ፈቃድን የሚመለከቱ ችግሮች

የእግዚአብሔር ልጅ በመታመን ራሱን ፈጽሞ ለክርስቶስ ሲሰጥ፣ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር የተሰወረውን ሕይወት ደስታ ሊያውቅ ይችላል። ነገር ግን አዲስ ችግር ሊነሣ ይችላል። የመጀመሪያው ሰላምና ዕረፍት ከደበዘዘ በኋላ፣ በተሞክሮዎቹ ውስጥ ፈጽሞ ምንም እውነት እንደሌለ ይሰማዋል። እነዚያ ስሜቶች ፈጽሞ ካልመጡለት ደግሞ፣ ነገሩ እውነት ነው ብሎ ማሰቡ ግብዝ ያደረገው ይመስለዋል። እምነቱ ላይ ላዩን ብቻ፣ የከንፈር አገልግሎት ብቻ እንደ ሆነ ያስባል፤ ስለዚህም ከንቱ ነው ይላል። ራሱን መስጠቱ ከልብ የመነጨ ስላልሆነ እግዚአብሔርን ደስ ሊያሰኝ አይችልም ብሎ ያስባል።

የጌታ ነኝ ለማለት ይፈራል፤ ምናልባት እውነት ላይሆን ይችላልና። ሆኖም ይህን እጅግ ስለሚናፍቅ ሊክደውም አይችልም። ችግሩ እውነተኛና ተስፋ የሚያስቈርጥ ነው። ነገር ግን በቀላሉ ይሸነፋል። ክርስቲያኑ አዲሱን ሕይወት ሊረዳና በውስጡ መኖርን ሊማር ይገባዋል። ሰዎች «በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር የተሰወረ ሕይወት» ማለት በስሜቶች መታመን ማለት ነው ብለው ያምናሉ።

ስለዚህ ነፍስ ትኵረቷን በእነርሱ ላይ ታደርጋለች። የሚያረኩ ከሆኑ ታርፋለች፤ ካልሆኑ ግን ትታወካለች። እውነቱ ግን ይህ ነው፦ ይህ ሕይወት የሚኖረው በስሜቶች አይደለም፤ የሚኖረው በፈቃድ ነው። ስለዚህ ፈቃድ በማዕከሉ፣ ማለትም በእግዚአብሔር ፈቃድ ላይ፣ ጸንቶ እስከ ቆመ ድረስ፣ የሚለዋወጡት የስሜት ሁኔታዎች ሕይወትን አይነኩም።

ይህን ግልጽ ለማድረግ ጥቂት ማስፋት አለብኝ። ፌኔሎን በአንድ ስፍራ «ንጹሕ ሃይማኖት የሚኖረው በፈቃድ ብቻ ነው» ይላል። ይህን ሲል ፈቃድ በሰው ባሕርይ ውስጥ የሚገዛ ኃይል ነው ማለቱ ነው። ፈቃዱ በትክክል ከቀና፣ ባሕርዩ ሁሉ ከእርሱ ጋር መስማማት አለበት። ፈቃድ ስል የሰውን ምኞት ወይም ዓላማውን ማለቴ አይደለም። ማለቴ ምርጫን፣ የሚወስነውን ኃይል፣ በሰው ውስጥ ያለው ሁሉ ሊታዘዝለት የሚገባውን ንጉሥ ነው። ባጭሩ፣ ሰውየው ራሱ ነው፤ «እኔ» የምንለው፣ ራሳችን እንደ ሆነ የሚሰማን ያ ነገር ነው። አንዳንድ ጊዜ በባሕርያችን ውስጥ የሚገዙት ስሜቶች እንደ ሆኑ ይታሰባል። ነገር ግን ከተሞክሮ እንደምናውቀው በውስጣችን አንድ ነገር አለ፤ ከስሜቶቻችንና ከምኞቶቻችን በስተ ጀርባ ያለ ነው። ሁሉን የሚወስንና የሚቈጣጠር ራሱን የቻለ ማንነት ነው።

