ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን

እግዚአብሔር ከአማኝ ነፍስ ጋር የሚያደርገው አሠራር ሁሉ ዓላማው ከራሱ ጋር አንድነት ነው። ይህም ጌታ የጸለየውን ጸሎት ይፈጽማል፦ «ሁሉም አንድ እንዲሆኑ፥ አባት ሆይ፥ አንተ በእኔ እንዳለህ እኔም በአንተ እንዳለሁ፥ እንዲሁ እነርሱ ደግሞ በእኛ አንድ እንዲሆኑ፥ አንተ እንደ ላክኸኝ ዓለም ያምን ዘንድ። እኔም፥ እኛ አንድ እንደ ሆንን አንድ ይሆኑ ዘንድ፥ የሰጠኸኝን ክብር ሰጥቻቸዋለሁ፤ እኔ በእነርሱ አንተም በእኔ፥ በአንድነት ፍጹማን እንዲሆኑ፥ አንተ እንደ ላክኸኝ እኔንም እንደ ወደድኸኝ እነርሱን እንደ ወደድኻቸው ዓለም ያውቅ ዘንድ» (ዮሐንስ 17:21-23)። ዓለም ሳይፈጠር እግዚአብሔር ለሕዝቡ ያለው የከበረ ዓላማ የነፍስ አንድነት ነበር። ይህም ከዘላለምና ከትውልዶች ጀምሮ ተሰውሮ የነበረ ምሥጢር ነበር። በክርስቶስ ሥጋ መልበስ ተፈጸመ። በቅዱሳት መጻሕፍት ታወቀ። ብዙ የእግዚአብሔር ውድ ልጆችም በእውነተኛ ተሞክሮ ያገኙታል። ሁሉም ግን አይደሉም። ለሁሉም እውነት ነው። እግዚአብሔር አልሰወረውም። ነገር ግን ብዙዎች ዓይናቸው የፈዘዘና ልባቸው የማያምን ነው፤ ስለዚህ ሊጨብጡት አይችሉም። ጌታ በየስፍራው ያሉ አማኞችን እያነቃቃ ነው። ፈጽመው ራሳቸውን ለእርሱ እንዲሰጡ ይፈልጋል። ይህም ይህን አንድነት በግል እንዲያገኙት ሊያደርሳቸው ነው። የፈቃዱንም በጎ ምኞት ሁሉ በእነርሱ ውስጥ ሊሠራ ይወዳል።

በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ ያሉት ቀደምት እርምጃዎች ሁሉ ወደዚህ ያደርሳሉ። ጌታ የፈጠረን ለዚህ ነው። ይህን እስክናውቅና ልንቀበለው እስክንመርጥ ድረስ፣ ስለ እኛ የተቀበለው የነፍሱ ድካም አልረካም። ልባችንም የመጨረሻ ዕረፍቱን አላገኘም።

የተለመደው የክርስቲያን ተሞክሮ አካሄድ በደቀ መዛሙርቱ ታሪክ ውስጥ ተሥሎአል። በመጀመሪያ ሁኔታቸውንና ጕድለታቸውን አስተዋሉ። ከዚያም ወደ ክርስቶስ መጥተው ታማኝነታቸውን ለእርሱ ሰጡ። ከዚያም ተከተሉት፣ ለእርሱ ሠሩ፣ በእርሱም አመኑ፤ ሆኖም ምንኛ እርሱን አይመስሉም ነበር! እርስ በርሳቸው ሊበላለጡ ፈለጉ። ከመስቀሉ ሸሹ። ተልእኮውንና ቃሉን በተሳሳተ መንገድ ተረዱ። በአደጋ ጊዜ ትተውት ሄዱ። ቢሆንም እንዲሰብኩ ላካቸው። ለእርሱ ለመሥራት ኃይል ያላቸው ደቀ መዛሙርቱ እንደ ሆኑ ተቀበላቸው። ክርስቶስን የሚያውቁት «በሥጋ እንደ ሆነ» ብቻ ነበር — ከእነርሱ ውጭ ያለ ጌታቸውና መምህራቸው እንጂ ገና ሕይወታቸው አልነበረም።

