የሕይወቱ ትርጓሜ

ባለፈው ምዕራፍ ከፍ ያለው የክርስቲያን ሕይወት በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የተመሠረተ ነውን የሚለውን ጥያቄ እልባት ለመስጠት ሞከርሁ። ይህን ሕይወት በተሻለ የምገልጸው «በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር የተሰወረ ሕይወት» ብዬ ነው። ስለዚህ አሁን ጉዳዩ እልባት እንዳገኘ እቈጥረዋለሁ። ቅዱሳት መጻሕፍት ለኢየሱስ አማኞች ፍጹም የዕረፍት ሕይወትን ተስፋ ይሰጣሉ። ይህም ከተለመደው የክርስቲያን ተሞክሮ በላይ የሆነ የማያቋርጥ ድል ይሆናል። ከኃጢአታችን በደል እንደሚያድነን ሁሉ ከኃጢአታችን ኃይልም ሊያድነን የሚችል አዳኝን ያቀርቡልናል።

ቀጥሎ የምንመለከተው ነጥብ ይህ የተሰወረ ሕይወት ምንድር ነው የሚለው ነው። ከሌሎች የክርስቲያን ተሞክሮዎችስ የሚለየው እንዴት ነው? ትርጕሙ ሁሉን ነገር ራሳችን ለማድረግ ከመሞከር ይልቅ ጌታ ጉዳዮቻችንን እንዲያስተዳድርና ሸክሞቻችንን እንዲሸከም መፍቀድ ነው። አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ከባድ ሸክም ተሸክሞ በመንገድ ላይ በድካም እንደሚጓዝ ሰው ናቸው። አንድ ጋሪ ደረሰበት፤ ነጂውም በደግነት ሊረዳው ፈለገ። ሰውየውም ግብዣውን በታላቅ ደስታ ተቀበለ። ነገር ግን ከተቀመጠ በኋላ ሸክሙ አጐበጠው፤ አሁንም በትከሻው ላይ ተሸክሞት ነበርና። ደግ ልብ ያለው ነጂም «ሸክምህን ለምን አታወርደውም?» ብሎ ጠየቀው። ሰውየውም «ኧረ!» ብሎ መለሰ፤ «አንተ እኔን እንድትሸከመኝ መለመኔ ራሱ ከአቅም በላይ እንደ ሆነ ይሰማኛል፤ ሸክሜንም ደግሞ እንድትሸከምልኝ መፍቀድማ ፈጽሞ ላስበው አልችልም።»

ራሳቸውን ለጌታ ኢየሱስ በአደራ የሰጡ ክርስቲያኖች አሁንም ሸክሞቻቸውን ይሸከማሉ። በጕዟቸውም ብዙ ጊዜ ይደክማሉ፤ ሸክማቸውም ይከብዳቸዋል። «ሸክሞች» ስል መንፈሳዊም ይሁን ምድራዊ የሚያስጨንቀንን ማንኛውንም ነገር ማለቴ ነው።

በመጀመሪያ ደረጃ ራሳችንን ማለቴ ነው። በሕይወት ልንሸከመው ያለብን ትልቁ ሸክም እኔነት ነው። ልናስተዳድረው ያለብን እጅግ አስቸጋሪው ነገር እኔነት ነው። ዕለታዊ ኑሮአችን፣ ስሜቶቻችን፣ የየራሳችን ጕድለቶችና ምኞቶች ከሁሉ በላይ ያስጨንቁናል።

ብዙ ጊዜም ወደ ባርነትና ወደ ጨለማ ይመሩናል።

ስለዚህ ሸክሞችህን ስታወርድ፣ በመጀመሪያ ልታስወግደው የሚገባህ ሸክም ራስህ ነህ። ውስጣዊ ማንነትህን ለእግዚአብሔር አሳልፈህ ልትሰጥ ይገባሃል። ይህም ፈተናዎችህን፣ ጠባይህንና ስሜቶችህን ይጨምራል። ከዚያም እዚያው ተዋቸው። እርሱ ፈጥሮሃል፤ ስለዚህ ይረዳሃል፤ እንዴት እንደሚያስተዳድርህም ያውቃል፤ አንተም ይህን እንዲያደርግ በእርሱ ልትታመን ይገባሃል።

