እግዚአብሔር በነገር ሁሉ ውስጥ አለን?

ፈጽሞ ራስን የመስጠትን ሕይወት ለመኖር ከሚያግዱ ታላላቅ እንቅፋቶች አንዱ እግዚአብሔርን በነገር ሁሉ ውስጥ ማየት አስቸጋሪ መሆኑ ነው።

ሰዎች እንዲህ ይላሉ፦ «ከእግዚአብሔር ለሚመጡ ነገሮች ልገዛ እችላለሁ፤ ለሰው ግን ልገዛ አልችልም። አብዛኞቹ መከራዎቼ የሚመጡት በሰዎች በኩል ነው።» ወይም ደግሞ፦ «ስለ መታመን ማውራት መልካም ነው። ነገር ግን አንድን ጉዳይ ለእግዚአብሔር አደራ ስሰጥ ሰው መጥቶ ማበላሸቱ አይቀርም። በእግዚአብሔር ልታመን እችላለሁ፤ በሰዎች መታመን ግን ከባድ ችግር ሆኖ ይታየኛል።»

ይህ የምናብ ችግር አይደለም፤ እጅግ አስፈላጊ ጉዳይ ነው። መፍትሔ ካልተገኘለት እምነትን የማይቻልና ሕልም ብቻ የሆነ ንድፈ ሐሳብ ያደርገዋል። በሕይወት ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ማለት ይቻላል ወደ እኛ የሚመጣው በሰዎች በኩል ነው። አብዛኞቹ መከራዎቻችን የሚመነጩት ከአንድ ሰው ውድቀት፣ አለማወቅ፣ ግድየለሽነት ወይም ኃጢአት ነው። እግዚአብሔር የእነዚህ ነገሮች ደራሲ ሊሆን እንደማይችል እናውቃለን። ሆኖም እርሱ አድራጊው ካልሆነ እንዴት «ፈቃድህ ይሁን» ልንለው እንችላለን? ደግሞስ ሰው መጥቶ ሊያበላሸው የሚችል ከሆነ ጉዳያችንን ለእግዚአብሔር አደራ መስጠት ምን ይጠቅማል? በሰዎችስ መታመን ካልቻልን እንዴት በእምነት ልንኖር እንችላለን? በሕይወታችን ላይ እጅግ ብዙ ተጽዕኖ ይኖራቸዋልና።

ከዚህም በላይ፣ የእግዚአብሔርን እጅ የምናይባቸው ነገሮች ሲያቆስሉ እንኳ የሚያጽናና ጣፋጭነት ሁልጊዜ አላቸው። ከሰው የሚመጡ መከራዎች ግን በምሬት የተሞሉ ናቸው። ስለዚህ እግዚአብሔርን በነገር ሁሉ ውስጥ ማየት አለብን። ሁለተኛ ምክንያቶችን ሳንመለከት ሁሉን ነገር በቀጥታ ከእርሱ እንደ ተሰጠ ስጦታ መቀበል አለብን። ወደዚህ መድረስ አለብን። ያን ጊዜ ብቻ ዘላቂ የሆነውን ፈጽሞ ራስን የመስጠትና ፍጹም የመታመን ተሞክሮ ልናውቅ እንችላለን። ራሳችንን የምንሰጠው ለእግዚአብሔር እንጂ ለሰው መሆን የለበትም፤ መታመናችንም በእርሱ እንጂ በማንኛውም የሥጋ ክንድ መሆን የለበትም፤ አለዚያ በመጀመሪያው ፈተና እንወድቃለን።

