እንዴት መግባት እንደሚቻል

ይህ ፈጽሞ የመታመን ሕይወት ተሞክሮ ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር የሚስማማ መሆኑን ለማስረዳት ሞክሬአለሁ። ምን እንደ ሆነም በጥቂቱ አሳይቻለሁ። ቀጣዩ ነጥብ ወደዚህ ሕይወት እንዴት መድረስና በተግባር እንዴት ማግኘት እንደሚቻል ነው። በመጀመሪያ ይህን የተባረከ ሕይወት በምንም መንገድ በጥረት እንደሚደረስበት ነገር ሳይሆን እንደሚቀበሉት ስጦታ ልንመለከተው ይገባል እላለሁ። ሠርተን ልናገኘው አንችልም፤ ተንጠላጥለን ወደ እርሱ ልንወጣ አንችልም፤ ታግለን ልናሸንፈው አንችልም፤ ልናደርግ የምንችለው መለመንና መቀበል ብቻ ነው። ይህ በክርስቶስ ኢየሱስ የሚሰጥ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው። አንድ ነገር ስጦታ ከሆነ ደግሞ ለተቀባዩ የቀረው ብቸኛ መንገድ መቀበልና ሰጪውን ማመስገን ነው። ስለ ስጦታ ፈጽሞ «የደረስሁበትን ተመልከቱ» ብለን ለማግኘት ባሳየነው ብልሃት አንመካም። ይልቁንም «ሰጪው የሰጠኝን ተመልከቱ» እንላለን፤ በሰጪው ፍቅርና ልግስናም እንመካለን።

በመዳናችን ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ደግሞ ስጦታ ነው። ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው ሰጪው እግዚአብሔር ነው፤ ተቀባዮቹ ደግሞ እኛ ነን። እጅግ የበለጸጉት ተስፋዎች ታላላቅ ነገሮችን ለሚያደርጉ የተሰጡ አይደሉም። ይልቁንም «የጸጋን ብዛትና የጽድቅን ስጦታ ብዛት የሚቀበሉ» ሰዎች ድርሻ ናቸው። ይህን ውስጣዊ ሕይወት ለማወቅ ነፍስ ተቀባይ መሆን አለባት። ይህ ሕይወት በክርስቶስ ኢየሱስ የሚሰጥ የእግዚአብሔር ስጦታ መሆኑን ፈጽማ ልትገነዘብ ይገባታል። በራሳችን ጥረትም ሆነ ሥራ ልናገኘው አንችልም። ይህም ነገሩን እጅግ ቀላል ያደርገዋል። የቀረው ጥያቄ እግዚአብሔር ይህን ስጦታ ለማን እንደሚሰጥና እንዴት እንደሚቀበሉት ብቻ ነው። መልሴ ይህ ነው፦ የሚሰጠው ፈጽማ ራሷን ለእግዚአብሔር ለቀደሰች ነፍስ ብቻ ነው። መቀበል ያለብህም በእምነት ነው።

የመጀመሪያው ነገር ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ ነው። ይህም በሕግ መንገድ አይደለም፤ ስጦታውን ለመግዛት ወይም የሚገባን ለመሆንም አይደለም። ነገር ግን እንቅፋቶችን ለማስወገድና እግዚአብሔር እንዲሰጥ መንገድ ለመክፈት ነው። ሸክላ ሠሪ ከጕብታ ጭቃ ያማረ ዕቃ ለመሥራት በጭቃው ላይ ፍጹም ሥልጣን ሊኖረው ይገባል። ጭቃው ምንም ሳይቃወም በእጆቹ ውስጥ ዝም ብሎ መተኛት አለበት። ነፍስም ለእግዚአብሔር ክብር የሚሆን ዕቃ እንድትሆን «የተቀደሰም ለጌታውም የሚጠቅም ለበጎም ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ» መሆን አለባት። ፈጽማ ራሷን ለእርሱ መስጠትና ሳትቃወም በእጆቹ ውስጥ መኖር አለባት። ይህ ገና በመጀመሪያ እይታ ግልጽ ነው።

አንድ ጊዜ ለአንድ የሆስፒታል ሐኪም ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ ምን ማለት እንደ ሆነና ለምን እንደሚያስፈልግ ላስረዳው ሞከርሁ። እርሱ ግን ሊገባው ያልቻለ መሰለ። በመጨረሻም እንዲህ አልሁት፦ «ሕሙማንን ስትጐበኝ አንድ ሰው አግኝተህ እንድትፈውሰው ይለምንሃል እንበል። ነገር ግን የሕመሙን ምልክቶች ሁሉ አይነግርህም፤ የምትሰጠውንም መድኃኒት አይወስድም።

