ለሚወላውሉ የሚሆን ቃል

«ነገር ግን በምንም ሳይጠራጠር በእምነት ይለምን፤ የሚጠራጠር ሰው በነፋስ የተገፋና የተነቃነቀ የባሕርን ማዕበል ይመስላልና። ያ ሰው ከጌታ ዘንድ አንዳች እንዲቀበል አይምሰለው» (ያዕቆብ 1:6-7)።

በሃይማኖት ሕይወት ውስጥ ከሚወላውል እምነት ይበልጥ ምቾት ማጣትን የሚያመጣ ነገር ማግኘት አስቸጋሪ ነው። ሐዋርያው ያዕቆብ የሰጠን ምሳሌ ሁኔታውን በትክክል ይገልጸዋል፦ «…በነፋስ የተገፋና የተነቃነቀ የባሕርን ማዕበል»። መንገደኛ አንድ ቀን ወደ ፊት እየተጓዘ በማግሥቱ ደግሞ የሄደበትን መንገድ ወደ ኋላ እየተመለሰ ወደ መድረሻው ሊደርስ እንደማይችል ሁሉ፣ የሚወላውል ነፍስም መወላወሉን እስከ ቀጠለ ድረስ ወደ ጸና ሰላም ስፍራ ሊደርስ ፈጽሞ አይችልም።

ባለፈው ምዕራፋችን የእግዚአብሔርን ማናወጥ ተመልክተናል። የእኛ መወላወል ከእርሱ ማናወጥ ጋር ተመሳሳይ ነው ተብሎ ሊታሰብ ይችላል፤ ሁለቱ ግን እጅግ የተለያዩ ናቸው። የእግዚአብሔር ማናወጥ የሚመነጨው እኛን ለመባረክ ካለው ፍቅሩ ነው፤ ሁልጊዜም ወደ ዕረፍትና ወደ ሰላም ያደርሳል። የእኛ መወላወል ግን የሚመነጨው ከእምነት ማጣታችን ነው፤ ሁልጊዜም ወደ ምቾት ማጣትና ወደ ሁከት ያደርሳል።

የሚወላውል ክርስቲያን አንድ ቀን በእግዚአብሔር ፍቅር የሚታመን፣ በማግሥቱ ደግሞ የሚጠራጠረው፣ በዚህም ምክንያት አንድ ጊዜ ደስተኛ ሌላ ጊዜ ደግሞ ጐስቋላ የሚሆን ሰው ነው። አንድ ጊዜ ወደ ደስታ ኮረብታ ጫፍ ይወጣል፤ ወዲያው ደግሞ ወደ ተስፋ መቍረጥ ሸለቆ ይወርዳል። «በትምህርት ነፋስ ሁሉ» ወዲያና ወዲህ ይገፋል፤ ሁልጊዜ ይጥራል እንጂ ፈጽሞ አይደርስም። ለሚለዋወጥ ተጽዕኖ ሁሉ ተጠቂ ነው—የሰውነቱ ጤንነት ቢሆን፣ በዙሪያው ያሉ ሰዎች ቢሆኑ፣ ወይም የአየሩ ሁኔታ እንኳ ቢሆን።

እጅግ ልምድ የሌለው የእግዚአብሔር ልጅ እንኳ እንዲህ ያለው ተሞክሮ ስሕተት መሆኑን ያውቃል ብለህ ትገምት ይሆናል። እንዲህ ባለ ሁኔታ በእምነት መወላወል የጌታን እውነትና ታማኝነት ስለሚጠራጠር ክብሩን እጅግ ያዋርዳል። ሆኖም ብዙ ክርስቲያኖች ከመታወራቸው የተነሣ ይህ የመወላወል ዝንባሌ የትሕትና ምልክት እንደ ሆነ በእውነት ያስባሉ። እያንዳንዱን አዲስ የጥርጣሬ ጥቃት እንደ መንፈሳዊ በጎ ምግባር አድርገው ይቈጥሩታል።

የሚወላውል ክርስቲያን በራሱ ረክቶ እንዲህ ይል ይሆናል፦ «ኧረ፣ እኔማ እጅግ የማልገባ መሆኔን አውቃለሁ፤ ስለዚህ መጠራጠሬ ተገቢ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ።» ብዙ ጊዜም የሚሰማቸው ሰው በእውነት ትሑት ቢሆን ኖሮ እርሱም እንደዚሁ ይጠራጠር እንደ ነበር በተዘዋዋሪ ያመለክታሉ። በአንድ ወቅት የሃይማኖት ሕይወቱ የማያቋርጥ የጥርጣሬ ሥቃይ የሆነበትን ራሱን የሰጠ አንድ ክርስቲያን አውቅ ነበር። የበለጠ እምነት እንዲኖረው አጥብቄ ከመከርሁት በኋላ ከልቡ እንዲህ አለኝ፦ «ውድ ወዳጄ ሆይ፣ እግዚአብሔር እንደሚወደኝ እርግጠኛ ለመሆን የሚያስደፍር ትዕቢት ቢኖረኝ ኖሮ፣ በቀጥታ ወደ ሲኦል በሚወስደው መንገድ ላይ እንዳለሁ እርግጠኛ በሆንሁ ነበር።»