ከዚያም በዓለ ኀምሳ መጣ። እነዚህ ደቀ መዛሙርት ያን ጊዜ በውስጣቸው እንደ ተገለጠ አወቁት። ከእርሱ ጋር አንድ ነበሩ፤ በውስጣቸው የሚኖር ሕይወታቸው ሆነ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ለእነርሱ በውስጣቸው ያለ ክርስቶስ ነበር። ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእነርሱ ይሠራ ነበር።

በሕይወቱ መንፈስ ሕግ፣ ተይዘውበት ከነበረው ከኃጢአትና ከሞት ሕግ ባርነት አርነት አወጣቸው። ከእንግዲህ በእነርሱና በእርሱ መካከል የፈቃዶች ጦርነትና የፍላጎቶች ግጭት አልነበረም። የሚያንቀሳቅሳቸው አንድ ፈቃድ ብቻ ነበር፤ እርሱም የእርሱ ፈቃድ ነበር። ለእነርሱ የሚወደድ አንድ ፍላጎት ብቻ ነበር፤ እርሱም የእርሱ ነበር። ከእርሱ ጋር በእውነት አንድ ሆኑ።

በእርግጥ ሁሉም ይህን ሥዕል ሊያውቁት ይችላሉ። ነገር ግን የመጨረሻው ደረጃ ሙሉ በሙሉ ላይደረስበት ይችላል። ውድ አንባቢ ሆይ፣ ክርስቶስን ለመከተል ብዙ ትተህ ይሆናል። በእርሱ አምነህ፣ ለእርሱ ሠርተህ፣ ወደኸውም ይሆናል። ሆኖም እርሱን ላትመስል ትችላለህ። ታማኝነትን ታውቃለህ፤ መታመንንም ታውቃለህ፤ አንድነትን ግን ገና አታውቅም። ሁለት ፈቃዶች፣ ሁለት ፍላጎቶች፣ ሁለት ሕይወቶች አሉ። በእርሱ ሕይወት ብቻ ትኖር ዘንድ የራስህን ሕይወት ገና አላጣኸውም።

በአንድ ወቅት እኔ እንጂ ክርስቶስ አልነበረም። ከዚያም እኔና ክርስቶስ ሆነ። ምናልባት አሁን ክርስቶስና እኔ እንኳ ሆኗል። ነገር ግን እኔ ፈጽሞ ሳልሆን ክርስቶስ ብቻ ወደ መሆን ደርሷልን? ምናልባት ይህ አንድነት ምን ማለት እንደ ሆነ አልገባህ ይሆናል። አንዳንዶች ታላቅ ስሜት ወይም የአንድነት ስሜት እንደ ሆነ ያምናሉ። ወደ ውስጥ ዘወር ብለው ስሜቶቻቸውን ይመረምራሉ። ከእግዚአብሔር ጋር ያላቸውን አንድነት በእነዚህ ስሜቶች ውስጥ ለማግኘት ተስፋ ያደርጋሉ። ነገር ግን በስሜቶች የመታመን ስሕተት ከዚህ በላይ የሚገዝፍበት ስፍራ የትም የለም።

ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን በባሕርይው ክርስቶስን የሚመስል ሕይወትንና ጠባይን ማለት ነው። ጥያቄውን የሚወስነው የሚሰማን ሳይሆን ማንነታችን ነው። ስሜታችን ምንም ያህል ብርቱ ቢሆን፣ በጠባይ ክርስቶስን ሳንመስል አንድነት ሊኖር አይችልም። የዓላማ፣ የግብና የሐሳብ አንድነት ሊኖረን ይገባል። ተግባሮቻችንም ተመሳሳይ ሊሆኑ ይገባቸዋል።

ይህ ቀላል ማስተዋል ነው፤ የመጽሐፍ ቅዱስም ትምህርት ነው። ሁለት ሰዎች አንድ ናቸው ስንል ዓላማቸው፣ ተግባራቸው፣ ሐሳባቸውና ምኞታቸው ተመሳሳይ ነው ማለታችን ነው። አንድ ወዳጅ ታላቅ ፍቅርንና አንድነትን ሊገልጥ ይችላል። ነገር ግን ግቡ፣ ተግባሩና አመለካከቱ ከእኛ ተቃራኒ ከሆነ፣ ምንም እውነተኛ አንድነት ሊሰማን አይችልም። እርስ በርሳችን ብንዋደድም ይህ እውነት ነው። ከሌላው ጋር በእውነት አንድ ለመሆን ሁሉን ልንካፈል ይገባናል። የምንወደውና የምንጠላው፣ ደስታችንና ኀዘናችን፣ ተስፋችንና ፍርሃታችን ሁሉ አንድ ሊሆኑ ይገባቸዋል። አንድ ሰው እንዳለው፣ አንዳችን በሌላው ዓይን ልንመለከት፣ አንዳችን በሌላው አእምሮ ልናስብ ይገባናል። ይህም ከላይ እንዳልሁት ግልጽ የሆነ ቀላል ማስተዋል ብቻ ነው።

