየነው ሕዝብ ሁሉ ቁመታቸው ረጅም ነው። በዚያም ኔፊሊምን አየን… በዓይናችንም እንደ አንበጣ ሆንን፤ በዓይናቸውም እንዲሁ ነበርን» (ዘኍልቍ 13:32-33)።

ራሳቸውን እንደ ምስኪንና ለምንም የማይረቡ አንበጦች አድርገው ከመቍጠር የበለጠ ትሕትና የሚመስል ምንም ነገር ሊኖር አይችልም ነበር፤ አንበጦች ግዙፋንን ለማሸነፍ መሞከራቸው የዐጕል ድፍረት ጫፍ እንደ ሆነ እውነተኛ ትሕትና የሚያስተምር ይመስል ነበር። እኛም በሚያጠቁን የፈተናና የመከራ ግዙፋን ፊት ራሳችንን እንደ አንበጦች ብቻ የምንቈጥርበት ጊዜ ብዙ ነው፤ ተስፋ መቍረጣችንም ትክክል እንደ ሆነ እናስባለን። ነገር ግን ጥያቄው እኛ አንበጦች መሆናችን ወይም አለመሆናችን ሳይሆን እግዚአብሔር አንበጣ መሆኑ ወይም አለመሆኑ ነው፤ እነዚህን ግዙፋን የሚዋጋቸው እግዚአብሔር እንጂ እኛ አይደለንምና።

ሙሴ ይህን ለእስራኤላውያን ያሳሰባቸው በከንቱ ነበር። የዔናቅን ልጆች እንኳ መፍራት እንደማያስፈልጋቸው ያረጋገጠላቸው በከንቱ ነበር፤ «በፊታችሁ የሚሄድ አምላካችሁ እግዚአብሔር ራሱ ስለ እናንተ ይዋጋል» ብሎአቸው ነበርና (ዘዳግም 1:30)። ያለፉትንም ማዳኖች አሳሰባቸው፤ «በምድረ በዳም… ሰው ልጁን እንደሚሸከም አምላካችሁ እግዚአብሔር በሄዳችሁበት መንገድ ሁሉ እንደ ተሸከማችሁ» አታስታውሱምን? ብሎ ጠየቃቸው (ዘዳግም 1:31)። እነርሱ ግን ለማመን እጅግ ተስፋ ቈርጠው ነበር። ውጤቱም፣ እግዚአብሔር ሊያገባቸው እንደሚችልና እንደሚያገባቸውም በጽናት ካመኑት ከካሌብና ከኢያሱ በቀር፣ ከዚያ «ክፉ ትውልድ» አንድም ሰው ተስፋይቱን ምድር እንዲያይ አልተፈቀደለትም።

ለተስፋ መቍረጥ እጅ መስጠት የሚያፈራው ፍሬ ይህ ነው፤ የጸና እምነት ዋጋም ይህ ነው።

ሐዋርያው ይህን ታሪክ ሲያብራራ እንዲህ ይጠይቃል፦ «ካልታዘዙትም በቀር ወደ እረፍቱ እንዳይገቡ የማለባቸው እነማን ነበሩ? ባለማመናቸውም ጠንቅ ሊገቡ እንዳልተቻላቸው እናያለን» (ዕብራውያን 3:18-19)።

በዚህ ውስጥ ከእኛ ሁኔታ ጋር የሚመሳሰል ነገር የለምን? የጌታን ብርታት ከመመልከት ይልቅ ድካማችንን አንመለከትምን? ስለ እኛ እንደሚዋጋና ድል እንደሚሰጠን የተናገረውን የጌታን የገዛ ቃል እንኳ መስማት እስከማንችል ድረስ፣ አንዳንድ ጊዜ እጅግ ተስፋ ቈርጠን ወደ እንዲህ ያለ «የመንፈስ ጭንቀት» (ዘጸአት 6:9) አልገባንምን? ነፍሳችን ጌታ ተስፋ ወደ ሰጠው እረፍት ለመግባት ትናፍቃለች፤ ነገር ግን ግዙፋንና «እስከ ሰማይ ድረስ የተመሸጉ» ከተሞች በመንገዳችን ላይ የቆሙ ይመስላሉ፤ ለማመንም እንፈራለን። ስለዚህ እኛም እንደ እስራኤላውያን ባለማመን ምክንያት መግባት አንችልም።

