አገልግሎት

ምናልባት በክርስቲያን ተሞክሮ ውስጥ በአገልግሎት ጉዳይ የሚታየውን ያህል ታላቅ ለውጥ የሚታይበት ሌላ ክፍል አይኖር ይሆናል። ይህ ለውጥ የሚመጣው ነፍስ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ወደ ተሰወረ ሕይወት በምትገባበት ጊዜ ነው። ዝቅ ባሉት የክርስቲያን ሕይወት ደረጃዎች አገልግሎት እንደ እስራት ሊሰማ ይችላል። ብዙ ጊዜ ግዴታ፣ ፈተናና መስቀል ይሆናል። መጀመሪያ ላይ አንዳንድ ነገሮች ደስታ ያመጡ ይሆናል፤ ከጊዜ በኋላ ግን አሰልቺ ተግባሮች ይሆናሉ። በታማኝነት ይፈጸማሉ፤ ዳሩ ግን በልብ ውስጥ በስውር ባለመፈለግ ነው። በግልጽ የሚነገሩም ያልተነገሩም ብዙ ምኞቶች አሉ፤ ባይደረጉ ወይም ቢያንስ ይህን ያህል ጊዜ ባይደረጉ የሚል ምኞት። ነፍስም በፍቅር የሚነሣውን «ይፈቀድልኛልን?» ሳይሆን በግዴታ የሚነሣውን «የግድ ነውን?» ስትል ራሷን ታገኛለች። መጀመሪያ ልዝብ የነበረው ቀንበር መላጥ ይጀምራል፤ ሸክሙም ቀሊል መሆኑ ቀርቶ ከባድ ይሆናል።

አንዲት ውድ ክርስቲያን በአንድ ወቅት ይህን እንዲህ ብላ ገለጸችልኝ፦ «ከተለወጥሁ በኋላ» አለች፣ «ደስታና ፍቅር ሞልቶኝ ነበር። ለጌታዬ ማንኛውንም ነገር ማድረግ እጅግ ደስ ያሰኘኝና ያስመሰግነኝ ነበር። ስለዚህ የተከፈተውን በር ሁሉ በጕጕት እገባበት ነበር። ነገር ግን የመጀመሪያው ደስታዬ እየደበዘዘ፣ ፍቅሬም እየቀዘቀዘ ሲሄድ በጕጕቴ መጸጸት ጀመርሁ። እጅግ በሚያስጠሉኝና በሚከብዱኝ አገልግሎቶች ውስጥ ራሴን አገኘሁት። ስለ ጀመርኋቸው ልተዋቸው አልቻልሁም፤ ብተዋቸው ብዙ መነጋገሪያ ይሆን ነበርና። ሆኖም ልተዋቸው የነበረኝ ናፍቆት እየጨመረ ሄደ። የታመሙትን እንድጠይቅና በአልጋቸው አጠገብ እንድጸልይ ይጠበቅብኝ ነበር።

በጸሎት ስብሰባዎች እንድገኝና በዚያም እንድናገር ይጠበቅብኝ ነበር። በክርስቲያናዊ ሥራ ለሚደረገው ጥረት ሁሉ ዘወትር ዝግጁ እንድሆን ይጠበቅብኝ ነበር። ከእኔ የሚጠበቁት እነዚህ ነገሮች ክብደት ሁልጊዜ ያጎብጠኝ ነበር። በመጨረሻም የጀመርሁትንና ሁሉም ሰው ከእኔ የሚጠብቀውን ክርስቲያናዊ ሕይወት መኖር የማልችለው ሆነብኝ። የዕለት ክርስቲያናዊ ሥራዬን ከመታገሥ ይልቅ ቀኑን ሙሉ በእጄና በጕልበቴ ተንበርክኬ ወለል ብወለውል እጅግ በተሻለ እመርጥ ነበር። በማእድ ቤት ያሉትን አገልጋዮችና በልብስ ማጠቢያ ገንዳ አጠገብ ያሉትን ሴቶች እቀናባቸው ነበር» አለች።

ይህ ጠንከር ያለ አነጋገር ይመስል ይሆናል። ነገር ግን ውድ ክርስቲያን ሆይ፣ የራስህን አንዳንድ ተሞክሮዎች አያስታውስህምን?