ስሜቶቻችን የእኛ ናቸው፤ እንሠቃይባቸዋለን፣ ደስም እንሰኝባቸዋለን። ነገር ግን እነርሱ ራሳችን አይደሉም። እግዚአብሔር እኛን ገንዘቡ ሊያደርገን ከሆነ፣ ወደ ማዕከላዊው ፈቃዳችን ወይም ማንነታችን መግባት አለበት። በዚያም በመንፈሱ ኃይል ከነገሠ፣ ባሕርያችን ሁሉ ለእርሱ መገዛት አለበት። ፈቃድ እንደ ሆነ ሰውም እንዲሁ ነው። ይህ እውነት እያሰብሁበት ካለው ችግር ጋር እጅግ የተያያዘ ነው። ፈቃዳችን ብዙ ጊዜ ስሜቶቻችንን ይቃወማል። በስሜቶቻችን ከታመንን ግብዞች እንደ ሆንን ሊሰማን ይችላል።

ፈቃዳችን ብቻውን የወሰነውን እውነት ነው ብለን የምናውጅ ይመስለናልና። ነገር ግን ፈቃድን ንጉሥ አድርገን ካየነው፣ ማንኛውንም ተቃውሞ ቸል እንላለን። ስሜቶች ምንም ያህል ቢያምፁ፣ የፈቃድን ውሳኔዎች እውነተኛ አድርገን እንቀበላለን።

ይህ ከባድ ርዕስ እንደ ሆነ አውቃለሁ። ነገር ግን ለእምነት ሕይወት እጅግ አስፈላጊ ነው። ስለዚህ ውድ አንባቢ ሆይ፣ እስክትረዳው ድረስ እንድትጸናበት አጥብቄ እለምንሃለሁ። አንድ ምሳሌ ሊረዳ ይችላል። አዲስ ሕይወት ለመጀመር የጓጓ አንድ ወጣት ነበረ፤ እጅግ አስተዋይም ነበረ።

ነገር ግን ለጠንካራ የመጠራጠር ልማድ ባሪያ ነበረ። ይህም ተስፋ አስቈረጠው። ለስሜቶቹ ምንም ነገር እውነት ወይም እውነተኛ አይመስልም ነበር። ይበልጥ በታገለ ቍጥር ሁሉም ነገር ይበልጥ ከእውነት የራቀ ሆነበት። ስለ ፈቃድ አንድ ምሥጢር ተነገረው። ይኸውም ለማመን ቢመርጥ፣ ፈቃዱን በማመን ወገን ላይ እንዲያቆም ነበር። ባጭሩ «ለማመን እፈቅዳለሁ! አምናለሁም!» ማለት አለበት። ስለ ስሜቶቹ መጨነቅ አያስፈልገውም፤ ውሎ አድሮ እነርሱም ይስማማሉ።

እርሱም «ምን!» አለ፤ «ምንም ነገር እውነት በማይመስለኝ ጊዜ ያንን ለማመን መምረጥ እችላለሁ ማለትህ ነው? እንዲህ ያለውስ እምነት እውነተኛ ይሆናልን?» «አዎን። የአንተ ሥራ ይህ ነው፦ በዚህ የማመን ጉዳይ ፈቃድህን በእግዚአብሔር ወገን አቁም። ይህን ብታደርግ እግዚአብሔር ገንዘቡ ያደርገዋል። ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግን በአንተ ይሠራል። ብዙም ሳይቆይ ባሕርይህን ሁሉ ለራሱ እንዳስገዛ ታገኛለህ።» መልሱም እንዲህ ነበር፦ «እንግዲያስ ይህንማ ማድረግ እችላለሁ።

ስሜቶቼን መቈጣጠር አልችልም፤ ፈቃዴን ግን መቈጣጠር እችላለሁ። መቅናት የሚያስፈልገው ፈቃዴ ብቻ ከሆነ አዲሱ ሕይወት የሚቻል ይመስላል። ፈቃዴን ለእግዚአብሔር መስጠት እችላለሁ፤ እነሆም እሰጣለሁ!» ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ስሜቶቹን ቸል አለ።