እንዲህም ይልሃል፦ ‹በአንዳንድ ነገሮች፣ መልካም መስሎ እስከ ታየኝ ድረስ፣ መመሪያዎችህን ለመከተል ፈቃደኛ ነኝ። በሌሎች ጉዳዮች ግን የራሴን ፍርድ መከተል እመርጣለሁ።› ታዲያ ምን ታደርጋለህ?» ብዬ ጠየቅሁት።

«ምን አደርጋለሁ?» ብሎ በቍጣ መለሰ፤ «ምን አደርጋለሁ! እንዲህ ያለውን ሰው ቶሎ ብዬ ለራሱ እተወዋለሁ።» ቀጥሎም «በእርግጥ» አለ፤ «ምንም ላደርግለት አልችልም። መመሪያዎቼን መታዘዝ አለበት።» «እንግዲያው ሕሙማን እንዲፈወሱ ሐኪሞችን መታዘዝ አለባቸው ማለት ነው?» «ያለ አንዳች ጥያቄ መታዘዝ አለባቸው!» ብሎ አጽንቶ መለሰ። እኔም ቀጠልሁና «ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ ማለት ይህ ነው» አልሁት። «እግዚአብሔር ጉዳዩን በሙሉ ምንም ሳይቀር ሊይዘው ይገባል። መመሪያዎቹም ያለ አንዳች ጥያቄ መፈጸም አለባቸው።» እርሱም «ገባኝ» ብሎ ጮኸ፤ — «ገባኝ! አደርገዋለሁም። ከእንግዲህ ወዲህ እግዚአብሔር በእኔ ላይ እንደ ፈቃዱ ሊያደርግ ይገባዋል።»

አንዳንዶች «ፈጽሞ ራስን መስጠት» የተሻለ ቃል ነው ብለው ያስቡ ይሆናል። የትኛውንም ቃል ብንጠቀም ግን የምንለው ራስን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር መስጠትን ነው። መንፈሳችንን፣ ነፍሳችንንና ሥጋችንን ለእርሱ እንሰጣለን። እንደ ወደደው ያደርግብን ዘንድ እንሻለን። የነፍሳችን ቋንቋ በነገር ሁሉ «ፈቃድህ ትሁን» የሚል እንዲሆን ማለታችን ነው። ምርጫን ሁሉ መተው ማለታችን ነው።

የማያወላውል የመታዘዝ ሕይወት ማለታችን ነው። እግዚአብሔርን ለማያውቅ ነፍስ ይህ ከባድ ሊመስል ይችላል። እርሱን ለሚያውቁት ግን ከሕይወቶች ሁሉ እጅግ ደስተኛውና እጅግ ዕረፍት የሞላበት ሕይወት ነው። እርሱ አባታችን ነው። ይወደናል፤ የሚበጀንንም ያውቃል። ስለዚህ ሁኔታው ምንም ቢሆን፣ ፈቃዱ ወደ እኛ ሊመጣ ከሚችለው ነገር ሁሉ እጅግ የተባረከ ነው። ሰይጣን የቤተ ክርስቲያንን ዓይኖች ለዚህ ሐቅ እንዴት ሊያሳውር እንደ ቻለ አይገባኝም። ነገር ግን የእግዚአብሔር ልጆች ከምንም ነገር በላይ ፈቃዱን የሚፈሩ ይመስላል። ያ ተወዳጅና ሊወደድ የሚገባው ፈቃዱ ግን ለነፍሳቸው መልካምን ብቻ ያስባል። ቸርነትን፣ ምሕረትንና ታላላቅ በረከቶችን ያመጣል።

የእግዚአብሔር ፈቃድ ያለውን የማይመረመር ጣፋጭነት ለሰው ሁሉ ማሳየት ብችል እንዴት ደስ ባለኝ! ሰማይ ወሰን የሌለው የብፅዕና ስፍራ ነው። በዚያ ፈቃዱ ፍጹም ሆኖ ይፈጸማል። ፈቃዱ በሕይወታችን በተፈጸመ መጠን ሕይወታችንም የዚህ ብፅዕና ተካፋይ ይሆናል።