ከመዝሙረኛው ጋር እንዲህ ለማለት የሚበቃ እምነት ብቻ ቢኖረን ኖሮ ነገሩ ምንኛ በተለየ ነበር፦ «ሠራዊትም ቢሰፍርብኝ ልቤ አይፈራም፤ ሰልፍም ቢነሣብኝ በዚህ እታመናለሁ…

በመከራ ቀን በድንኳኑ ይሰውረኛልና፥ በድንኳኑም መሸሸጊያ ይሸሽገኛል፤ በዓለትም ላይ ከፍ ከፍ ያደርገኛል» (መዝሙር 27:3, 5)። ይህ ቋንቋችን ቢሆን ኖሮ ወደ እረፍት በምንኛ ደስታና በድል አድራጊነት በገባን ነበር!

ሌላው እጅግ ረቂቅ የተስፋ መቍረጥ ምክንያት በ«ሰው ፍርሃት» ውስጥ ይገኛል። በዚህ ዓለም ውስጥ ሕይወትን በብረት እጅ የሚቈጣጠሩና የሚገዙ «እነርሱ» የተባሉ የፍጡራን ስብስብ ያሉ ይመስላል።

«እነርሱ» ምን ይላሉ? «እነርሱ» ምን ያስባሉ? እነዚህ ዓይናፋሯን ነፍስ ከሚያጠቁ እጅግ ተደጋጋሚ ጥያቄዎች መካከል ናቸው። በየደረጃው ይህ በየትም ስፍራ የሚገኝ «እነርሱ» ተስፋ ሊያስቈርጠን በመንገዳችን ላይ ይቆማል።

ይህ ዓይነቱ ተስፋ መቍረጥ ብዙ ጊዜ «ለሌሎች ተገቢውን አሳቢነት ማሳየት» የሚል ጭንብል ይለብሳል፤ ነገር ግን «እነርሱን» በእግዚአብሔር ስፍራ ከፍ ስለሚያደርግ በተለይ አደገኛ ነው። ብቸኛው መድኃኒት እግዚአብሔር ከእኛ ጋር እንደ ሆነ ዘወትር ማሰብ ነው። «አድንህ ዘንድ እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራቸው፥ ይላል እግዚአብሔር» (ኤርምያስ 1:8)። «ጌታ ይረዳኛልና አልፈራም፤ ሰው ምን ያደርገኛል?» (ዕብራውያን 13:6)።

ነገር ግን እጅግ የተለመደና ትክክል መሆን ያለበት የሚመስል አንድ ዓይነት ተስፋ መቍረጥ አለ፤ ይኸውም ከገዛ ውድቀቶቻችን የሚመነጨው ተስፋ መቍረጥ ነው። የእስራኤል ልጆች በጋይ ከተሸነፉ በኋላ የደረሰባቸው ይህ ነበር። «ቃል ኪዳኑን አፍርሰው» ነበር፤ «ስለዚህም የእስራኤል ልጆች በጠላቶቻቸው ፊት መቆም አይችሉም» (ኢያሱ 7:11-12)። ተስፋ መቍረጣቸውም እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ «የሕዝቡ ልብ ቀለጠ፥ እንደ ውኃም ሆነ»፤ ኢያሱም «በእግዚአብሔር ታቦት ፊት እስከ ማታ ድረስ በግንባሩ በምድር ላይ ተደፋ» (ኢያሱ 7:5-6)።

የእግዚአብሔር ሕዝብ «በጠላቶቻቸው ፊት ጀርባቸውን ሲያዞሩ»፣ በተስፋ ቢስነት በግንባራቸው መደፋት ይገባቸዋል ብሎ አንድ ሰው ያስብ ይሆናል። ጌታ ግን እንዲህ አላሰበም፤ ኢያሱን፦ «ተነሥ! ስለ ምን በግንባርህ ተደፍተሃል?» ብሎታልና (ኢያሱ 7:10)። ከውድቀት በኋላ የሚገባው ነገር፣ ምንም ያህል ትሕትና ቢመስል፣ ራሳችንን ለተስፋ መቍረጥ አሳልፎ መስጠት ሳይሆን ክፉውን ፊት ለፊት መጋፈጥ፣ ማስወገድና ወዲያውኑ ራሳችንን እንደ ገና ለጌታ መቀደስ ነው። «ተነሥ፥ ሕዝቡን ቀድስ» (ኢያሱ 7:13) ሁልጊዜ የእግዚአብሔር ትእዛዝ ነው። «ተኛና ተስፋ ቍረጥ» ሁልጊዜ የእኛ ፈተና ነው።