እንዲህ ያለው እርግጠኝነት ሊመጣ የሚችለው የእግዚአብሔርን ፍቅር ለማግኘት «በቂ መልካም» እንደ ሆነ ከመሰማቱ ብቻ እንደ ሆነ በግልጽ ያስብ ነበር። ለእግዚአብሔር ፍቅር የምንገባ ነን ብሎ ማሰብ ትዕቢት ነው ማለቱ ትክክል ነበር።

ነገር ግን የእርግጠኝነታችን መሠረት ከራሳችን መልካምነት ሳይሆን ከእግዚአብሔር ቸርነት ይመጣል። በራሳችን መልካምነት ፈጽሞ ልንረካ ባይገባንም፣ የእርሱ ቸርነት ፍጹም በቂ ስለ መሆኑ ግን—መጽሐፍ ቅዱስን ለሚያምን ሰው ሁሉ—ምንም ጥያቄ ሊኖር አይችልም።

ይህ የጥርጣሬ አቋም ምን ያህል የማይረባ እንደ ሆነ ለማየት፣ በሰዎች መካከል ባለ ግንኙነት ውስጥ እንዴት እንደሚሠራ አስብ።

ትዳርን፣ ወይም በልጅና በወላጅ መካከል ያለውን ግንኙነት አስብ—ሁለቱንም ጌታ ከእርሱ ጋር ላለን ግንኙነት ምሳሌ አድርጎ ይጠቀምባቸዋል። ሚስት ወይም ባል በትዳር ጓደኛቸው ላይ ባላቸው መተማመን «የሚወላውል ተሞክሮ» ቢኖራቸው—አንድ ቀን እየታመኑ በማግሥቱ እየተጠራጠሩ—ይህ እንደ ትሕትና ምልክት ወይም ሊወደድ እንደሚገባው በጎ ምግባር ይታይ ነበርን? እንደዚሁም ልጆች ክርስቲያኖች በሰማያዊ አባታቸው ላይ እንደሚያደርጉት በወላጆቻቸው ላይ ባላቸው መተማመን ቢወላውሉ፣ ለእንዲህ ያለው ለልጅ የማይገባ ጠባይ የትኛውስ የከረረ ቃል ይበቃል? በሰዎች ግንኙነት ውስጥ አንደኛው ወገን በእውነት የማይታመን ቢሆን እንዲህ ያለው መወላወል ምናልባት ሊታለፍ ይችል ይሆናል። በእግዚአብሔር ዘንድ ግን እንዲህ ያለ ምክንያት የለም። የልጆቹ የሚወላውል እምነት የውጭ ሰዎች እርሱ ብዙ መተማመን የማይገባው ነው ብለው እንዲደመድሙ እንኳ ሊያደርጋቸው ይችላል።

ሰዎች ስለ እግዚአብሔር ባሕርይ ዝቅ ያለ አሳብ እንዲያስቡ ከማድረግ በፍርሃት እንሸሻለን። ነገር ግን ሐቀኞች ብንሆን፣ የሚወላውል እምነት ልክ ያንን ስሜት እንደሚያስተላልፍ መቀበል አለብን። በመሠረቱ ይህ ታማኝ ለሆነ አምላክ ታማኝ አለመሆን ነው፤ እንደ ከባድ ኃጢአትም ሊታይ ይገባዋል።

እውነቱ፣ መወላወላችን ከትሕትና ሳይሆን ስውር ከሆነና ብዙ ጊዜ ሳናውቀው ከሚሠራ የትዕቢት ዓይነት የሚመነጭ መሆኑ ነው። እውነተኛ ትሕትና የተሰጠውን ፍቅርና ስጦታ በየዋህነትና በደስታ በተሞላ ምስጋና ይቀበላል። ትዕቢት ግን ደግነትን ከመቀበል ይሸሻል፤ ራስ ወዳድነት በሌለበት በሰጪው ቸርነት ለማመንም ይፈራል። በእውነት ትሑታን ብንሆን ኖሮ የእግዚአብሔርን ፍቅር በምስጋናና በየዋህነት በተቀበልን ነበር። የራሳችንን አለመገባት ብንቀበልም፣ እኛን በመምረጡ የተገለጠውን ጸጋውንና ቸርነቱን ይበልጥ የሚያጐላ ነገር አድርገን ብቻ እናየው ነበር።

