በውስጣዊ ሕይወት እንዴት መንገሥ እንደሚቻል

ፈሪሳውያን የእግዚአብሔር መንግሥት መቼ እንደምትመጣ በጠየቁት ጊዜ እንዲህ ሲል መለሰላቸው፦ «የእግዚአብሔር መንግሥት በመጠባበቅ አትመጣም፤ ደግሞም። እንኋት በዚህ ወይም። እንኋት በዚያ አይሉአትም። እነሆ፥ የእግዚአብሔር መንግሥት በመካከላችሁ ናትና።» «የእግዚአብሔር መንግሥት» እና «መንግሥተ ሰማያት» የሚሉት አነጋገሮች በነፍስ ውስጥ ያለውን መለኮታዊ ሕይወት ያመለክታሉ። በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ይገኛሉ። ትርጓሜያቸውም በቀላሉ እግዚአብሔር የሚገዛበትና ፈቃዱ የሚፈጸምበት ስፍራ ወይም ሁኔታ ማለት ነው። ውጫዊ ሳይሆን ውስጣዊ መንግሥት ነው። ዙፋኖቿ ለሰው ግርማና ክብር አይደሉም፤ በጊዜያዊና በሚዳሰሱ ነገሮች ላይ ለመሠልጠን ናቸው። ነገሥታቷ የንጉሥ ሐምራዊ ልብስና ቀጭን በፍታ አይለብሱም፤ ይልቁንም የንጽሕናንና የእውነትን ውስጣዊ ልብስ ይለብሳሉ። ግዛቷም በውጫዊ ትዕይንት ሳይሆን በውስጣዊ ኃይል ነው።

ደግሞም ከአንዱ ስፍራ ይልቅ በሌላው ስፍራ፣ ወይም ከአንዱ የነገሮች መልክ ይልቅ በሌላው አይደለችም። ክርስቶስን በዚህ ተራራ ወይም በኢየሩሳሌም ልንፈልገው አይገባንም። እርሱን የምናገኝበትና ወደ መንግሥቱ የምንገባበት ስፍራ ያ አይደለም። ጕዳዩ ፈጽሞ የስፍራ ሳይሆን የሁኔታ ነው። በየስፍራው፣ በየስሙና በየመልኩ እግዚአብሔርን የሚሹና መልካም የሚያደርጉ ሁሉ መንግሥቱን በውስጣቸው ያገኟታል። ይህ ግን እጅግ ጥቂት ይታወቃል። እንደ ሕፃን ቃል በቃል የመረዳት ልማዳችን መንግሥት በአንድ በተወሰነ ስፍራ ልትሆን ይገባታል ብለን እንድናምን አድርጎናል። መንግሥተ ሰማያት ማለት በአንድ በተወሰነ ስፍራ ሰማይ በምድር ላይ የሚያገኘው ውጫዊ ድል እንደ ሆነ ጠበቅን። ከክርስቶስ ጋር በዙፋን መቀመጥም በሕዝብ ፊት በኃይልና በክብር ከፍ ከፍ ማለት እንደ ሆነ አሰብን።

ነገር ግን የቅዱሳት መጻሕፍት ውስጣዊ ትርጉም እየተገለጠ ሲሄድ፣ ይህ የእነዚህ ምሳሌዎች እውነተኛ ትርጉም ደካማና ላይ ላዩን የሆነ ፍጻሜ ብቻ እንደሚሆን እናያለን። የእውነተኛ ትርጉማቸውም ራእይ በ«የሚያዩ ዓይኖች» ፊት እያደገ ይሄዳል። በመጨረሻም የጌታችን ቃል ከቶ ካለምነው በላይ እውነት እንደ ሆነ እናውቃለን፦ «የእግዚአብሔር መንግሥት በመጠባበቅ አትመጣም፤ ደግሞም። እንኋት በዚህ ወይም። እንኋት በዚያ አይሉአትም። እነሆ፥ የእግዚአብሔር መንግሥት በመካከላችሁ ናትና።»

ዳንኤል 2:44 መንግሥቲቱን እንዲህ ሲል ያውጃል፦ «በእነዚያም ነገሥታት ዘመን የሰማይ አምላክ ለዘላለም የማይፈርስን መንግሥት ያስነሣል፥ መንግሥቱም ለሌላ ሕዝብ አይሰጥም፤ እነዚያንም መንግሥታት ሁሉ ትፈጫለች ታጠፋቸውማለች፥ እርስዋም ለዘላለም ትቆማለች።» ኢሳይያስ 9:6-7 ደግሞ ንጉሡን ያውጃል፦ «ሕፃን ተወልዶልናልና፥ ወንድ ልጅም ተሰጥቶናልና፤ አለቅነትም በጫንቃው ላይ ይሆናል፤ ስሙም ድንቅ መካር፥ ኃያል አምላክ፥ የዘላለም አባት፥ የሰላም አለቃ ተብሎ ይጠራል። ለአለቅነቱ ብዛትና ለሰላሙ ፍጻሜ የለውም፤ በዳዊት ዙፋንና በመንግሥቱ ላይ ይሆናል፤ ከዛሬ ጀምሮ እስከ ለዘላለም ድረስ በፍርድና በጽድቅ ያጸናውና ይደግፈው ዘንድ ነው። የሠራዊት ጌታ የእግዚአብሔር ቅንዓት ይህን ያደርጋል።»

ይህች መንግሥት ሌሎቹን ሁሉ የማጥፋት መብት አላት። ሕጉ ውስጣዊው ውጫዊውን እንዲገዛ ይናገራል። በውስጥ ሰላም ካለ ምንም ሁከት ነፍስን ሊነካት አይችልም። ውጫዊ ሰላም ግን ውስጣዊ ዐውሎን ጸጥ ሊያሰኝ አይችልም። ደስተኛ ልብ ግድ ሳይሰጠው በመከራ ባሕር መካከል ሊመላለስ ይችላል። ውስጣዊ ጭንቀት ግን ከሁሉ በተሻለ አካባቢ እንኳ ደስታን ሊያገኝ አይችልም። የሰውን ደስታ የሚሠራው ወይም የሚያፈርሰው ንብረቱ ሳይሆን ውስጣዊ ማንነቱ ነው። አንድ ሰው ዲዮጋንን «ንጉሡ አዋረደህ» አለው። ዲዮጋንም በድል አድራጊነት «አዎን፤ እኔ ግን አልተዋረድሁም!» ብሎ መለሰ። የገዛ ክብሯን የጠበቀችን ነፍስ የነገሥታትም ሆነ የንጉሠ ነገሥታት ድርጊት ሊያዋርዳት አይችልም፤ በውስጡ ነጻ የሆነውንም ሰው ማንም ጨቋኝ ባሪያ ሊያደርገው አይችልም።