እንዲህ በለው፦ «ጌታ ሆይ፣ እነሆ ራሴን ፈጽሜ ለአንተ እሰጣለሁ። ራሴን ለማስተዳደርና መሆን እንዳለብኝ የማውቀውን ዓይነት ሰው ራሴን ለማድረግ ያሰብሁትን መንገድ ሁሉ ሞክሬአለሁ፤ ነገር ግን ሁልጊዜ ወድቄአለሁ።

አሁን ለአንተ አሳልፌ እሰጠዋለሁ። እባክህ ፈጽመህ ውረሰኝ። በጎ ፈቃድህ የሚወደውን ሁሉ በእኔ ውስጥ ሥራ። ለአንተ መልካም መስሎ የሚታይህን ዓይነት ዕቃ አድርገህ ቅረጸኝ፣ አበጀኝም። ራሴን በእጅህ እተዋለሁ። እንደ ተስፋ ቃልህ ለክብርህ የሚሆን ዕቃ እንደምታደርገኝ አምናለሁ፤ ‹የተቀደሰም ለጌታውም የሚጠቅም ለበጎም ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ› ዕቃ።» አሁንም ፈጽመህ በእርሱ በመታመን ልታርፍ ይገባሃል። ቀጥሎም ሌላውን ሸክም ሁሉ ልታወርድ ይገባሃል፦ ጤንነትህን፣ መልካም ስምህን፣ የክርስትና ሥራህን፣ ቤቶችህን፣ ልጆችህን፣ ንግድህንና አገልጋዮችህን፤ ውስጣዊም ይሁን ውጫዊ የሚመለከትህን ነገር ሁሉ።

ክርስቲያኖች ሁልጊዜ ነፍሳቸውን ለዘላለም ለጌታ በአደራ ይሰጣሉ። ራሳቸውን መጠበቅ እንደማይችሉ ያለ ጥርጥር ያውቃሉ። የዚህን ሕይወት ጉዳዮች ግን በገዛ እጃቸው ይይዛሉ። በግልጽ ባይናገሩትም በልባቸው ባለ ስሜት ሊሸከሟቸው ይሞክራሉ፤ ይኸውም ጌታ እነርሱን እንዲሸከም መጠየቅ ራሱ ብዙ ነው፤ ሸክማቸውንም ደግሞ እንዲሸከምላቸው ሊጠይቁት ፈጽሞ አያስቡም የሚል ስሜት ነው።

ከባድ ምድራዊ ሸክም የነበረባትን አንዲት ክርስቲያን ሴት አውቅ ነበር። ሸክሙ እንቅልፏንና የምግብ ፍላጎቷን ወሰደባት፤ ጤንነቷም ከዚሁ የተነሣ ሊቃወስ የሚችልበት አደጋ ነበር። አንድ ቀን ሸክሙ በተለይ ከብዶ ተሰማት። በአጠገቧ ባለው ጠረጴዛ ላይ «የሃና እምነት» የተባለ አንድ ትንሽ በራሪ ጽሑፍ ተመለከተች። በርዕሱ ተስባ አንሥታ ማንበብ ጀመረች። ተሞክሮዋን ሁሉ ፈጽሞ እንደሚለውጠው አላወቀችም ነበር። ታሪኩ ታላቅ ኀዘንን ስለ ታገሠች አንዲት ድሃ ሴት ነበር።

አንድ ጊዜ የሕይወቷን ታሪክ ለአንድ ደግ ጠያቂ ነገረች። በመጨረሻም ጠያቂው «ኦ ሃና፣ ይህን ያህል ኀዘን እንዴት ልትሸከሚው እንደ ቻልሽ ሊገባኝ አልቻለም!» አለ። «እኔ አልተሸከምሁትም» የሚል ፈጣን መልስ ተሰጠ። «ጌታ ተሸከመልኝ።» ጠያቂውም «አዎን» አለ፤ «ትክክለኛው መንገድ ያ ነው።» «ችግሮችሽን ወደ ጌታ ልትወስጂ ይገባሻል።»

«አዎን» አለች ሃና። «ነገር ግን ከዚህ የበለጠ ማድረግ አለብን፤ እዚያው ልንተዋቸው ይገባናል። ብዙ ሰዎች» ስትል ቀጠለች፤ «ሸክሞቻቸውን ወደ እርሱ ይወስዳሉ፤ ነገር ግን መልሰው ይዘዋቸው ይመጣሉ። እንደ ቀድሞው ይጨነቃሉ፤ ደስታም ያጣሉ። እኔ ግን የእኔን ወስጄ እርሱ ዘንድ እተዋቸዋለሁ፤ ከዚያም ተመልሼ እረሳቸዋለሁ። ጭንቀቱ ቢመለስም እንደ ገና ወደ እርሱ እወስደዋለሁ። ጭንቀቶቼን እስክረሳና ፍጹም ዕረፍት እስካገኝ ድረስ ይህን ደጋግሜ አደርጋለሁ።»