እርሱ ይወደናል፣ አዎን ይወደናል፤ የፍቅር ፈቃድ ደግሞ ለሚወደው ሁልጊዜ በረከት ነው። ከእኛ አንዳንዶቻችን ፍቅርን እናውቃለን።

ብንችል ኖሮ የምንወዳቸውን እንባርካቸው ነበር። ለእነርሱ ያለንን ምኞት የመፈጸም ኃይል ቢኖረን፣ በሕይወት ውስጥ ያለውን መልካምና ያማረ ነገር ሁሉ እናዘንብላቸው ነበር።

ፍቅር በእኛ ዘንድ እንዲህ ከሆነ፣ ራሱ ፍቅር በሆነው በአምላካችን ዘንድማ ምን ያህል ይበልጥ እንዲህ ይሆን!

የፍቅሩን ጥልቀት ለአንዲት አፍታ እንኳ ብናይ ኖሮ፣ ፈቃዱን እንደ ታላቅ መዝገባችን ለማቀፍ በሮጥን ነበር። ለእንዲህ ያለ መብት በደስታና በምስጋና ተሞልተን ራሳችንን ፈጽመን ለፈቃዱ በሰጠን ነበር።

ብዙ ክርስቲያኖች በሰማይ ያለው አባታቸው ሊያስጨንቃቸውና በረከቶቻቸውን ሊወስድባቸው የሚፈልግ ይመስላቸዋል።

ምስኪን ነፍሳት! በራሳቸው ፈቃድ አጥብቀው ከተጣበቁ ይህን እንዳያደርግ ሊያግዱት የሚችሉ ይመስላቸዋል። እነዚህን ቃላት ስጽፍ አፍራለሁ፤ ነገር ግን በመቶዎች የሚቈጠሩ ሕይወቶችን መራራ እያደረገ ያለውን ሐቅ ልንጋፈጠው ይገባል።

አንዲት ክርስቲያን ሴት በዚህ ስሜት ተይዛ ሳለች «ፈቃድህ ትሁን» ማለት ምን ያህል እንደ ከበዳትና ይህን ለማለት ምን ያህል እንደምትፈራ ለአንዲት ወዳጇ ነገረቻት። ይህች ሴት የአንድ ብቻ ትንሽ ልጅ እናት ነበረች፤ ልጁም የታላቅ ሀብት ወራሽና የልቧ ጣዖት ነበር። ጭንቀቷን ካካፈለቻት በኋላ ወዳጇ እንዲህ አለቻት፦ «ትንሹ ቻርሊሽ ነገ እየሮጠ ወደ አንቺ ቢመጣና እንዲህ ቢልሽ፦ ‹እማዬ፣ ከአሁን ጀምሮ በእኔ ላይ የፈለግሽውን እንድታደርጊ ወስኛለሁ።

ሁልጊዜ እታዘዝሻለሁ። ለእኔ የሚበጀኝ መስሎ የታየሽን እንድታደርጊልኝ እፈልጋለሁ።

እንደምትወጂኝ አውቃለሁ፤ በፍቅርሽም እታመናለሁ።› ታዲያ በእርሱ ላይ ምን ይሰማሽ ነበር? በልብሽ ‹አሃ፣ እንግዲህ ቻርሊን የማስጨንቅበት አጋጣሚ አገኘሁ!

ደስታዎቹን ሁሉ እወስድበታለሁ፤ ሕይወቱንም ማግኘት በምችለው ከባድና የማያስደስት ነገር ሁሉ እሞላዋለሁ። እጅግ ከባባድ የሆኑትን ነገሮች እንዲያደርግ አስገድደዋለሁ። ከዚያም የማይቻሉ ልዩ ልዩ ትእዛዛትን እሰጠዋለሁ› ትያለሽን?» የተቈጣችውም እናት «ኧረ በፍጹም፣ በፍጹም፣ በፍጹም!» ብላ ጮኸች። «እንደማላደርግ ታውቂያለሽ። አቅፌ በልቤ አስጠጋዋለሁ፤ በመሳምም እሸፍነዋለሁ። ሕይወቱንም እጅግ ጣፋጭና መልካም በሆኑ ነገሮች እሞላዋለሁ።» ወዳጇም «ታዲያ አንቺ ከእግዚአብሔር ይልቅ ርኅሩኅና አፍቃሪ ነሽን?» ብላ ጠየቀቻት። እርሷም «ኧረ አይደለሁም» ብላ መለሰች። «ስሕተቴ ገባኝ። ቻርሊዬ ለእኔ ይህን ለማለት እንዲፈራ እንደማልፈልግ ሁሉ፣ እኔም ከእንግዲህ ለሰማዩ አባቴ ‹ፈቃድህ ትሁን› ለማለት አልፈራም።»