ጥያቄው እንዲህ የሚል ነው፦ «እግዚአብሔር በነገር ሁሉ ውስጥ አለን? በሌሎች ምክንያቶች የተፈጠረውን ነገር ሁሉ ከእርሱ እንደ መጣ አድርገን እንድንቀበል የሚያስችለን የመጽሐፍ ቃል አለን?» እኔም ያለ ማመንታት «አዎን» ብዬ እመልሳለሁ። ለእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ ነገር ከአባታቸው እጅ ይመጣል። የሚታዩት አድራጊዎች እነማን ቢሆኑ ምንም አይደለም። ለእነርሱ «ሁለተኛ ምክንያቶች» የሉም። የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት ሁሉ ይህን በግልጽም በተዘዋዋሪም ያረጋግጣል። ስለ ድንቢጦች «ከእነርሱም አንዲቱ ያለ አባታችሁ ፈቃድ በምድር ላይ አትወድቅም» ተብሎአል። የራሳችን ጠጕር እንኳ ሁሉ የተቈጠረ ነው። አባታችን ስለ እኛ ያስባልና ስለ ምንም ነገር መጨነቅ የለብንም። አባታችን እኛን የመከላከልን ኃላፊነት በራሱ ላይ ወስዶአልና ራሳችንን መበቀል የለብንም።

ጌታ ከእኛ ጋር ነውና መፍራት የለብንም። እርሱ ከእኛ ጋር ስለ ሆነ ማንም ሊቃወመን አይችልም። እረኛችን ነውና አንዳች አያሳጣንም። በወንዞች ውስጥ ስናልፍ አያሰጥሙንም። በእሳት ውስጥ ስንሄድ አንቃጠልም። እርሱ ከእኛ ጋር ይሆናል። እንዳይጐዱን የአንበሶችን አፍ ይዘጋል። ያድናል፣ ይታደግማል። ዘመናትንና ወራትን ይለውጣል፤ ነገሥታትን ያፈልሳል፣ ነገሥታትንም ያስነሣል። «የሰው ልብ በእጁ ነው፤ እንደ ውኃ ፈሳሽም ወደሚወድደው ሁሉ ያዘነብለዋል።» «በአሕዛብ መንግሥታት ሁሉ ላይ ይገዛል። በእጁ ኃይልና ብርታት አለ። ሊቋቋመው የሚችል የለም።»

የባሕርን ኃይል ይገዛል፤ ሞገዱም በተነሣ ጊዜ እርሱ ጸጥ ያደርገዋል። የዓመፀኞችን ምክር ወደ ጥፋት ይመልሳል፤ የሕዝቦችንም አሳብ ከንቱ ያደርጋል። እግዚአብሔር የወደደውን ሁሉ በሰማይና በምድር፣ በባሕርና በጥልቆች ሁሉ ያደርጋል። ድሀ ሲገፋ፣ ፍርድም ሲጣመም ብታይ አትደነቅ፤ ከከፍተኛው በላይ የሆነ ከፍተኛ አለና። እርሱ ሁሉን ያያል። እነሆ፥ እነዚህ የመንገዱ ዳርቻ ናቸው፤ ስለ እርሱ የምንሰማው ምንኛ ጥቂት ነው! የኃይሉን ነጐድጓድ ግን ማን ያስተውላል?

«ዘላለማዊው አምላክ፥ እግዚአብሔር፥ የምድር ዳርቻ ፈጣሪ እንደማይደክም እንደማይታክትም አላወቅህምን? አልሰማህምን? ማስተዋሉም አይመረመርም።»

ይህም አምላክ መጠጊያችንና ኃይላችን፥ በመከራ ጊዜ ፈጥኖ የሚገኝ ረዳታችን ነው። ስለዚህ አንፈራም። ምድር ብትናወጥ፣ ተራሮችም ወደ ባሕር ቢወሰዱ፣ ውኆችም ቢጮኹና ቢታወኩ፣

ተራሮችም ከኃይሉ የተነሣ ቢናወጡ አንፈራም። እግዚአብሔርን፦ መጠጊያዬና አምባዬ፥ የምታመንበት አምላኬ ነው እላለሁ። እርሱ ከአጥማጅ ወጥመድ፥ ከሚያስደነግጥም ቸነፈር ያድንሃልና። በላባዎቹ ይጋርደኛል፤ በክንፎቹም በታች እታመናለሁ። እውነቱ ጋሻና ጥሩር ይሆንሃል። ከሌሊት ግርማ፥ በቀን ከሚበርር ፍላጻ አትፍራ። በጨለማ ከሚሄድ ቸነፈር፥ በቀትርም ከሚያጠፋ ጥፋት አትፍራ።