ግዴታህ መሆኑን አውቀህ ባሪያ ወደ ዕለት ተግባሩ እንደሚሄድ ወደ ሥራህ ሄደህ አታውቅምን? ልታደርገው ግድ ነበረብህ። ነገር ግን ሥራህ እንደ ተፈጸመ ወዲያውኑ እንደ ላስቲክ ኳስ ወደ እውነተኛ ፍላጎቶችህና ደስታዎችህ ተስፈንጥረህ ተመልሰሃል።

ይህ የተሳሳተ ስሜት መሆኑን ታውቃለህ። ታፍርበታለህ፤ ነገር ግን ልታስወግደው አትችልም። ሥራህን አልወደድኸውም። ብትችል ኖሮ በደስታ ትተወው ነበር። ወይም ይህ የአንተን ሁኔታ የማይገልጽ ከሆነ፣ ምናልባት ሌላ ሥዕል ይገልጸው ይሆናል። ሥራህን በሐሳብ ደረጃ ትወደዋለህ። ነገር ግን በምትሠራው ጊዜ ብዙ ጭንቀቶችና ኃላፊነቶች ታገኝበታለህ። ስለ ችሎታህም ጥርጣሬ አለብህ። ይህም ሥራውን ከባድ ሸክም ያደርግብሃል።

ሥራው ገና ሳይጀመር ደክመህና ጎብጠህ ወደ እርሱ ትሄዳለህ።

ደግሞም ስለ ሥራህ ራስህን ታስጨንቃለህ። ውጤቱ የፈለግኸው ካልሆነ ትታወካለህ። ይህም ደግሞ የማያቋርጥ ሸክም ነው። እንግዲህ ወደ ተባረከው የእምነት ሕይወት በሙላት የምትገባ ነፍስ ከእነዚህ የባርነት ዓይነቶች ሁሉ ፈጽማ ትድናለች። በመጀመሪያ፣ በማንኛውም አገልግሎት ደስ ይላታል። ፈቃዷን ለጌታ ሰጥታለችና።

እርሱም ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእርሷ ይሠራል። ነፍስ አሁን እግዚአብሔር የሚፈልገውን ማድረግ ትፈልጋለች። የምንፈልገውን ማድረግ፣ ምንም ያህል ከባድ ወይም አድካሚ ቢሆን፣ ሁልጊዜ ደስ ያሰኛል። አንድ ሰው በአንድ ነገር ላይ በእውነት ልቡን ከጣለ ያደርገዋል። በመንገዱ ላይ ያሉትን እንቅፋቶች ከምንም አይቈጥራቸውም። ማንኛውም ተቃውሞ ወይም ችግር ያግደኛል የሚለውን ሐሳብ ይስቅበታል።

ስንት ሰዎች ሀብትን ለማግኘት ወይም ምኞታቸውን ለማሳካት በደስታና በምስጋና ምድርን አሥሰዋል?

ከዚህ ጋር ተያይዞ ስለሚመጣ መስቀል የሚነሣውን ሐሳብ ሁሉ ናቁ! ስንት እናቶችስ ልጆቻቸው ከፍተኛ ሥልጣን ወዳለበት የመንግሥት ሹመት በመሾማቸው ራሳቸውን እንደ ዕድለኛ ቈጥረዋል? ደስ ብሏቸዋል። ነገር ግን ይህ ለውድ ልጆቻቸው የብዙ ዓመታት መለያየትና መከራ ማለት ሊሆን ይችላል። ሆኖም እነዚህ ሰዎችና እናቶቻቸው የክርስቶስ አገልግሎት ያንኑ የቤት፣ የወዳጆችና የምቾት መሥዋዕትነት ቢጠይቅ ኖሮ የማይሸከሙት መስቀል ብለው በጠሩት ነበር።

ነገሮች መስቀል ናቸው ወይስ አይደሉም የሚለው ሙሉ በሙሉ በምንመለከትበት መንገድ ላይ የተመሠረተ ነው። አንድ ዓለማዊ ሰው ለገንዘብ ብሎ የሚያደርገውን ነገር አንድ ክርስቲያን ለክርስቶስ ብሎ በማድረጉ ያዝናል ብዬ ሳስብ አፍራለሁ።

