ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም

ስለ መለኮታዊ አንድነት ሕይወት በተግባራዊ ገጽታዎቹ

ከጥቂት ጊዜ በፊት ከወዳጆች ሃይማኖታዊ ማኅበር (ከኩዌከሮች) ከአንድ ሰባኪ ጋር በውቡ የፊላደልፊያ መናፈሻችን ውስጥ በፈረስ ጋሪ እየተጓዝሁ ነበር። ጭውውታችን በዘመናችን በአብያተ ክርስቲያናት የሚሰበከው ብዙው ስብከት ፍሬ አልባ ወደ መሆኑ ዞረ። በእርግጥም መንፈስ ቅዱስ መጕደሉን አንሥተን ተወያይተንበት ነበር። ነገር ግን ይህ ሁሉን ነገር ያብራራል ብለን አላሰብንም። ሁለታችንም በመንፈስ ቅዱስ የተጠመቁ ሆነው ከአገልግሎታቸው ምንም ፍሬ ያላገኙ ብዙ ሰባኪዎችን እናውቅ ነበር። እኔም አንዱ ምክንያት ይህ ሊሆን ይችላል ብዬ ሐሳብ አቀረብሁ።

ብዙ አገልጋዮች ሲሰብኩ ወይም ስለ ሃይማኖት ሲነጋገሩ ለየት ያለ የድምፅ ቃናና ሁኔታ ይይዛሉ። ይህም አቀራረብ ሃይማኖትን ከተራው ኑሮ ያርቀዋል። በቀላል ደስታዎችና ግዴታዎች ለሚኖሩ ሰዎች ልብ መድረስ ይሳነዋል።

«ለምሳሌ፣» አልሁት፤ «ከኩዌከሮች የሰባኪዎች መድረክ ላይ ስትሰብክ አሁን የምትናገርበትን ያንኑ ቃናና ሁኔታ ልትጠቀም ብትችል፣ ስብከትህ ምንኛ ይበልጥ ውጤታማና አሳማኝ በሆነ ነበር!» እርሱም «ኧረ፣ ያንን ማድረግ አልችልም» ብሎ መለሰ፤ «የሰባኪዎቹ መድረክ ከዚህ ስፍራ እጅግ የበለጠ የተከበረ ስፍራ ነውና።» «ታዲያ ለምን ይበልጥ የተከበረ ሆነ?» ብዬ ጠየቅሁ። «መድረኩንና መንበረ ስብከቱን የተከበሩ የሚያደርጋቸው የእግዚአብሔር ሀልዎት አይደለምን? ሀልዎቱስ እዚህም ያለ አይደለምን? የዕለት ተዕለት ኑሮአችንን መኖር እንደ መስበክ የተከበረ አይደለምን? አንዱን እንደ ሌላው ለክብሩ ልናደርገው አይገባንምን?» ከዚያም ጕዳዩ በፊቴ እየተገለጠልኝ ሲሄድ እንዲህ ብዬ ጨመርሁ፦ «ችግሩ በአብዛኛው ያለው ሃይማኖታዊ ሕይወት በምንለውና ምድራዊ ሕይወት በምንለው መካከል ባለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ባልሆነና ተፈጥሮአዊ ባልሆነ ፍቺ ውስጥ ይመስለኛል። ሃይማኖታችን ከእኛ የተለየ ነገር ይመስል፤ እንደ ፈለግን የምንለብሰውና የምናወልቀው ልብስ ይመስል።

እሑድ እሑድና በቤተ ክርስቲያን እግዚአብሔርን እንፈልጋለን፤ እናመልከዋለንም። ስለዚህ ሃይማኖታዊ ሕይወታችንን በከበደ ሥርዓት ልናሳይ ይገባናል ብለን እናስባለን። ነገር ግን በግድ የምናሳየው ኮስታራነትና ጨዋነት ከኃይሉ ግማሹን ይነጥቀዋል። ሰኞ ሰኞ ግን የራሳችንን ጥቅም እንፈልጋለን። ስለዚህ ያን ሃይማኖታዊ ልብስ አውልቀን በእፎይታ ምድራዊ ሕይወታችንን እንኖራለን። በዚያም ይበልጥ ተፈጥሮአዊና ኃይለኞች እንሆናለን።»