የሚወላውል እምነት ለእግዚአብሔር ታማኝ አለመሆን ብቻ ሳይሆን ለእኛም የታላቅ ጕስቁልና ምንጭ ነው። መንፈሳዊ ጥቅማችንን ሊያራምድ አይችልም፤ ሊያደናቅፈው ብቻ ይችላል። ሐዋርያው፦ «የመጀመሪያ እምነታችንን እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅ፥ የክርስቶስ ተካፋዮች ሆነናልና» ይለናል (ዕብራውያን 3:14)። መጽናት ከመወላወል ፍጹም ተቃራኒ ነው። እየወላወሉ የመጽናትን ፍሬ መጠበቅ፣ አጭር አቀበት መውጣትን ከረጅምና አስከፊ የቍልቍለት መንሸራተት ጋር እያፈራረቁ ወደ ተራራ ጫፍ ለመድረስ እንደ መሞከር ያለ ሞኝነት ነው።

ሆኖም ብዙ ሰዎች ልክ ይህንኑ ይጠብቃሉ። «የመጀመሪያ እምነትን» ይይዛሉ፤ አዲስነቱ እስካለ ድረስም በደስታ ይሞላሉ። ከዚያም መከራዎችና ፈተናዎች ይመጣሉ፤ ጥርጣሬዎችም ሰርገው መግባት ይጀምራሉ። እነዚህን ጥርጣሬዎች ሊቃወሙአቸው እንደሚገባ ጠላቶች ከመቍጠር ይልቅ እንደ ወዳጆች ተቀብለው ያስተናግዷቸዋል።

ብዙም ሳይቆዩ በእምነታቸውና በታማኝነታቸው መወላወል ይጀምራሉ፤ ሰላማቸውም ይጠፋል። ሕይወት ብሩህ ሲሆን እምነታቸው ያንሰራራል፤ ነገሮች ሲበላሹ ግን ጥርጣሬ ያሸንፋል፤ እነርሱም እንደገና ይወላውላሉ።

በአንድ ወቅት ከአንድ ታዋቂ አገልጋይ ጋር ጸንቶ የሚኖር ሰላም ያለበት የሃይማኖት ሕይወት ሊኖር ስለ መቻሉ ተነጋገርሁ።

እንዲህ ያለ ሕይወት ሊኖር ይችላል ብሎ እንደማያስብ፣ የአብዛኞቹ ክርስቲያኖች ተሞክሮም እንደ እርሱ ተሞክሮ እንደ ሆነ በግልጽ ነገረኝ። «ስብከቶቼን ለመጻፍ ስፈልግ» አለ፣ «በጸሎትና በጥረት ወደ ተራራው ጫፍ እወጣለሁ። ጫፉ ላይ ደርሼ መጀመር እስክችል ድረስ እግሬን በአንድ የተስፋ ቃል ላይ፣ ከዚያም በሌላው ላይ አኖራለሁ።

ለጥቂት ጊዜ መልካም ይሄዳል፤ ከዚያ ግን አንድ መስተጓጐል ይመጣል—ከልጆቼ ጋር የተያያዘ ችግር ወይም ከጎረቤት ጋር የሚነሣ ጠብ—እኔም ተንከባልዬ እወድቃለሁ። ተመልሼ መድረስ የምችለው ደግሞ በሌላ አድካሚ አቀበት ብቻ ነው። በጫፉ ላይ ለጥቂት ቀናት፣ ወይም አልፎ አልፎ ለጥቂት ሳምንታት ልቆይ እችል ይሆናል። በዚያ ዘወትር ‹ጸንቶ መኖርን› በተመለከተ ግን ይህን ማመን አልችልም።»

ክርስቶስ ተስፋ የሰጠውን ሰላም የሚራቡ፣ ነገር ግን ለአፍታ ብቻ የሚያገኙት የብዙ የእግዚአብሔር ልጆች ተሞክሮ ይህ ነው። ጥቂት የእምነት ብልጭታ ያገኛሉ፤ ከዚያ ግን የቀድሞዎቹ ጥርጣሬዎች ይመለሳሉ። «ልብህን ተመልከት» ይሉአቸዋል፤ «ምን ያህል የቀዘቀዘና ግድ የለሽ እንደ ሆነ እይ። እግዚአብሔር እንደ አንተ ያለውን ምስኪንና የማይገባ ፍጥረት እንደሚወድ እንዴት ልታምን ትችላለህ?» ይህ እጅግ ምክንያታዊ ስለሚመስል ተመልሰው ወደ ጨለማ ይዘፈቃሉ።