በመንፈስ ቅዱስ የሚመጣ የኃጢአት ስሜት ተስፋ ሊያስቈርጠን አይገባውምን? ብለህ ትጠይቅ ይሆናል። ራሴን እንደ ኃጢአተኛ ካየሁ ተስፋ ከመቍረጥ እንዴት ልቆጠብ እችላለሁ? ለዚህ የምሰጠው መልስ፣ መንፈስ ቅዱስ በኃጢአት የሚወቅሰን ሊያበረታታን እንጂ ተስፋ ሊያስቈርጠን አይደለም የሚል ነው። ኃጢአታችንን የሚያሳየን እንድናስወግደው እንጂ በተስፋ ቢስነት እንድንተኛ አይደለም። መልካም እናት የልጆችዋን ጥፋቶች የምትጠቍማቸው እንዲያርሙ ልትረዳቸው ነው። በኃጢአት መወቀስ መብት ነው፤ መዳን እየመጣ እንደ ሆነ ያመለክታልና።

መልካም የቤት እመቤት በተልባ እግር ልብሶችዋ ላይ እድፍ የምታገኘው ልትጥላቸው ሳይሆን ልታስነጻቸው ነው። ጥሩ አጣቢ ካላት በከፋው እድፍ እንኳ ተስፋ አትቈርጥም። እንግዲያውስ እግዚአብሔር «ኃጢአታችሁ እንደ አለላ ብትሆን እንደ በረዶ ትነጻለች» (ኢሳይያስ 1:18) ሲል፣ በውድቀቶቻችን ተስፋ መቍረጥ ንጹሕ አለማመን ነው። የእግዚአብሔር «ለአዲስ ልደት በሚሆነው መታጠብ» ከማናቸውም የሰው ጥረት እጅግ ይበልጥ ውጤታማ ነው።

ፌኔሎን እንዲህ ይላል፦ «በጥፋቶቻችን ምክንያት ከተስፋ መቍረጥ መጠንቀቅ እጅግ አስፈላጊ ነው።

ተስፋ መቍረጥ የትሕትና ፍሬ ሳይሆን የትዕቢት ፍሬ ነው… ለገዛ መልካምነታችን ካለን ስውር ፍቅር ይመነጫል። ማንነታችንን ስንረዳ እንጐዳለን… ምስኪኑ ተፈጥሮአችን ከራስ ፍቅር የተነሣ ራሱን ፍጹም ሆኖ ለማየት ይናፍቃል፤ እንዲህ ባለመሆኑም ይበሳጫል፤ ትዕግሥት ያጣል፣ ይኰራል፣ በራሱም በሌላውም ሰው ሁሉ ላይ ይቈጣል።»

ተስፋ መቍረጥ ሰዎችን ወደ «ማጕረምረም» እና «በእግዚአብሔር ላይ ወደ መናገር» ይመራቸዋል። እስራኤላውያን «ስለ መንገዱ ተስፋ በቈረጡ» ጊዜ «በእግዚአብሔር ላይ ተናገሩ» (ዘኍልቍ 21:4-5)። ተስፋ መቍረጥ በመሠረቱ እግዚአብሔር የተስፋ ቃሎቹን መጠበቅ ተስኖታል የሚል ክስ ነው። መዝሙረኛው እንዲህ ይላል፦ «በእግዚአብሔርም ላይ ተናገሩ፤ እንዲህም አሉ፦ ‹እግዚአብሔር በምድረ በዳ ማዕድ ሊያዘጋጅ ይችላልን?›» (መዝሙር 78:19)። እግዚአብሔር ሊረዳን ፈቃደኛ ስለ መሆኑ የምናነሣቸው «ምክንያታዊ» ጥያቄዎቻችን እንኳ «በእግዚአብሔር ላይ መናገር» ናቸው፤ «በእግዚአብሔር እንዳላመንን፥ በማዳኑም እንዳልታመንን» ይገልጣሉና (መዝሙር 78:22)።