ስለዚህ ይህች መለኮታዊ መንግሥት በውስጥ መኖሯ ለማሸነፍ ወይም ባሪያ ለማድረግ የሚሞክሩ ሌሎች ኃይላት ሁሉ ተሰበሩ ማለት ነው። ነፍስ በሁሉም ላይ በድል ትነግሣለች። ሰዎችና አጋንንት ባሪያ ሊያደርጓት ይሞክሩ ይሆናል፤ ነገር ግን በዚህች ውስጣዊ መንግሥት ኃይል ፊት አቅመ ቢሶች ናቸው። በዚህች ውስጣዊ መንግሥት ወደ ዙፋን ከፍ የተደረገችን ነፍስ ፋሽን፣ ልማድ ወይም ሰውን መፍራት ከእንግዲህ አይገዟትም። የምቾት ፍቅርም አይገዛትም። ክርስቲያኖች ለብዙ ጨቋኞች ይሸማቀቃሉ፤ ይሰግዳሉም። በዚህች መንግሥት ግን ምንም ኃጢአት ወይም ፈተና ሊያሸንፍ፣ ምንም ኀዘን ሊያደቅቅ፣ ምንም ተስፋ መቍረጥ ሊያግድ አይችልም።

አንድ ወንድ ወይም ሴት እጅግ ጨካኝ በሆነ የኃጢአት ልማድ ሰንሰለት ታስረው ቢኖሩ እንኳ ይህች መንግሥት ነጻ ታወጣቸዋለች። በውጭው ዓለም ሁኔታዎች ሰዎችን ነገሥታት ሊያደርጓቸው ይችላሉ። በተሰወረው ሕይወት ግን ሰዎች በሁኔታዎች ላይ ነገሥታት ይሆናሉ። በአንድ ወቅት የሺህ ነገሮች ባሪያ የነበረች ነፍስም አሁን ከእነርሱ ፈጽሞ ነጻ ሆና ራሷን ታገኛለች።

በዚህች መንግሥት ውስጥ ያለው ንጉሥ ምንም ነገር ሊነካው ወይም ግራ ሊያጋባው የማይችል ነውና። ሁኔታዎችን የሚሠራ እርሱ ነው። አለቅነት በጫንቃው ላይ ስለ ሆነ፣ በፍጹም ፍትሕ እንደሚገዛ ልንጠራጠር አንችልም። ተገዦቹ አንዳች አይጐድልባቸውም። «አለቅነትም በጫንቃው ላይ ይሆናል» የሚለው አነጋገር የዚህችን ድንቅ መንግሥት ምሥጢር ይዟል። በጫንቃው ላይ እንጂ በእኛ ጫንቃ ላይ አይደለም። ጥንቃቄው የእርሱ ነው። ሸክሞቹ የእርሱ ናቸው። ኃላፊነቱ የእርሱ ነው። ጥበቃው የእርሱ ነው። ማቀዱ፣ ማዘጋጀቱ፣ መቈጣጠሩና መምራቱ ሁሉ በእጁ ነው። የንግሥናውን ግዴታ ሁሉ ፍጹም አድርጎ እንደሚፈጽም ማንም ሊጠራጠር አይችልም። ስለዚህ በመንግሥቱ ያሉት ከጭንቀት፣ ከሸክምና ከሁከት ነጻ ናቸው።

በዚህ መዳንም ነገሥታት ይሆናሉ። አለቅነቱ በጫንቃቸው ላይ አይደለም፤ በእርሱም ጣልቃ የመግባት ጕዳይ የላቸውም። ንጉሣቸው ኃላፊነትን ሁሉ ወስዷል። ተገዦቹ ደስተኞችና የበለጸጉ ሆነው ካያቸው፣ የንግሥናን ክብደትና ጥንቃቄ ሁሉ ለመሸከም ይረካል። ብዙ ጊዜ ስለ ምድራዊ ነገሥታት ግዴታዎች እንናገራለን። ስለ ንግሥና ሸክሞቻቸው እናዝንላቸዋለን። በምድራዊው ደረጃ እንኳ ንጉሥ መሆን ማለት ከተገዦቹ እጅግ ዝቅ ያለውን ሰው ሸክም እንኳ መሸከም እንደ ሆነ፣ ወይም መሆን እንዳለበት እንገነዘባለን።

አሁን ይህን በምጽፍበት ጊዜ እንኳ ብዙ ልቦች ስለ አዲሱ የሩሲያ ዛር ያዝናሉ። የሰፊውን የሩሲያ ግዛት ከባድ ሸክም ተሸክሟልና።

የንግሥናን ግዴታዎች ከሰው ልብ ሁሉ ልንማር እንችላለን። እግዚአብሔር ንጉሥ በሆነበት መንግሥት ውስጥ መሆን ማለትም ይህ ነው። እርሱ ሁሉ ነገር ለዘላለም በፍርድና በፍትሕ እንደሚሠራ ተናግሯል። ልብ መንግሥቷንና ንጉሧን ብቻ ቢያውቅ፣ በእርግጥ ምንም ጥንቃቄ ወይም ጭንቀት ወደዚህ ሊገባ አይችልም! በዮሐንስ 18:36 ንጉሣችን የመንግሥቱን ስልት ይነግረናል፦ «ኢየሱስም መልሶ። መንግሥቴ ከዚህ ዓለም አይደለችም፤ መንግሥቴስ ከዚህ ዓለም ብትሆን፥ ወደ አይሁድ እንዳልሰጥ ሎሌዎቼ ይዋጉልኝ ነበር፤ አሁን ግን መንግሥቴ ከዚህ አይደለችም አለው።»

ምድራዊ ነገሥታትና መንግሥታት የበላይነትን የሚያገኙት በጦርነት ነው። የእግዚአብሔር መንግሥት ግን በውስጣዊ ኃይል ታሸንፋለች።

ምድራዊ ነገሥታት ጠላቶችን ያንበረክካሉ፤ እግዚአብሔር ግን ጠላትነትን ያንበረክካል። ድሎቹ ውጫዊ ከመሆናቸው በፊት ውስጣዊ መሆን አለባቸው። እርሱ በግድ አይገዛም፤ ይልቁንም ያሸንፋል። እኛ እንኳ በምድራዊው ደረጃችን ይህን መርሕ እናውቃለን።

ሥጋን ብቻ የሚነካና ልብን ያላሸነፈ በሌላው ላይ የሚገኝ ድል ምንም ዋጋ አንሰጠውም። እውነተኛ እናት ለውጫዊ መታዘዝ ብቻ ግድ የላትም፤ ከውስጣዊ ራስን መስጠት በቀር ምንም አያረካትም።