በዚያ የተጀመሩት ሐሳቦች ከእኔ ጋር ቈዩ፤ እየበረቱም ሄዱ። ብዙም ሳይቆይ በአንድ ስብሰባ ላይ ተገኘሁ።

መሪው ዮሐንስ 15:5ን አነበበ። «እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተም ቅርንጫፎች ናችሁ። ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል።» የሚሉት ቃላት አስደነቁኝ።

እነዚያን ቃላት መቶ ጊዜ አንብቤአቸው ነበር። እንደ ተረዳኋቸውም አስብ ነበር። አሁን ግን በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ አዲስ እንደ ገቡ መሰሉኝ። በሚያስደንቅ ትርጕም ይንበለበሉ ነበር።

«ይኸው ነው» አልሁ ለራሴ። ኢየሱስ ራሱ እንዲህ ብሏል። ከእርሱ ውጭ ምድራዊም ሆነ መንፈሳዊ እውነተኛ ሕይወት የለንም። ስለዚህ ያለ እርሱ የሚደረግ ኑሮም ሆነ ሥራ ሁሉ ሁሉን የሚያየው እግዚአብሔር እንደሚጠራው «ምንም» ነው። ከዚያም ይህን በእውነት የሚያምን ሰው ይኖር እንደ ሆነ አሰብሁ። የሚያምኑ ከሆነስ በዕለት ተዕለት ኑሮአቸው ይተገብሩት ይሆን? በቅጽበት የመለኮታዊ አንድነት ምሥጢር በማንኛውም ውስጣዊ መገለጥ እንዳለ ሁሉ በተግባራዊ ገጽታውም ውስጥ እንዳለ አየሁ። ከክርስቶስ ውጭ ምንም፣ ቃል በቃል ምንም ባላደርግ፣ በእርግጥ በማያቋርጥና በማያጠራጥር አንድነት ከእርሱ ጋር አንድ ሆኛለሁ። ነገር ግን ከእርሱ ተለይቼ ብኖርና ብሠራ፣ ስለዚህ ጕዳይ ያለኝ ስሜት ምንም ያህል ከፍ ያለ ቢሆን እውነተኛ አንድነት የለኝም።

ስለዚህ ይህ ጽሑፍ የተጻፈው ይህን የጕዳዩን ገጽታ ለመመልከት ነው። በመንፈሳዊ ነገሮችና በምድራዊ ነገሮች መካከል ያነሣሁት ሰፊ ፍቺ ከማናቸውም ነገር ይልቅ ከእግዚአብሔር ጋር እውነተኛ አንድነት እንዳይኖር እንቅፋት እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ። ሃይማኖትን ከተራ ኑሮ እጅግ የራቀ አስመስሎታል፤ ስለዚህም ለአብዛኞቹ ሰዎች ሊደረስበት የማይቻል ሆኖአል። የክርስቲያኖችን ተሞክሮ የደረቀና ተፈጥሮአዊ ያልሆነ አድርጎታል። ለእግዚአብሔር ልጆች ከሚገባው ነጻ፣ ደስተኛና ሕፃናዊ ቅለት የከለከላቸው ይመስላል።

ስለዚህ የዚህን ጕዳይ እውነት መረዳት ለእኛ እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ ይሰማኛል። ለእኔ ይበልጥ ግልጽ የሚያደርግልኝ ሐሳብ ይህ ነው፦ ከክርስቶስ ጋር ያለን አንድነት ጕዳዩን በሙሉ በአጭሩ ይይዛል። ከእርሱ ጋር አንድ ከሆንን፣ በነገሮች ባሕርይ ራሱ ያለ እርሱ ምንም ልናደርግ አንችልም። አንድ የሆነ ነገር ሁለት እንደ ሆነ ሊሠራ አይችልምና። ያለ ክርስቶስ ማናቸውንም ነገር ባደርግ፣ በዚያ ነገር ከእርሱ ጋር አንድ አይደለሁም። ከወይኑ ግንድ እንደ ተቈረጠ ቅርንጫፍ ደርቄአለሁ፤ ዋጋም የለኝም። ቅርንጫፉ ለዕድገቱ፣ ለፍሬውና ለመውጣቱ በወይኑ ግንድ ላይ እንደሚደገፍ ማወቅ ይገባዋል። ነገር ግን በአጥር ላይ ወይም በዛፍ ዙሪያ በራሱ አድጎ ሊወጣ እንደሚችል ሊሰማው ይችላል። ስለዚህ ለዚያ የሕይወቱ ክፍል ከወይኑ ግንድ ጋር ያለውን ግንኙነት ሊቈርጥ ይችላል።