ስሜቶቹ ግብዝ ነህ ብለው ከሰሱት። ይህ ወጣት ግን ውሳኔውን አጥብቆ ያዘ። ለእያንዳንዱ ክስ በጽኑ እምነት መለሰ። ለማመን መረጠ፤ ለማመን ቈረጠ፤ አመነም። ከጥቂት ቀናት በኋላ ድል አደረገ። እያንዳንዱ ስሜትና አሳብ አሁን ለተባረከው የእግዚአብሔር መንፈስ ታላቅ ኃይል ተማርኮ ነበር። ፈቃዱን ለእግዚአብሔር ሰጥቶ ነበርና።

እምነቱን ሳይናወጥ አጥብቆ ይዞ ነበር። ሆኖም አጥብቆ የሚይዘው እውነተኛ እምነት እንደሌለው ይሰማው ነበር። አንዳንድ ጊዜ እንደሚያምን ለመናገር ብቻ ፈቃዱን ሁሉ ያሟጥጥበት ነበር፤ ነገሩ ከሕዋሳቱና ከስሜቶቹ ሁሉ ጋር እጅግ የሚቃረን ነበርና። ነገር ግን ፈቃዱ በእርግጥ ራሱ እንደ ሆነ ያውቅ ነበር። በእግዚአብሔር ወገን ካቆመው የሚችለውን ሁሉ እያደረገ ነበር። ስሜቶቹን ሊለውጥ ወይም ማንነቱን ሊገዛ የሚችል እግዚአብሔር ብቻ ነበር። ይህም እኔ ከማውቃቸው እጅግ ታላላቅ የክርስቲያን ሕይወቶች አንዱን አስገኝቷል። ይህ ሕይወት አስደናቂ ቀላልነት፣ ቀጥተኛነትና በኃጢአት ላይ ኃይል ያለበት ሕይወት ነው። ምሥጢሩ ያለው እዚህ ላይ ነው። የተግባሮቻችን ሁሉ ምንጭ የሆነው ፈቃዳችን በተፈጥሮው ሁኔታ በእኔነት ቍጥጥር ሥር ነው። እኔነትም ለጥፋታችንና ለመከራችን በእኛ ውስጥ ሲያሠራው ኖሯል። አሁን ግን እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «ከሙታን ተለይታችሁ በሕይወት እንደምትኖሩ ራሳችሁን ለእኔ አቅርቡ፤ ስለ በጎ ፈቃዴ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ እሠራለሁ።»

ራሳችንን በሰጠንበት ቅጽበት ገንዘቡ ያደርገናል። በእኛ ውስጥ «በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን» ይሠራል። «እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፥ እርሱም ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችሁ ነው። የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።» (ሮሜ 12:1-2)። ሌላ ምሳሌ እንውሰድ። ከክርስቶስ ጋር ተሰውራ የምትኖር አንዲት ሴት ታላቅ መከራ ገጠማት። በውስጧ ያለ ስሜት ሁሉ በዚያ ላይ ዓመፀ። ስሜቶቿን ንጉሥ አድርጋ ብትቈጥር ኖሮ ተስፋ በቈረጠች ነበር። እርሷ ግን ይህን የፈቃድ ምሥጢር ተምራ ነበር። በማንነቷ ማዕከል የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለራሷ እንደ መረጠች ስላወቀች፣ ስሜቶቿን ቸል አለች።

ስለ መከራው የሚመጣባትን የሚያስጨንቅ አሳብ ሁሉ ደግማ ደጋግማ «ፈቃድህ ትሁን! ፈቃድህ ትሁን!» በሚሉት ቃላት ትመልሰው ነበር። ፈቃዷን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ለማስገዛት መረጠች። ፈቃዱ ደስታዋ ሊሆን ይገባ ነበር፤ ሆኖም ነበር። በጣም አጭር ጊዜ ውስጥ አሳብ ሁሉ ተገዛ። ስሜቶቿም እንኳ በእግዚአብሔር ፈቃድ ደስ ሲላቸው አገኘች።