ችግሩ ሁሉ የሚመጣው ከእምነት ማጣት ነው። በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ ሁልጊዜ እንደ እምነታችን ይሆንልናል። ይህ ችላ ሊባል ወይም ሊታለፍ የማይችል መንፈሳዊ ሕግ ነው። በነገሮች ባሕርይ ውስጥ ያለ ስለ ሆነ የማይለወጥ ነው። በተመሳሳይም እንደ እምነታችን የሚሆንልን ከሆነ፣ እንደ ጥርጣሬያችንም ይሆንብናል።

የመወላወላችን ምክንያት ኃጢአታችን ሳይሆን ጥርጣሬያችን ነው። ጥርጣሬዎች በእኛና በወዳጆቻችን መካከል እንደሚያደርጉት ሁሉ፣ በነፍሳችንና በጌታ መካከልም የማይሻገር ገደል ይፈጥራሉ። የቱንም ያህል ትጋት ያንን ገደል ሊያሻግር አይችልም። «ያ ሰው ከጌታ ዘንድ አንዳች እንዲቀበል አይምሰለው» (ያዕቆብ 1:7)። ይህ የሆነው እግዚአብሔር ስለ ተቈጣ አይደለም፤ የነገሮች ባሕርይ ጥርጣሬና መተማመን አብረው እንዲኖሩ የማይቻል ስለሚያደርግ ነው። «ካልታዘዙትም በቀር ወደ እረፍቱ እንዳይገቡ የማለባቸው እነማን ነበሩ? ባለማመናቸውም ጠንቅ ሊገቡ እንዳልተቻላቸው እናያለን» (ዕብራውያን 3:18-19)። እግዚአብሔር ቅጣት አድርጎ እንዳይገቡ የከለከላቸው አልነበረም፤ በቀላሉ ሊገቡ አልቻሉም። የማይቻል ነገር ነበር። ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚያስገባው ብቸኛው በር እምነት ነው፤ ሌላም የለም። በዚያ በር ለመግባት ካልፈቀድን ፈጽሞ ልንገባ አንችልም፤ ሌላ መንገድ የለምና።

የእግዚአብሔር መዳን የሚገዛ ዕቃ፣ ወይም የሚገኝ ደመወዝ፣ ወይም የሚወጣ ተራራ፣ ወይም የሚፈጸም ተግባር አይደለም፤ ነገር ግን የሚቀበሉት ስጦታ ብቻ ነው፤ ሊቀበሉትም የሚቻለው በእምነት ብቻ ነው። ምድራዊም ይሁን ሰማያዊ፣ ማንኛውንም ስጦታ ለመቀበል እምነት የግድ አስፈላጊ ነው። ወዳጆቼ ስጦታዎቻቸውን በጠረጴዛዬ ላይ፣ ወይም በጭኔ ላይ እንኳ ሊያኖሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን እነዚህን ስጦታዎች ለመቀበል የሚያስችለኝን ያህል በወዳጅነታቸውና በቅን ዓላማቸው ካላመንሁ፣ በእውነት የእኔ ሊሆኑ ፈጽሞ አይችሉም።

ስለዚህ መጽሐፍ ቅዱስ፣ ሁልጊዜ እንደሚያደርገው፣ «እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ» (ማቴዎስ 9:29) ብሎ ሲያውጅ የነገሮችን ባሕርይ ብቻ እያሳወቀ መሆኑ ግልጽ ነው። ይህን አምነን ቶሎ በተረጋጋን መጠን የተሻለ ይሆናል። መወላወላችን ሁሉ የሚመጣው በዚህ ሕግ ባለማመናችን ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እንዳለ እርግጥ እንቀበላለን፤ ነገር ግን የሚለውን በእውነት ማለቱ ሊሆን እንደማይችል እናስባለን። እንደ «እንደ ትጋታችን ይሆንልናል»፣ ወይም «እንደ ጽናታችን»፣ ወይም «እንደ መገባታችን» ያሉ አንዳንድ ተጨማሪዎች ሊደረጉበት ይገባል ብለን እናስባለን።