የልብ ማእከል ካልተሸነፈ ድሉ ዋጋ ቢስ ይመስላል። በእግዚአብሔርማ ዘንድ እንዴት ይልቅ? እንዲህ ተብሎ ተነግሮናል፦ «እግዚአብሔር እንደ ሰው አያይምና፤ ሰው ፊትን ያያል፥ እግዚአብሔር ግን ልብን ያያል።» (1ኛ ሳሙኤል 16:7)። ስለ «ልብን ስለ ማሸነፍ» እንናገራለን። ይህን ስንል በግድ ማስገዛት ማለታችን አይደለም፤ ልቦች ተማርከው በፈቃዳቸው ለሌላው ተሰጥተዋል ማለታችን ነው። እግዚአብሔርም የሚያሸንፈው በዚህ መንገድ እንጂ በሌላ አይደለም። ስለዚህ «መንግሥቱ ሁሉን ትገዛለች» የሚለውን ስናነብ፣ ልቦች ሁሉ በደስታና በፈቃድ ራሳቸውን በመስጠት ለአገልግሎቱ ተማርከዋል ማለት ነው።

ደግሜ እላለሁ፤ ግዛቱ ውጫዊ ከመሆኑ በፊት ውስጣዊ መሆን አለበት። በእውነትም በውስጥ ካልሆነ ፈጽሞ ግዛት አይደለም። ለአንድ አፍታ ብናስብ ይህ እንዲህ መሆን እንዳለበት እናያለን። ተገዦቹ ከውጫዊ ድርጊታቸው ባሻገር በማይገዙበት መንግሥት ውስጥ እግዚአብሔር ሲነግሥ ማሰብ አይቻልም።

መንግሥቱ ከዚህ ዓለም አይደለችም። መንፈሳዊ ግዛት ናት። ኃይሏ በሥጋ ላይ ሳይሆን በነፍሳት ላይ ነው።

ስለዚህ ልትቆም የምትችለው ነፍስ ከተሸነፈች በኋላ ብቻ ነው።

በዚህ መንገድ ሲታዩ እነዚያ መግለጫዎችና ትንቢቶች ሁሉ በፍቅርና በበረከት የተሞሉ ይሆናሉ። እግዚአብሔር ጠላቶቹን እንደሚያሸንፍና በጽድቅና በኃይል እንደሚገዛቸው ይናገራሉ! ዮሐንስ የሰማው የዚያ ታላቅ ሕዝብ ድምፅ «ሃሌ ሉያ፤ ሁሉን የሚገዛ ጌታ አምላካችን ነግሦአልና» ሲል ምንኛ በተስፋ የተሞላ ክብር ያስተጋባል! ይህን ሁሉ ለማጽናት ይህችን መንግሥት የሚገልጹ ሁለት ክፍሎች አሉን፤ (ሮሜ 14:17)፦ «የእግዚአብሔር መንግሥት ጽድቅና ሰላም በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ ናት እንጂ መብልና መጠጥ አይደለችምና።» እና (1ኛ ቆሮንቶስ 4:20)፦ «የእግዚአብሔር መንግሥት በኃይል ነው እንጂ በቃል አይደለምና።»

ውጫዊ ነገሮች ሳይሆኑ ውስጣዊ ነገሮች ናቸው። ሰው የሚበላው ወይም የሚጠጣው አይደለም። የሚኖርበት ስፍራ አይደለም። ዜግነቱ ወይም የዘሩ ልማዶች አይደሉም። ሐሳቡ ወይም ቃሉ እንኳ አይደለም። ታዲያ የባሕርዩ ውስጣዊ ጠባዮች ምንድር ናቸው?

የመንፈሱ ኃይል ምንድር ነው? ይህችን የእግዚአብሔር መንግሥት የሚያቆሙት እነዚህ ብቻ ናቸውና።

የእርሷ መሆኔን ወይም አለመሆኔን የሚወስነው የማደርገው ሳይሆን ማንነቴ ነው። ይህች መንግሥት ልትቆም የምትችለው ውስጣዊ ጽድቅን፣ ሰላምን፣ ደስታንና ኃይልን ስናገኝና ስንለማመድ ብቻ ነው። ስለዚህ ምንም ውጫዊ ገዥነት እንደዚህ ያለውን ውጤት ሊያስገኝ አይችልም። ሊያስገኘው የሚችለው ሁሉን የሚያንበረክከው የእግዚአብሔር መንፈስ ውስጣዊ ሥራ ብቻ ነው።

ኦዲሲየስ በሲረኖች ደሴቶች አጠገብ ሲያልፍ ከነበረው ጕዞው ታሪክ ብዙ ተምሬአለሁ። እነዚህ ሲረኖች ዘፈናቸውን የሰማውን ሁሉ ሊያስማርኩ ይችሉ ነበር። ወደ ባሕር እንዲዘሉም ያታልሏቸው ነበር። ይህን አደጋ ለማስቀረት ኦዲሲየስ የመርከበኞቹን ጆሮዎች በሰም ደፈነ። ይህንም ያደረገው ገዳዩን ሙዚቃ እንዳይሰሙ ነው። ከዚያም ራሱን በተቋጠሩ ገመዶች ከመርከቡ ምሰሶ ጋር አሰረ። ደሴቲቱንም በደኅና አለፉ። ኦርፊየስ ግን በዚያው ደሴት አጠገብ ማለፍ በነበረበት ጊዜ የተሻለ ድል አገኘ። ከሲረኖቹ ይልቅ ጣፋጭ ሙዚቃ አሰማ፤ መርከበኞቹንም ይበልጥ በሚማርኩ ዘፈኖች አስደሰታቸው። ስለዚህ አደገኞቹን አስማተኞች በደኅና ብቻ ሳይሆን በንቀትም አለፉ። ሰሙና የተቋጠሩት ገመዶች ኦዲሲየስንና መርከበኞቹን ከገዳዩ ዝላይ ጠበቋቸው። ውስጣዊ ደስታ ግን ኦርፊየስንና መርከበኞቹን በፈተናው ራሱ ላይ ድል እንዲነሡ አደረጋቸው። ስለምንናገርላት መንግሥትም እንዲሁ ነው። የሚያስራት ውጫዊ ሕግ አያስፈልጋትም፤ ይልቁንም በውስጣዊ ሕይወቷ መብት ትነግሣለች።

ስለዚህ ወደ እርሷ ስለ ገቡት «እንደዚህ ያሉትን የሚከለክል ሕግ የለም» ተብሏል። የነገሥታት መንግሥት ናትና። አንድ ቀን የምንዘምረው፣ እንዲያውም አሁን በዚህ ሕይወት እዚሁ ልንዘምረው የሚገባን ዝማሬ ይህን ያውጃል፦ «ከታመነውም ምስክር ከሙታንም በኵር ከምድርም ነገሥታት ገዥ ከኢየሱስ ክርስቶስ፤ ለወደደን ከኃጢአታችንም በደሙ ላጠበን፥ መንግሥትም ለአምላኩና ለአባቱም ካህናት እንድንሆን ላደረገ፥ ለእርሱ ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ክብርና ኃይል ይሁን፤ አሜን።» (ራእይ 1:5-6)።