ደግሞም በስሜቷ እጅግ የምትወደው፣ በፈቃዷ ግን የምትጠላው፣ ዘወትር የሚከባት ኃጢአት የነበረባት አንዲት ሴት ነበረች። ስሜቶቿን መቈጣጠር እንዳለባት ታምን ነበር፤ ስለዚህ አስቀድመው ስሜቶቿ ካልተለወጡ በቀር ልታሸንፈው እንደማትችል አሰበች። ነገር ግን ስለ ፈቃድ አንድ ምሥጢር ተማረች። ተንበርክካም እንዲህ አለች፦ «ጌታ ሆይ፣ በባሕርዬ አንዱ ክፍል ይህን ኃጢአት እንደምወደው ታያለህ። በእውነተኛ ማንነቴ ግን እጠላዋለሁ። አሁንም በዚህ ጉዳይ ፈቃዴን ወደ አንተ ወገን አሻግሬ አቆማለሁ። ከእንግዲህ ወዲህ አላደርገውም። አንተ አድነኝ።»

ወዲያውኑ እግዚአብሔር ለእርሱ የሰጠችውን ፈቃድ ተረከበ፤ በእርሷም ውስጥ መሥራት ጀመረ። ከዚያም ፈቃዱ ስሜቶቿን ገዛ። ነፃ የወጣችው በውጭ ትእዛዝ ሳይሆን በውስጣዊ ኃይል እንደ ሆነ አገኘች።

የእግዚአብሔር መንፈስ በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን በእርሷ ውስጥ ይሠራ ነበር። አሁንም፣ ውድ ክርስቲያን ሆይ፣ ይህን መርሕ በችግሮችህ ላይ እንዴት እንደምትሠራበት ላሳይህ። ስሜቶችህን ማሰብ ተው፤ አገልጋዮች ብቻ ናቸው። በአንተ ውስጥ እውነተኛው ንጉሥ ፈቃድህ ነው። ስለዚህ በእርሱ ላይ አተኵር። ፈቃድህ ለእግዚአብሔር ተሰጥቷልን? በእጆቹ ውስጥ ገብቷልን? ፈቃድህ ለማመን ይወስናልን? ፈቃድህ ለመታዘዝ ይመርጣልን? እንዲህ ከሆነ በጌታ እጅ ውስጥ ነህ፤ አንተ ራስህ ለማመን ትወስናለህ፤ ለመታዘዝም ትመርጣለህ፤ ፈቃድህ ራስህ ነውና። ነገሩም ተፈጽሟል። ከእግዚአብሔር ጋር የምታደርገው ይህ ስምምነት ስሜት ሁሉ አብሮ በሚስማማበት ጊዜ እውነተኛ እንደ ሆነ ሁሉ፣ ፈቃድህ ብቻ በሚሠራበትም ጊዜ እንዲሁ እውነተኛ ነው።

ለአንተ እንደዚያ እውነተኛ መስሎ አይታይህ ይሆናል፤ በእግዚአብሔር ፊት ግን እንደዚያው እውነተኛ ነው። ይህን ምሥጢር ስታገኝ ስሜቶችህን መከታተል አያስፈልግህም። ፈቃድህ ላይ ብቻ አተኵር። ከዚያም የመጽሐፍ ቅዱስ ትእዛዛት ሁሉ የሚቻሉ ይሆኑልሃል። እነርሱም፦ ራስን ለእግዚአብሔር መስጠት፣ ሕያው መሥዋዕት መሆን፣ በክርስቶስ ማደር፣ በብርሃን መመላለስና ለእኔነት መሞት ናቸው። ፈቃድህ መሥራትና በእነዚህ ሁሉ የእግዚአብሔርን ወገን መያዝ እንደሚችል ታውቃለህ። ይህን ማድረግ ያለባቸው ስሜቶችህ ቢሆኑ ግን፣ ልትቈጣጠራቸው እንደማትችል ስለምታውቅ ተስፋ በቈረጥህ ነበር። ስለዚህ እውነተኛ እንዳልሆንህ ወይም ግብዝ እንደ ሆንህ ሲሰማህ አትጨነቅ። ይህ ስሜቶችህ ብቻ ናቸው፤ ለአንዲት ቅጽበት እንኳ ሊታሰቡ አይገባቸውም። ፈቃድህ በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ መሆኑን ብቻ አረጋግጥ። ራስህን ፈጽመህ ለሥራው ስጥ። የእርሱን ወገን ምረጥ፤ በዚያም ተወው።