እርግጥ ነው፣ ራሱን የቻለ ሕይወት የፈለገው ያ ክፍል በነገሮች ባሕርይ ራሱ ደርቆ ይሞታል።

የእውነተኛው የወይን ግንድ የክርስቶስ ቅርንጫፎች ለሆንን ለእኛም እንዲሁ ነው። ያለ እርሱ ታላቅም ሆነ ትንሽ ምንም ነገር ስናደርግ መድረቅና ሞት ይከተለናል። ለተፈጥሮው የወይን ተክል ቅርንጫፍም እውነቱ ይኸው ነው። ይህም ነፍሳችን ለምትራብለት ከክርስቶስ ጋር ላለው አንድነት ያነሣሁት ፍቺ ምን ያህል ገዳይ እንደ ሆነ ወዲያውኑ ያሳየናል። ሁላችንም ያለ እርሱ ሃይማኖታዊ ሕይወታችንን ልንኖር እንደማንችል ይብዛም ይነስም እናውቃለን። ነገር ግን ምድራዊ በምንለው ሕይወታችን የዕለት ሥራዎቻችን ለክርስቶስ ሊደረጉ ይገባል ብሎ የሚያስብ ማን ነው? እንደ ቤት መያዝ፣ ንግድ ማካሄድ፣ ሰዎችን መጠየቅ፣ ካልሲ መጣፍ፣ መጥረግ፣ ባርኔጣ ማስጌጥ ወይም እንግዶችን ማስተናገድ ያሉ ሥራዎች።

እነዚህን በትክክል ሊያደርጉ የሚችሉት በእርሱ የሚያድሩና በኃይሉ የሚያደርጓቸው ብቻ ናቸው።

የጸሎት ስብሰባውን የሚመራው በክርስቲያኑ ውስጥ ያለው ክርስቶስ ከሆነ፣ ሁለቱ አንድ ናቸው። ስለዚህ ቤቱን የሚይዘውና ንግዱን የሚዋዋለውም በክርስቲያኑ ውስጥ ያለው ክርስቶስ ሊሆን ይገባዋል። ስለዚህ አንዱ ግዴታ እንደ ሌላው ሃይማኖታዊ ነው።

ተግባሩን የሚወስነው ሰውዬው ነው እንጂ ሰውዬውን የሚወስነው ተግባሩ አይደለም።

«በመንገዳችን ሁሉ እግዚአብሔርን ብናውቅ» የዕለት ተዕለት ኑሮአችንን እንደ ሃይማኖታዊ በዓሎቻችን የተከበረና ጣፋጭ እናደርገዋለን። መብላትንና መጠጣትን እንኳ ሳይቀር ሁሉን ለክብሩ ልናደርግ ይገባናል።

ሃይማኖታችን በእውነት ሕይወታችን ከሆነ፣ በምናደርገው ነገር ሁሉ ውስጥ ሊኖር ይገባዋል። ምንም ያህል ሰብዓዊ ወይም ተፈጥሮአዊ ቢሆን ከቍጥጥሩና ከአመራሩ የሚያመልጥ ምንም ተግባር የለም። እግዚአብሔር ሁልጊዜ ከእኛ ጋር ከሆነ፣ በሃይማኖታዊ ጊዜያችን እንደ ሆነ ሁሉ በሥራችንና በማኅበራዊ ጊዜያችንም ከእኛ ጋር ነው። ሀልዎቱ በአንዱ ቅጽበት እንደ ሆነው በሌላውም የተከበረ ነው።