ከክርስቶስ ጋር ያለ አንድነትም በሌላ በማንኛውም መለኪያ ሊመዘን አይችልም። ከባሕርይ፣ ከጠባይና ከሕይወት መንገድ በቀር በሌላ በማንኛውም መንገድ ከእርሱ ጋር አንድ መሆን ፈጽሞ የማይታሰብ ነው። በሐሳባችንና በመንገዳችን ክርስቶስን ካልመሰልን፣ ምንም ቢሰማን ከእርሱ ጋር አንድ አይደለንም። ክርስቶስን የሚመስል ጠባይ እምብዛም የሌላቸውን ክርስቲያኖች አይቻለሁ። ለክርስቶስ ባላቸው ፍቅር እጅግ ስሜታውያንና በመመሰጥ የተሞሉ ስለ ነበሩ፣ ከእርሱ ጋር የጠበቀ አንድነት እንዳላቸው ለመናገር መብት እንዳላቸው ያምኑ ነበር። ከዚህ የሚያሳዝን ትዕይንት የማውቅ አይመስለኝም። በእርግጥ ጌታችን እንዲህ ያሉትን ሰዎች ለመድረስ አስቦ ነበር እንዲህ ያለው፦ «በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ የሚያደርግ እንጂ፥ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ የሚለኝ ሁሉ መንግሥተ ሰማያት የሚገባ አይደለም» (ማቴዎስ 7:21)።

እዚህ ላይ ስለ እግዚአብሔር ፈቃድ የዘፈቀደ ቃል እየተናገረ አልነበረም፤ የነገሮችን ባሕርይ በቀላሉ እያስታወቀ ነበር እንጂ። በእርግጥ እንዲህ መሆን አለበት። «የከዋክብት ተመራማሪ ያልሆነ ሰው ወደ ከዋክብት ተመራማሪዎች ማዕረግ ሊገባ አይችልም» እንደ ማለት ነው። ሰውን የከዋክብት ተመራማሪ የሚያደርገው ስሜት ሳይሆን ሕይወትና ተግባር ነው። እንዲህ እንደ ሆነ የሚሰማው ብቻ ሳይሆን በእርግጥ እንዲህ ሊሆን ይገባዋል።

ከዚህ የማይለወጥ የነገሮች ባሕርይ ማምለጫ የለም፤ በተለይም እዚህ ላይ። በጠባይ፣ በሕይወትና በተግባር ከክርስቶስ ጋር አንድ ልንሆን ይገባናል። ካልሆንን በሌላ በማንኛውም መንገድ ከእርሱ ጋር አንድ ልንሆን አንችልም። ሌላ መንገድ የለም። ሕይወቱን ለመካፈል «የባሕርይው ተካፋዮች» ልንሆን ይገባናል። ሕይወቱና ባሕርይው አንድ ናቸውና።

ስሜታውያን ነፍሳት ግን ይህን ሁልጊዜ አያስተውሉም።

ወደ ክርስቶስ እጅግ የቀረቡና ከእርሱ ጋር የተዋሐዱ ስለሚመስላቸው እውነት መሆን አለበት ብለው ያስባሉ። ክርስቶስን የሚመስል ጠባይና አካሄድ እንደሚያስፈልግ ቸል ይላሉ። ስለዚህ ተስፋቸውን በሚያስደስቱ ስሜቶቻቸውና ከፍ ባሉ መሰማቶቻቸው ላይ ይገነባሉ። እንዲህ ያሉ ባለ ጠጋና ቅዱስ ተሞክሮዎች ስላሏቸው ከእርሱ ጋር አንድ መሆን እንዳለባቸው ያምናሉ።