ከጤና ወይም ከወዳጆች ወይም ከገንዘብ ወይም ከዝና ወይም ከምቾት ወይም ከብልጽግና ይልቅ ሊሰገድለት የሚገባው የአምላካችን ፈቃድ ይሻላል፤ ይጣፍጣልም። የጨለማውን ሰዓታት በመለኮታዊ የክብር ብርሃን ያደምቃል። እጅግ በጨለመው መንገድ ላይም ደማቅ የፀሐይ ብርሃን ያፈሳል። ፈቃዱን መንግሥቱ ያደረገ ሰው ሁልጊዜ ይነግሣል፤ ምንም ነገር አይበላሽበትም። የከበረ መብት በፊትህ እየተከፈተ ነው። በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ወደ ተሰወረው ሕይወት ለመግባት የመጀመሪያው እርምጃ ራስን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር መቀደስ ነው። ይህን እንደ ከባድና ጨካኝ ጥያቄ እንድትመለከተው አልፈቅድልህም። በደስታ፣ በምስጋናና በጕጕት ልታደርገው ይገባሃል። እኔ ራስን ለእግዚአብሔር የመቀደስ የመብት ወገን ወደምለው ልትገባ ይገባሃል። ከተባረከ ተሞክሮ ተነሥቼ አረጋግጥልሃለሁ፤ ልታገኘው ከምትችለው ስፍራ ሁሉ እጅግ ደስተኛው ስፍራ ይህ ነው።

ቀጥሎ የሚመጣው ነገር እምነት ነው። ማንኛውንም ስጦታ ለመቀበል እምነት የግድ አስፈላጊ ነው። ወዳጆቻችን አንድን ነገር ሙሉ በሙሉ ሊሰጡን ይችላሉ፤ ነገር ግን እንደ ሰጡን እስክናምንና የእኛ መሆኑን እስክንይዝ ድረስ የእኛ አይሆንም። ይህም በተለይ ፍጹም አእምሯዊ ወይም መንፈሳዊ ለሆኑ ስጦታዎች እውነት ነው። ሌላ ሰው ያለ ወሰን ሊወደን ይችላል፤ ነገር ግን ይህን እስክናምን ድረስ ፍቅሩ ፈጽሞ የእኛ አይሆንም። ብዙዎቹ ክርስቲያኖች ስለ ኃጢአታቸው ይቅርታ ይህን የሚያውቁ ይመስለኛል።

የኢየሱስ የኃጢአት ይቅርታ ስብከት ለዘላለም ሊቀጥል ይችል እንደ ነበር ያውቃሉ፤ ነገር ግን ይቅርታውን እስኪይዙ ድረስ ፈጽሞ የእነርሱ አይሆንም ነበር። አስቀድመው ማመን ነበረባቸው። ክርስቲያናዊውን ሕይወት በመኖር ውስጥ ግን ይህን ይዘነጉታል። በእምነት ከዳኑ በኋላ አሁን በሥራ መኖር እንዳለባቸው ያስባሉ። መቀበላቸውን ከመቀጠል ይልቅ አሁን ማድረግ መጀመር እንዳለባቸው ያስባሉ። ስለዚህ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ወደ ተሰወረው ሕይወት የሚገባው በእምነት ነው ብለን የምንናገረው ነገር ፈጽሞ ሊገባቸው የማይችል ይመስላቸዋል።