በክርስቲያን ሕይወት የሚያስፈልገን ሌሎች ሰዎች የራሳቸውን ፈቃድ ለማድረግ የሚፈልጉትን ያህል አማኞችም የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማድረግ እንዲፈልጉ ማድረግ ነው። የወንጌልም ሐሳብ ይህ ነው። እግዚአብሔር ለእኛ ያሰበው ይህ ነው፤ የሰጠውም ተስፋ ይህ ነው። አዲሱን ኪዳን በዕብራውያን 8:6-13 ሲገልጽ እንዲህ ይላል፦ «አሁን ግን በሚሻል ተስፋ ቃል በተመሠረተ በሚሻል ኪዳን ደግሞ መካከለኛ እንደሚሆን በዚያ ልክ እጅግ የሚሻል አገልግሎት አግኝቶአል። ፊተኛው ኪዳን ነቀፋ ባይኖረው፥ ለሁለተኛው ስፍራ ባልተፈለገም ነበር። እነርሱን እየነቀፈ ይላቸዋልና። እነሆ፥ ከእስራኤል ቤትና ከይሁዳ ቤት ጋር አዲስ ኪዳን የምገባበት ወራት ይመጣል ይላል ጌታ፤ ከግብፅ አገር አወጣቸው ዘንድ እጃቸውን በያዝሁበት ቀን ከአባቶቻቸው ጋር እንደገባሁት ኪዳን አይደለም፤ እነርሱ በኪዳኔ አልጸኑምና፥ እኔም ቸል አልኋቸው ይላል ጌታ። ከዚያ ወራት በኋላ ከእስራኤል ቤት ጋር የምገባው ቃል ኪዳን ይህ ነውና ይላል ጌታ፤ ሕጌን በልቡናቸው አኖራለሁ በልባቸውም እጽፈዋለሁ፥ እኔም አምላክ እሆንላቸዋለሁ እነርሱም ሕዝብ ይሆኑልኛል።»

«እያንዳንዱም ጐረቤቱን እያንዳንዱም ወንድሙን። ጌታን እወቅ ብሎ አያስተምርም ከታናሹ ጀምሮ እስከ ታላቁ ድረስ ሁሉ ያውቁኛልና። ዓመፃቸውን እምራቸዋለሁና፥ ኃጢአታቸውንም ደግሜ አላስብም። አዲስ በማለቱ ፊተኛውን አስረጅቶአል፤ አሮጌና ውራጅ የሆነውስ ሊጠፋ ቀርቦአል።»

ኪዳኑ ከእንግዲህ በሲና የተሰጠው አሮጌው ኪዳን አይሆንም ይላል፤ ያ ኪዳን ከውጭ የተሰጠ፣ ሰውን በግድ የሚቆጣጠር ሕግ ነበር። አዲሱ ግን በውስጥ የተጻፈ፣ ሰውን በፍቅር የሚገፋፋ ሕግ ይሆናል። «ሕጌን በልቡናቸው አኖራለሁ በልባቸውም እጽፈዋለሁ» ይላል። ይህ ማለት ሕጉን እንወደዋለን ማለት እንጂ ሌላ ሊሆን አይችልም፤ በልባችን ላይ የተጻፈውን ማንኛውንም ነገር መውደዳችን አይቀርምና።

በልቡናችን ማኖሩ፣ እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ እንደሚሠራ ከሚናገረው ቃል ጋር አንድ ነው፤ «ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር ነውና።» (ፊልጵስዩስ 2:13)። ይህም እግዚአብሔር የሚፈቅደውን እንፈልጋለን ማለት ነው። ትእዛዛቱን የምንጠብቀው ከግዴታ የተነሣ ሳይሆን እርሱ የሚፈልገውን ማድረግ ስለምንፈልግ ነው። ከዚህ የበለጠ ውጤታማ የሆነ ነገር ከቶ ሊታሰብ አይችልም። «ልጆቼ ውስጥ ገብቼ እኔ የምፈልገውን እንዲፈልጉ ማድረግ ብችል ኖሮ እነርሱን ማስተዳደር እንዴት ቀላል በሆነ ነበር!» ብለን ስንት ጊዜ አስበናል? ከጠማሞች ሰዎች ጋር ስንገናኝ ምኞታችንን ለእነርሱ ከማቅረብ መራቅ እንዳለብን በተግባር ተምረናል። ይልቁንም እነርሱ ራሳቸው እንዲያቀርቡት ልናደርጋቸው ይገባል። ያን ጊዜ ምንም ተቃውሞ አይገጥመንም። እኛ በተፈጥሮ አንገተ ደንዳና ሕዝብ ስለ ሆንን ከውጭ በሚመጣ ሕግ ላይ ሁልጊዜ እናምፃለን፤ ከውስጣችን የሚፈልቀውን ሕግ ግን በደስታ እንቀበላለን።

