የማይናወጡ ነገሮች

«ዳሩ ግን ‹አንድ ጊዜ ደግሜ› የሚል ቃል፥ የማይናወጡት ጸንተው እንዲኖሩ፥ የሚናወጡት የተፈጠሩ እንደሚሆኑ ይለወጡ ዘንድ ያሳያል» (ዕብራውያን 12:27)።

ስለ እግዚአብሔር የማይመረመር ፍቅርና ጥንቃቄ እስካሁን ካየነው ሁሉ በኋላ፣ የፍቅርን ጥልቅ መንገዶች ለማያስተውሉ ሰዎች በልጆቹ ሕይወት ውስጥ ምንም ዓይነት መከራ ወይም ችግር ፈጽሞ ሊመጣ የማይገባ ሊመስላቸው ይችላል። ነገር ግን ነገሩን በጥልቀት ብንመረምር፣ ብዙ ጊዜ ችግሩን ማምጣት ያለበት ፍቅር ራሱ እንደ ሆነ እናያለን። «ጌታ የሚወደውን ይገሥጻልና፥ የሚቀበለውንም ልጅ ሁሉ ይገርፋል። ለመቀጣት ታገሡ፤ እግዚአብሔር እንደ ልጆች ያደርግላችኋልና፤ አባቱ የማይቀጣው ልጅ ማን ነው? ነገር ግን ሁሉ የቅጣት ተካፋይ ሆኖአልና ያለ ቅጣት ብትኖሩ ዲቃላዎች እንጂ ልጆች አይደላችሁም» (ዕብራውያን 12:6-8)።

ፍቅር የሚወዳቸው ሰዎች ሲሳሳቱ ካየ፣ ከፍቅሩ የተነሣ ሊያድናቸው የሚችለውን ሁሉ ማድረግ ግድ ይለዋል፤ ይህን የማያደርግ ፍቅር ራስ ወዳድነት ብቻ ነው። ስለዚህ የፍቅር አምላክ፣ ከማይመረመር ፍቅሩ የተነሣ፣ ልጆቹ ነፍሳቸውን በሚናወጡ ነገሮች ላይ ሲያሳርፉ ባየ ጊዜ፣ በማይናወጡት ነገሮች ላይ ብቻ እንዲያርፉ ይገፉ ዘንድ እነዚያን ነገሮች ከሕይወታቸው ማስወገድ ግድ ይሆንበታል። ይህ የማስወገድ ሂደት አንዳንድ ጊዜ እጅግ ከባድ ነው።

ነፍሳችን በሰላምና በመጽናናት ልታርፍ የምትችለው በማይናወጥ መሠረት ላይ ብቻ እንደ ሆነ ሁላችንም የምንስማማ ይመስለኛል። ሰውነት በሚናወጡ ነገሮች ላይ ለማረፍ ሲሞክር ምቾት ሊኖረው እንደማይችል ሁሉ፣ ነፍስም «በሚናወጡ ነገሮች» ላይ ለማረፍ ስትሞክር ምቾት ሊኖራት አይችልም። ማንም ሰው በሚንቀጠቀጥ አልጋ ላይ ተመችቶት ሊያርፍ ወይም በሚወዛወዝ ወንበር ላይ ተመችቶት ሊቀመጥ አይችልም።

መሠረቶች ታማኝ ይሆኑ ዘንድ ሁልጊዜ የማይናወጡ መሆን አለባቸው። «ስለዚህ ይህን ቃሌን ሰምቶ የሚያደርገው ሁሉ ቤቱን በዓለት ላይ የሠራ ልባም ሰውን ይመስላል። ዝናብም ወረደ ጎርፍም መጣ ነፋስም ነፈሰ ያንም ቤት ገፋው፥ በዓለት ላይም ስለ ተመሠረተ አልወደቀም። ይህንም ቃሌን ሰምቶ የማያደርገው ሰው ሁሉ ቤቱን በአሸዋ ላይ የሠራ ሰነፍ ሰውን ይመስላል። ዝናብም ወረደ ጎርፍም መጣ ነፋስም ነፈሰ ያንም ቤት መታው፥ ወደቀም፥ አወዳደቁም ታላቅ ሆነ» (ማቴዎስ 7:24-27)።