እውነቱ ሁሉ ቢነገር፣ እነዚህ የእኛ ተጨማሪዎች፣ ምናልባትም፣ ከጉዳዩ ሁሉ እጅግ የሚበልጡ አስፈላጊ ክፍሎች እንደ ሆኑ ለማሰብ ያዘነበልን ነን። በዚህም ምክንያት ትኩረታችን በአብዛኛው እነዚህን ጉዳዮች መልክ ለማስያዝ ይውላል። የራሳችንን የአእምሮ ሁኔታና ስሜቶች እንከታተላለን፤ መገባታችንን ወይም አለመገባታችንንም በእንዲህ ያለ ትጋት እንመረምራለን፤ ስለዚህም ያለ እርሱ ምንም ሊደረግ የማይችለውን አንዱን መሠረታዊ የእምነት መርሕ ፈጽሞ ልንዘነጋው እንቀርባለን። ከዚህም በላይ፣ የአእምሮ ሁኔታችንና ስሜቶቻችን በዓለም ሁሉ ካሉ ነገሮች ይበልጥ ተለዋዋጭ ስለ ሆኑ፣ የመገባት ስሜታችንም ከእነዚያ ስሜቶች ጋር ስለሚለዋወጥ፣ ተሞክሮአችን ከመወላወል ሊያመልጥ አይችልም። የጸና እምነት ሊኖር የሚችልበት ዕድልም ይበልጥ ወደ ኋላ ይርቃል። ባጭሩ፣ የእግዚአብሔርን ታማኝነትና የቃሉን እውነት በስሜታችን ሁኔታ ላይ እንዲመሠረት እናደርጋለን።

ከወዳጆቻችን ማንም በዚህ በሚጠራጠር መንገድ ቢይዘን፣ ከመጠን በላይ እንደምንጐዳና እንደምንቈጣ እርግጠኛ ነኝ። በእነርሱ በኩል ያለ የትኛውም የአለመገባት ስሜት በእኛ ላይ ያላቸውን መተማመን እንዲህ በማወላወላቸው በዓይናችን ፊት ሊያጸድቃቸው አይችልም። እንዲያውም ወዳጆቻችን ከሚጠራጠሩን ይልቅ ቢበድሉን እንኳ እንመርጣለን። ጌታ ኢየሱስ በምድር ሳለ ብርቱ ሥራዎቹን እንዳያደርግ ያደናቀፈው የትኛውም ዓይነት ኃጢአተኝነት አልነበረም። ያደናቀፈው ብቸኛው ነገር አለማመን ነበር። በገዛ ከተማው፣ ተአምራትን ሊያደርግ በወደደበት በገዛ ጎረቤቶቹና ወዳጆቹ መካከል፣ «በአለማመናቸውም ምክንያት በዚያ ብዙ ተአምራት አላደረገም» ተብሎ ተነግሮናል (ማቴዎስ 13:58)። ያላደረገው ስላልፈለገ ሳይሆን በቀላሉ ስላልቻለ ነው። በእነርሱ ጉዳይ እንዳልቻለ ሁሉ በእኛም ጉዳይ አይችልም።

ነገር ግን ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ እየተሳሳትሁ እንደ ሆነ ታስቡ ይሆናል ብዬ እፈራለሁ። እግዚአብሔር የተናገረው ቢኖርም፣ እምነቱ የሚወላውል ሰው በቂ ትጉና ልባዊ ብቻ ቢሆን አሁንም ከጌታ አንዳች ሊቀበል ይችላል ብላችሁ ታስቡ ይሆናል። ይህ ማለት እግዚአብሔር የመንግሥቱን ሕጎች እናንተ የምታውቁትን ያህል እንደሚያውቅ አታምኑም፣ ከቃሉም ይልቅ የራሳችሁን አሳብ መከተል ይበልጥ አስተማማኝ ነው ማለት ይሆናል። ሆኖም እስከ አሁን ድረስ ጥርጣሬዎቻችሁ ከጨለማና ከጕስቁልና በቀር ምንም እንዳላመጡላችሁ ማወቅ አለባችሁ። በማንከስና በመሰናከል የተሞላውን፣ ምቾት የሌለውን የሃይማኖት ሕይወታችሁን ቀናት፣ ሳምንታት፣ ወይም ዓመታት እንኳ አስታውሱ፤ የዚያ ሁሉ ምክንያት የሚወላውለው እምነታችሁ አልነበረምን? ብላችሁ በሐቀኝነት ራሳችሁን ጠይቁ።

አንድ ቀን እግዚአብሔር እንደሚወድህና በጎ አሳብ እንዳለው ብታምን፣ በማግሥቱ ደግሞ ፍቅሩን ብትጠራጠርና በአንተ ላይ እንደ ተቈጣ ብትፈራ፣ ተሞክሮህ ከደስታ ወደ ጕስቁልና መወላወሉ የግድ መሆኑ ግልጽ አይደለምን? የማይወላውል ተሞክሮ ሊሰጥህ የሚችለው በፍቅሩና በጥበቃው ላይ ያለ የጸና እምነት ብቻ ነው።