የእግዚአብሔር ዕቅድ የሰውን ውስጣዊ ማንነት የራሱ ማድረግ ነው። ፈቃዱን ሊቆጣጠርና ሊያስተዳድር፣ በእርሱም ምትክ ሊሠራለት ይፈልጋል። ያን ጊዜ መታዘዝ ቀላልና ደስታ ይሆናል። አገልግሎትም ፍጹም ነጻነት ይሆናል። ክርስቲያኑም እንዲህ ብሎ መጮኹ አይቀርም፦ «ይህ እንዴት ያለ ደስ የሚያሰኝ አገልግሎት ነው! ምድር እንዲህ ያለ ነጻነት እንዳላት ማን ሊያልም ይችል ነበር?» እንግዲህ ውድ ክርስቲያን ሆይ፣ በባርነት ውስጥ ከሆንህ ፈቃድህን ለጌታህ መስጠት አለብህ። ሙሉ ቍጥጥሩን ስጠው። ለሁሉ ነገር «አዎን ጌታ ሆይ፣ አዎን!» በለው። ፈቃድን በአንተ ውስጥ እንዲሠራ፣ ምኞቶችህንና ፍቅርህን ከተወደደው ፈቃዱ ጋር እንዲያስማማ ታመነው። ይህ ነገር አስቀድሞ ፈጽሞ የማይቻል በሚመስልባቸው ሁኔታዎች ደጋግሞ ሲፈጸም አይቻለሁ።

በአንድ ሁኔታ፣ አንዲት ሴት ትክክል እንደ ሆነ የምታውቀውን አንድ ነገር ለረጅም ጊዜ ስትፈራውና ስትጠላው ኖራለች። ተስፋ ቈርጣና ምንም ስሜት ሳይኖራት ፈቃዷን ለጌታዋ ስትሰጥ አየኋት። «ፈቃድህ ትሁን፤ ፈቃድህ ትሁን!» ትለው ጀመር። በአንዲት አጭር ሰዓትም ያ ነገር ራሱ ጣፋጭና ውድ ሆኖ ይታያት ጀመር። እግዚአብሔር ፈጽመው ለእርሱ በተሰጡ ፈቃዶች ውስጥ የሚሠራቸው ተአምራት እጅግ አስደናቂ ናቸው። ከባዱን ነገር ቀላል፣ መራራውን ነገር ጣፋጭ ያደርገዋል። ከባዱን ነገር አንሥቶ በቦታው ቀላል ነገርን ያኖራል ማለት አይደለም፤ ይልቁንም ከባዱን ነገር ራሱን ወደ ቀላል ይለውጠዋል። ይህም መዳን ነው። ታላቅ ነገር ነው። እባክህ ሞክረው። የዕለት ክርስቲያናዊ ኑሮ የከበደብህ አንተ፣ ጌታህ ባርነትህን እጅግ ወደሚጣፍጥ ነጻነት እንደሚለውጠው ታገኛለህ!

ወይም ደግሞ ፈቃዱን በሐሳብ ደረጃ የምትወደው ቢሆንም ለማድረግ ከከበደህ፣ በአስደናቂው የእምነት ሕይወት ውስጥ መዳን አለ። በዚህ ሕይወት ውስጥ ምንም ሸክም አይሸከምም፤ ምንም ጭንቀትም አይሰማም። ጌታ ሸክማችንን ተሸካሚ ነው፤ ጭንቀትን ሁሉ በእርሱ ላይ ልንጥል ይገባናል። በአጭሩ እንዲህ ይላል፦ በአንዳች አትጨነቁ፤ ልመናችሁን ብቻ ለእኔ አስታውቁ፤ እኔም ሁሉንም እከታተለዋለሁ። በአንዳች አትጨነቁ ይላል — ስለ አገልግሎታችሁም ቢሆን።

ከሁሉም በላይ ደግሞ ስለ አገልግሎታችን ይመስለኛል። በዚህ ረገድ ፈጽሞ ረዳት የለሾች ነን። ስለዚህ ብንጨነቅም እንኳ ምንም አይለውጥም። ብቁ መሆናችንን ወይም አለመሆናችንን ማሰብ ከእኛ ጋር ምን ጉዳይ አለው!

ጌታ ለሥራው ማንኛውንም መሣሪያ የመጠቀም መብት አለው። ትክክለኛው መሣሪያ መሆኑን መወሰን የመሣሪያው ስፍራ አይደለም። እርሱ ያውቃል፤ እኛንም ሊጠቀምብን ከመረጠ በእርግጥ ብቁዎች መሆን አለብን። በእውነትም ብናውቀው ኖሮ ዋናው ብቃታችን ፈጽሞ ረዳት የለሾች መሆናችን ነው። ኃይሉ ሊፈጸም የሚችለው በድካማችን ብቻ ነውና። ለዚህ አሳማኝ ምሳሌ ልሰጥህ እችላለሁ።

በአንድ ወቅት የአእምሮ ዕድገት ውስንነት ያለባቸውን ሰዎች የሚንከባከብ አንድ ተቋም ጎበኘሁ። ልጆቹ የእጅ ክብደት (ዳምቤል) ይዘው የአካል እንቅስቃሴ ሲሠሩ ተመለከትሁ። የአእምሮ ዕድገት ውስንነት ያለባቸው ሰዎች እንቅስቃሴዎቻቸውን መቆጣጠር እንደሚከብዳቸው እናውቃለን።