በክርስትና ሕይወት ሰው መንፈሳዊ ቤቱን ማዕበል በላዩ ሲመታ አወዳደቁ ታላቅ በሚሆን እንዲህ ባለ ጽኑ ባልሆነ መሠረት ላይ መሥራቱ በጣም የሚቻል ነው። በሕይወት ሁሉ ነገር መልካም ሲሄድ በቂ መስሎ የታየ ብዙ የሃይማኖት ተሞክሮ፣ መሠረቱ ጽኑ ስላልነበረ፣ መከራ በመጣ ጊዜ ተንገዳግዶ ወድቋል። ስለዚህ የሃይማኖት ሕይወታችን «በማይናወጡ ነገሮች» ላይ የተሠራ መሆኑን ማረጋገጥ ለእያንዳንዳችን እጅግ አስፈላጊ ነው።

በእርግጥ በሁሉም ሰው አእምሮ ወዲያውኑ የሚመጣው አሳብ፣ በዓለቱ በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ መሠራት አለበት የሚል ነው። ይህ እውነት ነው፤ ነገር ግን ዋናው ጉዳይ በዚህ አገላለጽ ምን ማለታችን ነው የሚለው ነው። ምንም የተወሰነ ወይም እውነተኛ ትርጉም ሳይሰጠው በልማድ ብቻ ብዙ ጊዜ ከሚነገሩት የሃይማኖት አባባሎች አንዱ ነው። በልማድ ክርስቶስ ልንሠራበት የሚገባን ብቸኛው ዓለት እንደ ሆነ እናምናለን፤ በተግባር ግን—ምናልባትም ሳናውቀው—በእውነት በደኅና ልንሠራበት የምንችል ዓለት እንዲኖረን ከክርስቶስ ጋር ብዙ ሌሎች ነገሮች መጨመር እንዳለባቸው እናምናለን። ለምሳሌ ትክክለኛ የአእምሮ ሁኔታና ስሜቶች፣ ወይም ትክክለኛ አስተምህሮዎች ወይም ዶግማዎች፣ ወይም ለእያንዳንዳችን አስፈላጊውን የዋስትና መጠን የሚያሟላ የሚመስለን ሌላ ማንኛውም ነገር መጨመር አለበት ብለን እናስባለን። ለራሳችን ፍጹም ሐቀኞች ብንሆን ኖሮ፣ መደገፊያችን ከሞላ ጎደል በእነዚህ በራሳችን ጭማሪዎች ላይ እንደ ሆነ፣ ክርስቶስ ራሱ ግን እንደ መደገፊያ ዓለታችን ፈጽሞ ሁለተኛ ደረጃ ስፍራ ብቻ እንደ ያዘ ብዙ ጊዜ እናገኝ ነበር ብዬ እጠረጥራለሁ።

በዓለቱ በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ ስለ መሠራት ስንናገር ማለት የሚገባን፣ በዚህ መጽሐፍ ሁሉ ግልጽ ለማድረግ የምሞክረውን ነው፤ ይኸውም ጌታ ለመዳናችን በቂ ነው—ጌታ ብቻ፣ ያለ ምንም የራሳችን ጭማሪ። እርሱም በራሱ ውስጣዊ ባሕርዩ እንዳለ ጌታ ራሱ ነው፤ ፈጣሪያችንና ቤዛችን፣ ሁሉን የሚበቃ ዕድል ፈንታችንም ነው።

«… የተደላደለ የእግዚአብሔር መሠረት ቆሞአል» (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:19)፤ እንዲህ ጸንቶ የሚቆመውም ብቸኛው መሠረት እርሱ ነው።

ስለዚህ በእግዚአብሔር መሠረት ብቻ እንድናርፍ እንገደድ ዘንድ ከሌላው መሠረት ሁሉ «መናወጥ» ያስፈልገናል። ብዙ ክርስቲያኖች እንዲያልፉባቸው የተጠሩ የሚመስሉት እነዚያ «መናወጦች» ለምን አስፈላጊ እንደ ሆኑ ይህ ያስረዳል። ጌታ በሕይወት ማዕበል ጊዜ «ወንዙ ያን ቤት ገፋው» (ሉቃስ 6:48) እንደ ተባለው ያለውን ጐርፍ መቋቋም በማይችል ደካማ መሠረት ላይ መንፈሳዊ ቤቶቻቸውን እየሠሩ እንደ ሆኑ ያያል። በቍጣ ሳይሆን በእጅግ ርኅሩኅ ፍቅር፣ «የሚናወጡት» ሁሉ እስኪወገዱና «የማይናወጡት» ብቻ እስኪቀሩ ድረስ ምድራችንንና ሰማያችንን ያናውጣል።