«በእርሱ ሕያዋን ነንና እንንቀሳቀሳለን እንኖርማለን፤ ከእናንተ ከባለ ቅኔዎች አንዳንዶች ደግሞ። እኛ ደግሞ ዘመዶቹ ነንና ብለው እንደ ተናገሩ» (የሐዋርያት ሥራ 17:28) የሚለው እውነት ከሆነ፣ ብናውቀውም ባናውቀውም ያለ እርሱ ምንም ልናደርግ አንችልም። ሐቆችም፣ እግዚአብሔር ይመስገን፣ የማይለወጡ ግትር ነገሮች ናቸው፤ በስሜቶቻችን ሁሉ አይለወጡም። በመዝሙር 127:1-2 «እግዚአብሔር ቤትን ካልሠራ ሠራተኞች በከንቱ ይደክማሉ፤ እግዚአብሔር ከተማን ካልጠበቀ ጠባቂ በከንቱ ይተጋል። በማለዳ መነሣታችሁ፥ እስከ ሌሊትም መቈየታችሁ፥ የኀዘንንም እንጀራ መብላታችሁ ከንቱ ነው፤ ለወዳጆቹ እንቅልፍን ይሰጣልና።» ተብሎ በተጻፈው ቃል ለዚህ እውነት እጅግ አስደናቂ ምሳሌ አለን። ዘማሪው እንዲህ ይላል፦ «እግዚአብሔር ቤትን ካልሠራ ሠራተኞች በከንቱ ይደክማሉ፤ እግዚአብሔር ከተማን ካልጠበቀ ጠባቂ በከንቱ ይተጋል። በማለዳ መነሣታችሁ፥ እስከ ሌሊትም መቈየታችሁ፥ የኀዘንንም እንጀራ መብላታችሁ ከንቱ ነው፤ ለወዳጆቹ እንቅልፍን ይሰጣልና።» እግዚአብሔር በእነርሱ ውስጥ ካልተገኘ በከንቱ የሚደረጉት ሁለቱ ነገሮች ፈጽሞ ዓለማዊ ናቸው። በሰው ኑሮ ደረጃ ላይ ያሉ ተራ የንግድ ጕዳዮች ናቸው። ትምህርቱ የሚያስደንቅ የሆነው በዚህ ምክንያት ብቻ ነው፦ እግዚአብሔር በምድራዊ ነገሮች ውስጥ መኖሩን አረጋግጧል። እነዚያም የማይካዱ ሐቆች ነበሩ።

በእርግጥ መጽሐፍ ቅዱስ በዚህ ሐቅ የተሞላ ነው፤ የሚያስደንቀውም በመጽሐፍ ቅዱስ የሚያምን ሰው እንዴት ሊዘነጋው ቻለ የሚለው ብቻ ነው። ከተሞችን ከመሥራት ጀምሮ ጠጕርን እስከ መቍጠርና የድንቢጥን መውደቅ እስከ ማስተዋል ድረስ እግዚአብሔር በዕለት ተዕለት ኑሮ ሁሉ ውስጥ አለ። የሁሉ ዋና አንቀሳቃሽ እርሱ ነው። በምናደርገው ሁሉ፣ በመብላትና በመጠጣት እንኳ፣ ለእርሱና ለክብሩ ልናደርገው ይገባናል። ምድራዊም ሆኑ መንፈሳዊ ሥራዎቻችን «ሥራው በእግዚአብሔር ተደርጎ እንደ ሆነ ይገለጥ ዘንድ» በብርሃን እንድንኖርና እንድንመላለስ እንመከራለን።

ይህ ለሚወድ ክርስቲያናዊ ልብ ሁሉ ሊነገር የማይችል መጽናናት ያመጣል። ሕይወትን በሙሉ ቅዱስ ምሥጢር ያደርገዋል። ማዕድ ቤቱን፣ የሥራ ቦታውን፣ የልጆች ክፍሉንና የእንግዳ መቀበያውን እንደ ጸሎት ስብሰባ፣ እንደ ሚስዮን ቦርድ ወይም እንደ በጎ አድራጎት ጕብኝት ለጌታ የሚቀርብ አገልግሎት የተቀደሰ ስፍራ ያደርጋቸዋል።