ሌላው አሳዛኝ የተስፋ መቍረጥ ባሕርይ ተላላፊነቱ ነው። ከእርሱ ይበልጥ የሚጋባ ነገር የለም።

ሙሴ የላካቸው ሰላዮች ስለ ተስፋይቱ ምድር «ክፉ ወሬ» ባመጡና በዚያ ስላሉት ግዙፋን በተናገሩ ጊዜ «የሕዝቡን ልብ አቀለጡ» (ኢያሱ 14:8)፤ ከዚህም የተነሣ ሕዝቡ «ድምፃቸውን ከፍ አድርገው ጮኹ» (ዘኍልቍ 14:1)፤ ጌታ ወደ ሰጣቸውም ምድር ለመግባት ፈጽመው እንቢ አሉ። ብዙ ክርስቲያኖች ስለ ውድቀቶቻቸውና ስለ ቅሬታዎቻቸው የሚያመጡት «ክፉ ወሬ» በኅብረታችን ውስጥ እጅግ ተስፋ ከሚያስቈርጡ ነገሮች አንዱ ነው። የወጣት ክርስቲያኖች ልብ እጅግ ብዙ ጊዜ ተስፋ የሚቈርጠው፣ ስለ መንገዱ መከራዎች በሚያወሩት አሳዛኝ ታሪክ የሚያደርሱትን ጉዳት እምብዛም በማያስተውሉ በዕድሜ በገፉ አማኞች ነው።

የአንዲትን ወጣት ወዳጄን «ልብ ተስፋ ያስቈረጥሁበትን» ጊዜ ያለ ኀፍረት መለስ ብዬ ልመለከተው ፈጽሞ አልችልም፤ ያደረግሁት ስላጋጠሙኝ የጥርጣሬ «ግዙፋን» በሰጠሁት «ክፉ ወሬ» ነበር። ከጊዜ በኋላ የበረታ እምነት ከእነዚያ ፍርሃቶች ባዳነኝ ጊዜ፣ የቀድሞ ወሬዬ እርስዋን እጅግ ተስፋ ስላስቈረጣት፣ ያን ጊዜ ያመጣሁላትን መልካም ወሬ ለመስማት ፈቃደኛ እስክትሆን ድረስ ረጅም ጊዜ እንደ ወሰደ አገኘሁ።

ማንም ሌላውን ተስፋ እንዳያስቈርጥ ጌታ ይህን እጅግ አስፈላጊ አድርጎ ስለ ቈጠረው ይህን የጦርነት ሕግ ሰጠ፦ «የሚፈራና ልቡ የሚባባ ሰው ማን ነው? እንደ እርሱ ልብ የወንድሞቹ ልብ እንዳይቀልጥ ወደ ቤቱ ይመለስ» (ዘዳግም 20:8)። ተስፋ የቈረጡ ሰዎች ተስፋ መቍረጣቸው የግድ ከሆነ፣ ቢያንስ በገዛ ልባቸው ጓዳ ውስጥ ሸሽገው ለራሳቸው ይያዙት።

ድፍረት ተላላፊ እንደ ሆነ እናውቃለን፤ አንድ ደፋር ነፍስ ብዙ ሕዝብን ከሽብር ሊያድን ይችላል። ነገር ግን አንድ ልበ ደካማ ሰው ብዙ ሕዝብን በፍርሃት ሊበክል እንደሚችል እንረሳለን። የሚገርመው ነገር ተስፋ መቍረጣችንን በመዝሙሮቻችን እንኳ እንዘምራለን፦ «ጌታን መጀመሪያ ባየሁ ጊዜ ያወቅሁት ያ ብፅዕና ወዴት አለ?