ሐዋርያው የሚናወጡት ነገሮች «የተፈጠሩ» (ዕብራውያን 12:27) እንደ ሆኑ ይነግረናል፤ ይህም በራሳችን ጥረት የተሠሩ ነገሮች ማለት ነው—የምንቀሰቅሳቸው ስሜቶች፣ የምናብራራቸው አስተምህሮዎች፣ የምንፈጽማቸውም መልካም ሥራዎች። እነዚህ በራሳቸው ክፉ ነገሮች ናቸው ማለት አይደለም። ነፍስ በጌታ ፋንታ በእነርሱ ላይ ማረፍ በጀመረች ጊዜ ብቻ ነው ከእነርሱ ላይ «ሊያናውጠን» ግድ የሚሆንበት። ይህም መናወጥ፣ እንደ ተነገረን፣ ምድርን ብቻ ሳይሆን ሰማይንም ይመለከታል፦ «… ሰማይን አናውጣለሁ እንጂ ምድርን ብቻ አይደለም» (ዕብራውያን 12:26)። ይህ በሃይማኖት ጉዳዮች እንኳ «የተፈጠሩ ነገሮች» ሊኖሩን እንደሚችሉ የሚያሳይ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ። የብዙ ክርስቲያኖች ሃይማኖተኝነት ተብዬው ምን ያህሉ ከእነዚህ «የተፈጠሩ ነገሮች» እንደ ተሠራ ልናገር አልችልም፤ ነገር ግን በዚህ ዘመን ክርስቲያኖችን እጅግ የሚያስጨንቁት በእምነት ጉዳዮች ላይ የሚደርሱት ታላላቅ መገለባበጦችና መንገላታቶች፣ «የማይናወጡት» ብቻ ጸንተው ይኖሩ ዘንድ የሚያስፈልገው «የተፈጠሩ ነገሮች» መናወጥ ብቻ ይሆኑ ይሆናል ብዬ አንዳንድ ጊዜ አስባለሁ።

በሃይማኖት ሕይወታችን ውስጥ፣ ምናልባት፣ ተሞክሮአችን እንደ ዘላለማዊ ተራሮች ሥር የጸና የማይነቃነቅም የሚመስልባቸው ጊዜያት አሉ። ከዚያም ግን መናወጥ ይመጣል፤ መሠረቶቻችን ሁሉ ይናወጣሉ፣ ይፈርሳሉም፤ እኛም ተስፋ ልንቈርጥና ጭራሹኑ ክርስቲያኖች መሆን እንችል እንደ ሆነ ልንጠራጠር እንደርሳለን። አንዳንድ ጊዜ መናወጡ በውጫዊ ሁኔታዎቻችን ውስጥ ይሆናል፤ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በውስጣዊ ተሞክሮአችን ውስጥ። ሰዎች በመልካም ሥራዎቻቸውና በታማኝ አገልግሎታቸው ላይ አርፈው ከሆነ፣ ነፍስ ከሐሰተኛ ማረፊያዋ ተገፍታ በጌታ ብቻ እንድታርፍ ትገደድ ዘንድ፣ ጌታ የመሥራት ኃይልን ሁሉ ወይም አጋጣሚውን ሁሉ መውሰድ ብዙ ጊዜ ግድ ይሆንበታል።

አንዳንድ ጊዜ መደገፊያው በመልካም ስሜቶች ወይም በመንፈሳዊ ስሜቶች ላይ ነው፤ ነፍስም በእግዚአብሔር ብቻ መደገፍን ከመማሯ በፊት እነዚህን ማጣት ይኖርባታል። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ መደገፊያው «ጤናማ አስተምህሮ» ላይ ይደረጋል፤ ሰውየውም «አመለካከቶቹ» እጅግ ትክክል፣ አስተምህሮዎቹም እጅግ «ከቀጥተኛው እምነት የማይወጡ» ስለ ሆኑ ማንም ሊደፍረው በማይችል ስፍራ ላይ እንደ ቆመ ይሰማዋል። ከዚያም ጌታ እነዚያን አስተምህሮዎች «ማናወጥ»፣ ያንንም ሰው ምናልባት ስለ «አመለካከቶቹ» ወደ ግራ መጋባትና ወደ ጨለማ መክተት ግድ ይሆንበታል። ነፍሴ እግዚአብሔርን ለመጀመሪያ ጊዜ በእውነት ያየችው ልክ እንደዚህ ባለ ጊዜ ነበር፤ የተረጋገጠ መንፈሳዊ ጥፋትና ሽንፈት የመሰለው ነገር እጅግ ወደ ደመቀ ድል ተለወጠ።