ወዳጄ በዚህ ዘዴ እጅግ ተገረመች፤ ልትሞክረውም ቈረጠች። ያለችበትን ሁኔታ ልትለውጠው አልቻለችም። ስለዚህ ወደ ጌታ ወሰደችው። ለእርሱ አሳልፋ ሰጠችው። ከዚያም እርሱ እንደ ተቀበለው አመነች። ጭንቀቶቿንና ሥጋቶቿን ሁሉ እርሱ ዘንድ ተወች። ሥጋቶቿ ብዙ ጊዜ ተመለሱ፤ እርሷም እንደ ገና ወደ እርሱ ወሰደቻቸው። ስለዚህ ነገሮች ባይለወጡም ነፍሷ ፍጹም ሰላም አገኘች። የተባረከ ምሥጢር ያገኘች መሰላት። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የገዛ ሸክሞቿን ዳግመኛ ላለመሸከም ወይም ምንም ነገር በራሷ ላለማስተዳደር ጣረች። ምሥጢሩ በውጫዊ ጉዳዮቿ ድንቅ ነገሮችን አደረገ። ይበልጥ ሊስተዳደሩ በማይችሉት በውስጣዊ ጉዳዮቿ ደግሞ ከዚያም የበለጠ ውጤታማ ሆነ።

ራሷን ሙሉ በሙሉ ለጌታ ሰጠች። ያላትን ሁሉ በአደራ ሰጠችው፤ በእርሱም ታመነች። ስለዚህ መጨነቋን ተወች። የእርሱ ስለ ሆነች ሕይወቷ ደስተኛ ሆነ። ከፍ ያለው የክርስቲያን ሕይወትም ይኸው ነበር! ያገኘችው ምሥጢር እጅግ ቀላል ነበር።

ይህ ብቻ ነው፦ ሰው በእነዚህ ቃላት የተሰጠውን የእግዚአብሔርን ትእዛዝ ሊታዘዝ ይችላል፦ «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ።» (ፊልጵስዩስ 4:6)። ሰው ቢታዘዝ ውጤቱ እንደ ተስፋ ቃሉ ይህ ይሆናል፦ «አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።» በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ስለ ተሰወረው ስለዚህ ሕይወት ገና የሚነገር ብዙ ነገር አለ። ጌታ ኢየሱስ ራሳቸውን ፈጽመው ለሰጡት ሰዎች ስለሚያደርግላቸው ነገር ብዙ ዝርዝር አለ። የጉዳዩ ፍሬ ነገር ግን ይኸው ነው። ይህን ምሥጢር የምታውቅ ነፍስ መክፈቻ አላት።

ያም መክፈቻ የእግዚአብሔርን የሀብት ግምጃ ቤት ይከፍታል። ለዚህ የተባረከ ሕይወት እንድትናፍቅ እንዳደረግሁህ ተስፋ አደርጋለሁ።

ሸክሞችህን ማስወገድ አትፈልግምን? ሊስተዳደር የማይችለውን እኔነትህን የማስተዳደሩን ኃላፊነት ሊያስተዳድርህ ለሚችለው ለእርሱ እጅ አሳልፈህ ለመስጠት አትናፍቅምን? አልደከመህምን? የምናገርለት ዕረፍት ጣፋጭ መስሎ አይታይህምን? ከአድካሚ ቀን በኋላ ወደ መኝታ ስትሄድ የተሰማህን ያን አስደሳች ዕረፍት ታስታውሳለህን? ጡንቻን ሁሉ ማላላት እንዴት ደስ የሚያሰኝ ነበር! ሰውነትን በፍጹም ዕረፍትና ምቾት መልቀቅ! የቀኑ ውጥረት ቢያንስ ለጥቂት ሰዓታት ቆሞ ነበር፤ ሠራተኞችም የቀኑን ሥራ አራግፈው ጥለው ነበር። የሚያምም ራስህን ወይም የደከመ ጀርባህን ቀና አድርገህ መያዝ ከእንግዲህ አላስፈለገህም ነበር። በአልጋህ ፈጽመህ ታመንህ። እርሱም ያለ አንዳች ትግል ደግፎ ያዘህ። አረፍህም። ነገር ግን የአልጋህን ጥንካሬ ተጠራጥረህ ቢሆን ኖሮስ? ተሰብሮ ወደ ወለሉ እንዳይጥልህ ፈርተህ ቢሆንስ? ያን ጊዜ ልታርፍ ትችል ነበርን? ራስህን ቀና አድርገህ ለመያዝ ጡንቻህ ሁሉ አይወጠርም ነበርን? ድካሙስ ጭራሹን ወደ መኝታ ካለመሄድ የበለጠ አይሆንም ነበርን?