ብዙውን ጊዜ ጠንካሮች ናቸው፤ ነገር ግን ያንን ጕልበት የመጠቀም ችሎታ የላቸውም። ስለዚህ ብዙ ማድረግ አይችሉም። በዳምቤሉ እንቅስቃሴ ይህ ችግር በግልጽ ይታይ ነበር። ሁሉንም ዓይነት ያልተቀናጁ እንቅስቃሴዎች ያደርጉ ነበር።

አልፎ አልፎ ከሙዚቃውና ከአሰልጣኙ መመሪያ ጋር ተስማምተው ይንቀሳቀሱ ነበር፤ አብዛኛውን ጊዜ ግን ሁሉም ነገር የተዘበራረቀ ነበር።

ነገር ግን ፍጹም እንቅስቃሴ የምታደርግ አንዲት ትንሽ ልጅ አስተዋልሁ። የእንቅስቃሴዋን ስምምነት አንድም መንገራገጭ ወይም መቋረጥ አላወከውም። ምክንያቱም ከሌሎቹ የበለጠ ጕልበት ስለ ነበራት ሳይሆን ፈጽሞ ምንም ጕልበት ስላልነበራት ነው። እጆቿን በዳምቤሉ ላይ መጨበጥ ወይም ክንዶቿን ማንሣት አትችልም ነበር። አሰልጣኙ ከኋላዋ ቆሞ ሁሉን ማድረግ ነበረበት። ብልቶቿን እንደ መሣሪያ አድርጋ ለእርሱ ሰጠች፤ ኃይሉም በድካሟ ተፈጸመ። እነዚያን እንቅስቃሴዎች እንዴት እንደሚሠሩ ያውቅ ነበር። ያቀዳቸው እርሱ ነበር። ስለዚህ እርሱ ሲሠራቸው በትክክል ተሠሩ። እርሷ ራሷን ፈጽማ በእጆቹ ከመስጠት በቀር ምንም አላደረገችም፤ እርሱም ሁሉን አደረገ።

ራስን መስጠቱ የእርሷ ድርሻ ነበር፤ ኃላፊነቱ ሁሉ ግን የእርሱ ነበር። የተስማሙ እንቅስቃሴዎችን ለማድረግ የሚያስፈልገው የእርሷ ችሎታ ሳይሆን የእርሱ ብቻ ነበር። ጥያቄው የእርሷ አቅም ሳይሆን የእርሱ አቅም ነበር። ፍጹም ድካሟ ታላቅ ብርታቷ ነበር። ይህ የክርስቲያን ሕይወታችንን የሚያሳይ ከሆነ ምንም አያስደንቅም። ጳውሎስ እንዲህ ሊል ቻለ፦ «እንግዲህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ።»

ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ታላቅ ኃይሉን በእኛ አማካይነትና በውስጣችን በፍጹም ለመሥራት አንዳች እንቅፋት እስከማያገኝ ድረስ ደካማና ረዳት የለሽ በመሆኑ የማይመካ ማን ነው?

ደግሞም ሥራው የእርሱ ከሆነ ኃላፊነቱም የእርሱ ነው፤ ስለ እርሱ የምንጨነቅበት ምንም ስፍራ አይቀርልንም።

ስለ ሥራው ያለውን ሁሉ እርሱ ያውቃል፤ ሁሉንም ሊያስተዳድር ይችላል። እንግዲያስ ለምን ሁሉን ለእርሱ አትተወውም? ለምንስ እንደ ልጅ ለመያዝና ወዴት መሄድ እንዳለብህ ለመመራት አትፈቅድም? የማውቃቸው እጅግ ውጤታማ ሠራተኞች ስለ ሥራቸው ምንም ጭንቀት የላቸውም። ለውድ ጌታቸው በአደራ ይሰጡታል። እንዲመራቸው ይለምኑታል፤ የሚያስፈልጋቸውን ጥበብና ብርታት በየደቂቃው እንዲሰጣቸው ይታመኑታል።

ይህን ያህል ትልቅ ነገር በተያዘበት ሁኔታ እጅግ ግድ የለሾች ናቸው ብሎ አንድ ሰው ያስብ ይሆናል። ነገር ግን የእግዚአብሔርን የመታመን ምሥጢር ስትማር፣ ለሥራው የተሰጠ ሕይወት ያለውን ውበትና ኃይል ታያለህ። መንቀፍህን ትተዋለህ። ከእግዚአብሔር ሠራተኞች ማንም ቢሆን እርሱ ብቻ ሊሸከማቸው የሚችላቸውን ሸክሞች ወይም ኃላፊነቶች ለመሸከም እንዴት እንደሚደፍር ትደነቃለህ።