ወይም ደግሞ መናወጡ በውጫዊ ሁኔታዎቻችን ውስጥ ይመጣ ይሆናል። ሁሉ ነገር በብልጽግና እጅግ ጸንቶ የቆመ ስለሚመስል ምንም የጥፋት ሕልም አይረብሸንም። መልካም ስማችን የተረጋገጠ ነው፤ ሥራችን በልጽጎአል፤ ጥረታችን ሁሉ ከተስፋችን በላይ ተሳክቶአል፤ ነፍሳችንም ተዝናንታለች፤ የእግዚአብሔር አስፈላጊነትም ሩቅና ብዥታ ሊሆንብን ተቃርቦአል። ከዚያም ጌታ ይህን ሁሉ ማብቃት ግድ ይሆንበታል። ብልጽግናችን በአሸዋ ላይ እንደ ተሠራ ቤት በዙሪያችን ይፈራርሳል፤ እኛም ተቈጥቶብናል ብለን ለማሰብ እንፈተናለን። ነገር ግን በእውነቱ ይህ ቍጣ ሳይሆን እጅግ ርኅሩኅ ፍቅር ነው። ነፍሳችን ወደምትናፍቀው ወደ ውስጣዊው መንፈሳዊ መንግሥት እንዳትገባ የሚከለክለውን ውጫዊ ብልጽግና እንዲወስድ ፍቅሩ ራሱ ያስገድደዋል።

«በለስ ባታብብ፥ በወይንም ሐረግ ፍሬ ባይገኝ፥ የወይራ ሥራ ቢጐድል፥ እርሻዎችም መብልን ባይሰጡ፥ በጎች ከበረቱ ቢጠፉ፥ ላሞችም በጋጣ ውስጥ ባይገኙ፥ እኔ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለኛል፤ በመድኃኒቴ አምላክ ሐሤት አደርጋለሁ» (ዕንባቆም 3:17-18)።

ያን ጊዜ፣ ብዙ ጊዜም ከዚያ በፊት ሳይሆን፣ ነፍሳችን በጌታ ብቻ ደስ መሰኘትን ትማራለች።

ጳውሎስ፦ «ከሁሉ ይልቅ ስለሚበልጠው ስለ ጌታዬ ስለ ክርስቶስ ኢየሱስ እውቀት ሁሉን ነገር ጉዳት እንዲሆን እቈጥራለሁ» (ፊልጵስዩስ 3:8) ብሎ ተናገረ። እኛም ያንኑ ማለትን ስንማር፣ ወንጌል ተስፋ የሚሰጠው ሰላምና ደስታ ዘላቂ ገንዘባችን ይሆናል።

«አባቶቻችሁ ከእኔ የራቁ፥ ከንቱነትንም ተከትለው ከንቱ የሆኑ፥ በእኔ ላይ ምን በደል አግኝተውብኝ ነው?» ብሎ ጌታ የእስራኤልን ልጆች ይጠይቃል (ኤርምያስ 2:5)።

«ሕዝቤ ሁለት ክፉ ነገር አድርገዋልና፤ እኔን የሕያውን ውኃ ምንጭ ትተዋል፥ ውኃንም ሊይዙ የማይችሉትን የተቀደዱትን ጕድጓዶች ለራሳቸው ቈፍረዋል» (ኤርምያስ 2:13)።

እንደ እስራኤላውያን እኛም የሕያውን ውኃ ምንጭ ትተን በራሳችን ብልሃት የተዘጋጁ ጕድጓዶችን ለመቈፈር እንሞክራለን። ጥማችንን በራሳችን ተሞክሮዎች ወይም እንቅስቃሴዎች ለማርካት እንፈልጋለን፤ ከዚያም አሁንም የምንጠማው ስለ ምን እንደ ሆነ እንደነቃለን። ጌታ የተቀደዱትን ጕድጓዶቻችንን ማጥፋት አስፈላጊ ሆኖ የሚያገኘው በውኃ ጥም እንዳንጠፋ ሊያድነን ነው፤ ከሕያው ውኃ ምንጭ እንድንጠጣ የምንገደደው ያን ጊዜ ብቻ ነው።