ሆኖም «ጌታን ክርስቶስ ኢየሱስን እንደ ተቀበልነው እንዲሁ በእርሱ ልንመላለስ ይገባናል» ተብሎ በግልጽ ተነግሯል። እርሱን የተቀበልነው በእምነት፣ በእምነት ብቻ ነው፤ እንዲሁም በእርሱ የምንመላለሰው በእምነት፣ በእምነት ብቻ ነው። በዚህ በተሰወረ ሕይወት ውስጥ ያለን እምነት ከጨለማው መንግሥት ወደ እግዚአብሔር ልጅ ያሻገረን ያው እምነት ነው፤ የሚደገፈው ግን በሌላ ነገር ላይ ነው። ያን ጊዜ ኢየሱስ ከኃጢአት በደል የሚያድነን አዳኛችን እንደ ሆነ አመንን፤ በእምነታችንም እንዲሁ ሆነልን። አሁን ደግሞ ከኃጢአት ኃይል የሚያድነን አዳኛችን እንደ ሆነ ልናምን ይገባናል፤ በእምነታችንም እንዲሁ ይሆንልናል። ለመጽደቃችን በእርሱ ታመንን፤ መጽደቅም የእኛ ሆነ። አሁን ደግሞ ለቅድስናችን በእርሱ ልንታመን ይገባናል፤ ቅድስናም ደግሞ የእኛ ይሆናል። ያን ጊዜ ወደፊት ከሚመጣው የኃጢአታችን ቅጣት የሚያድነን አዳኝ አድርገን ተቀበልነው። አሁን ደግሞ አሁን ካለው የኃጢአታችን ባርነት የሚያድነን አዳኝ አድርገን ልንቀበለው ይገባናል።

ያን ጊዜ ቤዛችን ነበር፤ አሁን ደግሞ ሕይወታችን ሊሆን ነው። ያን ጊዜ ከጕድጓድ አወጣን፤ አሁን ደግሞ ከራሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ ሊያስቀምጠን ነው። ይህን የምለው በተሞክሮም በተግባርም ባለው ማስረጃ ላይ ተመሥርቼ ነው።

በሥነ መለኮትና በሕግ አንጻር እያንዳንዱ አማኝ በተለወጠ ጊዜ ሁሉን ነገር እንዳገኘ አውቃለሁ። በተሞክሮ ግን በእምነት የራሱ መሆኑን እስኪይዝ ድረስ ምንም ነገር የእርሱ አይደለም። «ለሙሴ እንደ ተናገርሁት፣ የእግራችሁ ጫማ የሚረግጠውን ስፍራ ሁሉ ሰጥቻችኋለሁ።» (ኢያሱ 1:3)። «በክርስቶስ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ የባረከን የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ይባረክ።» (ኤፌሶን 1:3)። ነገር ግን በእነዚህ እስክናምን ድረስ የእኛ አይደሉም። ሁልጊዜ ወሰኑም ሥርዓቱም «እንደ እምነታችን» የሚለው ነው።

ነገር ግን የምናገርለት ይህ እምነት የአሁን እምነት መሆን አለበት። ሰዎች በወደፊት ጊዜ የሚያምኑት እምነት ምንም ዋጋ የለውም። አንድ ሰው ወደፊት በሆነ ጊዜ ኃጢአቱ ይቅር እንደሚባልለት ለዘላለም ሊያምን ይችላል፤ ሰላምን ግን ፈጽሞ አያገኝም። አዲሱን ሕይወት መኖር ከመቻሉ በፊት በአሁኑ ጊዜ ወደ ቆመ እምነት መምጣትና በእምነት «ኃጢአቴ አሁን ይቅር ተብሎልኛል» ማለት አለበት። እንዲሁም ወደፊት ከኃጢአት መዳንን የሚጠብቅ እምነት ማንንም ነፍስ ወደምንገልጸው ሕይወት አያስገባም። ጠላት በዚህ በወደፊቱ እምነት እጅግ ደስ ይለዋል፤ ምንም ውጤት ማምጣት የማይችል ኃይል የሌለው መሆኑን ያውቃልና።

ነገር ግን አንድ አማኝ ከኃይሉ ነጻ መሆኑን በእምነት ሲይዝ ይንቀጠቀጣል፤ ይሸሻልም። ባጭሩ፣ ወደዚህ የተባረከ የዕረፍትና የድል ሕይወት ለመግባት ሁለት እርምጃዎችን መውሰድ አለብህ። አንደኛ፣ ሁሉን ትተህ ራስህን ፈጽመህ ስጥ።

ሁለተኛ፣ ፍጹም እምነት ይኑርህ።

ችግሮችህ ምንም ቢሆኑ እነዚህ ሁለት እርምጃዎች ይረዱሃል። ብትወስዳቸውና ብትጸናባቸው ወደ ተሻለ የክርስቲያን ሕይወት ይመሩሃል። በዚህ እርግጠኛ ልትሆን ትችላለህ። ሌላውን ሁሉ ወደ ጎን ትተህ በእነዚህ በሁለቱ ነጥቦች ላይ ብታተኩር ዕድገትህ ፈጣን ይሆናል። አሁን ይቻላል ብለህ ከምታስበው ይልቅ ፈጥነህ ነፍስህ ወደምትመኘው ወደብ ትደርሳለህ።