እንደሚናወጥ መርከብ የሚናወጡት ስሜቶችህ ለጽኑ ጉተታ መሸነፍ አለባቸው። ይህም ራስህን ልታያይዘው የመረጥኸው የእግዚአብሔር ኃይል ነው። ስሜቶችህ ሊማረኩና ለእርሱ ታማኝነታቸውን ሊሰጡ ይገባቸዋል። እንዲህም «ፈቃዱን ሊያደርግ የሚወድ ቢኖር፥ እርሱ ይህ ትምህርት … ያውቃል» የሚለው ቃል እውነት መሆኑን ታረጋግጣለህ።

ፈቃድ በልጆች ክፍል ውስጥ እንዳለች ጠቢብ እናት ነው፤ ስሜቶች ደግሞ እንደሚንጫጩና እንደሚያለቅሱ የልጆች መንጋ ናቸው። እናቲቱ ትክክልና የተሻለ ነው ብላ የምታምንበትን አንድ የተወሰነ አካሄድ ትወስናለች። ልጆቹ በዚያ ላይ ይንጫጫሉ፤ እንደማይሆንም ያውጃሉ። እናቲቱ ግን የቤቱ እመቤት እርሷ እንደ ሆነች ስለምታውቅ ተረጋግታ ትኖራለች።

በልጆቹ ጩኸት ሳትናወጥ ልታረጋጋቸው ትሞክራለች። በመጨረሻም ልጆቹ መሸነፍና ውሳኔዋን መቀበል አለባቸው።

በዚህም ሥርዓትና ስምምነት ይጠበቃል። ነገር ግን ያች እናት ልጆቹ የቤቱ ገዦች እንደ ሆኑ ብታስብ ኖሮ ትርምስ በነገሠ ነበር። በቤተ ሰብ ሕይወት እንዲህ ያሉ ሁኔታዎች ታይተዋል! በዚህችስ ቅጽበት እንኳ ስንት ነፍሳት ግራ ተጋብተዋል? ግራ የተጋቡት ፈቃድ ሳይሆን ስሜቶች ስለሚገዙ ነው! እንግዲህ አስታውስ፤ እውነተኛ የሆነውን የሚወስነው ፈቃድህ ነው እንጂ ስሜቶችህ አይደሉም። በፈቃድህ ከመጽናት ይልቅ በስሜቶችህ በመታመን ግብዝ መሆን ይበልጥ አደገኛ ነው። ፈቃድህ በእግዚአብሔር ወገን ከሆነ ግብዝ አይደለህም። ስለዚህ የእርሱ የመሆንን የተባረከ እውነታ የራስህ አድርገህ ተቀበል። ስሜቶችህ ሌላ ነገር ሊሉ ይችላሉ፤ ነገር ግን ምንም ዋጋ የላቸውም።

በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ «ልብ» ማለት ስሜቶች ማለት እንዳልሆነ አምናለሁ፤ ፈቃድን፣ የሰውን እውነተኛ ማንነት ማለት ነው። የእግዚአብሔር ግብ ይህ «እኔ» ለእርሱ እንዲሰጥ፣ እርሱም ይህን ማዕከላዊ ሕይወት ፈጽሞ እንዲቈጣጠር ነው። እግዚአብሔር የሚፈልገው የሰውን ስሜቶች ሳይሆን ሰውየውን ራሱን ነው። ውድ አንባቢ ሆይ፣ ራስህን ሰጥተኸዋልን?

