ዕድገት

አማኝ ፈጽሞ ራሱን ሰጥቶ ከታመነ በኋላ የደስተኛ ኅብረትና የሰላም ሕይወት ያገኛል። ይህም «ይህ መጨረሻው ነውን?» የሚል ጥያቄ ያስነሣል። እኔም አጥብቄ «አይደለም፤ ገና መጀመሪያው ነው» ብዬ እመልሳለሁ። ነገር ግን ይህ እጅግ በጥቂቱ ስለሚታወቅ ብዙዎች የእምነትን ትምህርት የሚያስተምሩትን ይቃወማሉ። እነዚህ አስተማሪዎች በጸጋ ማደግን አያምኑም ይላሉ። ነፍስ ወደ ፍጹም ሁኔታ ልትደርስ እንደምትችል፣ ከዚያም ወዲያ ምንም ዕድገት እንደሌለ ያስተምራሉ ተብሎ ይታሰባል። ይህም ትምህርት ቅዱሳት መጻሕፍት ለዕድገትና ለመጐልመስ የሚያቀርቡትን ጥሪዎች ሁሉ ከንቱ ያደርጋል ይላሉ።

እውነቱ ከዚህ ተቃራኒ ስለ ሆነ፣ በመቀጠል ይህን ጉዳይ መመልከት ይገባኛል። ቢቻለኝ እንደዚህ ያሉትን ተቃውሞዎች ሙሉ በሙሉ መመለስ እፈልጋለሁ። ነፍስ የምታድግበትን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ስፍራና መንገድ ማሳየትም እፈልጋለሁ። በብዛት የሚጠቀሰው ክፍል 2ኛ ጴጥሮስ 3:18 ነው፤ እንዲህ ይላል፦ «ነገር ግን በጌታችንና በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና እውቀት እደጉ። ለእርሱ አሁንም እስከ ዘላለምም ቀን ድረስ ክብር ይሁን፤ አሜን።» ይህ ክፍል እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ፈቃድ እንደምናምን ይገልጻል። ደግሞም ይህን በተሞክሮ እንድናውቀው እርሱ እንዳስቻለን እንደምናምን ያሳያል። እስክንፍጸምና ወደ ሙላቱ መጠን እስክንደርስ ድረስ በነገር ሁሉ ወደ ክርስቶስ ማደጋችንን የሚመለከቱትን ትእዛዛትና ተስፋዎች ሁሉ በሙሉ ትርጕማቸው እንቀበላቸዋለን።

ሁልጊዜ ወተት እንደሚያስፈልጋቸው ሕፃናት መሆን እንደሌለብን ደስ ይለናል። በልምምድና በዕድገት የጽድቅን ቃል የምናውቅ ልንሆን እንችላለን። ከዚያም መልካሙንና ክፉውን ለመለየት እንችላለን፤ ጠንካራ ምግብም ያስፈልገናል። የክርስቲያን ሕይወት እዚያ የሚቆምበት መጨረሻ አለው ብሎ ማሰብ ከእኛ ይልቅ የሚያሳዝነው ማንም የለም።

ከዚያ ወዲያ ምንም ዕድገት ሊኖር አይችልም ማለት ነው። እኛ ግን ወደ ብስለት የሚያደርስን ዕድገት እናምናለን። በእውነትም የበሰለ ፍሬ የሚያፈራን መጐልመስ እናምናለን። በፊታችን የተቀመጠውን ግብ እንደምንደርስበት እንጠብቃለን፤ ካልደረስንበትም በዕድገታችን ላይ አንድ ስሕተት መኖሩ አይቀርም ብለን እናምናለን። ልጁ ከዓመት ወደ ዓመት ረዳት የሌለው ጨቅላ ሆኖ ቢቀር የሚረካ ወላጅ የለም። እህሉ ቡቃያ ብቻ ሆኖ ቢቀርና ዛላውን ወይም በዛላው ውስጥ የሞላውን ፍሬ ፈጽሞ ባያፈራ ደስ የሚለው ገበሬ የለም።

ዕድገት እውነተኛ እንዲሆን ወደ ፊት የሚሄድ መሆን አለበት። ቀናት፣ ሳምንታትና ወራት በሚያድገው ነገር ላይ ብስለትን ማምጣት አለባቸው። ነገር ግን በጸጋ ማደግ ተብሎ ከሚጠራው ብዙው ክፍል ነገሩ እንዲህ ነውን?