እንግዲህ ይህ ምሳሌ በጌታ ማረፍ ምን ማለት እንደ ሆነ ያስተምርህ። ሰውነትህ ሌሊት በአልጋህ ላይ እንደሚተኛ፣ ነፍስህም በጣፋጩ ፈቃዱ ላይ ትተኛ። ውጥረትን ሁሉ አላላ፤ ሸክምንም ሁሉ አውርድ።

ራስህን ለፍጹም ዕረፍትና ምቾት ስጥ። እርሱ ደግፎ ሲይዝህ ደኅና እንደ ሆንህ ታመን። የአንተ ብቸኛ ተግባር ማረፍ ነው። የእርሱ ድርሻ አንተን መደገፍ ነው፤ እርሱም ሊወድቅ አይችልም። ወይም ደግሞ ጌታችን ራሱ ያጸናውን ሌላ ምሳሌ፣ የሕፃንን ሕይወት ውሰድ፦ «ሕፃንም ጠርቶ በመካከላቸው አቆመ፤ እንዲህም አለ። እውነት እላችኋለሁ፥ ካልተመለሳችሁ እንደ ሕፃናትም ካልሆናችሁ፥ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም።» (ማቴዎስ 18:2-3)። እንግዲህ የአንድ ትንሽ ሕፃን ጠባዮች ምንድር ናቸው? የሚኖረውስ እንዴት ነው? የሚኖረው በእምነት ነው፤ ዋናው ጠባዩም ጭንቀት የለሽነት ነው። ሕይወቱ ከዓመት መጀመሪያ እስከ ዓመት መጨረሻ አንድ ረጅም መታመን ነው። በወላጆቹ፣ በሞግዚቶቹና በአስተማሪዎቹ ይታመናል። ተማምኖ የሚኖር ጠባይ ስላለው የማይገባቸውን አንዳንድ ሰዎች እንኳ ይታመናል። መታመኑም በልግስና ይመለስለታል። ለራሱ ምንም አያዘጋጅም፤ ሆኖም ሁሉን ይቀበላል። ስለ ነገ ዕቅድ አያወጣም፤ ሆኖም ሕይወቱ ታቅዶለታል። መንገዶቹ ሰዓት በሰዓት፣ ቀን በቀን በደረሰባቸው መጠን ይከፈቱለታል። ወደ አባቱ ቤት በቀላሉና በነጻነት ይገባል፤ ይወጣልም።

ምንም ሳያወጣ ያገኘውን የቤቱን ሀብት ይደሰትበታል።

ቸነፈር በከተማው ጎዳናዎች ሊመላለስ ይችላል፤ እርሱ ግን ከቁም ነገር አይቈጥረውም። ራብ፣ እሳትና ጦርነት በዙሪያው ሊያይሉ ይችላሉ። እርሱ ግን በአባቱ ጥበቃ ሥር ሆኖ በፍጹም ሰላም ያርፋል። ሕይወትን እንደ መጣችለት እየተቀበለ በአሁኑ ጊዜ ይኖራል። አንድ ጊዜ በጉዲፈቻ የተወሰደች አንዲት ብቸኛ ልጅ ያለችበትን ባለ ጠጋ ቤት ጎበኘሁ። ሰብዓዊ ልቦችና አቅም ሊሰጡ የሚችሉትን ፍቅርና እንክብካቤ ሁሉ ታገኝ ነበር። ያቺ ልጅ ቀን በቀን ስትገባና ስትወጣ እየተመለከትሁ፣ በአባታችን ቤት እንደ ልጆች ያለንን አስደናቂ ስፍራ የሚያሳይ ሥዕል አየሁ። ልጅቱ የልጅነት ደስተኛ ግድ የለሽነት ነበራት፤ ነጻና ቀላል ልብ ያላት ነበረች።