«በከንቱ ነገር ብንታመን» «ከንቱነት ዋጋችን» እንደሚሆን ተነግሮናል (ኢዮብ 15:31)፤ ይህም እውነት መሆኑን ብዙ ጊዜ አግኝተናል። እያንዳንዱ እርምጃ አደጋ በሆነበት፣ ሰው በሚውጥ አሸዋ በተሞላ አደገኛ ረግረግ ውስጥ ተሻግረህ ታውቃለህን? ጽኑ የሚመስሉ ጕብታዎች ደጋግመው በሐሰተኛ መደገፊያ እያታለሉህ ከሥራቸው በተሰወረ ጭቃና ውኃ ውስጥ እንድትሰጥም አደረጉህ። እንዲህ ያለ ነገር አጋጥሞህ ከሆነ፣ «በከንቱ መታመን» ምን ማለት እንደ ሆነ ትረዳለህ፤ የሐሰተኛ መደገፊያዎችህን ብስባሽነት የሚገልጥና ደኅና በሆነውና በሚጸናው ነገር እንድትታመን የሚገፋህ ሁኔታ ሁሉ ምን ያህል በረከት እንደ ሆነም ታደንቃለህ። እግሮቻችን «በረግረግ ጭቃ» ላይ ሲሄዱ፣ እርሱ እንድንሄድባቸው የሚጠራን መንገዶች ጠባብና አስቸጋሪ ቢመስሉም፣ ከጭቃው የሚያወጣንን መለኮታዊ መሪ በደስታ ልንቀበለው ይገባናል፤ እርሱ እንደ መዝሙረኛው «እግሮቼንም በዓለት ላይ አቆመ፥ አረማመዴንም አጸና» (መዝሙር 40:2) እንድንል ያደርገናል።

ነቢዩ ኤርምያስ የሕዝቡን ኃጢአት ሲያለቅስ እንዲህ ይላል፦ «ሐሰትን መጠጊያችን አድርገናል፥ በሐሰትም ተሸሽገናል» (ኢሳይያስ 28:15)። አክሎም ጌታ እንዲህ እንዳለ ይናገራል፦ «በረዶም የሐሰትን መጠጊያ ይጠርጋል፥ ውኆችም መሸሸጊያውን ያጥለቀልቃሉ» (ኢሳይያስ 28:17)። ይህን የሚያደርገው የእግዚአብሔር ቍጣ ሊመስል ይችላል፤ ብዙ የፈሩ ክርስቲያኖችም እንዲህ ያስባሉ፤ ቍጣው ግን በሐሰት መጠጊያዎች ላይ ብቻ ነው እንጂ በእኛ ላይ አይደለም። እንድንድን ፍቅር እነዚህን መጠጊያዎች ከማጥፋት ያነሰ ነገር ሊያደርግ አይችልም።

አንድ ስለ መንፈሳዊ ደኅንነቴ እጅግ ያስብ የነበረ ውድ ሽማግሌ ወዳጄ በአንድ ወቅት «የነፍስ አሥራ ሰባቱ ሐሰተኛ ማረፊያዎች» የሚል ትንሽ መጽሐፍ ሰጠኝ። ከእነዚህ ሐሰተኛ ማረፊያዎች በአንዱ ላይ ተደላድዬ የመቀመጥ አደጋ ላይ እንዳለሁ እንደ ተሰማው ግልጽ ነበር። መጽሐፉ፣ በጥንታዊና ልዩ በሆነ ቋንቋ፣ ነፍስ በሐሰተኛ ነገር ላይ የመጨረሻ ማረፊያዋ እንደ ሆነ አድርጋ ለመቀመጥ ዘወትር እንደምትፈተን ያስረዳ ነበር። ስለዚህ እግዚአብሔር፣ ሰው የወንበርን መቀመጫ አውልቆ የተቀመጠውን ሰው ወደ ታች እንደሚጥለው፣ እንዲህ ያሉትን ሐሰተኛ ማረፊያዎች ሁሉ «መቀመጫቸውን ማውለቅ» ዘወትር ግድ ይሆንበታል። አሥራ ሰባቱም ሐሰተኛ ማረፊያዎች ተገልጸው ነበር፤ ነፍስም—ከእያንዳንዱ ተራ በተራ «መቀመጫው እየወለቀባት»—በመጨረሻ በእግዚአብሔር ባለው ብቸኛ እውነተኛ ዕረፍት ላይ እንዴት እንደ ተቀመጠች ያሳይ ነበር።