ይህ የመታመን ሕይወት ነጻ የሚያወጣን ሌሎች አንድ ሁለት የአገልግሎት እስራቶች አሉ። በዓለም ላይ ላለው ሥራ ሁሉ ተጠያቂዎች እንዳልሆንን እንረዳለን። ትእዛዛቱ ጠቅላላ መሆናቸው ቀርቶ ግላዊና ለእያንዳንዱ የተለዩ ይሆናሉ።

ጌታ ጠቅላላ የሥራ መንገድ አዘጋጅቶልን፣ በራሳችን ጥበብና ችሎታ በቻልነው መጠን እንድናልፍበት ትቶን አይሄድም። ለእያንዳንዱ ሰዓት የሚያስፈልገውን ልዩ መመሪያ በየሰዓቱ እየሰጠን ደረጃ በደረጃ ይመራናል።

በእኛ ያለው የተባረከ መንፈሱ ትእዛዙን በሚያስፈልግ ጊዜ ያሳስበናል። ስለዚህ አስቀድመን መጨነቅ አያስፈልገንም። በፊታችን ሲገለጥልን እያንዳንዱን እርምጃ ብቻ ልንወስድ፣ ጌታችንም ወደሚመራን ሁሉ ልንከተለው ይገባናል። «የደግ ሰው እርምጃዎች በእግዚአብሔር ይመራሉ»፤ መንገዱ ብቻ ሳይሆን በዚያ መንገድ ላይ ያለው እያንዳንዱ እርምጃ ጭምር። ብዙ ክርስቲያኖች የእግዚአብሔርን ትእዛዛት በአንድ ጊዜ በጅምላ እንደሚቀበሉ በመጠበቅ ይሳሳታሉ። በባቡር ላይ ለአንድ ሰው የወንጌል በራሪ ጽሑፍ እንዲሰጡ ስለ ነገራቸው፣ ሁልጊዜ ለሰው ሁሉ በራሪ ጽሑፍ መስጠት እንዳለባቸው ያስባሉ። በዚህም የማይቻል ትእዛዝ በራሳቸው ላይ ይጭናሉ።

በአንድ ወቅት አንዲት ወጣት ክርስቲያን በእግር ስትሄድ አንዲት ነፍስ አገኘች። ጌታ መልእክት እንድታደርስላት ልኳት ነበር። እርሷ ግን ይህን ያገኘችውን ሰው ሁሉ ስለ ነፍሱ እንድታነጋግር የተሰጠ ትእዛዝ አድርጋ ወሰደችው። ይህ በእርግጥ የማይቻል ነበር፤ በዚህም ምክንያት ብዙም ሳትቆይ በዚህ ጉዳይ ተስፋ ቢስ በሆነ ባርነት ውስጥ ወደቀች። ከቤት መውጣት አስፈራት። በማያቋርጥ ኀፍረት ትኖር ነበር።

በመጨረሻም ጭንቀቷን ለአንድ ወዳጇ ነገረችው። ይህ ወዳጅ፣ የእግዚአብሔር አገልጋይ፣ እንደ ተሳሳተች ነገራት። ጌታ ለእያንዳንዱ ሠራተኛ የተለየ ሥራ አለው። በሥርዓት በሚመራ ቤት ውስጥ እያንዳንዱ አገልጋይ የሌሎቹን ሥራ ለመሥራት መሞከር የለበትም። የጌታ አገልጋዮችም እንዲሁ ናቸው፤ ሁሉን እንዲያደርጉ አይገደዱም። ስለ ሥራዋ የጌታን መመሪያ እንድትፈልግ ነገራት። ማንን እንድታነጋግር እንዲያሳያት እንድትታመነው መከራት። ጌታ የራሱን በጎች እንደሚመራ አረጋገጠላት፤ በፊታቸው ይሄዳል፣ መንገድም ያዘጋጅላቸዋል።

ይህን ምክር ተከተለች። ሥራዋን በጌታ ላይ ጣለች። ውጤቱም በየዕለቱ የምትመራበት ደስ የሚያሰኝ መንገድ ሆነ።

ለጌታዋ ወደ ብዙ የተባረከ ሥራ ተመራች። ይህንን ሁሉ ያለ አንዳች ጭንቀት አደረገችው፤ እርሱ መንገዱን በፊቷ አዘጋጅቶላት ነበርና። በእግዚአብሔር መታመን ማሽኑን ከእንፋሎት ሞተር ጋር እንደ ማገናኘት ነው። ኃይሉ ያለው በማሽኑ ሳይሆን በእንፋሎቱ ነው። ማሽኑ ከሞተሩ ከተለየ ምንም አይጠቅምም። ብታገናኛቸው ግን ማሽኑ በቀላሉ ይሠራል፤ ከበስተኋላው ታላቅ ኃይል አለውና። እንዲሁም የክርስቲያን ሕይወት ቀላልና ተፈጥሮአዊ ይሆናል። በውስጥ የሚሠራው መለኮታዊ ሥራም ይገለጣል።