…አሁን ግን ዓለም ፈጽሞ ሊሞላው የማይችል የሚያሠቃይ ባዶነት አገኛለሁ።»

ወይም ይህን፦ «እንግዲህ በዚህ በደካማና በሚሞት ሁኔታ ለዘላለም እንኖራለንን…

ሆሣዕናዎች በአንደበታችን ላይ ይዝላሉ፤ አምልኮአችንም ይሞታል።»

እንዲህ ያሉትን መዝሙሮች መዘመር አምልኮን ማቃለል ይመስላል። በተሞክሮአችን ውስጥ «የሚያሠቃዩ ባዶነቶች» ካሉ ለራሳችን እንያዛቸው። ማጕረምረሞች ወደ ሆሣዕናዎች ስፍራ ከፍ ተደርገው መስማት እግዚአብሔርን ደስ ሊያሰኘው በእርግጥ አይችልም። ተሰብስበው ስለ ባሎቻቸው እንዲህ ያሉትን ነገሮች የሚዘምሩ ሚስቶችን ምን እናስባቸዋለን? ለአንድ ቀን እንኳ የሚታገሣቸው አይገኝም።

ቤተ ክርስቲያን የተስፋ መቍረጥ መዝሙሮችን ሁሉ አስወግዳ የድፍረትና የደስተኛ መንፈስ መዝሙሮችን ብቻ ብትፈቅድ፣ የክርስቲያኖች እምነት በታላቅ ዝላይ ከፍ ይል ነበር። «አይዞአችሁ» የሚለው የጌታ ትእዛዝ ነው፤ ይህም «እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ» በሚለው ሐቅ ላይ የተመሠረተ ነው (ዮሐንስ 16:33)።

ከሁለቱ ማንን ብትሆን ትመርጥ ነበር? ክፉ ወሬ ያመጡትን ሰላዮች፣ ወይስ «ሕዝቡን በሙሴ ፊት ጸጥ ያሰኙትንና፦ ‹ፈጥነን እንውጣ፥ እንውረሳትም፤ እርስዋን ለማሸነፍ ፈጽመን እንችላለንና› ያሉትን» ካሌብንና ኢያሱን (ዘኍልቍ 13:30)? ሙሴ ካሌብን «እግዚአብሔርን ፈጽሞ የተከተለ» ብሎ ተናገረለት (ዘዳግም 1:36)። ይህ «ፈጽሞ መከተል» ያለው በቀላሉ ካሌብ መልካም ወሬ በማምጣቱ ብቻ ነበር።

ተስፋ መቍረጥ በእውነተኛ ብርሃኑ—«በእግዚአብሔር ላይ መናገር» ሆኖ—ቢታይ ኖሮ ነገሩ ምንኛ በተለየ ነበር! ኢሳይያስ በትንቢቱ የእግዚአብሔርን ሕዝብ እንዲህ ሲል ይገልጻቸዋል፦ «እያንዳንዱ ባልንጀራውን ይረዳል፤ ወንድሙንም፦ ‹በርታ› ይለዋል። ጠራቢውም አንጥረኛውን ያበረታታል፤ በመዶሻም የሚያለሰልሰው በመስፍ ላይ የሚመታውን ያበረታታል» (ኢሳይያስ 41:6-7)። የእነርሱን ምሳሌ አንከተልምን?

ተስፋ መቍረጥን እንዴት ማስወገድ እንደሚቻል ብጠየቅ፣ መናገር የምችለው፦ ተወው፣ የሚለውን ብቻ ነው። ከእርሱ ጋር መከራከር ፈጽሞ ዋጋ የለውም። ዳዊት ከተማው ተቃጥላ ባገኘ ጊዜና ሰዎቹም ሊወግሩት በተነጋገሩ ጊዜ «ዳዊት ግን በአምላኩ በእግዚአብሔር ራሱን አበረታ» (1ኛ ሳሙኤል 30:6)። ውጤቱም ታላቅ ድል ነበር።

መዝሙረኛው ራሱን እንዲህ ሲል ጠየቀ፦ «ነፍሴ ሆይ፥ ለምን ትተክዢያለሽ? ለምንስ በውስጤ ትታወኪያለሽ?» (መዝሙር 42:11)። ለራሱም በእግዚአብሔር አሳብ መለሰ፦ «በእግዚአብሔር ተስፋ አድርጊ፤ መድኃኒቴንና አምላኬን ገና አመሰግነዋለሁና።» ጭንቀቱን አልመረመረም፤ ወደ ጌታ ዞሮ ማመስገን ጀመረ። ተስፋ መቍረጥ ሲገለጥ እምነት ይሸሻል፤ እምነት በሚገለጥበትም ስፍራ ተስፋ መቍረጥ ይሸሻል። ከሁለቱ አንዱን መምረጥ አለብህ።