ወደዚህች መንግሥት የገባን፣ ይልቁንም ይህች መንግሥት በውስጣችን የቆመችልን እኛ፣ ከንጉሣችን ጋር በዙፋኑ ላይ ተቀምጠን ግዛቱን እንካፈላለን። ዓለም የእግሩ መረገጫ ነበረ፤ የእኛም መረገጫ ይሆናል። እርሱ ከጊዜያዊና ከሚዳሰሱ ነገሮች በላይ ነገሠ። ያን ኃይል የሰጠው ከፍ ባለና በላቀ ደረጃ የኖረው ሕይወት ነበረ።

እኛም እንዲሁ ልንሆን እንችላለን። አንድ ሰው «ከአካባቢው በላይ ከፍ አለ» የሚለውን አባባል ሁላችንም እናውቃለን። ይህም በዚያ ሰው ውስጥ የተሰወረ ኃይል አለ ማለት ነው። ይህ ኃይል በአካባቢው ከመገዛት ይልቅ አካባቢውን ይገዛል። ንጉሣችን ከአካባቢው በላይ ከፍ አለ። ከእርሱ ጋር የምንነግሥ እኛም እንዲሁ ማድረግ እንችላለን።

ነገር ግን እርሱ በውጫዊ መልክ ሳይሆን በውስጣዊ ኃይል ብቻ ንጉሥ እንደ ነበረ፣ እኛም እንዲሁ እንሆናለን። እርሱ የነገሠው የዓለም ባለ ጠግነት ሁሉ ስለ ነበረው አልነበረም፤ ይልቁንም አንዳች ስላልነበረውና ያለ እነርሱ መኖር ስለ ቻለ ነው።

የእኛም ንግሥና እንዲሁ ይሆናል። ሰዎች ሁሉ አይሰግዱልንም፤ ነገሮችም ሁሉ ለፈቃዳችን አይታጠፉም።

ሰዎች ሁሉ ቢቃወሙንና ነገሮች ሁሉ ቢጻረሩን እንኳ፣ በመካከላቸው በነፍስ ንጉሣዊ ድል እንመላለሳለን።

የሁሉን ነገር ማጣት እንቀበላለን፤ በዚያም ማጣት ከማሰር ኃይላቸው ለዘላለም ነጻ እንወጣለን። ሊደፈር በማይችል ምሽግ፣ በንጉሡ ፈቃድ ውስጥ እንሸሸጋለን። በዚያም በዘላለማዊ መንግሥት እንነግሣለን።

ይህ ሁሉ ሰው ስለ ንግሥና ካለው አስተሳሰብ ተቃራኒ ነው። የሰው ልብ ሊረዳው የሚችለው አንድ ሐሳብ ብቻ ነው፤ እርሱም ከክርስቶስ ጋር በዙፋን ላይ ላለች ነፍስ ውጫዊ ሁኔታዎች መታጠፍ አለባቸው የሚል ነው። ወዳጆች ሊደግፉ፣ ጠላቶች ዝም ሊሰኙ፣ እንቅፋቶችም ሊወገዱ ይገባል ይላል። ጕዳዮች ካልተሳኩ ንግሥና ሊኖር አይችልም ይላል። የዳንኤልን ወይም በሚነድደው የእሳት እቶን ውስጥ የነበሩትን የሦስቱን ዕብራውያን ጕዳይ ሰው ቢያስተዳድረው ኖሮ፣ ድል እንዲያደርጉ የነገሥታቱ ሐሳብ መለወጥ አለበት ይል ነበር። ዳንኤል ወደ አንበሶች ጕድጓድ ሊጣል አይገባውም ነበር፤ ዕብራውያን ወጣቶችም ከእቶኑ ሊጠበቁ በተገባ ነበር።

የእግዚአብሔር መንገድ ግን እጅግ በማይወሰን መጠን የላቀ ነበረ። ዳንኤል በአንበሶች መካከል እንዲጣል ፈቀደ፤ በመካከላቸውም በእነርሱ ላይ በድል እንዲነግሥ ፈለገ። ሲድራቅ፣ ሚሳቅና አብደናጎ ወደሚነድደው እቶን እንዲጣሉ ፈቀደ፤ የእሳት ሽታ እንኳ ሳይነካቸው በውስጡ እንዲመላለሱ ፈለገ። ዘንዶዎችና እፉኝቶች በሌሉበት መንገድ እንደምንመላለስ አይነግረንም፤ ይልቁንም በመካከላቸው እንደምንመላለስና «ከእግራችን በታች እንደምንረግጣቸው» ይነግረናል።

ከማንኛውም ውጫዊ ግዛት ወይም ቍጥጥር ይህች መንግሥት ምንኛ እጅግ የከበረች ናት! በውስጥ ንጉሥ፣ በውጭ ግን ባሪያ መሆን ታላቅ ድል ነው። ልባችን ሊያስበው የሚችለው ከሁሉ የላቀ ነገር ነው። ሁሉን ማጣት፣ መከራ መቀበልና መጨነቅ፤ በድንጋይ መወገር፣ በመጋዝ መሰንጠቅና በሰይፍ መገደል፤ የበግና የፍየል ሌጦ ለብሶ በምድረ በዳና በተራራ፣ በዋሻና በምድር ጕድጓድ መቅበዝበዝ፤ ሆኖም በዚህ ሁሉ ውስጥ በጽድቅና በሰላም በመንፈስ ቅዱስም በሆነ ደስታ መንግሥት ውስጥ ነገሥታት መሆን። ይህች ከእግዚአብሔር በቀር ማንም ሊሰጣት፣ እግዚአብሔርን ከሚመስሉ ነፍሳት በቀርም ማንም ሊቀበላት የማይችል መንግሥት ናት።

እንደዚህ ያሉ ጥቂት ነገሥታትን አይተናል ወይም ሰምተናል። ልቦች ሁሉ ሳያውቁት የሚያሳድሩትን ተጽዕኖ ተቀብለዋል። በሴንት ሲር ገዳም ስለ ነበሩ አንዳንድ መነኮሳት አንብቤአለሁ። ለእግዚአብሔር የነበራቸው ፍቅር ገዳማቱንና አለቆቻቸውን እንዲጠሏቸው አደረገ። እንደ ክፉዎችም ከማኅበረሰባቸው ተባረሩ። ከእነርሱም አንዱ ጠላቶቹ ወደሚኖሩበት ገዳም እስረኛ ሆኖ ተላከ። በዚያም ጭካኔና ውርደት የሞላበት አያያዝ ደረሰበት። ከተከበረ ቤተሰብ የተወለደና ቀድሞ መሪ የነበረ ቢሆንም፣ እጅግ ዝቅተኛ የሆኑትን ሥራዎች እንዲሠራ ተገደደ። በጀርባው ከባድ ሸክም እንዲሸከም፣ ከክፉዎች ሁሉ እጅግ ክፉ እንደ ሆነ የሚናገር ጽሑፍ በደረቱ ላይ አንጠልጥሎም እንዲለምን ተገደደ። በዚህ ሁሉ ውስጥ ግን የቅዱሱ መንፈስ ድል አደረገ። ምንም ነገር ጸጥታውን አላወከም፤ ክርስቶስን የመሰለ ጣፋጭነቱንም አላመረረም።