ይህን ዕድገት አጥብቆ የሚናፍቀው ክርስቲያን እንኳ፣ በዓመቱ መጨረሻ በክርስቲያናዊ ተሞክሮው በዓመቱ መጀመሪያ እንደ ነበረው ያህል ርቆ እንዳልሄደ ብዙ ጊዜ አያገኝምን? ቅንዓቱ፣ ለእግዚአብሔር መሰጠቱና ከዓለም መለየቱ የክርስቲያን ሕይወቱን በጀመረበት ጊዜ እንደ ነበረው ሙሉ አይደለም።

አንድ ጊዜ የክርስቲያኖችን ስብስብ ወዲያውኑ ቁርጥ ያለ እርምጃ ወስደው ወደ ተስፋይቱ ምድር እንዲገቡ አጥብቄ እመክር ነበር። በጣም አስተዋይ የሆነች አንዲት ሴት አቋረጠችኝ። ቃሎቿ ክርክሬን ፈጽመው የሚያፈርሱ መስሏት ነበር። እንዲህም አለች፦ «ኧረ! ውድ ወዳጄ፣ እኔ ግን በጸጋ ማደግን አምናለሁ።» እኔም «ማደግ ከጀመርሽ ስንት ጊዜ ሆነሽ?» ብዬ ጠየቅኋት። «ሀያ አምስት ዓመት ገደማ» ብላ መለሰች። ቀጠልሁም፦ «እንግዲያስ የክርስቲያን ሕይወትሽን ከጀመርሽበት ጊዜ ይልቅ አሁን ምን ያህል ከዓለም ተለይተሽ ለጌታ ተሰጥተሻል?» እርሷም «ወይ ጉድ!» ብላ መለሰች፤ «ያን ያህል እንኳ እንዳልሆንሁ እፈራለሁ።» ቢያንስ ዕድገቷ እንዳልተሳካ ዓይኖቿ ተከፈቱ። እንዲያውም ተቃራኒውን አድርጎ ነበር።

የእርሷም ሆነ እንደ እርሷ ያሉት ሁሉ ችግር ይህ ብቻ ነው፦ በጸጋ ውስጥ ከማደግ ይልቅ ወደ ጸጋ ለማደግ ይሞክራሉ። እንደ ጽጌረዳ ተክል ናቸው፤ አትክልተኛው በጠንካራውና ድንጋያማው መንገድ ላይ ተክሎት ወደ አበባው መደብ እንዲያድግ ቢጠብቅ፣ ከመለምለም ይልቅ እየመነመነና እየጠወለገ ይሄዳል። በምድረ በዳ የተንከራተቱት የእስራኤል ልጆች የዚህ ዓይነቱ ዕድገት ፍጹም ሥዕል ናቸው። አርባ ዓመት ተጓዙ። ብዙ አድካሚ እርምጃዎችን ተራመዱ። ከመንከራተታቸው ጥቂት ዕረፍት ብቻ አገኙ። ሆኖም በመጨረሻ ከመጀመሪያው ይልቅ ወደ ተስፋይቱ ምድር አልቀረቡም ነበር። በቃዴስ በርኔ በምድሪቱ ዳርቻ ላይ ነበሩ።

ጥቂት እርምጃዎች ብቻ ወደ ውስጧ ባስገቧቸው ነበር።

በሞዓብ ሜዳ ላይ መንከራተታቸውን ሲጨርሱም በዚያው በዳርቻዋ ነበሩ። አሁን ግን በመጀመሪያ ያልነበረ የሚሻገሩት ወንዝ ነበረ። በምድረ በዳ ያደረጉት መንከራተትና ውጊያ ከተስፋይቱ ምድር አንዲት ስንዝር እንኳ አላስገኘላቸውም ነበር። ይህችን ምድር ለመውረስ በመጀመሪያ በውስጧ መሆን ያስፈልጋል። በጸጋ ለማደግም በመጀመሪያ በውስጡ መተከል ያስፈልጋል። ነገር ግን አንድ ጊዜ ምድሪቱ ውስጥ ከገቡ በኋላ ድላቸው እጅግ ፈጣን ነበር። ነፍስም አንድ ጊዜ በጸጋ ከተተከለች በኋላ በሌላ በማንኛውም አፈር በዓመታት ከምታድገው ይልቅ በአንድ ወር የበለጠ ታድጋለች። ጸጋ እጅግ ለም አፈር ነውና፤ በውስጡ የሚበቅሉትም ተክሎች በሚያስደንቅ ሁኔታ የሚያድጉ ናቸው።