እኔም «የሚወዷትን ሰዎች ምንም ሊያሳዝናቸው የሚችል ነገር ቢኖር፣ ይህች ልጅ ስለ ራሷ ስትጨነቅ ማየት ነበር» ብዬ አሰብሁ።

ታዲያ የአምላካችን አፍቃሪ ልብ በልጆቹ ጭንቀት ምን ያህል ይበልጥ ያዝን ይሆን? ጌታችን «ስለ ነፍሳችሁ … አትጨነቁ» ብሎ አጥብቆ የተናገረበትን ምክንያት ተረዳሁ። በየቤቱ ሁሉ ከሁሉ ይበልጥ የሚንከባከቡት ማን ነው?

ትናንሾቹ ልጆች አይደሉምን? ከሁሉም የሚያንሰው፣ ረዳት የሌለው ሕፃንስ ከሁሉ የሚበልጠውን ድርሻ የሚቀበል አይደለምን? በቅርቡ ያረፈ አንድ ጸሐፊ ስለ ሕፃኑ «አይደክምም አይፈትልምም፤ ሆኖም ይመገባል፣ ይለብሳል፣ ይወደዳል፣ ደስም ይሰኙበታል» ብሎ ነበር። እንደ እርሱ ደስ የሚሰኙበት ማንም የለም።

እንግዲህ ስለ እርሱ የምጽፍለት ይህ የእምነት ሕይወት በዚህ ነገር ላይ የቆመ ነው፦ በአባት ቤት ውስጥ ልጅ መሆን።

ይህን የሚል ሰው በቂ ተናግሯል። ይህ እውነት የደከመውንና ሸክም የበዛበትን ሕይወት ሁሉ ወደ ብፅዕናና ወደ ዕረፍት ሕይወት ሊለውጠው ይችላል።

ከእግዚአብሔር ጋር እንዴት መሆን እንዳለብህ የትናንሽ ልጆችህ ግድ የለሽ መተማመን ያስተምርህ። ይህ መተማመናቸው ደስ ያሰኝሃል፤ ልብህንም ይማርካል። ራስህንም በእጁ ተው። «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።»

(ፊልጵስዩስ 4:6-7)። ከላይ ባለው ክፍል ውስጥ «በአንዳች» የሚለውን ቃል ልብ በል። ቃሉ ውስጣዊም ይሁን ውጫዊ የጭንቀት ምክንያቶችን ሁሉ ያጠቃልላል። ብዙ ጊዜ ስለ አንዳንድ ጉዳዮች መጨነቅ ግዴታችን እንደ ሆነ እንድናምን ግፊት ይሰማናል።

እንዲህ እናስባለን፦ «ጭንቀትን ሁሉ መተው ትክክል ነው። በመንፈሳዊ ጉዳዮች መጨነቅ ስሕተት ነው። ነገር ግን ስለ አንዳንድ ነገሮች መጨነቅ አለብን፤ አለመጨነቅ ኃጢአት ይሆናል። ስለ ልጆቻችን፣ ስለምንወዳቸው ሰዎች፣ ስለ ቤተ ክርስቲያናችን፣ ስለ እውነትና ስለ ሥራችን መጨነቅ አለብን። ስለ እንደነዚህ ያሉ ነገሮች አለመጨነቅ ትክክለኛ ስሜት እጅግ እንደ ጐደለን ያሳያል።» ወይም ደግሞ እንዲህ እናስብ ይሆናል፦ «አዎን፣ የምንወዳቸውን ሰዎችና ጉዳዮቻችንን ለጌታ በአደራ መስጠትና በእርሱ መታመን ትክክል ነው። ነገር ግን ስለ ውስጣዊ ሕይወታችን፣ ስለ እምነታችን፣ ስለ ፈተናዎቻችንና ስለ ኃጢአቶቻችን መጨነቅ ይገባናል። ካልተጨነቅንባቸው ቸል ይባላሉ።»

ለእንደነዚህ ያሉ ሐሳቦችና ለሌሎችም ተመሳሳይ ሐሳቦች ሁሉ መልሱን በክፍላችን ውስጥ እናገኛለን፦ «ስለዚህ እላችኋለሁ፥ ስለ ነፍሳችሁ በምትበሉትና በምትጠጡት፥ ወይም ስለ ሰውነታችሁ በምትለብሱት አትጨነቁ፤ ነፍስ ከመብል ሰውነትም ከልብስ አይበልጥምን?