ለአሳዳጆቹ ከደግነት ቃልና ከፍቅር ፈገግታ በቀር ሌላ ነገር ኖሮት አያውቅም። በመጨረሻም በመለኮታዊው መንግሥት ታላቅ ኃይል የሁሉን ልብ ማረከ። በአንድ ወቅት እርሱን በማሳደድ ደስ ይላቸው የነበሩት የቀድሞ ጠላቶቹ የሚታመኑበት ወዳጅና አማካሪ፣ የሚወዱትም አለቃ ሆነ። «የዋሆች ብፁዓን ናቸው፥ ምድርን ይወርሳሉና።» (ማቴዎስ 5:5)። በየዋህነቱ አሸንፎ ንጉሥ ሆነ። በአንድ ወቅት አንድ አደገኛ ወንጀለኛ ለእስራት ወደ ገዳሙ ተላከ። እጅግ ኃይለኛ ከመሆኑ የተነሣ ምንም እስራት ሊያስረው፣ ምንም ብርታት ሊቈጣጠረው አልቻለም። በመጨረሻም ከሴንት ሲር ወደ መጣው ወደ አንድ ወንድም ክፍል ተወሰደ። ሁለቱም አብረው ተዘጉ። ስሜት አልባዎቹ መነኮሳት እንኳ ያን መለኮታዊ የዋህነት አውቀውት ነበር፤ ከሚያውቁት ሁሉ የሚበልጥ የማሸነፍ ኃይል ነበረው። ቅዱሱም ኃይለኛውን ሰው እንደ ተወደደ ወንድም ተቀበለው፤ በሰማያዊ ደግነትም ፈገግ አለለት።

ወንጀለኛው ግን በስድብና በግፍ መለሰለት። የመነኩሴውን ዕቃዎች ሰባበረ፤ አልጋውንም አፈረሰ፤ ረገጠው፣ ደበደበው፣ ጠጕሩንም ነጨ፤ ተፋበትም። በእርሱ ላይ ባደረገው ግፍ እስኪዝል ድረስ ራሱን አደከመ። በዚህ ሁሉ ውስጥ መነኩሴው ምንም አልተቃወመም።

የፍቅር ቃላትን ብቻ ተናገረ። በመጨረሻም ወንጀለኛው በቍጣው ደክሞ ትንፋሹን ለመሰብሰብ ቆም አለ። ያን ጊዜ የተደበደበውና የተዋረደው ሰው በጥልቅ ፍቅርና ርኅራኄ ወደ አሳዳጁ ፈገግ አለ። ስለ ጕስቍልናው ሊያጽናናው የፈለገ ይመስል ነበር። ይህም ወንጀለኛው ሊሸከመው ከሚችለው በላይ ሆነ። ጥላቻን፣ በቀልንና ቍጣን በዓይነቱ ሊመልስ ይችል ነበር፤ እንደዚህ ያለውን ፍቅርና የዋህነት የሚቋቋምበት መሣሪያ ግን አልነበረውም። ልቡ ተሸነፈ። በቅዱሱ እግር ላይ ወድቆ እግሩን በእንባው አጠበ፤ ስለ ጭካኔውም ይቅርታ ለመነ፤ በሕይወቱ ዘመን ሁሉ በታማኝነት ሊያገለግለውም ተሳለ።

ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ከዚያ ወንጀለኛ ጋር የነበረው ችግር ሁሉ አበቃ። እንደ አፍቃሪና ታማኝ ውሻ ቅዱሱን በየሄደበት ይከተለው ነበር፤ ሌላው የሚመኘውን ማንኛውንም ነገር ለማድረግ ወይም ለመሆን ይጓጓ ነበር። የእስራት ጊዜው ሲያበቃ በሮቹ ተከፈቱለት። እርሱ ግን እንዲሄድ ሊያግባቡት አልቻሉም፤ በፍቅር ያዳነውን ሰው ትቶ መሄድ አልቻለምና። በዚህች መንግሥተ ሰማያት ያለው ንግሥና እንደዚህ ያለ ባሕርይ ያለው ነው። እያንዳንዱ ነፍስ ከእኔ ማብራሪያ ሳያስፈልገው ለራሱ ሊተገብረው ይችላል።

በ(ማቴዎስ 5:6-7) የዚህች መንግሥት ንጉሥ የመንግሥቱን ጠባዮች ሲገልጽና ለተገዦቹ ሕግጋትን ሲሰጥ እናገኛለን፦ «ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ ብፁዓን ናቸው፥ ይጠግባሉና። የሚምሩ ብፁዓን ናቸው፥ ይማራሉና።» ባለ ጠጎች፣ ወይም ታላላቆች፣ ወይም ጥበበኞች፣ ወይም ምሁራን አይደሉም። ይልቁንም በመንፈስ ድሆች፣ የዋሆች፣ የሚምሩ፣ ልበ ንጹሖች፣ የሚያዝኑና የሚራቡና የሚጠሙ ናቸው። ደግሞም የሚሰደዱ፣ የሚነቀፉና በውሸት ክፉ የሚነገርባቸው ናቸው። እንደነዚህ ያሉት ሁሉ የዚህች መንግሥት ናቸው። እነዚህ ነገሥታት ገሮች፣ እሺ ባዮች፣ የዋሆችና ርኅሩኆች ናቸው። በዚያ ኃይል ይነግሣሉ።

አንድ ክርስቲያን ሌላውን «ሰዎች እንዲያከብሩኝ እንዴት ላድርግ?» ብሎ ጠየቀው። «እኔ ብሆን ክብራቸው የሚገባኝ ሆኜ እገኝ ነበር» የሚል መልስ ተሰጠው። ይህም «አክብሩኝ!» ብሎ ይጠይቅ ማለት ሳይሆን፣ ሁሉም እንዲያከብሩት አድርጎ ይመላለስ፣ ይኑር፣ ይሁን ማለት ነበረ። ሰዎች ጨቋኞች በመሆን የክብር መልክ ሊያገኙ ይችላሉ። ልባቸውን ለመግዛት ግን ሌሎች መንገዶችን መሞከር አለባቸው።