መለኮታዊ አትክልተኛ ይንከባከባቸዋል። የጽድቅ ፀሐይ ያሞቃቸዋል። ከሰማይ የሚወርደው ጠል ያጠጣቸዋል። ፍሬ ቢያፈሩ በእርግጥ የሚያስደንቅ አይደለም፤ «አንዱም መቶ፥ አንዱም ስድሳ፥ አንዱም ሠላሳ» ያፈራሉ። ነገር ግን «በጸጋ ማደግ» ማለት ምን ማለት ነው? የእግዚአብሔር ጸጋ ምን እንደ ሆነ የሚያስተውሉ ጥቂቶች ናቸው። ስለዚህ ይህን ጥያቄ መመለስ አስቸጋሪ ነው። ጸጋ ነጻና ያለ ዋጋ የተሰጠ ሞገስ ነው ማለት ከትርጕሙ ጥቂቱን ብቻ ይገልጻል። ጸጋ ያለ ልክ በእኛ ላይ የፈሰሰ፣ ድንቅና ወሰን የሌለው የእግዚአብሔር ፍቅር ነው። የተመሠረተው በእኛ መገባት ላይ ሳይሆን ወሰን በሌለውና በማይመረመረው በእርሱ ፍቅር ላይ ነው። ከፍታውና ጥልቀቱ ከእውቀት ሁሉ ይበልጣል። አንዳንድ ጊዜ ስለ እግዚአብሔር ስንናገር የ«ፍቅርን» ትርጕም የምንለውጥ ይመስለኛል። በሰዎች መካከል ያለውን ትርጕሙን ግን በሚገባ እናውቀዋለን።

የሰው ፍቅር ምንጊዜም ርኅሩኅ፣ ራሱን የሚሠዋና የተሰጠ ከሆነ፤ መሸከምና መታገሥ ከቻለ፤ ለሚወዳቸው በደስታ መከራ መቀበል ከቻለ፤ ለምቾታቸውና ለደስታቸው ራሱን የሚያፈስስ ከሆነ፣ መለኮታዊው ፍቅር ከዚህ እጅግ ይበልጣል። ወሰን በሌለው መጠን ይበልጥ ርኅሩኅ፣ ራሱን የሚሠዋና የተሰጠ ነው። ለሚወዳቸው መሸከምንና መታገሥን፣ መከራ መቀበልንና ምርጥ ስጦታዎቹን አብዝቶ መስጠትን ደስ ብሎት ያደርጋል።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ የምታውቀውን ርኅራኄና ፍቅር ሁሉ ውሰድ። በሕይወትህ የተሰማህን ጥልቁን ፍቅር ጨምርበት።

ከዚያም እስከ ዛሬ የተሰጠህን ብርቱውን ፍቅር ጨምርበት። በመቀጠል በዓለም ያሉትን አፍቃሪ ልቦች ሁሉ ፍቅር ከምርበት።

አሁን ይህን ሁሉ ወሰን በሌለው መጠን አባዛው። ያን ጊዜ በክርስቶስ ኢየሱስ ያለውን የእግዚአብሔርን ፍቅር በጭላንጭል ልታይ ትችል ይሆናል። ጸጋም ይህ ነው። በጸጋ መተከል በፍቅር ውስጥ መኖር ነው። ራስን በእርሱ መጠቅለል፣ በእርሱ መዘፈቅና በእርሱ ሐሴት ማድረግ ማለት ነው። ከፍቅር በቀር ሌላ ምንም አለማወቅና በእርሱ እውቀትና እምነት ማደግ ማለት ነው። ፍቅሩን ፈጽሞ መታመንና ነገርን ሁሉ በመልካም እንደሚያከናውን ምንም አለመጠራጠር ማለት ነው።

በጸጋ ማደግ በራስ ከመደገፍ ሁሉ፣ በራስ ጥረት ከመሞከር ሁሉ፣ ከማንኛውም ዓይነት ሕግ አጥባቂነት ሁሉ ተቃራኒ ነው። ከሌላው ነገር ሁሉ ጋር ማደጋችንንም በጌታ እጅ አድርገን ለእርሱ መተው ነው። ገበሬያችንን ልንታመነው ይገባናል። ችሎታውና ጥበቡ ፍጹም ነው። ስለዚህ ስለ አሠራሩ ወይም ስለ እርሻ ዕቅዱ አንጠራጠርም። በጸጋ ማደግ እንደ አበቦች ወይም እንደ ሕፃናት ማደግ ነው። ያለ ሐሳብና ያለ ጭንቀት ማደግ ነው። ማደግ ግድ በሆነበት የሕይወት ኃይል ማደግ ነው። ሕያዋን ስለ ሆንንና ማደግ ስላለብን ማደግ ነው። የተከለን እርሱ እንድናድግ አድርጎ ስለ ሠራን ማደግ ነው።

ጌታችን ማለቱ በእርግጥ ይህ ነበር። እንዲህ አለ፦ «ስለ ልብስስ ስለ ምን ትጨነቃላችሁ? የሜዳ አበቦች እንዴት እንዲያድጉ ልብ አድርጋችሁ ተመልከቱ፤ አይደክሙም አይፈትሉምም፤ ነገር ግን እላችኋለሁ፥ ሰሎሞንስ እንኳ በክብሩ ሁሉ ከነዚህ እንደ አንዱ አልለበሰም። እግዚአብሔር ግን ዛሬ ያለውን ነገም ወደ እቶን የሚጣለውን የሜዳን ሣር እንዲህ የሚያለብሰው ከሆነ፥ እናንተ እምነት የጎደላችሁ፥ እናንተንማ ይልቁን እንዴት?» ደግሞም እንዲህ ሲል፦ «ከእናንተ ተጨንቆ በቁመቱ ላይ አንድ ክንድ መጨመር የሚችል ማን ነው?» በሕፃን ወይም በአበባ ዕድገት ውስጥ ምንም ጥረት የለም። አይደክሙም፤ አይፈትሉምም። አይወጠሩም፤ አይታገሉምም።