ስለዚህ እምነታቸው ለሚወላውል ሁሉ ያለው አንዱ ጥያቄ ያንን መወላወል እንዴት ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ ማቆም እንደሚቻል ነው። በዚህ ረገድ ፍጹም መድኃኒት እንደማውቅ ስናገር እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ። ማድረግ ያለብህ ብቸኛው ነገር እርሱን ፈጽሞ መተው ነው። መወላወልህ የሚመጣው ከጥርጣሬህ ነው፤ ከሌላ ከምንም አይደለም። ጥርጣሬህን ተው፤ መወላወልህም ይቆማል። በጥርጣሬህ ብትቀጥል፣ መወላወልህም ይቀጥላል። ጉዳዩ ሁሉ እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ነው፤ ምርጫውም በገዛ እጅህ ነው።

ምናልባት ይህ የተጋነነ አነጋገር ይመስልህ ይሆናል፤ ምክንያቱም መጠራጠርን ፈጽሞ ልትተው እንደምትችል ምናልባት ወደ አእምሮህ መጥቶ አያውቅም። እኔ ግን ትችላለህ እላለሁ። ለመጠራጠር እምቢ ማለት ብቻ ትችላለህ።

የሚመጣውን የጥርጣሬ አሳብ ሁሉ በሩን ዘግተህ ልትከለክለው፣ በእምነትም ፍጹም ተቃራኒውን ልታውጅ ትችላለህ። ጥርጣሬህ፦ «እግዚአብሔር ኃጢአቴን ይቅር አይልም» ይላል። እምነትህ ግን፦ «ይቅር ይለኛል፤ ይቅር እንደሚለኝ ይናገራል፤ እኔም እርሱን ለማመን እመርጣለሁ። ይቅር የተባልሁ ልጁ ነኝ» ማለት አለበት። ጥርጣሬዎችህ ሁሉ እስኪጠፉ ድረስ ይህን ሳታወላውል ማረጋገጥ አለብህ። ከመጠራጠር ልትቆጠብ የማትችልበት «የመጠራጠር ጠባይ» አለኝ ለማለት፣ ከመስረቅ ልትቆጠብ የማትችልበት «የመስረቅ ጠባይ» አለኝ ከማለት የበለጠ መብት የለህም። አንዱን መቈጣጠር ሌላውን የመቈጣጠርን ያህል ቀላል ነው። መስረቅን እንደምትተው ሁሉ መጠራጠርንም መተው አለብህ። ከአልኮል መጠጥ ጋር የሚታገል ሰው የመጠጣትን ፈተና እንደሚይዝ ሁሉ አንተም የመጠራጠርን ፈተና ልክ እንደዚያው መያዝ አለብህ፤ ዳግመኛ ላለመጠራጠር ቃል መግባት አለብህ።

ከሁሉ የበለጠ ውጤታማ ነው ብዬ የማምነው መንገድ ጥርጣሬዎቻችንን—ሌሎቹን ኃጢአቶቻችንን እንደምናኖር ሁሉ—በእግዚአብሔር መሠዊያ ላይ ማኖርና ፈጽመን ለእርሱ መስጠት ነው። የመጠራጠርን ነጻነት ሁሉ መተው፣ የማመን ኃይላችንንም ለእርሱ መቀደስ፣ በእርሱ መታመናችንን እንዲጠብቅልንም በእርሱ መታመን አለብን። ለፈቃዱ መታዘዛችን የማይቀርና አስፈላጊ እንደ ሆነ ሁሉ በቃሉ ማመናችንንም እንደዚያው የማይቀርና አስፈላጊ ነገር ማድረግ አለብን። ለምድራዊ ወዳጆቻችን ታማኞች እንደ ሆንን ሁሉ ለሰማያዊ ወዳጃችንም ታማኞች መሆን አለብን። በፍቅሩ ወይም በታማኝነቱ ላይ ማንኛውም ጥያቄ ወይም ጥርጣሬ ሊነሣ ይችላል ብሎ መቀበልን ጨርሶ እምቢ ማለት አለብን።

እርግጥ የመወላወል ፈተናዎች ይመጣሉ። ራሳችንን እንደምናየው እንዲህ ያለን የማያስደስቱና የማንገባ ፍጥረታትን ጌታ ሊወድ ይችላል ማለት አንዳንድ ጊዜ የማይቻል ይመስላል። ነገር ግን እጅግ በምንወደው ወዳጃችን ላይ ለሚነዛ ሐሜት ጆሮ እንደምንነፍግ ሁሉ፣ በእግዚአብሔር ፍቅር ላይ ለሚሰነዘሩ ለእነዚህ ሹክሹክታዎችም ጆሮ ልንነፍጋቸው ይገባል። ይህን ለማድረግ የሚደረገው ትግል አንዳንድ ጊዜ እጅግ ብርቱ ሊሆን፣ እንዲያውም የማይቻል ሊመስል ይችላል። ነገር ግን የማይለወጠው አዋጃችን ሁልጊዜ፦ «ቢገድለኝም እንኳ በእርሱ እታመናለሁ» (ኢዮብ 13:15) የሚል መሆን አለበት። የጸና እምነታችንም ያለ ጥርጥር የከበረ ድል ያመጣልናል።