ጌታችን ዙፋኑን ሊካፈሉ ለፈለጉ አንዳንዶች ይህን ሐሳብ አብራራላቸው። ወደ እርሱ ጠርቶ እንዲህ አላቸው፦ «የአሕዛብ አለቆች እንዲገዙአቸው ታላላቆቹም በላያቸው እንዲሠለጥኑ ታውቃላችሁ።» (ማቴዎስ 20:25)። «በእናንተስ እንዲህ አይደለም፤ ነገር ግን ማንም ከእናንተ ታላቅ ሊሆን የሚወድ የእናንተ አገልጋይ ይሁን፥ ከእናንተም ማንም ፊተኛ ሊሆን የሚወድ የእናንተ ባሪያ ይሁን፤ እንዲሁም የሰው ልጅ ሊያገለግል ነፍሱንም ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም።»

በሰው አመለካከት የሚነግሠው አንድ ዓይነት ሰው ብቻ ነው፤ እርሱም በዙሪያው ባሉት ላይ ጌታ ሊሆን የሚችለው ነው።

በመለኮታዊው አመለካከት ግን የምታገለግል ነፍስ የምትነግሥ ነፍስ ናት።

ይህን ውስጣዊ ዘውድ የሚቀበለው ብዙ የሚጠይቀው ሳይሆን ብዙ የሚተወው ነው። በተራራው ስብከት ውስጥ ካለው ከክርስቶስ አመራር የሚበልጥ ምን አመራር ሊታሰብ ይችላል? «እኔ ግን እላችኋለሁ፥ ክፉውን አትቃወሙ፤ ዳሩ ግን ቀኝ ጉንጭህን በጥፊ ለሚመታህ ሁሉ ሁለተኛውን ደግሞ አዙርለት፤ እንዲከስህም እጀ ጠባብህንም እንዲወስድ ለሚወድ መጎናጸፊያህን ደግሞ ተውለት፤ ማንም ሰው አንድ ምዕራፍ ትሄድ ዘንድ ቢያስገድድህ ሁለተኛውን ከእርሱ ጋር ሂድ።» (ማቴዎስ 5:39-41)። በእርግጥ እንደዚህ ወዳለው የግዛት ዙፋን ሊወጣ የሚችለው ከእግዚአብሔር ጋር የተስማማ ነፍስ ብቻ ነው! ነገር ግን ይህ ዕጣ ፈንታችን ነው። የተፈጠርነው ለዚህ ዓላማ ነው። ከንጉሣዊ ዘር ተወልደናል፤ የዚህችም ሊነገር የማይቻል መንግሥት ወራሾች ነን፤ «የእግዚአብሔር ወራሾች ነን፥ … ከክርስቶስ ጋር አብረን ወራሾች ነን።» (ሮሜ 8:17)። ምነው ይህን ብንገነዘብ፣ በእያንዳንዱም የአገልግሎትና ራስን የመስጠት ድርጊት ወደ ላይ የሚወጣ አንድ እርምጃ ብናይ! ወደ መንግሥታችንና ወደ ዙፋናችን ይመራናል! ይህን የምለው በጣም በተግባራዊ ስሜት ነው። በሚገባ ከተፈጸሙ የዕለት ተዕለት ትሑት ሥራዎቻችንና ትንንሽ መሥዋዕቶቻችን ወደ ዙፋኖቻችን የሚያደርሱ የመሰላል ደረጃዎች ይሆናሉ ማለቴ ነው። በምድራዊው መንግሥታችን «በጥቂቱ» ታማኞች ብንሆን፣ በሰማያዊው መንግሥት «በብዙ» እንሾማለን።

ለክርስቶስ የሚያገለግልና መከራ የሚቀበል ከእርሱ ጋር ይነግሣል። በፍቅሩ መንግሥት ውስጥ «ከሁሉ የሚበልጥ» ይሆናል። ይህን እያወቀ ሌላውን ጉንጩን ለማዞር የሚያመነታ ማን ነው? የምትገኝ መንግሥትና ዙፋን አሉ።

ዮሴፍ የዚህ ሁሉ ምሳሌ ነበረ። በፈርዖን ዙፋን ላይ በተቀመጠበት ወይም በፈርዖን ሰረገላ በተቀመጠበት ጊዜ እንደ ነገሠ ሁሉ፣ በባርነትና በወህኒ ቤትም በእውነት እንደ ንጉሥ ነገሠ። (ዘፍጥረት 39:6 ተመልከት) «ያለውንም ሁሉ በዮሴፍ እጅ ተወ፤ ከሚበላውም እንጀራ በቀር ከእርሱ ጋር ምንም አያውቅም ነበር። ዮሴፍም መልከ መልካምና ፊቱ ውብ ነበረ።»

(ዘፍጥረት 39:22-23)። «የግዞት ቤቱ አለቃም በግዞት ቤቱ ያሉትን እስረኞች ሁሉ በዮሴፍ እጅ አደረገ፤ በዚያም የሚደረገውን ሁሉ የሚያደርገው እርሱ ነበረ። እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ነበረና የግዞት ቤቱ አለቃ በዮሴፍ እጅ ካለው ነገር ምንም አይመለከትም ነበር፤ የሚያደርገውንም ሁሉ እግዚአብሔር ያከናውንለት ነበር።» የሁሉ ታናሽ በመሆን ታላቅ፣ የሁሉም አገልጋይ በመሆንም ከሁሉ የሚበልጥ ሆነ።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ አንተ በዚህ መንገድ፣ በዚህ ዓይነቱ መንግሥት እየነገሥህ ነውን? በትንሿ ዓለምህ — በቤትህ፣ በቤተ ክርስቲያንህ ወይም በማኅበራዊ ክበብህ — ታላቅ መሆን ትሻለህን? እንግዲያስ ታናሽ ሁን። የሁሉም አገልጋይ ሁን። ይህ ካልሆነ መንግሥትህ የክርስቶስ መንግሥት አይደለችም፤ ዙፋንህም ከእርሱ ጋር የተካፈልከው አይደለም። የዚህችን ውስጣዊ መንግሥት ምሥጢራትና ኃይል ማግኘት ቅዠት አይደለም። በሐሳብ ብቻ የሚታሰብ ድል አይደለም። እውነተኛና ትክክለኛ የመንገሥ መንገድ ነው። ከዓለምና ከጕዳዮቹ በላይ ከፍ ያደርግሃል። በምስጋናውም ሆነ በነቀፋው ሳትነካ በውስጡ ትመላለሳለህ። ዓለም ሊሰጠውም ሆነ ሊወስደው በማይችለው የሰላምና የድል ስፍራ ትኖራለህ።