ለማደግ ምንም ጥረት አያደርጉም። እያደጉ መሆናቸውን እንኳ አያውቁም። ነገር ግን በውስጣቸው ባለው የሕይወት ኃይል ያድጋሉ። የእግዚአብሔር መግቦት፣ አትክልተኛው፣ ፀሐይና ዝናብ ያሳድጓቸዋል።

ውጤቱም የተረጋገጠ ነው። ጌታችን እንደ ተናገረው፣ ሰሎሞንስ እንኳ በክብሩ ሁሉ ከነዚህ እንደ አንዱ አልለበሰም።

የሰሎሞን አለባበስ ብዙ ድካምና ወርቅ አስከፍሎታል፤ የአበባው ግን ከእነዚህ አንዱንም አላስከፈለውም። ለራሳችን ውብ መንፈሳዊ ልብሶችን ለመሥራት ልንደክም እንችላለን። ለመንፈሳዊ ዕድገት ልንታገል እንችላለን። ነገር ግን ምንም አናገኝም። ማንም ሰው ተጨንቆ በቁመቱ ላይ አንድ ክንድ መጨመር አይችልም። ጥረታችን ታላቁ ገበሬ በአትክልቱ ውስጥ ላሉት ተክሎች የሚሰጠውን ውብ ልብስ ሊያክል አይችልም። እነርሱ የሚያድጉት በእርሱ እንክብካቤ ሥር ነው።

በማደግ ረገድ ምን ያህል አቅመ ቢሶች እንደ ሆንን አንባቢዎቼ እንዲያዩ ማድረግ ብችል፣ የብዙዎችን ሕይወት ከሸክም የሚያሳርፍ ይመስለኛል።

ስለ ማደግ ብቻ የሚያስብ አንድ ልጅ አስብ። ካልሞከረ በቀር እንደማያድግ ያስባል። ወደሚፈልገው ቁመት ራሱን ለመለጠጥ ገመድና መዘውር እንዲገጠምለት አጥብቆ ይጠይቃል። እውነት ነው፣ ቀኖቹን በአድካሚ መወጠር ሊያባክናቸው ይችላል። ነገር ግን «ማንም ተጨንቆ በቁመቱ ላይ መጨመር አይችልም» የሚለው እውነት አይለወጥም። የድካሙ ዓመታት የናፈቀውን ፍጻሜ ባያደናቅፉ እንኳ በከንቱ የባከኑ ይሆናሉ።

ራሷን በውበት ለማልበስ የምትሞክር አንዲት አበባ አስብ። ለማደግ ቅጠሎቿንና ግንዶቿን ትለጥጣለች። የሚያስፈልጋትን ለማግኘት ደመናውንና የፀሐዩን ብርሃን ልታስተዳድር ትሞክራለች። እነዚህ ሁለት ሥዕሎች አንድ እውነትን ያሳያሉ። ብዙ ክርስቲያኖች ማደግ ይፈልጋሉ። ማደግ እንዳለባቸው ያውቃሉ። ለማደግ ጥልቅ የሆነ ውስጣዊ ግፊት ይሰማቸዋል። ነገር ግን ይህን ለማድረግ የሚሞክሩት በመድከምና በመፍተል ነው። ማብቂያ በሌለው የራስ ጥረት ራሳቸውን ያደክማሉ።

ይህን መመልከት ያደክማል። ውድ ወዳጆቼ ሆይ፣ እደጉ። ነገር ግን እባካችሁ በእግዚአብሔር መንገድ፣ በብቸኛው እውነተኛ መንገድ እደጉ። በጸጋ መሠረታችሁ መጽናቱን አረጋግጡ። ከዚያም መለኮታዊው አትክልተኛ በራሱ መንገድ ይንከባከባችሁ።

በፀሐይ ብርሃን እንዳለ ተክል ራሳችሁን ለእርሱ ፊት ክፍት አድርጉ። የሰማይ ጠል በእናንተ ላይ ይውረድ። ከዚያም የሚሆነውን ተመልከቱ። ቅጠሎች፣ አበቦችና ፍሬዎች በወቅታቸው መምጣታቸው አይቀርም። ገበሬያችሁ የተካነ ነው።