ካሉብን ብዙ ጕድለቶች አንጻር በእምነታችን መወላወልና መዳን ለእኛ የታሰበ መሆኑን መጠራጠር የ«ጽድቅ» ነገር እንደ ሆነ ብዙ ጊዜ ይመስላል። ነገር ግን የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ መዳን ምን እንደ ሆነ ብንረዳ፣ ይህ ሁሉ ፈተና ብቻ እንደ ሆነ ማወቅ አለብን። «የሚንበለበሉትን የክፉውን ፍላጻዎች ሁሉ ልታጠፉ የምትችሉበትን የእምነትን ጋሻ» ሳናቋርጥ ማንሣት አለብን (ኤፌሶን 6:16)።

የእግዚአብሔር መንፈስ በምንም ሁኔታ በእግዚአብሔር ፍቅር ላይ ጥርጣሬን ፈጽሞ አያሳድርም። ጥርጣሬዎች ከየትም ይምጡ፣ አንድ ነገር እርግጥ ነው፦ ከሰማይ አይመጡም። ጥርጣሬዎች ሁሉ ከክፉ ምንጭ የሚመጡ ናቸው፤ እንደ ጠላት ሹክሹክታም ሊቈጠሩ ይገባል። በጎዳና ላይ የሚነገርን ስድብና እርግማን ከመስማት ጆሮዎቻችንን ልንከለክል እንደማንችል ሁሉ፣ የጥርጣሬ ሹክሹክታዎች በልባችን ውስጥ እንዳይሰሙ ልንከለክል አንችልም፤ ይህ እውነት ነው። ነገር ግን ያንን አነጋገር ከመቀበልና በእርሱ ከመተባበር እምቢ ማለት እንደምንችል ሁሉ፣ ለእነዚህ የጥርጣሬ ሹክሹክታዎችም ምንም ትኩረት ከመስጠት እምቢ ማለት እንችላለን። ሁለቱ ሁኔታዎች ፍጹም ተመሳሳይ ናቸው። በስድብና በእርግማን መተባበር ስሕተት እንደ ሆነ እያወቅን፣ ጥርጣሬዎች ግን «መንፈሳዊ» ሊሆኑና ሊበረታቱ ይገባ ይሆናል የሚል የሚዘገይ ስሜት ብዙ ጊዜ አለን። እኔ ግን አንዱ እንደ ሌላው እግዚአብሔርን የሚያሳዝን እንደ ሆነ አምናለሁ።

እንደገና ልድገመው፦ የሚያወላውሉህን ጥርጣሬዎች ልትይዝበት የምትችለው ብቸኛው መንገድ እነርሱን መተው ነው።

ፍጹም ራስን መስጠት ብቸኛው መድኃኒት ነው። ከመጠጥ ጋር እንደሚታገል ሰው ሁሉ፣ ግማሽ እርምጃዎች ምንም አይጠቅሙም። ብቸኛው ተስፋ ፈጽሞ መታቀብ ነው።

ይህን ለማድረግ እጅግ ተግባራዊው መንገድ እያንዳንዱን ጥርጣሬ ፈጽሞ በመካድ መመከትና፣ እምነትን በብርቱ በማወጅ ጦርነቱን ወደ ጠላት አገር ማሻገር ነው። ለምሳሌ፣ እግዚአብሔር ራስህን እንደምታየው እንዲህ ኃጢአተኛና ታማኝነት የጐደለውን ሰው ሊወድ ይችላል ወይ የሚል ጥርጣሬ ቢነሣ፣ ወዲያውኑ በልብህ—ቢቻልም ለሌላ ሰው ጮክ ብለህ—እግዚአብሔር እንደሚወድህ ማረጋገጥ አለብህ።

እንደሚወድህ ይናገራል፤ ቃሉም ከስሜቶችህ ሁሉ አንድ ሚሊዮን ጊዜ ይበልጥ ሊታመን ይገባዋል። ይህን የምትነግረው ሰው ካላገኘህ፣ በደብዳቤ ጻፈው፣ ወይም ለራስህና ለእግዚአብሔር ጮክ ብለህ ተናገረው። በዚህ ጉዳይ እጅግ ቍርጠኛ ሁን።

በአንዳች ነገር «የመጀመሪያ እምነት» ኖሮህ ከሆነ፣ ከጌታ የተስፋ ቃሎች አንዱን ይዘህ የምታውቅ ከሆነ፣ የሚመጣው ቢመጣ፣ ሳታወላውል ያንን የተስፋ ቃል አጽንተህ ያዝ።