ፈቃድህን ፈጽመህ ለሥራው ሰጥተሃልን? የማንነትህን ዋና ማዕከል በእጆቹ ውስጥ ለመስጠት ትስማማለህን? እንግዲያስ የባሕርይህ የዳር ምሽጎች እንደ ፈለጉ ይጩኹ። አሁን እንኳ ከሐዋርያው ጋር እንዲህ ማለት ትችላለህ፦ «ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል፤ አሁንም በሥጋ የምኖርበት ኑሮ በወደደኝና ስለ እኔ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባለ እምነት የምኖረው ነው።»

ይህ ምዕራፍ ወደ ማተሚያ ቤት ከተላከ በኋላ፣ የፓሪሱ ፓስተር ቲ. ሞኖ የትምህርቱን አስደናቂና ተግባራዊ ምሳሌ ሰጠ። ይህም የአንድ የፕሬስቢቴሪያን አገልጋይ ተሞክሮ ነው። ፓስተሩ ይህን ለብዙ ዓመታት ጠብቆት ነበር።

ኒውበርግ፣ ሴፕቴምበር 26 ቀን 1842።

ውድ ወንድሜ ሆይ፣ — ለጌታ ከተሰጠው ጊዜዬ አንዲት ቅጽበት ወስጄ ለአገልጋዩ ለአንተ አጭር ደብዳቤ እጽፋለሁ። ፈጽሞ የጌታ እንደ ሆንን፣ እርሱም እንደ ተቀበለንና የእርሱ ብሎ እንደ ጠራን ማወቅ ጣፋጭ ነው። ሃይማኖት ይህ ነው። የራስ ባለቤትነትን መተው ነው። «ለራሴ አይደለሁም፤ በዋጋ ተገዝቻለሁ» የሚለውን አሳብ በሙሉ ልብ መቀበል ነው። ከተለያየን ወዲህ ወደ ፊት እየገሠገሥሁ ነው። ሆኖም በተሞክሮዬ የማካፍልህ አስደናቂ ነገር የለም። አስደናቂ ነገሮችን መፈለግ የተሻለ መሆኑን አላውቅም። ነገር ግን ወደ ሽልማቱ እየገሠገሥሁ፣ እግዚአብሔር ቅዱስ እንደ ሆነ ቅዱስ ለመሆን እተጋለሁ።

አንተን ለማስተማር ብቁ እንደ ሆንሁ አይሰማኝም፤ ልነግርህ የምችለው የተመራሁበትን መንገድ ብቻ ነው። ጌታ ከእያንዳንዱ ነፍስ ጋር በተለያየ መንገድ ይሠራል። የሌሎችን ተሞክሮ መቅዳት አይገባንም። ነገር ግን ንጹሕ ልብ የሚፈልጉ ሰዎች አንዳንድ ነገሮችን ማስተዋል አለባቸው። ሁሉን በግል ለእግዚአብሔር መቀደስ አለብን። ፈጽመንና ለዘላለም የእርሱ ለመሆን ከእርሱ ጋር ቃል ኪዳን መግባት አለብን። እኔ ይህን ያደረግሁት በአእምሮዬ ብቻ ነው። ልቤ ደንዳናና ጨለማ ነው፤ በኃጢአትና ባለማመን የተሞላ ነው። ምንም አይሰማኝም። የጌታ ለመሆን ቃል ኪዳን ገባሁ፤ በተቻለኝ መጠንም ሁሉን ሕያው መሥዋዕት አድርጌ በመሠዊያው ላይ አኖርሁ። ከተንበረከክሁበትም ከተነሣሁ በኋላ በስሜቴ ምንም ለውጥ እንዳልተደረገ አስተዋልሁ።

ምንም ለውጥ እንዳልተደረገ በሚያሠቃይ ሁኔታ አውቅ ነበር። ነገር ግን እንዳደረግሁት እርግጠኛ ነበርሁ። በፍጹም ቅንነቴ ራሴን ለእግዚአብሔር ለዘላለምና ፈጽሞ ቀደስሁ። ሥራው በምንም መንገድ እንደ ተፈጸመ አልቈጠርሁትም። ነገር ግን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር የተሰጠ ሕያውና ዘወትር የሚኖር መሥዋዕት ለመሆን ቃል ገባሁ። ከዚያም ይህን ለማድረግ የሚደረገው ጥረት መጣ። እግዚአብሔር እንደ ተቀበለኝና በልቤ ሊያድር እንደ ገባ ማመን እንዳለብኝ አውቅ ነበር። ይህን እንዳላመንሁ አውቅ ነበር፤ ሆኖም ላምን እመኝ ነበር። የዮሐንስን የመጀመሪያ መልእክት በብዙ ጸሎት አነበብሁ፤ እግዚአብሔር እኔን በግሌ እንደሚወደኝ ልቤን ለማረጋገጥ ጣርሁ። ልቤ በክፋት የተሞላ እንደ ሆነ ይሰማኝ ነበር።