በመከሩ ፈጽሞ አይሳነውም። ብቻ የጽድቅ ፀሐይ እንዳያበራ ወይም ከሰማይ የሚወርደው ጠል እንዳይወርድ አታደናቅፉ። እጅግ ቀጭን መሸፈኛ እንኳ ሙቀቱን ወይም እርጥበቱን ሊከልል ይችላል። ተክሉም በመካከላቸው እያለ እንኳ ሊጠወልግ ይችላል። በነፍሳችሁና በክርስቶስ መካከል ያለ ትንሽ ግድግዳ እንኳ በምድር ቤት ውስጥ ወይም ከዕንቅብ በታች እንዳለ ተክል እንድትጠወልጉ ሊያደርጋችሁ ይችላል። ሰማዩ ጥርት ብሎ እንዲኖር ጠብቁ። መለኮታዊው ገበሬያችን የሚያመጣውን በረከት ለመቀበል የሕይወታችሁን ክፍል ሁሉ ክፈቱ።

በፍቅሩ የፀሐይ ብርሃን ተሞቁ። የቸርነቱን ውኃ ጠጡ። ፊታችሁን ወደ እርሱ ቀና አድርጋችሁ ኑሩ።

ተመልከቱ፤ ነፍሳችሁም በሕይወት ትኖራለች። ለማደግ ምንም ጥረት ማድረግ አያስፈልጋችሁም፤ ይልቁንም ጥረታችሁ ሁሉ በዚህ ላይ ብቻ ያተኩር፦ በወይኑ ግንድ እንድትኖሩ። የወይኑን ግንድ የሚንከባከበው ገበሬ ቅርንጫፎቹንም ይንከባከባል። ይገርዛቸዋል፣ ያጠራቸዋል፣ ያጠጣቸዋል፣ ይጠብቃቸዋልም። ያድጋሉ፤ የሚኖርም ፍሬ ያፈራሉ።

እንደ ሜዳ አበባ ክብራቸው የሰሎሞንን እንኳ ይበልጣል።

ምናልባት በዚህች ሰዓት ምንም ሊበቅልበት በማይችል በምድረ በዳ አፈር ላይ የተተከላችሁ መስሎ ቢታያችሁስ!

ታላቁን አትክልተኛ ፈጽማችሁ ታመኑት። ያን ምድረ በዳ ያበበዋል፤ በአሸዋውም ውስጥ ምንጮችን ያፈልቃል። ተስፋው የተረጋገጠ ነው። በእግዚአብሔር የሚታመን ሰው «እርሱ በውኃ አጠገብ እንደ ተተከለ፥ ሥሩንም በወንዝ አጠገብ እንደሚዘረጋ ዛፍ ይሆናል፤ ሙቀትም ሲመጣ አይፈራም፥ ቅጠሉ ለምለም ይሆናል፤ በድርቅ ዓመትም አይጨነቅም፥ ፍሬ ከማፍራትም አያቋርጥም» (ኤርምያስ 17:8)። ማደጋችንን በእጁ ባደረግን ቅጽበት ማንኛውንም አፈር ወደ ጸጋ አፈር መለወጥ መቻሉ የመለኮታዊው አትክልተኛችን ታላቅ መብት ነው። ወደ ሌላ እርሻ ሊያዛውረን አያስፈልገውም። ባለንበት ስፍራ፣ በዙሪያችን ባሉት ሁኔታዎች ውስጥ፣ ፀሐዩን ያበራልናል፤ ጠሉንም ያወርድልናል። ታላላቅ እንቅፋቶቻችንን ለዕድገታችን ምርጥ መሣሪያዎች አድርጎ ይለውጣቸዋል። ሁኔታዎቹ ምንም ቢሆኑ ግድ የለኝም፤ ድንቅ የሚሠራው ኃይሉ ይህን ሊፈጽም ይችላል። እኛም ሁሉንም በአደራ ልንሰጠው ይገባናል።

በእርግጥ እርሱ ልንታመንበት የሚገባ ነው።

ዐውሎ ነፋስን፣ ነፋስን፣ ዝናብን ወይም የፀሐይ ብርሃንን ቢልክ ልንቀበለው ይገባናል። እንደሚንከባከበንና ወደ ብስለት እንደሚያደርሰን በማይናወጥ እምነት ልንታመነው ይገባናል። ይህን ለማድረግ የተሻለውን መንገድ እርሱ ያውቃል። በፍጥነት እንድናድግ የተፈጥሮን ኃይላት ይቈጣጠራል። እንግዲህ ለማደግ የምታደርጉትን ጥረት ሁሉ ትታችሁ ዝም ብላችሁ ራሳችሁን ለዕድገት እንድትተዉ እለምናችኋለሁ። ኃላፊነቱ የእርሱ ለሆነውና እርሱ ብቻ ሊያከናውነው ለሚችለው ለአትክልተኛው ሁሉን ተዉት። በእናንተ ሁኔታ ውስጥ ያለ የትኛውም ችግር እርሱን ሊያስቸግረው አይችልም።