አብዛኞቹ ክርስቲያኖች በውጥረት ውስጥ ናቸው። ፈቃዳቸው ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር ይጋጫል። ግንኙነቱ ፍጹም አይደለም። ማሽኑን ለማንቀሳቀስ ጥረት ይጠይቃል። ግንኙነቱ ሲፈጸም ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ በሙሉ ኃይሉ በእኛ ውስጥ ሊሠራ ይችላል። ያን ጊዜ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት እንወጣለን። ለእግዚአብሔር ልጆች ወደሚሆን ክብር ነፃነት እንደርሳለን። ያለ አንዳች ፍትጊያ የሚሄድ ሕይወት እንኖራለን።

የእምነት ሕይወት ነፍስን ነጻ የሚያወጣት ሌላም የአገልግሎት ባርነት ዓይነት አለ። ይህም ከማንኛውም ክርስቲያናዊ ሥራ በኋላ ሁልጊዜ የሚከተሉትን የኋላ ማሰላሰሎች ይመለከታል። እነዚህ ራስን የማሰላሰል ሐሳቦች ሁለት ዓይነት ናቸው። ነፍስ በስኬቷ ራሷን እያመሰገነች ትታበያለች፤ ወይም በውድቀቷ ተጨንቃ ልቧ ይወድቃል።

ከእነዚህ አንዱ መምጣቱ አይቀርም። ከሁለቱ የመጀመሪያውን ይበልጥ እፈራዋለሁ፤ የኋለኛው ግን በዚያን ጊዜ የበለጠ ሥቃይ ያስከትላል። በመታመን ሕይወት ውስጥ ግን አንዳቸውም አያስቸግሩንም። ራሳችንንና ሥራችንን ለጌታ በአደራ ሰጥተናል። ሥራውን ለእርሱ ትተን ስለ ራሳችን ፈጽሞ ባለማሰብ እንረካለን።

ከዓመታት በፊት በአንድ የቆየ መጽሐፍ ውስጥ ይህን ዓረፍተ ነገር አገኘሁ፦ «አንድን ተግባር በፈጸምህ ጊዜ፣ ራስን በማመስገንም ሆነ ተስፋ በመቍረጥ፣ በምንም ዓይነት ራስን በማሰላሰል ውስጥ አትግባ። ከኋላህ ያሉትን ነገሮች ባለፉበት ቅጽበት እርሳቸው፤ ለእግዚአብሔርም ተዋቸው።» ይህ ቃል ሊነገር የማይችል ጥቅም ሰጥቶኛል። እንደ ሁልጊዜው በእነዚህ ማሰላሰሎች ውስጥ እንድገባ ፈተናው ሲመጣ፣ ወዲያውኑ ከእነርሱ እመለሳለሁ። ስለ ሥራዬ ፈጽሞ ለማሰብ እምቢ እላለሁ። ስሕተቶቹን እንዲያቃናቸውና እንደ ወደደ እንዲባርከው ሥራውን ለጌታ እተወዋለሁ።

ባጭሩ፣ ለደስተኛና ውጤታማ አገልግሎት ሥራህን ለጌታ በአደራ ስጥና በዚያው ተወው። «ጌታ ሆይ፣ ምራኝ፤ ጥበብን ስጠኝ፤ ሁሉን አዘጋጅልኝ» ብለህ ጸልየህ ከዚያ በኋላ ከጕልበትህ ተነሥተህ ሸክሙን መልሰህ አትሸከም። ራስህን ለመምራትና ለራስህ ለማዘጋጀት አትሞክር። ለጌታ ተወው፤ ለእርሱ በአደራ የሰጠኸውን ነገር ልትጨነቅበትም ሆነ ልትሰጋበት እንደማይገባህ አስታውስ። መታመንና መጨነቅ አብረው ሊሄዱ አይችሉም።

ሥራህ ሸክም ከሆነብህ ለእርሱ በአደራ ስላልሰጠኸው ነው። ለእርሱ በአደራ ብትሰጠው፣ በላይህ የሚያኖረው ቀንበር ልዝብ መሆኑን ታገኛለህ። የሚሰጥህም ሸክም ቀሊል ነው። ማቋረጫ በሌለው የሥራ ሕይወት መካከል እንኳ ለነፍስህ ዕረፍት ታገኛለህ።