መካከለኛ ስፍራ ሊኖር አይችልም። አንድ ጊዜ እውነት ከነበረ፣ እግዚአብሔር የማይለወጥ ነውና አሁንም እውነት ነው። ከአንተ ሊወስድብህ የሚችለው ብቸኛው ነገር አለማመንህ ነው። እስካመንህ ድረስ የአንተ ነው። «ስለዚህ እላችኋለሁ፥ የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል» (ማርቆስ 11:24)።

ምንም ነገር እምነትህን እንዲያናውጥ አትፍቀድ። ኃጢአት እንኳ በሚያሳዝን ሁኔታ ቢደርስብህ፣ እንድትጠራጠር እንዲያደርግህ መፍቀድ የለብህም። ማንኛውንም ኃጢአት እንዳወቅህ ወዲያውኑ፣ «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻን የታመነና ጻድቅ ነው» በሚለው የ1ኛ ዮሐንስ 1:9 እውነት ላይ ተመሥርተህ አድርግ።

ኃጢአትህን ወዲያውኑ ተናዘዝ፤ እግዚአብሔርም እንደሚያውጀው ይቅር እንደሚልህና እንደገና እንደሚያነጻህ ወዲያውኑ እመን። የቱንም ያህል ከባድ ቢሆን፣ በዚህ መንገድ ከተያዘ በኋላ ለአንድ አፍታ እንኳ ከእግዚአብሔር ሊለየን የሚችል ኃጢአት የለም። ኃጢአት እምነትህን እንዲያወላውል መፍቀድ ቀድሞ በተሠራው ኃጢአት ላይ አዲስ ኃጢአት መጨመር ብቻ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ በሚያስተምረው መንገድ ወዲያውኑ ወደ እግዚአብሔር ተመለስ፤ እምነትህም ቃሉን አጽንቶ ይያዝ። የምታምነው ስለ ተሰማህ ወይም ስላየኸው ሳይሆን እርሱ ስለ ተናገረው ይሁን። በጨለማም በብርሃንም፣ በውጣ ውረድም፣ በመጽናናት ጊዜም በተስፋ መቍረጥ ጊዜም በተግባርና በጽናት እመነው፤ የሚወላውለው ተሞክሮህም እንደሚያበቃ ቃል እገባልሃለሁ።

«ስለዚህ፥ የተወደዳችሁ ወንድሞቼ ሆይ፥ ድካማችሁ በጌታ ከንቱ እንዳይሆን አውቃችኋልና የምትደላደሉ፥ የማትነቃነቁም፥ የጌታም ሥራ ሁልጊዜ የሚበዛላችሁ ሁኑ» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:58)። በሃይማኖት ሕይወት «የማትነቃነቁ» መሆን ከመወላወል ፍጹም ተቃራኒ ነው። ይህ ምን እንደ ሆነ በአርባ ስድስተኛው መዝሙር ውስጥ እናያለን። ምድር ብትናወጥ፣ ተራሮችም ወደ ባሕር ልብ ቢወሰዱ፣ ዓለማችን ሁሉ የፈራረሰ ቢመስል እንኳ፣ በጌታ እስከታመንን ድረስ «አንናወጥም» (መዝሙር 46:5)።

በእምነቱ የሚወላውል ሰው በጥቃቅን ነገሮች ይታወካል፤ በእምነቱ የጸና ሰው ግን የዓለሙን መፈራረስ እንኳ በእርጋታ ሊመለከት ይችላል። እንዲህ የማይነቃነቁ መሆን እጅግ በብርቱ ሊመኙት የሚገባ በረከት ነው፤ የመጀመሪያ እምነታችንን እስከ መጨረሻው አጽንተን ብቻ ብንጠብቅ የእኛ ሊሆን ይችላል።

«እምነት፣ ሊቋቋሙት የማይቻለውን ግርማውን በጨለማ ሊሰውር ለሚወደው ለእርሱ፣ ከአምልኮዎች ሁሉ እጅግ የጣፈጠች ናት፤ ውድ ጌታ ሆይ፣ በቃልህ መታመንም እውነተኛ ፍቅር ነው፤ የተከለከሉ የሚመስሉ ጸሎቶች ከሁሉ ይበልጥ የተመለሱ ናቸውና።

እምነትም የነገርኻትን ሁሉ በክንዶችዋ ታቅፋለች፤ ከዚያ የሚበልጥም ልትይዝ ስለምትችል ከማዘን በቀር ሌላ አታደርግም፤ ጌታ ሆይ፣ ብትገልጥላት ታላቁን ራስህን ልትይዝ ትችል ነበር፤ ፍቅርም የምታምነው ተጨማሪ ነገር እንዲኖራት ያስናፍቃታል።»