አንዲት ውድ ወጣት ክርስቲያን እናትና የቤት እመቤት ሥራ ስለ በዛበትና ዓለማዊ ስለ ሆነ ሕይወቷ እጅግ አዝና ወደ እኔ መጣች። «ከሳምንቱ መጀመሪያ እስከ መጨረሻው በሕይወቴ ውስጥ መንፈሳዊ የሆነ ምንም ነገር ያለ አይመስልም» አለች። «ብዙ ትንንሽ ልጆች ያሉት ትልቅ ቤተሰቤ ጊዜዬን ሁሉ ስለሚወስድብኝ እነርሱንና የቤቴን ሥራ ከመከታተል በቀር ለምንም ነገር ጊዜ የለኝም። በየሌሊቱ ልቤ ታምሞ ወደ መኝታዬ እሄዳለሁ። ቀኑን ሙሉ ከጌታዬ ተለይቼ እንደ ዋልሁና ለእርሱ ምንም ማድረግ እንዳልቻልሁ ይሰማኛል።» ከላይ የጻፍሁትን ነገርኋት። በእነዚህ የቤት ውስጥ ግዴታዎች ውስጥ እግዚአብሔርን ብታይና ብታውቀው ሁሉ ነገር እንደሚለወጥ አረጋገጥሁላት። እነርሱን ለማድረግ ፈጽሞ በእርሱ ላይ እንደምትደገፍ ልትገነዘብ ይገባታል።

ልቧ የምሥራቹን በደስታ ተቀበለ። ከወራት በኋላ ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ሕይወቷ የተለወጠና የከበረ ነገር እንደ ሆነ ነገረችኝ። አሁን በጌታ ሀልዎትና እርሱን በማገልገል ጣፋጭነት ተሞልቶ ነበር።

ሌላዋ ክርስቲያን፣ ከታዋቂና ዘመናዊ ቤተሰብ የመጣች አንዲት ወጣት ሴት ወደ እኔ መጣች። በኀዘን ውስጥ ነበረች። በአብዛኛው ሕይወቷ ከእግዚአብሔር እንደ ተለየች ይሰማት ነበር፤ ሀልዎቱም አይሰማትም ነበር። እንዲህ ያለውን መለያየት ሊያመጣ የሚችለውን ነገር ሁሉ እንድትርቅ ነገርኋት። እርሷ ግን ይህ የማይቻል እንደ ሆነ አረጋገጠችልኝ። የምትላቸው ነገሮች ስሕተት አልነበሩምና።

«ለምሳሌ፣» አለች፤ «እናቴን መጠየቅ ግዴታዬ ነው። ሆኖም እንደ ጕብኝቶች ከእግዚአብሔር የሚለየኝ ምንም ነገር የለም።» «ታዲያ ጕብኝቶቹን ለጌታ አገልግሎትና ለክብሩ ብታደርጊያቸው እንዴት ይሆን ነበር?» ብዬ ጠየቅኋት። «ምን!» ብላ ጮኸች፤ «ጕብኝት ለእግዚአብሔር? እንዲህ ያለ ነገር ፈጽሞ ሰምቼ አላውቅም።» «ለምን አይሆንም?» አልኋት፤ «ጕብኝት ማድረግ ትክክል ከሆነ ለእግዚአብሔር ሊደረግ ይገባዋል። ሁሉን ለክብሩ እንድናደርግ ታዝዘናልና። ትክክል ካልሆነ ግን ልታደርጊው አይገባሽም። እንደ ክርስቲያን» ብዬ ቀጠልሁ፤ «ለእርሱ ልታደርጊው የማትችዪውን ምንም ነገር ልታደርጊ አይገባሽም።» ጥቂት ዝም ካለች በኋላ «ገባኝ! ገባኝ!» ብላ ጮኸች፤ «ሕይወትንም ሁሉ እንዴት የተለየ ያስመስለዋል!