ይህ «መቀመጫን ማውለቅ» እስካሁን ስጽፍበት ለነበረው «መናወጥ» እና «ባዶ መደረግ» ሌላ ስም ብቻ ነው። ሁልጊዜ የሚያሠቃይ ሂደት ነው፤ ብዙ ጊዜም ተስፋ የሚያስቈርጥ ነው። ሁሉ ነገር ያልጸና ይመስላል፤ ዕረፍትም ፈጽሞ የማይገኝ ይመስላል። በእርግጥ እናርፍበታለን ብለን የምናስበውን ተሞክሮ ወይም አስተምህሮ ገና እንዳገኘን ወዲያውኑ ታላቅ «መናወጥ» ይመጣል፤ እኛም እንደ ገና ተገፍተን እንወጣለን። የሚናወጠው ሁሉ እስኪወገድና «የማይናወጡት» ብቻ እስኪቀሩ ድረስ ይህ ሂደት መቀጠል አለበት። ብዙ ጊዜ እንድንድን አጥብቀን ለምንጸልየው ጸሎት መልሱ «የተራሮችም መሠረቶች ተንቀጠቀጡ፥ ተናወጡም» (መዝሙር 18:7) በሚያሰኝ መልክ ይመጣል። የጸለይንለት መዳን የሚፈጸመውና ወደምንናፍቀው «ሰፊ ስፍራ» (መዝሙር 18:19) የሚያገባን በዚሁ መናወጥ እንደ ሆነ ሁልጊዜ በመጀመሪያ አናይም።

የጥንት ሚስቲኮች (ምሥጢራውያን) «መላቀቅ» ብለው የሚጠሩትን ያስተምሩ ነበር፤ ይህም ነፍስን ወደ እግዚአብሔር እንዳትሄድ ሊይዛት ከሚችል ነገር ሁሉ መፍታት ማለት ነው። ይህ የመላቀቅ አስፈላጊነት የብዙዎቹ «መናወጦቻችን» ምሥጢር ነው። ጀልባ ከዳርቻ ጋር ታስራ ሳለች ወሰን ወደሌለው ውቅያኖስ መጓዝ እንደማትችል ሁሉ፣ እኛም ከሌላ ከማንኛውም ነገር ጋር አጥብቀን ታስረን ሳለን ጌታን በሙሉ መከተል አንችልም።

«መሠረት ያላትን፥ እግዚአብሔር የሠራትንና የፈጠራትን ከተማ» (ዕብራውያን 11:10) ልንደርስ ብንወድ፣ እንደ አብርሃም ከሌሎቹ ከተሞች ሁሉ ወጥተን ከምድራዊ ማሰሪያ ሁሉ መላቀቅ አለብን።

በአብርሃም ሕይወት ሊናወጥ የሚችለው ሁሉ ተናወጠ። እርሱ፣ እንደ ማለት፣ ከዕቃ ወደ ዕቃ ተገለበጠ—ዛሬ እዚህ ነገ ደግሞ ሌላ ስፍራ። ማረፊያዎቹ ሁሉ ተረበሹ፤ በየትም ስፍራ መደላደልም ሆነ መጽናናት አልነበረውም። እኛም እንደ አብርሃም መሠረት ያላትን ከተማ እንጠብቃለን፤ ስለዚህ እኛም ከዕቃ ወደ ዕቃ መገልበጥ ያስፈልገናል። ይህን አናስተውልም፤ መናወጦቹም ሲመጡ ያቺን ከተማ ፈጽሞ የማንደርስባት መስሎን ተስፋ እንቈርጣለን። ነገር ግን ልንደርስባት የሚያስችሉን እነዚሁ መናወጦች ናቸው።

መዝሙረኛው ይህን ተምሮ ነበር፤ ብዙ ውጣ ውረድ ከነበረበት ሕይወቱ መናወጦች ሁሉ በኋላ እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና። እርሱ ብቻ ዓለቴና መድኃኒቴ ነው፤ ምሽጌ ነው፤ አልናወጥም። መድኃኒቴና ክብሬ በእግዚአብሔር ነው፤ የኃይሌ ዓለትና መጠጊያዬ እግዚአብሔር ነው» (መዝሙር 62:5-7)። በመጨረሻ እግዚአብሔር ሁሉ ነገሩ ሆነለት፤ ያን ጊዜም እግዚአብሔር በቂ እንደ ሆነ አገኘ።