«በአጠገብህ ሺህ፥ በቀኝህም ዐሥር ሺህ ይወድቃሉ፤ ወደ አንተ ግን አይቀርብም። በዓይኖችህ ብቻ ትመለከታለህ፤ የኃጢአተኞችንም ፍዳ ታያለህ። እግዚአብሔርን፥ መጠጊያዬ የሆነውን ልዑልን መኖሪያህ አድርገሃልና ክፉ ነገር አያገኝህም፤ መቅሠፍትም ወደ ድንኳንህ አይቀርብም። በመንገድህ ሁሉ ይጠብቁህ ዘንድ መላእክቱን ስለ አንተ ያዝዛቸዋልና።»

(መዝሙር 91:7-11)። እነዚህና እነዚህን የመሰሉ ሌሎች ጥቅሶች በእግዚአብሔር ልጆች ሕይወት ውስጥ ስላሉት ሁለተኛ ምክንያቶች የሚነሣውን ጥያቄ ለአንዴና ለሁልጊዜ ይፈቱታል። ሁሉም በአባታችን ቍጥጥር ሥር ናቸው። ያለ እርሱ እውቀትና ያለ እርሱ ፈቃድ ምንም ሊነካን አይችልም። ድርጊቱን ያስከተለው የሰው ኃጢአት ሊሆን ይችላል፤ ስለዚህም ያ ድርጊት የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው ሊባል አይችልም። ነገር ግን ወደ እኛ በደረሰበት ጊዜ የእግዚአብሔር ፈቃድ ሆኖአል። በቀጥታ ከእጁ እንደ መጣ አድርገን ልንቀበለው ይገባናል።

በክርስቶስ የምታድረውን ነፍስ ማንም ሰው ወይም ቡድን፣ በምድርም ሆነ በሰማይ ያለ ምንም ኃይል ሊነካት አይችልም። አስቀድመው በእርሱ በኩል አልፈው ፈቃዱን ማግኘት አለባቸው። እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ከሆነ ማን ቢቃወመን ምንም አይደለም፤ ለእኛ የሚበጀን መሆኑን አይቶ ያልፍ ዘንድ ዞር ካላለ በቀር ምንም ሊያውከን ወይም ሊጐዳን አይችልም። ምድራዊ ወላጅ ለረዳት የሌለው ሕፃኑ የሚያደርገው ጥንቃቄ የዚህ ደካማ ምሳሌ ብቻ ነው። ሕፃኑ በአባቱ ክንድ ውስጥ ከሆነ፣ አባቱ ሊከላከል እስከማይችል ድረስ ደካማ ካልሆነ በቀር፣ ያለ አባቱ ፈቃድ ምንም ሊነካው አይችልም።

ይህ እንኳ ቢሆን፣ ጉዳቱ ወደ ልጁ እንዲደርስ ከመፍቀዱ በፊት እርሱ ራሱ አስቀድሞ በገዛ አካሉ ይቀበለዋል። ምድራዊ ወላጅ ለረዳት የሌለው ልጁ እንዲህ የሚጠነቀቅ ከሆነ፣ የሰማዩ አባታችንማ እንዴት አብልጦ ይጠነቀቅ! ፍቅሩ ወሰን የለውም። ኃይሉና ጥበቡ ፈጽሞ አይጐድሉም።

ከእግዚአብሔር ልጆች መካከል እንኳ አንዳንዶች ፍቅሩንና ጥንቃቄውን ይጠራጠራሉ። ራሳቸው የማይታገሡትን ቸልተኝነት በልባቸው በስውር በእርሱ ላይ ያላክካሉ። ጥንቃቄው ግን ከሰው ጥንቃቄ እጅግ የላቀ ነው። የራሳችንን ጠጕር ይቈጥራል፤ ድንቢጥ ስትወድቅም ያውቃል። የልጆቹን ሕይወት የሚነካውን ትንሹን ነገር ሁሉ ይመለከታል። ከየትም ይምጡ ሁሉንም እንደ ፈቃዱ ይቈጣጠራቸዋል።