«የእግዚአብሔር መንግሥት በኃይል ነው እንጂ በቃል አይደለምና።» ይህች መንግሥት ወሬ ሳትሆን ሐቅ ናት፤ በውስጧ ያሉትም ንግሥናቸውን ያውቃሉ፤ በመንገሥም ያረጋግጡታል። ምናልባት ግን «አሁን በውስጧ ካልሆንሁ ወደዚህች መንግሥት እንዴት ልገባ እችላለሁ?» ትል ይሆናል። ጌታችን ራሱ ይመልስልህ፦ «በዚያች ሰዓት ደቀ መዛሙርቱ ወደ ኢየሱስ ቀርበው። በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ የሚበልጥ ማን ይሆን? አሉት።» (ማቴዎስ 18:1)። «ሕፃንም ጠርቶ በመካከላቸው አቆመ፤ እንዲህም አለ። እውነት እላችኋለሁ፥ ካልተመለሳችሁ እንደ ሕፃናትም ካልሆናችሁ፥ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም። እንግዲህ እንደዚህ ሕፃን ራሱን የሚያዋርድ ሁሉ፥ በመንግሥተ ሰማያት የሚበልጥ እርሱ ነው።» (ማቴዎስ 18:2-3)። ይህች የሕፃንነት ልብ ያላቸው ሰዎች መንግሥት ናት፤ ወደ እርሷም ሊገቡ የሚችሉት እንደነዚህ ያሉት ብቻ ናቸው። «ታናሽ ሕፃን» መሆን ማለት በቀላሉ ሕፃን መሆን ማለት ነው። ከዚህ የተሻለ ልገልጸው አልችልም። ሁላችንም ታናናሽ ሕፃናትን እናውቃለን።

በቀላልነታቸው፣ በመታመናቸውና በግድ የለሽነታቸው ደስ ይለናል። ለሥልጣን ያለ ጥያቄ የሚታዘዙትን መታዘዝ እናደንቃለን። በዚህች መለኮታዊ መንግሥት ታላቅ ለመሆን የዚህን ሕፃን የሚታመን፣ ርኅሩኅና የሚታዘዝ ልብ ከሁሉ ይበልጥ ገንዘብ ማድረግ ያስፈልጋል። ይህ ልብ ተንኰል የሌለበትና ራሱን የሚረሳ ነው።

«በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ የሚያደርግ እንጂ፥ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ የሚለኝ ሁሉ መንግሥተ ሰማያት የሚገባ አይደለም።» (ማቴዎስ 7:21)። እዚህ የሚጠቅመን መናገር ሳይሆን ማድረግ ነው። ሕፃን መሆን አለብን፤ አለዚያ በሕፃኑ ዙፋን ላይ ልንቀመጥ አንችልም። ሕፃን መሆን ማለትም የአብን ፈቃድ ማድረግ ማለት ነው፤ የእውነተኛ ሕፃንነት ዋና ባሕርይ ከመታመን መንፈስ ጋር የተዋሐደ የመታዘዝ መንፈስ ነውና።

ታናሽ ሕፃን ሁን። ታላቅነትህን፣ ራስህን ማስቀደምህንና ጥበብህን ወደ ጎን አድርግ። ብርታትህንና በራስ መደገፍህን ተው። ለአሮጌው ማንነትህ ለመሞት ፈቃደኛ ሁን። ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ዳግመኛ ተወለድ። ከአንዱ ሕይወት ወደ ሌላው የሚያወጣው ብቸኛው መንገድ ለአንዱ መሞትና ወደ ሌላው በአዲስ ልደት መወለድ ነው። እንግዲህ ይህ በብዙ ጊዜና በብዙ ልዩ ልዩ መንገድ የተደገመው ያው የቀድሞው ታሪክ ነው፤ በሞት በኩል ወደ ሕይወት። እንግዲያስ በሕይወት ትኖር ዘንድ ሙት። የክርስቶስን ሕይወት ታገኝ ዘንድ የገዛ ሕይወትህን አጥፋ።

አባጨጓሬ ወደ ቢራቢሮ መንግሥት መግባት የምትችለው ለአባጨጓሬ ሕይወቷ ሞታ ከዚያም ቢራቢሮ በመሆን ብቻ ነው። እንዲሁም እኛ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት መግባት የምንችለው ለእኔነት መንግሥት ሞተን ከዚያም በክርስቶስ ወደ ሕይወት በመነሣት ብቻ ነው። ተፈጥሮአዊ የሆነውን ሁሉ ልቀቅ። ይህም ሐሳቦችህን፣ ዕቅዶችህንና አስተሳሰቦችህን ይጨምራል። በምትኩ የእግዚአብሔርን ዕቅዶች፣ መንገዶችና ሐሳቦች ተቀበል። ይህንም በታማኝነትና በጽናት አድርግ። በመጨረሻም በዙፋኑ ላይ ትቀመጣለህ፤ በዘላለማዊ መንግሥትም ከእርሱ ጋር ትነግሣለህ። እርሷም ሌሎቹን መንግሥታት ሁሉ ትፈጫለች ታጠፋቸዋለችም፤ ለዘላለምም ትቆማለች።

ሌላ መንገድ የለም። ወደዚህች መንግሥት በትዕቢት፣ በመልክ ወይም በኃይል መግባት አይቻልም። ልትገባ የምትችለው በታናሽነት፣ በረዳት የለሽነት፣ በሕፃንነት፣ በጨቅላነትና በሞት ብቻ ነው። ራሱንም የሚያዋርድ ከፍ ይላል። የክርስቶስን ዙፋን ለመካፈል አስቀድመን በመከራ፣ በማጣትና በመሰቀል ልንከተለው ይገባናል። ብንጸና፥ ከእርሱ ጋር ደግሞ እንነግሣለን።

ይህም ለመከራችን የሚሰጥ የዘፈቀደ ሽልማት ሆኖ ሳይሆን፣ በነገሮች ባሕርይ ራሱ የሚከተል ውጤት ሆኖ ነው። የክርስቶስ ማጣት የክርስቶስን ትርፍ ማምጣቱ አይቀርም። ሞቱ ትንሣኤውን ማምጣቱ አይቀርም። በዳግመኛ ልደት እርሱን መከተል፣ የምትከተለውን ነፍስ ያለ ጥርጥር ወደ ዘውዱና ወደ ዙፋኑ ያደርሳታል። ለልጆች በተዘጋጀ አንድ የስብከቶች መጽሐፍ ውስጥ የዚህችን ንጉሣዊ መንግሥት ሕያው ምሳሌ አግኝቻለሁ፦ በእንግሊዝ ካሉት የልጆች መጠለያዎች ከአንዱ የመጣ አንድ ትንሽ ልጅ ወዳጁን ለማዳን ሕይወቱን አደጋ ላይ ጥሎ ነበር። የእንግሊዝ ንግሥት ከመኳንንቷ በአንዱ በኩል ሜዳሊያ ላከችለት። ዓይን አፋርና ፈሪ ስለ ነበረና ወደ ኋላ ለመሸሽ ይሞክር ስለ ነበረ፣ ወዳጆቹ ሜዳሊያውን እንዲቀበል ወደ ፊት ገፉት።