ካለፈው ሕይወታችሁ ምንም ነገር ፍጹሙን ሥራውን ሊያበላሸው አይችልም፤ የዕድገታችሁ መገታትም ሆነ የሕይወታችሁ መድረቅ ወይም ማንኛውም የአካል ጕድለት ሊያበላሸው አይችልም። ብቻ ፈቅዳችሁ ራሳችሁን ፈጽማችሁ በእጁ አድርጉ፤ እንደ ፈቃዱም ያድርግባችሁ። ለሚያፈገፍጉ ልጆቹ የሰጠው የራሱ የጸጋ ተስፋ ይህን ያረጋግጥላችኋል። «ክዳታቸውን እፈውሳለሁ» ይላል፤ «በፈቃዴም እወድዳቸዋለሁ፤ ቍጣዬ ከእነርሱ ተመልሶአልና።

ለእስራኤል እንደ ጠል እሆናለሁ፤ እንደ አበባም ያብባል፤ እንደ ሊባኖስ ዛፎችም ሥሩን ይሰድዳል።

ቅርንጫፎቹ ይዘረጋሉ፤ ውበቱም እንደ ወይራ ዛፍ፥ መዓዛውም እንደ ሊባኖስ ይሆናል።» (ሆሴዕ 14:4-6)። «ተመልሰው በጥላዬ ሥር ይቀመጣሉ፤ እንደ እህል ይለመልማሉ፥ እንደ ወይንም ያብባሉ፤ ዝናቸውም እንደ ሊባኖስ የወይን ጠጅ ይሆናል።» (ሆሴዕ 14:7)። ደግሞም እንዲህ ይላል፦ «እናንተ የሜዳ አራዊት፥ አትፍሩ፤ የምድረ በዳው ማሰማርያ ለምልሞአልና፤ ዛፉ ፍሬውን ያፈራል፤ በለስና ወይንም ሙሉ ፍሬአቸውን ይሰጣሉ።» (ኢዩኤል 2:22-26)። «አውድማዎቹም በስንዴ ይሞላሉ፥ መጥመቂያዎቹም በወይን ጠጅና በዘይት ይትረፈረፋሉ። በመካከላችሁ የሰደድሁት ታላቁ ሠራዊቴ፥ አንበጣው፥ ኩብኩባው፥ አጥፊውና ቈራጩ የበሉትን ዓመታት እመልስላችኋለሁ። ብዙ ትበላላችሁ፥ ትጠግቡማላችሁ፥ ከእናንተም ጋር ድንቅ ያደረገውን የአምላካችሁን የእግዚአብሔርን ስም ታመሰግናላችሁ፤ ሕዝቤም ለዘላለም አያፍርም።» (ኢዩኤል 2:25-26)። ኦ! እንዲህ ልትሆኑ ትችላላችሁ! ጌታችሁ «ስለ ልብስስ ስለ ምን ትጨነቃላችሁ? የሜዳ አበቦች እንዴት እንዲያድጉ ልብ አድርጋችሁ ተመልከቱ፤ አይደክሙም አይፈትሉምም» (ማቴዎስ 6:28) ባለ ጊዜ ምን ማለቱ እንደ ነበረ ታውቃላችሁ።

እነዚህ ቃሎች ከተለመደው የክርስቲያኖች ሕይወትና ዕድገት እጅግ የተለየ ሕይወትንና ዕድገትን ያሳያሉ።

ያለ ጥረት የሚገኝ የዕረፍትና የዕድገት ሕይወትን ያሳያሉ። ሆኖም ይህ ሕይወትና ዕድገት የከበረ ውጤት አለው። በጌታ አትክልት ውስጥ እንደ አበባ ለምትሆንና አበቦች እንደሚያድጉ ለምታድግ ነፍስ ሁሉ ያው የከበረ ልብስ ይሰጣታል። ስለ ውዳቸውም የተነገረውን ምሥጢራዊ ቃል ያውቃሉ፦ «እርሱ በአበቦች መካከል ያሰማራል።»

ፈጽመን የምንታመን እኛ በጸጋ ማደግን እናምናለን። የሚፈለገውን ውጤት የሚያመጣ ዕድገት ነው። አበባንና ፍሬን ያፈራል፤ በውኃ ፈሳሾች አጠገብ እንደ ተተከለ ዛፍ ይሆናል። በየወቅቱ ፍሬ ያፈራል። ቅጠሉ አይረግፍም። የሚሠራውም ሁሉ ይከናወንለታል። በጌታ ርስት ውስጥ እንደዚህ ያሉ ብዙ ተክሎች አሁን እያደጉ መሆናቸውን በማወቃችን ደስ ይለናል። አበቦች ፀሐይን በመመልከት እንደሚያድጉ፣ እነርሱም የጌታን ክብር በመመልከት በጌታ መንፈስ ከክብር ወደ ክብር ያን መልክ ለመምሰል ይለወጣሉ።