ከእርሱ ሊለየኝ የሚችል ከኃጢአት በቀር ምንም የለም። ለክብሩ የሚደረግ ማንኛውም ተግባር ግን ወደ እርሱ ያቀርበኛል፤ ሀልዎቱንም ይበልጥ እውን ያደርግልኛል።»

እነዚህ ሁለት ምሳሌዎች የምለውን ያብራራሉ። እነዚህን እውነቶች ተገንዝበው ቢተገብሩአቸው በሺህ የሚቈጠሩ የደከሙ ነፍሳት እንደሚለወጡ እርግጠኛ ነኝ። አንድ የጥንት መንፈሳዊ ጸሐፊ እንደሚለው፣ ቅዱስ ለመሆን ሥራዎቻችንን መለወጥ አያስፈልገንም። ወደ እግዚአብሔር ማቅናት ብቻ ይገባናል። ለክብሩ፣ በኃይሉ ልናደርጋቸው ይገባናል። ቀድሞ ለራሳችን፣ በራሳችን ኃይል እናደርጋቸው ነበር። ጌታችን «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» ባለ ጊዜ ማለቱ ይህ ነው።

የዚህ እውነት ሌላም ገጽታ አለ። እርሱም የሚያጽናና ነው። ዘማሪው በጠቀስኋቸው ቍጥሮች ውስጥ ያብራራዋል። «በማለዳ መነሣት፥ እስከ ሌሊትም መቈየት፥ የኀዘንንም እንጀራ መብላት ከንቱ ነው» ይላል። በሌላ አነጋገር፦ «ይህ ሁሉ ጭንቀትና ውጥረት ምን ይጠቅማል? እግዚአብሔር በውስጡ ካልኖረ ሥራው ከንቱ ይሆናል። በውስጡ ካለ ደግሞ መጨነቅና መሸከም ምንኛ ሞኝነት ነው! ሀልዎቱ ለሁሉም ጥንቃቄንና ኃላፊነትን ራሱ ይወስዳል ማለት ነውና።» አዎን፣ በእርግጥ ከንቱ ነው፤ የእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ ይህን ቢያውቁ እንዴት ደስ ባለኝ! እኛ እናቶች ይህን ልናውቅ ይገባናል። «የሚያዩ ዓይኖች» ቢኖሩን ኖሮ ከልጆቻችን ጋር ያለን አያያዝ ያስተምረን ነበር። ለተወደዱ ልጆቻቸው እንቅልፍ ለመስጠት ብቻ ስንት እናቶች በማለዳ ተነሥተዋል፣ እስከ ሌሊት ቈይተዋል፣ የኀዘንንም እንጀራ በልተዋል!

ከድካማቸው ሁሉ በኋላ ልጆቹ ለማረፍ እምቢ ቢሉ ኖሮ ልባቸው ምንኛ ባዘነ ነበር!

ብዙ የእናት ልቦች የምለውን ፈጽመው እንደሚረዱ እርግጠኛ ሆኜ ልማጸናቸው እችላለሁ። ከጨዋታ ደክሞ ማታ ወደ ቤት የሚገባው ጕንጩ የቀላ ልጅ ትዝታ ይመጣባቸዋል። ጕልበቱ ተቀዳድዶ ኮቱም ተቦጭቆ ነበር።

ሁሉንም ለመጣፍ እስከ ሌሊት ቈየን፤ በማለዳም ተነሣን። የጥፋቱ ሁሉ ምክንያት የሆነው ያ ልጅ ደስተኛ በሆነው የሕፃንነት እንቅልፍ ሳይታወክ እንዲያርፍ ፈለግን።

ያ የተወደደ ውድ ልጅ እስከ ሌሊት ቢቈይ፣ በማለዳ ቢነሣና የኀዘንን እንጀራ ቢበላ ምንኛ ከንቱ፣ እንዲያውም የከፋ በሆነ ነበር! እናቱ እንዲህ ታደርግ የነበረው እርሱ እንዳያደርገው ብቻ ነበርና። ይህ ስለ እናቶች እውነት ከሆነ፣ ስለ ፈጣሪያቸውማ እንዴት ይልቅ እውነት ይሆናል! እርሱ «ወደ ዕረፍቱ እንድንገባ» ሸክማችንን ሊሸከም፣ ኀዘናችንን ሊሸከምና ሥራችንን ሊሠራ በሥጋ ወደ እኛ መጣ።