ለእኛም እንዲሁ ነው። በሕይወታችንና በተሞክሮአችን ውስጥ ሊናወጥ የሚችለው ሁሉ ሲናወጥና የማይናወጠው ብቻ ሲቀር፣ እግዚአብሔር ብቻ ዓለታችንና መሠረታችን እንደ ሆነ እንድናይ እንደርሳለን። ተስፋችንን ከእርሱ ብቻ መጠበቅን እንማራለን። «ስለዚህ ምድር ብትናወጥ፥ ተራሮችም ወደ ባሕር ልብ ቢወሰዱ አንፈራም፤ ውኆቿ ቢጮኹና ቢደፈርሱ፥ ተራሮችም ከሞገዷ ኃይል የተነሣ ቢንቀጠቀጡ… እግዚአብሔር በመካከሏ ነው፤ አትናወጥም፤ እግዚአብሔር ገና ሲነጋ ይረዳታል» (መዝሙር 46:2-3, 5)።

«አትናወጥም»—እንዴት ያለ የሚያበረታታ ቃል ነው! በምድር ነገሮች እጅግ በቀላሉ የምንናወጥ እኛ፣ ምንም ነገር ቍጣችንን ሊያነሣሣ ወይም ጸጥታችንን ሊያደፈርስ ወደማይችልበት ስፍራ መድረስ እንችላለንን? አዎን፣ ይቻላል፤ ሐዋርያው ጳውሎስም ይህን ያውቅ ነበር። «እስራትና መከራ» እንደሚጠብቁት አስቀድሞ ወዳየባት ወደ ኢየሩሳሌም እየሄደ ሳለ በድል አድራጊነት እንዲህ ሊል ቻለ፦ «… ነፍሴን በእኔ ዘንድ እንደማትከብር እንደ ከንቱ ነገር እቆጥራለሁ» (የሐዋርያት ሥራ 20:23-24)። በቀደመው ትርጉም ደግሞ «ከእነዚህ ነገሮች አንዱም አያናውጠኝም» ይላል። በጳውሎስ ሕይወት ሊናወጥ የሚችለው ሁሉ ተናውጦ ነበር። እግዚአብሔር በእኛ ላይ እንደ ፈቃዱ እንዲሠራ ብንፈቅድለት እኛም ወደዚያው ስፍራ ልንደርስ እንችላለን። የሕይወት ጥቃቅን ብስጭቶችም ሆኑ ታላላቅ መከራዎቿ፣ በእግዚአብሔር ብቻ ማረፍን ለተማሩ ሰዎች ዕድል ፈንታቸው ከሆነው «አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም» (ፊልጵስዩስ 4:7) ሊያናውጡን ኃይል አይኖራቸውም።

በፍጥሞ ደሴት ለዮሐንስ በተሰጠው ራእይ መንፈስ ድል ለሚነሡት የሚጠብቃቸውን ለአብያተ ክርስቲያናት እንዲህ ይነግራቸዋል፦ «ድል የነሣው በአምላኬ መቅደስ ዓምድ እንዲሆን አደርገዋለሁ፥

ወደ ፊትም ከዚያ ከቶ አይወጣም» (ራእይ 3:12)። በአምላካችን ቤት እንደ ዓምድ የማይነቃነቅ መሆን፣ ሰው ወደዚያ ለመድረስ የሚያስፈልጉትን «መናወጦች» እና «መቀመጫ መውለቆች» ሁሉ በደስታ የሚታገሥለት ፍጻሜ ነው!

«ስለዚህ የማይናወጥን መንግሥት ስለምንቀበል በማክበርና በፍርሃት እግዚአብሔርን ደስ እያሰኘን የምናመልክበትን ጸጋ እንያዝ፤ አምላካችን በእውነት የሚያጠፋ እሳት ነውና» (ዕብራውያን 12:28-29)። እጅግ ብዙ ሰዎች የእግዚአብሔርን የሚያጠፋ እሳት ይፈራሉ፤ ይህ ግን ምን እንደ ሆነ ስለማያስተውሉ ብቻ ነው። ሕዝቡን ሊጐዳ የሚችለውን ሁሉ በባሕርዩ ማጥፋት ያለበት የእግዚአብሔር የፍቅሩ እሳት ነው። ልባችን የእግዚአብሔር ፍቅር እንድንሆን የሚፈልገውን ለመሆን የቈረጠ ከሆነ፣ እሳቱን ከመፍራት ይልቅ በሙሉ ልብ በደስታ እንቀበለዋለን።