እንዲህ በፍጥነትና በመልካም እንዴት እንደሚያድጉ ብትጠይቃቸው፣ ስለዚህ እንደማይጨነቁ ይነግሩሃል። ዕድገታቸውን እንኳ ብዙም አያስተውሉትም። ጌታቸው በእርሱ እንዲኖሩ ነግሯቸዋል። ቢኖሩም ብዙ ፍሬ እንደሚያፈሩ ተስፋ ሰጥቷቸዋል። የእነርሱ ድርሻ በሆነው በመኖር ላይ ብቻ ያተኩራሉ። የቀረውን እርሱ ብቻ ሊያከናውነው ለሚችለው ለመልካሙ ገበሬያቸው ይተዉታል። እንደዚህ ያሉ ነፍሳት እኔነታቸውን በመመልከት ሳይሆን ወደ ኢየሱስ በመመልከት ተጠምደው ታገኛቸዋለህ።

ለመንፈሳዊ ልብሳቸው አይደክሙም፤ አይፈትሉምም። ጌታ እንደ ወደደው እንዲያለብሳቸው ለእርሱ ይተዉታል።

በራስ ጥረትና በራስ መደገፍ በእነርሱ ዘንድ አብቅቷል። ለእኔነት የነበራቸው ትኵረት ጠፍቷል፤ ወደ ሌላው እጅ ተላልፏል። እኔነት በእውነት ምንም ሆኗል፤ ለእንደነዚህ ላሉት ክርስቶስ ሁሉ ነው፥ በሁሉም ነው።

የተባረከውም ውጤት ሰሎሞን እንኳ በክብሩ ሁሉ እነዚህ እንደሚለብሱት ያልለበሰ መሆኑ ነው። እስቲ ይህን ጉዳይ በተግባራዊ መንገድ እንመርምር።

ማደግ የጥረት ውጤት እንዳልሆነ ሁላችንም እናውቃለን፤ የውስጣዊ ሕይወት፣ የዕድገት መርሕ ውጤት ነው። በዓለም ያለ መለጠጥና መጐተት ሁሉ የሞተን የዋርካ ዛፍ ሊያሳድግ አይችልም። ሕያው ዋርካ ግን ሳይለጠጥ ያድጋል። እንግዲህ ዋናው ነገር የሚያሳድገውን ሕይወት በውስጥህ መያዝ እንደ ሆነ ግልጽ ነው። ከዚያም ከማደግ በቀር ምንም ማድረግ አትችልም። ይህም ሕይወት በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር የተሰወረ ሕይወት ነው፤ በውስጥ የሚያድረው የመንፈስ ቅዱስ ድንቅ መለኮታዊ ሕይወት ነው። ውድ አማኝ ሆይ፣ በዚህ ተሞላ። ብታውቀውም ባታውቀውም ማደግህ አይቀርም።

ስለ ዕድገትህ አትጨነቅ። ብቻ የሚያሳድገው ሕይወት በአንተ ውስጥ መኖሩን አረጋግጥ።

በወይኑ ግንድ ኑር። ከእርሱ የሚመጣው ሕይወት በመንፈሳዊ ደም ሥሮችህ ሁሉ ውስጥ ይፍሰስ። በጎ ፈቃዱን ሁሉ በአንተ ውስጥ በሚሠራው፣ ሕይወትን በሚሰጠው ኃያሉ ኃይሉ ፊት ምንም ግድግዳ አታቁም። ለለዘብተኛው አመራሩ ፈጽመህ ራስህን ስጥ። ሌሎቹን ጕዳዮችህን ሁሉ በእጁ እንዳደረግህ፣ ማደግህንም እንዲሁ ፈጽመህ በእጁ አድርግ። እንደ ወደደ እንዲያከናውነው ፍቀድለት። ስለ እርሱ አትጨነቅ፤ እንዲያውም አታስበው።

ያለ ምንም ገደብ፣ በማንኛውም ጊዜ ታመነው።

የእያንዳንዱን ቅጽበት ስጦታ ከውድ እጆቹ ተቀበል። ለዕድገትህ የሚያስፈልገው የፀሐይ ብርሃን ወይም ጠል ነው። ለአባትህ ፈቃድ ዘወትር «አዎን» በል። እስከ ዛሬ ድረስ ብዙዎች እንደሚያደርጉት አበባውም አትክልተኛውም፣ የወይኑ ቦታም አትክልተኛውም ለመሆን ሞክረህ ይሆናል። የመለኮታዊው አትክልተኛ ብቻ የሆኑትን ሸክሞችና ኃላፊነቶች ተሸክመሃል። ሊሸከማቸው የሚችለው እርሱ ብቻ ነው። ከእንግዲህ ተገቢውን ስፍራህን ለመያዝና በእውነት ያለህበትን ብቻ ለመሆን ፍቀድ። ለራስህም እንዲህ በል፦ «እኔ አትክልቱ እንጂ አትክልተኛው ካልሆንሁ፣ የወይኑ ግንድ እንጂ አትክልተኛው ካልሆንሁ፣ አትክልቱ ሆኜ መኖርና የእርሱን ድርሻ መፈጸም አለብኝ። የአትክልተኛውን ስፍራ መንጠቅ ወይም የእርሱን ድርሻ ለመፈጸም መሞከር የለብኝም።»