«ወደ ዕረፍቱ የገባ፥ እግዚአብሔር ከሥራው እንዳረፈ፥ እርሱ ደግሞ ከሥራው አርፎአልና።» (ዕብራውያን 4:10)። በመጨረሻ አንድ ትምህርት ተምሮአል። ያለ ክርስቶስ ምንም ሊያደርግ አይችልም። ነገር ግን ኃይልን በሚሰጠው በክርስቶስ ሁሉን ሊያደርግ ይችላል። ስለዚህ የራስን ጥረት ሁሉ ትቶአል። ፈቃዱን እንዲያደርግ እግዚአብሔር በእርሱ ውስጥ እንዲሠራ ራሱን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር ሰጥቶአል። ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል የተባለው ዕረፍት ይህና ይህ ብቻ ነው።

የሳይንስ ሰዎች በተፈጥሮ ያሉትን ኃይሎች ሁሉ ወደ አንድ መሠረታዊ ኃይል ለመመለስ እየሞከሩ ነው። «የመነሻ አንድነት» የዛሬው የሳይንስ ጩኸት ነው። ብርሃን፣ ሙቀትና ድምፅ በተለያየ መንገድ የተሠራበት የአንድ ኃይል ውጤቶች ናቸው ይባላል፤ ያም ኃይል እንቅስቃሴ ነው። ሳይንቲስቶች እንደሚሉት ሁሉም ነገር ወደዚህ ሊመለስ ይችላል። ትክክል ይሁኑ ወይም ይሳሳቱ ማለት አልችልም። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ ከእንቅስቃሴ በስተጀርባ ያለ ታላቅ መሠረታዊ ኃይል ይገልጣል። ይህም የእግዚአብሔር ኃይል ነው። እግዚአብሔር የሁሉ ነገር ምንጭ ነው፤ እግዚአብሔር የሁሉ ነገር መነሻ ነው፤ እግዚአብሔርም የሁሉ ነገር ማብራሪያ ነው።

ከሆነውም አንዳች ስንኳ ያለ እርሱ አልሆነም፤ ከተደረገውም አንዳች ስንኳ ያለ እርሱ አልተደረገም።

ይህ ምሥጢር አይደለም። ቀላል ሐቅ ነው። ጌታችን «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» ይላል። ስለ ራሱም «እኔ ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም» አለ። ይህንም ሲል እርሱና አባቱ እጅግ አንድ ስለ ሆኑ ራሱን የቻለ ማንኛውም ተግባር የማይቻል ነበር ማለቱ ነው። በነፍሳችንና በክርስቶስ መካከልም ይህ ክቡር የግድ ሊኖር ይገባዋል። ያለ እርሱ ምንም ልናደርግ እንደማንችል የተናገረው ስለዚህ ነው። ይህም ከራሱ ጋር አንድ አድርጎናል ማለት ነው። ስለዚህ እርሱ ከአባቱ ተለይቶ ራሱን ችሎ ሊሠራ እንዳልቻለ፣ እኛም ከእርሱ ተለይተን ራሳችንን ችለን ልንሠራ አንችልም።

ውድ ክርስቲያን ሆይ፣ በዚህ ውስጥ የአንድ አስደናቂ ክብር ፍንጭ አታይምን? ያለ እርሱ በእውነት ምንም ልናደርግ እንደማንችል እናምን። እውነት ስለ ሆነ ልናምነው ይገባናል። ነገር ግን ይህን እውነት እንገንዘብ፤ ከአሁን ጀምሮም በእርሱ መሠረት መኖር እንጀምር። ከክርስቶስ ተለይቶ ከመኖር እንመለስ። ከአሁን ጀምሮ በምናደርገው ነገር ሁሉ እርሱን እናውቀው። የምናደርገው ሁሉ ለእርሱ አገልግሎት፣ ለክብሩም ሊሆን ይገባዋል። መልካም ለመኖር ለሚያስፈልገን ጥበብ፣ ብርታት፣ ትዕግሥትና ሌላው ነገር ሁሉ በእርሱ ብቻ እንደገፋለን።

ቀደም ብዬ እንዳልሁት፣ የሚያስፈልገው የተግባር ለውጥ ሳይሆን የዓላማና የመደገፊያ ለውጥ ነው። ቤቱ ይያዛል፣ ልጆቹ ይጠበቃሉ፣ ንግዱም ምናልባት እንደ ቀድሞው ይካሄዳል።