የዚህ ምሳሌዎች ስፍር ቍጥር የላቸውም። ዮሴፍን ተመልከት። ለባርነት ከመሸጡ ይበልጥ የኃጢአት ውጤት የሚመስል ምን ነገር አለ? ፈጽሞ ከእግዚአብሔር ፈቃድ የተቃረነ ነበር። ሆኖም ዮሴፍ ስለዚህ ነገር ሲናገር እንዲህ አለ፦ «እናንተ ክፉ ነገርን አሰባችሁብኝ፤ እግዚአብሔር ግን ዛሬ እንደ ሆነው የብዙ ሕዝብን ነፍስ ያድን ዘንድ ለመልካም አሰበው» (ዘፍጥረት 50:20)። አሁንም ወደዚህ ስለ ሸጣችሁኝ አትዘኑ፤ በራሳችሁም ላይ አትቈጡ። «እግዚአብሔር ሕይወትን ለማዳን ወደዚህ ልኮኛልና።» በሥጋ ዓይን ሲታይ ዮሴፍን ወደ ግብፅ የላኩት በእርግጥ ክፉዎቹ ወንድሞቹ ነበሩ።

ዮሴፍ ግን በእምነት «እግዚአብሔር ላከኝ» ማለት ቻለ። ወንድሞቹ ኃጢአት ሠርተው ነበር። ነገር ግን ነገሩ ወደ ዮሴፍ በደረሰበት ጊዜ የእግዚአብሔር ፈቃድ ሆኖ ነበር። መጀመሪያ ላይ እንዲህ ባይመስልም፣ የሕይወቱ ታላቅ በረከት ነበር። እንዲሁ ጌታ የሰውን ቍጣ እንኳ እንዴት ለምስጋናው እንደሚለውጠው እናያለን። ደግሞም ነገር ሁሉ፣ የሌሎች ኃጢአት እንኳ፣ እግዚአብሔርን ለሚወዱት እንዴት ለበጎ እንደሚደረግ እናያለን።

ይህን ትምህርት የመጽሐፉን ቃል ከማወቄ ብዙ ጊዜ አስቀድሞ በተግባርና በልምምድ ተማርሁት። መጽሐፍ ቅዱሳዊ ቅድስናን ለመፈለግ በተደረገ የጸሎት ስብሰባ ላይ ነበርሁ። አንዲት የማላውቃት ሴት ልትናገር ተነሣች። ታላቅ ትምህርት እንደምታስተምረኝ ሳላውቅ ማን እንደ ሆነች አሰብሁ። የእምነትን ሕይወት ለመኖር እጅግ እንደ ተቸገረች ተናገረች። ችግሩን ያመጡባት በዙሪያዋ ያለውን ነገር ሁሉ የሚቈጣጠሩ የሚመስሉት ሁለተኛ ምክንያቶች ነበሩ። ግራ መጋባቷ እየጨመረ ሄደ። እግዚአብሔር እውነትን እንዲያስተምራት ትለምን ጀመር፦ በእውነት እርሱ በነገር ሁሉ ውስጥ አለን ወይስ የለም?

ይህን ለጥቂት ቀናት ከጸለየች በኋላ ራእይ ብላ የገለጸችውን ነገር አየች። በጨለማ ስፍራ ያለች መሰላት። ከዚያም የብርሃን አካል ከሩቅ ወደ እርሷ ገሰገሰ። ቀስ በቀስ እርሷንና በዙሪያዋ ያለውን ሁሉ ከበበ፤ ሸፈነም። እየቀረበ ሲመጣ፦ «ይህ የእግዚአብሔር ሀልዎት ነው፤ ይህ የእግዚአብሔር ሀልዎት ነው» የሚል ድምፅ የሰማች መሰላት። ይህ ሀልዎት በሕይወት ውስጥ ያሉትን ታላላቅና አስፈሪ ነገሮች ሁሉ አሳያት።

የሚዋጉ ሠራዊቶችን፣ ክፉ ሰዎችን፣ የተቈጡ አራዊትን፣ ማዕበሎችንና መቅሠፍቶችን አየች። ማንኛውንም ዓይነት ኃጢአትና መከራ አየች። መጀመሪያ ላይ በፍርሃት ወደ ኋላ አፈገፈገች። ብዙም ሳይቆይ ግን የእግዚአብሔር ሀልዎት እያንዳንዳቸውን ከቦ እንደ ሸፈናቸው አየች። ሀልዎቱ ሊፈቅድ ዞር ካላለ በቀር አንድም አንበሳ መዳፉን ሊዘረጋ፣ አንድም ጥይት በአየር ሊበርር አይችልም ነበር።