የራስህን አፈር አትምረጥ፤ ድንበርህንም አትወስን። የራስህን ዘር አትዝራ፤ ወይንህንም አትግረዝ፣ አትንከባከብም። መለኮታዊው ገበሬ በሚያዘጋጅልህና በሚሰጥህ እንክብካቤ ረክተህ ኑር። የትኞቹን ተክሎችና ፍሬዎች እንደሚያሳድግ እርሱ ይምረጥ። ቢፈቅድ ጽጌረዳን እንደሚያሳድግ በዚያው ደስታ ድንችንም ያሳድግ። የዕለት ተዕለት በጎነቶችንም እንደ ከፍተኛ ስሜቶች አድርጎ ይቍጠራቸው። በሚልካቸው ወቅቶች፣ በፀሐዩና በዝናቡም ረክተህ ኑር። ዕድገትህ ፈጣንም ሆነ ዘገምተኛ ተቀበለው። ባጭሩ፣ ባናስተውላቸውም እንኳ በመንገዶቹ ሁሉ ረክተን እንኑር።

በዚህ ውስጥ ወሰን የሌለው ዕረፍት አለ። ቫዮሌት የምትባለው ትንሽ አበባ በጥጓ ዐርፋ የዕለት ድርሻዋን በእርካታ ትቀበላለች። ዝናቡ እንዲወርድ፣ ፀሐዩ እንዲወጣና ምድር እንድትሽከረከር ትፈቅዳለች፤ አንዳች የጭንቀት ውጋት አይሰማትም። እንዲሁ እኛም እግዚአብሔር በሚሰጠን በአሁኑ ሰዓት ማረፍ አለብን። በታላቁ ዕቅዱ ውስጥ ያለንን የዕለት ድርሻ ያለ ጭንቀት ልንቀበል ይገባናል።

እርሱ የሚፈጥርና የሚቤዥ ነው።

የሚነፍሰው ነፋስ እግዚአብሔር የተከለውን ዛፍ ፈጽሞ ሊገድለው አይችልም። ወደ ምሥራቅ ይነፍሳል፤ ወደ ምዕራብ ይነፍሳል። ለጋዎቹ ቅጠሎች ጥቂት ዕረፍት ብቻ አላቸው። ነገር ግን የሚነፍሰው ነፋስ ሁሉ ለበጎ ነው። እግዚአብሔር የተከለው ዛፍ ሥሩን ይበልጥ ወደ ጥልቅ ይሰድዳል፤ ይበልጥ ወደ ላይ ያድጋል፤ ቅርንጫፎቹንም ይበልጥ ያስፋፋል። የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ የሚያስፈልገውን ሁሉ ያሟላለታልና። እግዚአብሔር የሚጋርደውን ዛፍ ውርጭ ሊያጠፋው አይችልም። ሥሮቹ በለስላሳው በረዶ ሥር ሞቀው ይኖራሉ። ፀደይ ሲመጣ ያውቀዋል፤ እምቡጡም ሁሉ ያብባል። እግዚአብሔር የሚጋርደው ዛፍ ሌሊትና ቀን ፈጥኖ ያድጋል፤ ለመብላት የሚጣፍጥ፣ ለማየትም የሚያምር ፍሬውን እስኪሰጥ ድረስ።

እግዚአብሔር የሚያውቀውን ዛፍ ማዕበል ሊያጠፋው አይችልም። ነጐድጓድም፣ ዝናብም፣ መብረቅም፣ ዐውሎ ነፋስም አይችሉም። እነርሱ ሲያልፉ እርሱ ጸንቶ ይቆማል። እግዚአብሔር የሚያውቀው ዛፍ በማዕበል ሁሉ መካከል ጸንቶ ይቆማል። ከመጀመሪያው ቀኑ እስከ መጨረሻው ቀኑ ድረስ ይበልጥ እያማረ ያድጋል።

እግዚአብሔር በነፍስ ጸጥተኛ አትክልት ውስጥ ትንሽ ዘር ቢዘራ፣ ቶሎ ያድጋል። ሰዎችም ሁሉ ያውቁታል።

ለሰማያዊቱ ምድር እንዲያብብ ያዝዘዋል። እግዚአብሔር የዘራው ዘር ሌሊትና ቀን ይበቅላል፤ በሕይወትም በሞትም በቅንነት ያድጋል፤ ለዘላለም ያድጋል።