በውጭ ሲታይ ያው ይሆናል። በውስጥ ግን እግዚአብሔር ይታወቃል፤ በእርሱም ላይ መደገፍ ይሆናል፤ እርሱም ይገለገላል።

በሀልዎቱ ውስጥ በሚኖር የቅለት ሕይወትና ከእርሱ ተለይቶ በሚኖር የሚያሠቃይ የጥረት ሕይወት መካከል ታላቅ ልዩነት ይኖራል።

እግዚአብሔርን ወደ ጕዳዮቻችን ማስገባት ብዙ ጥቅሞችን ያስገኛል። እነርሱን በማካሄድ መለኮታዊ ጥበብን እናገኛለን።

እነርሱን በመፈጸም ይበልጥ ፍጥነት ይኖራል። በአቅማችንም አስገራሚ ጭማሪ እናያለን።

የነገሮችን እውነተኛ ባሕርይ ይበልጥ እንረዳለን። የተጨናነቁት ነፍሶቻችንም በሚያስደንቅ ሁኔታ ይሰፋሉ።

ይህን ቃል በቃል ማለቴ ነው። ቤቱ ይበልጥ ያምራል፤ መያዙም ይቀላል። ልጆቹ ፈጥነው ይማራሉ። ካልሲዎቹ ቶሎ ይጣፋሉ። አስተናጋጆቹ እንግዶችን በማስተናገድ ይሻላሉ። ሠራተኞቹን ማስተዳደር ይቀላል። ስምምነቱ ይበልጥ የሚያረካ ይሆናል። ሕይወትም ይበልጥ ጣፋጭና ሰላማዊ ይሆናል። እግዚአብሔር በእያንዳንዱ ቅጽበቱ ውስጥ ይኖራል፤ እርሱ ባለበትም ሁሉ ነገር መልካም ይሆናል። በዚህ ቀላል መንገድ ነፍስ «በክርስቶስ የማደርን» ልማድ ታዳብራለች። ሀልዎቱ በሕይወታችን ውስጥ ከሁሉ ይበልጥ እውን የሆነ ነገር ይሆናል፤ ደስታን የሚያመጣልን ጸጥ ያለና የግል ኅብረትም ከእርሱ ጋር ይኖረናል።

አንድ የእግዚአብሔር ልጅ «በዚህ ሕይወት ከእግዚአብሔር ጋር ወደሚገኘው ከፍተኛ አንድነት ለመድረስ ፈጣኑ መንገድ የትኛው ነው?» ብሎ ይጠይቅ ይሆናል።

ስገልጸው ከነበረው መንገድ የሚፈጥን መንገድ የለም። እንዲህ በእግዚአብሔር ውስጥና ለእግዚአብሔር በሚደረጉ የዕለት ተዕለት ግዴታዎች ተራ መንገድ እጅግ ከፍ ያሉ ከፍታዎች ይደረስባቸዋል። እንደ ሽልማት ሳይሆን እንደ ተፈጥሮአዊ ውጤት። በእርሱ ብናድርና ከእርሱ ለመለየት እምቢ ብንል እርሱ ባለበት እንሆናለን። እርሱ የሆነው ሁሉ የእኛ ይሆናል።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ በነፍስህ ውስጥ መለኮታዊውን አንድነት ልታውቅ ብትወድ፣ ያቀረብሁትን ዛሬውኑ መለማመድ ጀምር።

የሕይወትህን እያንዳንዱን ቅጽበትና እያንዳንዱን ተግባር ለእግዚአብሔር አቅርብ። «ጌታ ሆይ፥ ይህን በአንተ ሆኜ ለክብርህ አደርገዋለሁ። ብርታቴ፣ ጥበቤና የሚያስፈልገኝ ሁሉ አንተ ነህ። በአንተ ብቻ እደገፋለሁ» በለው። ለአንዲት ቅጽበት እንኳ ያለ እርሱ ለመኖር ወይም ምንም ነገር ለማድረግ እምቢ በል። ይህ የነፍስህ ልማድ እስኪሆን ድረስ ይህን ማድረግህን ቀጥል። ብዙም ሳይቆይ የነፍስህን ጥልቅ ምኞቶች ትረዳለህ፤ እነርሱም በውስጥህ ሕይወትህ በሆነው በክርስቶስ የማያቋርጥ ሀልዎት ይፈጸማሉ።