ትዕቢትን ለማሸነፍ ወይም የምጸየፋቸውን ክፉ አሳቦች ለመመከት ምንም ኃይል የሌለኝ መሰለኝ። ነገር ግን ክርስቶስ የዲያብሎስን ሥራ እንዲያፈርስ ተገለጠ። በልቤ ያለው ኃጢአት የዲያብሎስ ሥራ ነበር። ስለዚህ እግዚአብሔር በእኔ ውስጥ እንደሚሠራ ለማመን ቻልሁ። እኔ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ የራሴን መዳን ስፈጽም፣ እርሱ መፈለግንም ማድረግንም በእኔ ሊሠራ ነበር።

ስለ አለማመን ተወቀስሁ፤ አለማመን በፈቃድ የሚደረግና የሚያስቀጣ በደል እንደ ሆነ ተረዳሁ። አለማመን አስከፊ ኃጢአት እንደ ሆነ በግልጽ አየሁ፤ የታመነውን እግዚአብሔር ሐሰተኛ ያደርገዋልና። ጌታ ዘወትር የሚከቡኝን ኃጢአቶቼን አሳየኝ። በእኔ ላይ ሠልጥነው ነበር። እነርሱም በተለይ ክርስቶስን ሳይሆን ራሴን መስበኬ ነበሩ። ከስብከትም በኋላ ራሴን በሚያስደስቱ አሳቦች እዋልል ነበር። ራሴን ባዶ ለማድረግና ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር ብቻ ለመፈለግ ቻልሁ። ሰይጣን ከዘመናት ዓለት ወደ ኋላ ሊመልሰኝ እጅግ ታገለ።

ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን፣ በያንዳንዷ ቅጽበት የምኖርበትን መንገድ አገኘሁ። ከዚያም ዕረፍትን አገኘሁ።

ላለፉት ኃጢአቶቼ ፍጹም ስርየት እንደ ሆነ በኢየሱስ ደም ታመንሁ። ፈቃዱን በገለጠልኝ መጠን ለማድረግ ተስማምቼ የወደ ፊት ሕይወቴን ለጌታ አደራ ሰጠሁ። ለጸጋ ወደ ኢየሱስ መመልከት እንዳለብኝ አየሁ። ልቤን እንዲያነጻና አሁን ከኃጢአት እንዲጠብቀኝ በእርሱ መታመን ነበረብኝ። ለአንዲት ቅጽበት ብቻ ቢሆን እንኳ በክርስቶስ ጸጋ መደገፍ እንደሚያስፈልገኝ ተሰማኝ። ጠላት ስላለፈው ወይም ስለ ወደ ፊቱ እንዲያስጨንቀኝ አልፈቀድሁለትም። በየቅጽበቱ ለዚያች ቅጽበት የሚበቃውን ስንቅ እጠባበቅ ነበር። የአብርሃም ልጅ ለመሆን ተስማማሁ፤ በስሜቶቼ ሳይሆን በእግዚአብሔር ቃል በእምነት እመላለሳለሁ። የመጽሐፍ ቅዱስ ክርስቲያን ለመሆን እሻለሁ። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ጌታ ቀድሞ በባርነት ይገዙኝ በነበሩ ኃጢአቶች ላይ የማያቋርጥ ድል ሰጥቶኛል።