ወደ ሰማይ ወፎች ተመልከቱ፤ አይዘሩም አያጭዱምም በጎተራም አይከቱም፥ የሰማዩ አባታችሁም ይመግባቸዋል፤ እናንተ ከእነርሱ እጅግ አትበልጡምን? ከእናንተ ተጨንቆ በቁመቱ ላይ አንድ ክንድ መጨመር የሚችል ማን ነው? ስለ ልብስስ ስለ ምን ትጨነቃላችሁ? የሜዳ አበቦች እንዴት እንዲያድጉ ልብ አድርጋችሁ ተመልከቱ፤ አይደክሙም አይፈትሉምም፤ ነገር ግን እላችኋለሁ፥ ሰሎሞንስ እንኳ በክብሩ ሁሉ ከነዚህ እንደ አንዱ አልለበሰም። እግዚአብሔር ግን ዛሬ ያለውን ነገም ወደ እቶን የሚጣለውን የሜዳን ሣር እንዲህ የሚያለብሰው ከሆነ፥ እናንተ እምነት የጎደላችሁ፥ እናንተንማ ይልቁን እንዴት? እንግዲህ። ምን እንበላለን? ምንስ እንጠጣለን? ምንስ እንለብሳለን? ብላችሁ አትጨነቁ።» (ማቴዎስ 6:25-31)። «ይህንስ ሁሉ አሕዛብ ይፈልጋሉ፤ ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃልና።

ነገር ግን አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል።»

«ነገ ለራሱ ይጨነቃልና ለነገ አትጨነቁ፤ ለቀኑ ክፋቱ ይበቃዋል።» በማቴዎስ 6:32-34 ጌታችን ይህን ያለ ጭንቀት መኖር የሚያሳየው፣ እንድንኖረው የሚፈልገውን ዓይነት ሕይወት ምሳሌዎች አድርጎ የሰማይ ወፎችንና የሜዳ አበቦችን እንድንመለከት በመንገር ነው። ያለ ጭንቀትና ያለ ፍርሃት እንደ ወፎችና እንደ አበቦች ልንሆን ይገባናል። ወፎቹ በእግዚአብሔር ጥበቃ ደስ ይላቸዋል፤ ምግባቸውንም ይቀበላሉ። አበቦቹም በፀሐዩ ብርሃን ያድጋሉ። እንግዲህ ድንቢጦቹ ይናገሩን፦ «እኔ ትንሽ ድንቢጥ ነኝ፤ ዝቅተኛ ደረጃ ያለኝ ወፍ። ሕይወቴ ዋጋዋ ጥቂት ነው፤ ውዱ ጌታ ግን ያስብልኛል። ጎተራም ዕቃ ቤትም የለኝም፤ አልዘራም አላጭድምም። የድንቢጥን ድርሻ ይሰጠኛል፤ ለማስቀመጥ የሚሆን አንዲት ፍሬ ግን ፈጽሞ አይሰጠኝም። ብዙ ድንቢጦች እንዳሉ አውቃለሁ፤ ሰዎች በዓለም ሁሉ ያገኟቸዋል። ነገር ግን ከእኛ አንዷ በምድር ላይ ስትወድቅ የሰማዩ አባታችን ያውቃል። ትንሾች ብንሆንም ፈጽሞ አንረሳም። ደካሞች ብንሆንም ፈጽሞ አንፈራም። ውዱ ጌታ የፈጠራቸውን ፍጥረታት ሕይወት እንደሚጠብቅ እናውቃለንና። ከጥቅጥቁ ዛፎች በላይ እበራለሁ፤ በብዙ ቅርንጫፎችም ላይ አርፋለሁ። ካርታም ኮምፓስም የለኝም፤ ነገር ግን መንገዴን ፈጽሞ አልስትም።

ምሽት ሲሆን፣ የትም ብሆን፣ ክንፌን አጥፌ አርፋለሁ። አባት ሁልጊዜ ይመለከታል፤ ምንም ጉዳት አያገኘኝም። እኔ ትንሽ ድንቢጥ ብቻ ነኝ፤ ዝቅተኛ ደረጃ ያለኝ ወፍ። ነገር ግን አባት እንደሚወደኝ አውቃለሁ። ታዲያ እናንተ ከእኛ ያነሰ እምነት አላችሁን?»