በእርሷና በአስፈሪው ዓመፅ መካከል ከዚህ ክቡር ሀልዎት እጅግ የቀጠነ መጋረጃ እንኳ ቢኖር ምንም ሊነካት እንደማይችል አወቀች። ከራሷ ጠጕር አንዲቱ እንኳ ልትነካ አትችልም ነበር።

ክፉው ያልፍ ዘንድ ግን ሀልዎቱ ሊከፈል ይገባው ነበር። ከዚያም የሕይወት ትንንሽ ብስጭቶች ሁሉ በፊቷ ብልጭ አሉ። እነርሱም ምንም ሊነካት እስከማይችል ድረስ በእግዚአብሔር ሀልዎት እንደ ተጠቀለሉ አየች። እርሱ ካላሳለፋቸው በቀር አንድም የቍጣ ገጽታ፣ አንድም ክፉ ቃል፣ አንድም ትንሽ መከራ ሊደርስባት አይችልም ነበር።

ችግሯ ጠፋ። ጥያቄዋ ለዘላለም መልስ አገኘ። እግዚአብሔር በነገር ሁሉ ውስጥ ነበር፤ ለእርሷም ከዚያ ወዲያ ሁለተኛ ምክንያቶች አልነበሩም። ሕይወቷ ዕለት ዕለት፣ ሰዓት በሰዓት ከእጁ እንደሚመጣላት አየች። የሚቈጣጠረው ምን ቢመስል ምንም አልነበረም። ከዚያም ወዲያ በእርሱ ጥበቃ መታመን ፈጽሞ አልከበዳትም። ነገር ግን በሚታዩት ነገሮች ላይ ብናተኩር ይህን ምሥጢር አናስተውልም። የእግዚአብሔር ልጆች «የሚታየውን አንመለከትምና፥ የማይታየውን እንጂ፤ የሚታየው የጊዜው ነውና፥ የማይታየው ግን የዘላለም ነው» እንደ ተባለ ሊኖሩ ይገባቸዋል። በዙሪያችን ያሉትን የማይታዩ ኃይሎቹን ማየት ብንችል ደኅንነት ይሰማን ነበር። በዚህ ዓለም ውስጥ በማይደፈር ምሽግ ውስጥ ሆነን እንመላለስ ነበር። «የእግዚአብሔር መልአክ በሚፈሩት ዙሪያ ይሰፍራል፥ ያድናቸውማል» ተብሎአልና።

ለዚህ በኤልሳዕ ታሪክ ውስጥ ግሩም ምሳሌ አለን። የሶርያ ንጉሥ ከእስራኤል ጋር ይዋጋ ነበር።

ክፉ ዕቅዶቹ በአንድ ነቢይ ምክንያት ከሸፉበት። ስለዚህ ነቢዩን ይይዙት ዘንድ ሠራዊቱን ወደ ነቢዩ ከተማ ላከ። እንዲህ እናነባለን፦ «ፈረሶችንና ሰረገሎችን ብዙም ሠራዊት ወደዚያ ሰደደ፤ በሌሊትም መጥተው ከተማይቱን ከበቡ።» ይህ የሚታየው ነገር ነበር። የማይታዩትን ነገሮች ያይ ዘንድ ዓይኖቹ ገና ያልተከፈቱለት የነቢዩ አገልጋይ ደነገጠ። እንዲህ እናነባለን፦ «የእግዚአብሔርም ሰው አገልጋይ ማልዶ ተነሥቶ በወጣ ጊዜ፥ እነሆ፥ ሠራዊት ከፈረሶችና ከሰረገሎች ጋር ከተማይቱን ከብቦ ነበር።» አገልጋዩም፦ «ወዮ ጌታዬ! ምን እናደርጋለን?» አለ። ጌታው ግን የማይታዩትን ነገሮች ማየት ይችል ነበርና፦ «ከእነርሱ ጋር ካሉት ይልቅ ከእኛ ጋር ያሉት ይበዛሉና አትፍራ» ብሎ መለሰ። ከዚያም፦ «አቤቱ፥ ያይ ዘንድ ዓይኖቹን ክፈት» ብሎ ጸለየ።