በጌታና በቃሉ ደስ ይለኛል። በአገልጋይነት ሥራዬም ደስ ይለኛል፤ ኅብረቴ ከአባት ጋር ከልጁም ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ነው። በክርስቶስ ሕፃን ነኝ፤ ብዙዎች ካደረጉት ዕድገት ጋር ሲነጻጸር የእኔ ዕድገት ትንሽ እንደ ሆነ አውቃለሁ። ስሜቶቼ ይለዋወጣሉ። ነገር ግን ስሜት ሲኖረኝ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ በቃሉም እታመናለሁ።

ባዶ ሆኜ ምንም በማይሰማኝ ጊዜም እንዲሁ አደርጋለሁ። በስሜት ሳይሆን በእምነት ለመመላለስ ቃል ኪዳን ገብቻለሁ።

ጌታ በሕዝቤ መካከል ሥራውን ማነቃቃት ጀምሯል። «ጌታ ይመስገን።» ጌታ በሙላቱ ሁሉ ይሙላህ፤ የክርስቶስንም አሳብ ሁሉ ይስጥህ። ኦ፣ ታማኝ ሁን! በእግዚአብሔር ፊት ተመላለስ፥ ፍጹምም ሁን። ቃሉን ስበክ፥ በጊዜውም አለጊዜውም ጽና። ጌታ ይወድሃል። ከአንተ ጋርም ይሠራል። «እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» በሚለው የተስፋ ቃል ላይ ነፍስህን ፈጽመህ አሳርፍ።

የጦር ጓድህ፣ ዊልያም ሂል። ይህ ትምህርት የተባረከውን የመንፈስ ቅዱስን ሥራ ቸል ይላል ብለው የሚቃወሙ አንዳንዶች ይኖሩ ይሆናል።

እንደነዚህ ያሉትን ግን ሐሳቤን በሚገባ ወዳብራራሁበት ወደዚህ መጽሐፍ መግቢያ ምዕራፍ ልመልሳቸው ይገባኛል።

የምጽፈው ስለዚያ የጉዳዩ ወገን አይደለም፤ እያሰብሁበት ያለሁት በዚህ ጉዳይ ስላለው የሰው ድርሻ ነው እንጂ ስለ መንፈስ ድርሻ አይደለም። መንፈስ ቅዱስ ያለማቋረጥ በውስጡ ባይሠራ ሰው ሊያደርገው የሚችለው ሁሉ ከንቱ እንደሚሆን አውቃለሁ። እንዲህ የምጽፈው በመንፈስ ስለማምን ነው። እርሱ ሥራውን ለመሥራት የተዘጋጀ፣ ኃያልና ሁልጊዜ የሚገኝ ኃይል ነው። ነገር ግን እንደ ነፋስ ነው፤ ነፋስ ወደሚወደው ይነፍሳል፥ ድምፁንም ትሰማለህ፥ ነገር ግን ከወዴት እንደ መጣ ወዴትም እንዲሄድ አታውቅም። የመንፈስ ሥራ ከእኛ ቍጥጥርና ማስተዋል በላይ ነው።

ውጤቶቹን እናውቃለን፤ ወደ እነዚያ ውጤቶች የሚያደርሱትን በእኛ በኩል ያሉትን እርምጃዎችም እናውቃለን፤ ከዚህ በላይ ግን ምንም አናውቅም።

ሆኖም እንደ አንድ የፋብሪካ ሠራተኛ፣ ሰዎች እንዲሠሩ አጥብቀን ለማሳሰብ እንደፍራለን። እንደዚያ ሠራተኛ ከማሽኖቻቸው በስተ ጀርባ ባለ፣ እንፋሎት በተባለ በማይታይ ኃይል መታመን አለባቸው። ይህ ኃይል የማይቻለውን ሊፈጽም ይችላል። ኃያሉ መንፈስ ለእያንዳንዷ ቅጽበት ተግባር የሚያስፈልገውን ኃይል ሁልጊዜ እንደሚሰጥ እናውቃለን። እኛም ጸሐፊዎች እንደ መሆናችን፣ እንደ ማንኛውም ሌሎች ክርስቲያኖች በሙሉ ልብ «በመንፈስ ቅዱስ እናምናለን» ማለት እንደምንችል በድፍረት እንናገራለን።