ስሕተት እንዳይኖር እርምጃዎቹን ልድገማቸውን? አንተ የእግዚአብሔር ልጅ ነህ፤ እርሱን ደስ ልታሰኘውም ትናፍቃለህ።

ውድ አዳኝህን ትወደዋለህ፤ እርሱን የሚያሳዝነው ኃጢአት አንገሽግሾሃል፤ ሰልችቶሃልም። ከኃይሉ የሚያድንህን ሰው ትናፍቃለህ። የሞከርኸው ሁሉ አልተሳካም። አሁን በተስፋ መቍረጥ ውስጥ ሆነህ፣ እነዚህ ደስተኛ ሰዎች እንደሚሉት ጌታ ሊያድንህ ይችል እንደ ሆነና ያድንህ እንደ ሆነ ታስባለህ። እንደሚችል በነፍስህ ታውቃለህ። ከጠላቶችህ ሁሉ ሊያድንህ የእርሱ ዓላማ ነው።

እንግዲያው በእርሱ ታመን። ጉዳይህን ለእርሱ በአደራ ስጥ። ሌላውን ሁሉ ትተህ ራስህን ፈጽመህ ስጥ፤ እንደሚቀበለውም እመን። እርሱ ማን እንደ ሆነና ምን እንደ ተናገረ ስለምታውቅ፣ አሁን ፍጹም መዳንን እንደሚሰጥህ በእምነት ያዝ። መጀመሪያ ላይ ከኃጢአት በደል ነጻ እንዳወጣህ ያመንኸው እርሱ ስለ ተናገረ ነው። አሁን ደግሞ ከኃጢአት ኃይል ነጻ እንደሚያወጣህ እመን፤ እርሱ ይህን ይላልና። እምነትህ አሁን በክርስቶስ ያለውን አዲስ ኃይል ይያዝ። እርሱን ስለ አንተ የሞተ አዳኝ አድርገህ ታምነኸዋል፤ አሁን ደግሞ ሕያው አዳኝህ አድርገህ ታመነው። ከሚመጣው ቅጣት ሊያድንህ እንደ መጣ ሁሉ፣ አሁን ካለህበት ባርነትም ሊያድንህ አልመጣምን? ኃጢአትህን ሊሸከምልህ እንደ መጣ ሁሉ፣ ሕይወቱን በውስጥህ ሊኖር መጥቷል።

በሁለቱም ሁኔታዎች አንተ ፈጽመህ አቅመ ቢስ ነህ። ራስህን ከኃጢአትህ ማንጻት እንደማትችል ሁሉ፣ አሁን ተግባራዊ ጽድቅንም በራስህ ልታገኝ አትችልም። ሁለቱንም ሊያደርግልህ የሚገባው ክርስቶስ፣ ክርስቶስ ብቻ ነው።

የአንተ ድርሻ ጉዳዩን ለእርሱ መስጠትና ከዚያም እንደሚያደርገው ማመን ነው።

አሁን የታወቀች አንዲት ሴት በታላቅ ጨለማ ውስጥ ሳለች ወደዚህ ሕይወት ለመግባት ፈለገች። ልትረዳት ለምትሞክር ወዳጇም እንዲህ አለቻት፦ «ሁላችሁም ‹ራስሽን ፈጽመሽ ስጪ፤ ታመኚም› ትላላችሁ። እኔ ግን እንዴት እንደ ሆነ አላውቅም። አንቺ እንዴት እንደምታደርጊው አይ ዘንድ ጮክ ብለሽ ብታደርጊው ደስ ይለኛል።» ወዳጇም «ጮክ ብዬ ላድርግልሽን?» አለቻት።

«ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ በክርስቲያናዊ ሕይወቴ ካሉብኝ ጭንቀቶችና መከራዎች ሁሉ ልታድነኝ ትችላለህ፤ ታድነኝማለህ። ነጻ ልታወጣኝ ሞተሃል፤ ወደፊት ሳይሆን አሁን፣ እዚሁ። ከሰይጣን ይልቅ ብርቱ ነህ። በድካሜ ውስጥ እንኳ በወጥመዶቹ ከመውደቅ ወይም እርሱን ከመታዘዝ ልትጠብቀኝ ትችላለህ። ጌታ ሆይ፣ እንድትጠብቀኝ በአንተ እታመናለሁ። ራሴን በራሴ ለመጠበቅ ሞክሬ አልተሳካልኝም፤ ክፉኛም ወድቄአለሁ። ፈጽሞ አቅመ ቢስ ነኝ፤ ስለዚህ አሁን በአንተ እታመናለሁ። ራሴን ለአንተ እሰጣለሁ፤ ምንም አላስቀርም። ሥጋዬን፣ ነፍሴንና መንፈሴን፣ እንደ ዋጋ ቢስ ጕብታ ጭቃ ራሴን አቀርባለሁ። ፍቅርህና ጥበብህ የሚመርጡትን ሁሉ አድርገኝ። አሁንም የአንተ ነኝ።

ያቀረብሁትን ትቀበላለህ። ኃይልህ ደካማውንና ሰነፉን ልቤን ይዞታል። ስለ በጎ ፈቃድህ መፈለግንም ማድረግንም በእኔ መሥራት ጀምረሃል። ፈጽሜ በአንተ እታመናለሁ፤ አሁንም እታመናለሁ!» ይህን እርምጃ ለመውሰድ ትፈራለህን? በጣም ድንገተኛ፣ በጨለማ ውስጥ እንደ መዝለል ያለ ይመስልሃልን? የእምነት እርምጃዎች ሁልጊዜ «ባዶ በሚመስለው ላይ ይወድቃሉ፤ ከሥሩ ግን ዓለቱን ያገኛሉ» የሚለውን አታውቅምን? አንድ ሰው በገመድ ወደ አንድ የውኃ ጕድጓድ መውረድ ነበረበት፤ ብዙ ርቀት ከወረደ በኋላ ገመዱ አጭር መሆኑን ባወቀ ጊዜ እጅግ ደነገጠ። የገመዱ መጨረሻ ደርሶ ነበር፤ እርሱ እንደ ገመተውም ከጕድጓዱ ወለል ገና ሠላሳ ጫማ ያህል ይርቅ ነበር። ምን እንደሚያደርግ አላወቀም። በገመዱ ተንጠላጥሎ ለመውጣት ብርታትም ብልሃትም አልነበረውም፤ ቢለቅ ደግሞ ተፈጥፍጦ የሚደቅቅ መሰለው።

ክንዶቹ መዛል ጀመሩ። ለቅቆ የሚመጣበትን ለመቀበል ወሰነ። ለጥፋት ራሱን አሳልፎ ሰጥቶ የያዘውን ለቀቀ። ወደቀ! እስከ ጕድጓዱ ወለል የነበረው ርቀት — ሦስት ኢንች ብቻ ነበር! እግሮችህ «ከሥሩ ያለውን ዓለት» የሚነኩ ከሆነ፣ የያዝኸውን ሁሉ ለቅቀህ ወደ እግዚአብሔር መውደቅ አለብህ። ሌላ መንገድ የለምና።

ይህንንም አሁን ማድረግህ ከወራትና እንዲያውም ከዓመታት ውጥረትና ድካም ሊያድንህ ይችላል። በእንግሊዝ አገር ባሉት ጥንታውያን ግንቦች ሁሉ ውስጥ መጠበቂያ የሚባል ስፍራ ነበር። ይህም የግንቡ እጅግ ጠንካራውና በሚገባ የተጠበቀው ስፍራ ነበር። በአደጋ ጊዜ ደካሞችንና አቅመ ቢሶችን ይሰውር ነበር። ጠላት በከበበው ግንብ ውስጥ የምትገኝ ፈሪና አቅመ ቢስ ሴት ብትሆን ኖሮ፣ በዚያ ለመሸሸግ ትደፍር ነበርን?

ይህን ለማድረግ ትፈራ ነበርን? እኛስ በመለኮታዊው ጠባቂያችን የመጠበቅ ኃይል ውስጥ ለመሸሸግ ልንፈራ ይገባናልን?

እርሱ አይተኛም አያንቀላፋምም። መውጣታችንንና መግባታችንን ከዛሬ ጀምሮ እስከ ዘላለም ድረስ ሊጠብቅ ተስፋ ሰጥቷል።