«ፍቅር ሊበርድ የማይችል ቈራጥ ነው።

ጠላቶች በጉቦ ወይም በልመና ከክፉ አሳባቸው ሊመለሱ ይችላሉ፤ በቸርነት ላይ የቈረጠ ግን ሳይበርድ ይዘልቃል።»

እንግዲህ እርሱ በእኛ ላይ «በቸርነት ላይ የቈረጠ» በመሆኑና የፍቅሩ የሚያጠፋ እሳት ብር እንደሚነጠር እስኪያነጥረን ድረስ መንደዱን እንደማያቋርጥ እግዚአብሔርን እናመስግን። ተስፋው እንዲህ ነውና፦ «ብርን እንደሚያነጥርና እንደሚያጠራ ሰው ይቀመጣል፤ የሌዊንም ልጆች ያጠራል፥ እንደ ወርቅና እንደ ብርም ያነጥራቸዋል፤ ለእግዚአብሔርም በጽድቅ ቍርባንን ያቀርባሉ» (ሚልክያስ 3:3)። ይህንም የሚያበረታታ ማረጋገጫ ይሰጠናል፦ ለዚህ የማንጻት ሂደት ብቻ ብንገዛ፣ «ለእግዚአብሔር ደስ የሚያሰኝ» እንሆናለን (ሚልክያስ 3:4)። «አሕዛብም ሁሉ ብፁዓን ይሉአችኋል፤ እናንተ የደስታ ምድር ትሆናላችሁና፥ ይላል የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር» (ሚልክያስ 3:12)።

ጉድለቶቻችንንና አለመገባታችንን ስንመለከት ለጌታ «ደስ የሚያሰኝ» እና «ደስታ» መሆን የማይቻል ሊመስለን ይችላል። ነገር ግን ስለዚህ ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ውብና የሚያጠፋ እሳት ስናስብ፣ ልብ ልንገዛና ልንበረታ እንችላለን። ዝቃጫችንና ዝቅተኛ ብራችን ሁሉ ተቃጥሎ እስኪያልቅና እኛ ራሳችን በእርሱ አምሳል፣ መልኩንም መስለን እስክንወጣ ድረስ አይደክምም፣ ተስፋም አይቈርጥም።

ነፍሳችን «የማይናወጥን መንግሥት» (ዕብራውያን 12:28) ትናፍቃለች። «በቸርነት ላይ የቈረጠው» እርሱ፣ ብንፈቅድለት፣ በሕይወታችን ሊናወጥ የሚችለውን ሁሉ ያናውጣል። የማይናወጠው ብቻ እስኪቀር ድረስ ከሐሰተኛ ማረፊያ ሁሉ «መቀመጫውን አውልቆ» ያስነሣናል።

ከሰማኋቸው ስብከቶች ሁሉ እጅግ ልብ ከሚነኩት አንዱ የተሰበከው ፊታቸው በሚያምር በአንዲት ሽማግሌ የኩዌከር ሴት ነበር። በጸጥታው መካከል ተነሥተው እንዲህ አሉ፦ «ትናንትና እኅት ጣቢታ ምርጡን የፖርሲሊን የሻይ ማንቆርቆሪያዬን ሰባበረችብኝ። ነገር ግን የምታመንበት ጌታ ነፍሴን በፍጹም ሰላም ጠበቃት፤ አንዲት የነቀፋ ቃል እንኳ እንዳልናገርም አስቻለኝ።» ያ ብቻ ነበር፤ ስብከቱ አለቀ። ነገር ግን በእግዚአብሔር ፍቅር በማይናወጠው መንግሥት ውስጥ መጠበቅ ምን ማለት እንደ ሆነ የሚያሳይ ስሜት ወደ እያንዳንዱ ልብ ገባ። ለእግዚአብሔር መናወጦች ብቻ ብንገዛና ሁልጊዜም በእርሱ ብቻ ማረፍን ብንማር ይህ መንግሥት መኖሪያችን ሊሆን ይችላል።

ያን ቀን ለእያንዳንዳችን ያፋጥንልን!