የተከበረውን ሊቀ መንበር ተመልከት። የመጣው መኳንንት፣ መሳፍንትና እንደ ሕግ አዋቂዎች፣ ዳኞች፣ የአገር መሪዎችና ጦረኞች ያሉ የታወቁ ሰዎች ከተሰበሰቡበት ከመኳንንቱ ምክር ቤት ነበረ። የንጉሣውያን ቤተሰብ ልዑላንም በዚያ ነበሩ። ሆኖም እርሱ ከመኳንንቱ ወገን ቢሆንም ልቡ ተነካ። «ይህ ክብር ተሰጥቶኛል» ብሎ አጕረመረመ፤ ሕይወትን በማዳን የሚሰጠውንም ሜዳሊያ በልጁ ኮት ላይ አያያዘው። ልቡ ሞልቶ ነበር። መናገሩን ከመቀጠሉ በፊት በጕሮሮው ውስጥ የሚተናነቀውን ነገር ለመዋጥ ቆም አለ።

የአገር መሪዎች፣ የጦረኞችና የሕግ አዋቂዎች «ክብርና ምስጋና» አለ። ራስን ሳይመለከቱ ሕይወትን የማዳን ክብር ግን ሁሉንም ይበልጣል። ይህ ልጅ ያገኘው ድንቅ ክብር ይህ ነበረ። ወደ ወንዙ ዘሎ ገብቶ የሚሰጥመውን ልጅ አደጋ ተካፈለ። ያቺ ትንሽ እጅ — እነሆ እዚያ ጠረጴዛውን ይዛ እርሱን ስታረጋጋ ተመልከታት — የዳነውን ይዛ ከውኃው ወጥታ ነበር።

«ራስን መርሳት እንዲህ ያለ ታላቅ ኃይል ለምን አለው? የዐሥራ ሁለት ዓመት ልጅ በዕድሜ የበሰሉ ሰዎችን አድማጮች በፊቱ እንዲያጎነብሱ እንዴት ሊያደርግ ቻለ? ለዚያ ግንባር፣ ለዚያ አጭርና ቀይ ጠጕር ዘውድ ከወርቅና ከዕንቍ ብልጭታ የሚበልጥ ክብርና ምስጋና የሰጠው ምንድር ነው?

በትንሽ ቁምጣውና ኮቱ ያለው፣ እንባውን በሻካራ ትንሽ እጅጌው የሚያብሰው ያ ትንሽ አካል የሺህዎችን ልብ ለምን ያዘ? ለጊዜውስ የመንግሥቱ ታማኝ ተገዦች ለምን አደረጋቸው?

ይህ ሁሉ ለምን ሆነ? ያ ትንሽ ልጅ ራሱን ለሌሎች በመሠዋት መንፈሱ ክርስቶስን ስለ መሰለ ነው።» ልናመልከው የተፈጠርንለትን ውበት በከፊል ገንዘቡ አድርጎ ነበር። ይህ መላእክትን እልል የሚያሰኝ ክብር ነው። ሰማይ ሁሉ ወድቆ ይሰግዳል። በታላቅ ድምፅ እንዲህ ይላሉ፦ «የታረደው በግ ኃይልና ባለ ጠግነት ጥበብም ብርታትም ክብርም ምስጋናም በረከትም ሊቀበል ይገባዋል» (ራእይ 5:12)። የታረደው በግ ከሁሉ የሚበልጥ ኃያል ንጉሥ ነው። መንፈሱን የሚካፈሉ ሁሉ በመንግሥቱ ውስጥ ናቸው። ይህች መንግሥት ስፍራ ሳትሆን ጠባይ ናት። ስለዚህ ያ ጠባይ የሌላቸው በእርሷ ውስጥ ሊሆኑ አይችሉም።

በየዕለቱ «መንግሥትህ ትምጣ» ብለን እንጸልያለን። የምንጸልየው ስለ ምን እንደ ሆነ እናውቃለንን? በውስጣችን ብትመጣ በእኛ ላይ የምታመጣውን ለውጥ እንረዳለንን? እንደዚህ ለመለወጥ ፈቃደኞች ነንን? የእግዚአብሔር መንግሥት የእግዚአብሔር ግዛት ካልሆነች ምንድር ናት? የእግዚአብሔርስ ግዛት የእግዚአብሔር ፈቃድ ካልሆነ ምንድር ነው? ስለዚህ «ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ትሁን» ብለን ስንጸልይ የሁሉን ነገር ምሥጢር ነካን። ያልሠለጠኑ ወራሪዎች አንድን መንግሥት በኃይል ሊይዙ ይችላሉ፤ ሥልጣኔዋን በእውነት ለመቈጣጠር ግን ሕግጋቷን መከተል አለባቸው። መንግሥተ ሰማያትም እንዲሁ ናት። ኃይሏን የምትሰጠው ሕግጋቷን ለሚታዘዙ ብቻ ነው። «እኔ ደግሞ ድል እንደ ነሣሁ ከአባቴም ጋር በዙፋኑ ላይ እንደተቀመጥሁ፥ ድል ለነሣው ከእኔ ጋር በዙፋኔ ላይ ይቀመጥ ዘንድ እሰጠዋለሁ።» (ራእይ 3:21)። አንድ የጥንት ጸሐፊ «ከእግዚአብሔር ጎን የሚቆም ሁልጊዜ ይነግሣል» ይላል። ደግሞም «የእግዚአብሔርን ፈቃድ ፈጽሞ የሚቀበል በዘላለማዊ መንግሥት ይኖራል» ይላል።

አንተ በዚህ ዓይነት ሁኔታና በዚህ ዓይነቱ መንግሥት እየነገሥህ ነውን? የሁሉ አገልጋይ በመሆን ከሁሉ የምትበልጥ ነህን? በሁኔታዎችህ ላይ ንጉሥ ነህን ወይስ ሁኔታዎችህ በአንተ ላይ ይነግሣሉ?

በፈተናዎችህ ላይ ድል ታደርጋለህን ወይስ ፈተናዎችህ በአንተ ላይ ድል ያደርጋሉ? በውጫዊ ሽንፈትና ማጣት መካከል በውስጣዊ ዙፋን ላይ መቀመጥ ትችላለህን?

እሺ በማለት ማሸነፍ፣ ታናሽም በመሆን ታላቅ መሆን ትችላለህን? ለእነዚህ ጥያቄዎች ሁሉ አዎን ብለህ መመለስ ካልቻልህ ወደ መንግሥቱ መግባት አትችልም። ከቻልህ ግን፣ «ዕጣ ፈንታህ ወይም የሰዎች አስተያየት ምንም ይሁን ምን፣ ጌታችን ‹በመንግሥተ ሰማያት የሚበልጥ› ብሎ ከሚጠራቸው መካከል ነህ።»