እግዚአብሔርም የብላቴናውን ዓይኖች ከፈተ፤ እርሱም አየ። እነሆም፥ በኤልሳዕ ዙሪያ ተራራው በእሳት ፈረሶችና ሰረገሎች ተሞልቶ ነበር። የእግዚአብሔር ሀልዎት የሕዝቡ ምሽግ ነው። ምንም ሊቋቋመው አይችልም። በፊቱ ኃጢአተኞች ይጠፋሉ። ምድር ትንቀጠቀጣለች። ኮረብቶች እንደ ሰም ይቀልጣሉ። ከተሞች ይፈራርሳሉ። «ሰማያት ደግሞ ከእግዚአብሔር ፊት የተነሣ አንጠበጠቡ፤ ሲና ራሱም ከእግዚአብሔር ፊት የተነሣ ተናወጠ።» በዚህ ምሥጢር ውስጥ ሕዝቡን ከሰው ትዕቢትና ከአንደበቶች ክርክር ሊሰውራቸው ተስፋ ሰጥቶአል። «ፊቴ ከአንተ ጋር ይሄዳል» ይላል፤ «እኔም አሳርፍሃለሁ።» እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህን እውነት እኔ እንደማየው በግልጽ ቢያየው እመኛለሁ። ፍጹም ዕረፍት ላለው ሕይወት ብቸኛው ቍልፍ ይህ ነው። ነፍስ እንደ ታዘዝነው በአሁኑ ጊዜ ብቻ እንድትኖር የሚያስችላት ከዚህ ሌላ ምንም የለም። ስለ ነገ ማሰብ የለብንም።

ከክርስቲያን ልብ ሥጋትን ሁሉ የሚያስወግድ ከዚህ ሌላ ምንም የለም። «በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ቸርነትና ምሕረት ይከተሉኛል» እንዲል የሚያስችለውም ከዚህ ሌላ ምንም የለም። በእግዚአብሔር ሀልዎት ስናድር ምንም ሥጋት የለብንም። እንዲህ ያለች ነፍስ እንዲህ ማለት ትችላለች፦ «መጠራጠር ምን እንደሆነ አላውቅም፤ ልቤ ሁልጊዜ ፈክቷል፤ ምንም አልሰጋም፣ የመጣው ቢመጣ፣ ሁልጊዜ ፈቃዱ ይፈጸማልና።» በአንድ ወቅት ስለ አንዲት ጥቁር ሴት ሰማሁ። በዕለት ሥራ የምታገኘው ገቢ አስተማማኝ ያልሆነ ኑሮ ትኖር ነበር። ነገር ግን ደስተኛና ድል የነሣች ክርስቲያን ነበረች።

«ወይ ናንሲ!» አለቻት አንድ ቀን አንዲት የተከዘች ክርስቲያን ሴት። ይህች ሴት የናንሲን የማያቋርጥ ደስታ ልትነቅፈው ምንም አልቀራትም ነበር፤ ሆኖም ትቀናበት ነበር።

«ወይ ናንሲ! አሁን ደስተኛ መሆንሽ መልካም ነው፤ ነገር ግን ስለ ወደ ፊትሽ ማሰብ ልብሽን ቆም ብሎ እንዲያስብ ያደርገው ነበር ብዬ እገምታለሁ። ለምሳሌ ታመምሽና መሥራት አቃተሽ እንበል። ወይም አሠሪዎችሽ ወደ ሌላ ቦታ ሄዱ፣ ሌላም ማንም አልቀጠረሽም እንበል። ወይም ደግሞ…» ናንሲም፦ «ተዪ!» ብላ ጮኸች፤ «እኔ ‹እንበል› የሚባል ነገር ከቶ አላውቅም።

እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፤ አንዳችም እንደማያሳጣኝ አውቃለሁ። ደግሞም ውዴ፣» አለቻት ለተከዘችው ወዳጇ፣ «የሚያሳዝኑሽ እነዚህ ‹እንበል› የምትያቸው ነገሮች ሁሉ ናቸው። ሁሉንም ትተሽ በጌታ ብቻ ብትታመኚ ይሻልሻል።» አንድ ጥቅስ የአማኙን «እንበል» ሁሉ ሊያስቀር ይችላል፤ በሕፃን እምነት ከተቀበሉትና ከተመላለሱበት ብቻ። ይህም በዕብራውያን 3:5-6 ይገኛል፦ «ሙሴስ በኋላ ስለሚነገረው ነገር ምስክር ሊሆን በቤቱ ሁሉ እንደ ሎሌ የታመነ ነበረ፥ ክርስቶስ ግን እንደ ልጅ በቤቱ ላይ የታመነ ነው፤ እኛም የምንደፍርበትን የምንመካበትንም ተስፋ እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅ ቤቱ ነን።» ያላችሁ ይብቃችሁ። እርሱ እንዲህ ብሎአልና፦ «አካሄዳችሁ ገንዘብን ያለ መውደድ ይሁን፥ ያላችሁም ይብቃችሁ፤ እርሱ ራሱ። አልለቅህም ከቶም አልተውህም ብሎአልና፤ ስለዚህ በድፍረት። ጌታ ይረዳኛልና አልፈራም፤ ሰው ምን ያደርገኛል? እንላለን።» (ዕብራውያን 13:5-6)። አደጋ ከየአቅጣጫው ቢያሰጋህስ? የሰዎች ክፋት፣ ሞኝነት ወይም አለማወቅ ተባብረው ሊጐዱህ ቢነሡስ?

እነዚህን ቃላት ይዘህ ማንኛውንም ሁኔታ ልትጋፈጥ ትችላለህ፦ «ጌታ ይረዳኛልና አልፈራም፤ ሰው ምን ያደርገኛል?»

ጌታ ረዳትህ ከሆነ ሰው የሚያደርግብህን እንዴት ትፈራለህ? የምትታመንበት አምላክህ ካልፈቀደ በቀር ማንም ሰው ወይም የሰዎች ጉባኤ ሊነካህ አይችልም። «እግርህን ለመናወጥ አይሰጥም፤ የሚጠብቅህም አይተኛም። እነሆ፥ እስራኤልን የሚጠብቅ አይተኛም አያንቀላፋምም። እግዚአብሔር ይጠብቅሃል፤ እግዚአብሔር በቀኝ እጅህ በኩል ይጋርድሃል። ፀሐይ በቀን አያቃጥልህም፥ ጨረቃም በሌሊት። እግዚአብሔር ከክፉ ነገር ሁሉ ይጠብቅሃል፤ እግዚአብሔር ነፍስህን ይጠብቃታል። እግዚአብሔር መውጣትህንና መግባትህን ከዛሬ ጀምሮ እስከ ዘላለም ይጠብቃል።» (መዝሙር 121:3-8)። እግዚአብሔርን በነገር ሁሉ ውስጥ ማየት ብቻ ለሚያበሳጩን ሰዎች አፍቃሪዎችና ታጋሾች ያደርገናል።

እነርሱ ለጥበበኛና ርኅሩኅ ዓላማዎቹ መሣሪያዎች ብቻ ይሆናሉ። ስለሚያመጡልን በረከቶችም እስከ ማመስገን እንደርሳለን። ማጕረምረምን ወይም የዓመፅ አሳብን ሁሉ ፈጽሞ የሚያስቀር ከዚህ ሌላ ምንም የለም።

ክርስቲያኖች በእግዚአብሔር ላይ ለማጕረምረም የማይደፍሩ ሆነው ሳሉ በሰው ላይ ለማጕረምረም ግን ብዙ ጊዜ ነጻነት ይሰማቸዋል። ነገሮችን እንዲህ መቀበል ግን ማጕረምረምን ፈጽሞ የማይቻል ያደርገዋል። አባታችን አንድን መከራ ከፈቀደ ለእኛ እጅግ የሚበጀን እርሱ መሆን አለበት። ከውድ እጁ በምስጋና ልንቀበለው ይገባናል።