ነገር ግን አንዳንዶች ይህ ትምህርት በክር የሚንቀሳቀሱ ተራ አሻንጉሊቶች ያደርገናል ይሉ ይሆናል። እኔም፦ አይደለም፤ አገልጋዮች ብቻ ያደርገናል እላለሁ። አገልጋይ ማቀድ፣ ማዘጋጀት፣ መወሰን ወይም ቍሳቍሶችን ማቅረብ የለበትም። መታዘዝ ብቻ ነው ያለበት። የቀረውን ሁሉ ማድረግ የጌታው ፈንታ ነው። አገልጋዩ ለውጤቶቹም ተጠያቂ አይደለም። ምን ውጤት እንዲገኝ እንደ ፈለገ የሚያውቅ ጌታው ብቻ ነውና፣ በውጤቶቹ ላይ ሊፈርድ የሚችልም እርሱ ብቻ ነው። አስተዋይ አገልግሎት በእርግጥ ከጌታው ዕቅዶች ጋር በልብ መተባበር አለበት። ነገር ግን ሙሉ መረዳት ሊኖር አይችልም።

ጌታው ኃላፊነቱን ወደ አገልጋዩ ሊያዛውር አይችልም። በውሱን አመለካከታችንና በታላቅ አለማወቃችን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ከመቀበል በቀር ብዙ ማድረግ አንችልም። ሙሉ በሙሉ እንረዳዋለን ብለን መጠበቅ የለብንም። ውጤቶቹን ሁሉ ለእርሱ መተው አለብን።

ላይ ላዩን ውድቀት የሚመስለው ነገር በማይታየው ወገን ብዙ ጊዜ ታላቅ ስኬት ነው። እንድናዝንና እንድንጨነቅ ለራሳችን ብንፈቅድ ሞኞች እንሆናለን። ከማልቀስ ይልቅ ልንዘምርና ደስ ሊለን ይገባል። ራስን ከማሰላሰል ሁሉ መራቅ እጅግ የተሻለ ነው። ለመልካምም ሆነ ለክፉ ስለ ራሳችን ፈጽሞ ማሰብ የለብንም።

እኛ የራሳችን ንብረት አይደለንም፤ የራሳችንም ጉዳይ አይደለንም። የእግዚአብሔር ነን። መሣሪያዎቹና ጉዳዩ ነን። እርሱ ሁልጊዜ የራሱን ጉዳይ ይከታተላል። ስለዚህ እኛንም በእርግጥ ይከታተለናል።

በአንድ ወቅት ኃይለኛ ማዕበል በተነሣ ጊዜ በመርከብ ላይ ስለ ነበረ አንድ ባሪያ ሰማሁ። ሌሎቹ ሁሉ ሲፈሩ እርሱ በደስታ ያፏጭ ነበር። በመጨረሻም አንድ ሰው መስጠም አያስፈራህምን ብሎ ጠየቀው። እርሱም ፈገግ ብሎ እንዲህ አለ፦ «እንግዲህ ምናልባት እሰጥም ይሆናል።

ነገር ግን እኔ የራሴ አይደለሁም፤ ኪሳራው የጌታዬ ብቻ ይሆናል።» ይህ ዓይነቱ አመለካከት በሥራችን ውስጥ ከብዙ ጭንቀቶች ሊጠብቀን ይችላል። ጌታችንን ለማገልገልና በእርሱ ለመታመን ፈጽመው ራሳቸውን የሰጡ ሰዎች ስብስብ ቢኖር እርሱ ምን ሊያደርግ እንደሚችል አስብ። እንደዚህ ያለ አንድ ሰው ሺህን ሊያሳድድ፣ ሁለቱም አሥር ሺህን ሊያሸሹ ይችላሉ። እግዚአብሔርን በብዙ ወይም በጥቂት ከማዳን የሚከለክለው የለምና ለእነርሱ የሚሳናቸው አንዳች ነገር አይኖርም።

እግዚአብሔር እንደዚህ ያለውን ሠራዊት ፈጥኖ ያስነሣ! አንተም ውድ አንባቢዬ፣ ዛሬ በዚህ ሠራዊት ውስጥ ተመዝገብ። ከሙታን ተለይተህ በሕይወት እንደምትኖር ራስህን ለእግዚአብሔር አቅርብ። እርሱ እንደ ወደደ የሚጠቀምበት የጽድቅ የጦር ዕቃ ይሆን ዘንድ ብልትህ ሁሉ የእርሱ ይሁን።