መከራው ራሱ ለሥጋና ለደም ከባድ ሊሆን ይችላል፤ ሥቃዩን ልንወድደው ወይም ልንደሰትበት እንችላለን ማለቴም አይደለም። ነገር ግን በመከራው ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ልንወድድ እንችላለን፤ ደግሞም ይገባናል፤ ፈቃዱ በደስታም ሆነ በኀዘን ሁልጊዜ ጣፋጭ ነውና። መከራዎቻችን ሰረገሎቻችን ሊሆኑ ይችላሉ። በኃጢአትና በእኔነት ላይ ድልን እንናፍቃለን፤ እግዚአብሔርም እንዲሰጠን እንለምነዋለን።

መልሱም በመከራ መልክ ይመጣል፤ እርሱም ወደ ናፈቅነው ድል የሚያደርሰን ሰረገላ እንዲሆን ያሰበው ነው። ልናቆመው እንደማንችል ኃይል በላያችን እንዲንከባለልና እንዲያደቅቀን ልንተወው እንችላለን፤ ወይም በላዩ ተቀምጠን በድል ወደ ፊት ልንገሠግሥ እንችላለን። ዮሴፍን ወደ ክብር ያወጡት ሰረገሎቹ መከራዎቹ ነበሩ፤ እነርሱም ለባርነት መሸጡና ያለ አግባብ መታሰሩ ነበሩ።

የእኛ ሰረገሎች ከእነዚህ ያነሱ ሊሆኑ ይችላሉ። የሚያበሳጩ ሰዎች ወይም አስቸጋሪ ሁኔታዎች ብቻ ሊሆኑ ይችላሉ። ምንም ይሁኑ ምን ግን እግዚአብሔር የድላችን ኃይሎች እንዲሆኑ ያስባቸዋል።

ወደ ጸለይንላቸው ድሎች ያደርሱናል። ትዕግሥት የሌለን ሆነን ታጋሾች ለመሆን ብንናፍቅ፣ ሰረገላችን ምናልባት የሚያስቸግር ሰው ይሆናል። የዚያ ሰው መንገዶች ወይም ቃላት ነፍሳችንን ራሷን ይፈትናሉ። መከራውን ከእግዚአብሔር እንደ መጣ ተቀብለን ብንገዛለት ከሁሉ የተሻለ ተግሣጽ ይሆንልናል፤ የምንፈልገውንም ትዕግሥት ይሰጠናል።

እግዚአብሔር ክፉውን ነገር አያዝም፤ ነገር ግን ለበረከታችን ይጠቀምበታል። በዮሴፍ ክፉ ወንድሞች ጭካኔ እንዲህ አደረገ፤ በፈርዖን ሚስት የሐሰት ክስም እንዲሁ። ይህም ሕይወትን ረጅም ምስጋና ያደርገዋል። ጥልቅ ሰላምንና ከቃላት በላይ የሆነ ደስታን ይሰጠናል። አንድ ሰው እንዲህ ይላል፦ «የእግዚአብሔር ፈቃድ በምድር ላይ ሁልጊዜ ደስታ፣ ሁልጊዜ ጸጥታ ነው።» እርሱ በልጆቹ ላይ ፈቃዱን ሊፈጽም ይገባዋል። ይህን ምሥጢር የምትማር ነፍስ የለመለመ መስክና የዕረፍት ውኃ ታገኛለች። እነርሱም ዕረፍትንና መታደስን ይሰጣሉ።

የእግዚአብሔር ፈቃድ ፈቃዳችን ከሆነ፣ እርሱም ሁልጊዜ ፈቃዱን የሚፈጽም ከሆነ፣ እኛም ደግሞ ሁልጊዜ ፈቃዳችን ይፈጸማል፤ በማያቋርጥም መንግሥት እንነግሣለን። ከእግዚአብሔር ጎን የሚቆም ሁልጊዜ ያሸንፋል። ውጤቱ ምንም ይሁን ምን ከሐዋርያው የድል እልልታ ጋር ልንተባበር እንችላለን፦ «ነገር ግን አሳባቸው ደነዘዘ። ብሉይ ኪዳን ሲነበብ ያ መጋረጃ ሳይወሰድ እስከ ዛሬ ድረስ ይኖራልና፤ በክርስቶስ ብቻ የተሻረ ነውና።»

(2ኛ ቆሮንቶስ 2:14)