እነዚህን ስሜቶች ሌሎች ምክንያቶችም ሊያስገኟቸው እንደሚችሉ ሐቅ ነው። ከመለኮታዊ ተጽዕኖ ብቻ የሚመጡ አይደሉም።

ስሜቶች በአብዛኛው በሰውየው ተፈጥሮአዊ ጠባይና በአካሉ ሁኔታ ላይ የተመሠረቱ ናቸው። ስለዚህ ከክርስቶስ ጋር ላለን መንፈሳዊ አንድነት መፈተኛ ማድረጋቸው እጅግ አደገኛ ነው። ጌታችን ያስጠነቀቀውን ዓይነት አሳዛኝ ራስን ማታለል ሊያስከትል ይችላል (ሉቃስ 6:46-49)፦ «ስለ ምን። ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ ትሉኛላችሁ፥ የምለውንም አታደርጉም? ወደ እኔ የሚመጣ ሁሉ ቃሌንም ሰምቶ የሚያደርገው፥ ማንን እንዲመስል አሳያችኋለሁ። ቤት ሲሠራ አጥልቆ የቆፈረ በዓለት ላይም የመሠረተ ሰውን ይመስላል፤ ጐርፍም በመጣ ጊዜ ወንዙ ያን ቤት ገፋው፥ በዓለት ላይም ስለ ተመሠረተ ሊያናውጠው አልቻለም። ሰምቶ የማያደርገው ግን ያለ መሠረት በምድር ላይ ቤቱን የሠራ ሰውን ይመስላል፤ ወንዙም ገፋው ወዲያውም ወደቀ የዚያ ቤት አወዳደቅም ታላቅ ሆነ።»

ነፍሳችን «ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ» ብላ እርሱን መጥራት ደስ ይላታል። ነገር ግን እርሱ ያለውን እያደረግን ነውን? ዋናው ነጥብ ይህ እንደ ሆነ ይነግረናል።

በስሜታችን ተመርተን በስብሰባዎች፣ በወዳጆች መካከል ወይም በልባችን በጌታ ፊት በእርሱ እንደምንኖር ብንናገር፣ የመንፈስ ቅዱስን እነዚህን ቃላት እናስብ፦ «በእርሱ እኖራለሁ የሚል እርሱ እንደ ተመላለሰ ራሱ ደግሞ ሊመላለስ ይገባዋል።» እርሱ እንደ ተመላለሰ ካልተመላለስን፣ ምንም ያህል እንደምንኖር ቢሰማን በእርሱ ልንኖር አንችልም።

ከክርስቶስ ጋር አንድ ከሆንህ፣ ለሚያበሳጩህ ሰዎች ጣፋጭ ትሆናለህ። ሁሉን ትታገሣለህ፤ ምንም አታጕረመርምም። ሲሰድቡህ መልሰህ አትሰድብም። ክርስቶስ እንደ ተረገጠ ልትረገጥ ትፈቅዳለህ፤ በምላሹም ፍቅርን ብቻ ይሰማሃል። ከራስህ ክብር ይልቅ የሌሎችን ክብር ትሻለህ። ክርስቶስ እንዳደረገ ዝቅተኛውን ስፍራ ይዘህ ሁሉን ታገለግላለህ። ጠላቶችህን በእውነት ትወዳለህ፤ ለሚበድሉህም መልካም ታደርጋለህ። ባጭሩ፣ ክርስቶስን የሚመስል ሕይወት ትኖራለህ። ክርስቶስን የሚመስል መንፈስ ታሳያለህ፤ ይሰማህማል፤ እርሱም እንደ ተመላለሰ በሰዎች መካከል ትመላለሳለህ። ውድ ወዳጆች ሆይ፣ ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን ማለት ይህ ነው። ሕይወትህ ይህ ካልሆነ ከእርሱ ጋር አንድ አይደለህም። ስሜቶችህ ምንም ያህል የመመሰጥ ቢሆኑ ዋጋ የላቸውም።

ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን እጅግ ድንቅና የተቀደሰ ነገር ነው። በተራ ስሜቶች ብቻ ሊደረስበት የማይችል እጅግ ታላቅ ተሞክሮ ነው። እርሱ ቅዱስ ነበር፤ ከእርሱ ጋር አንድ የሆኑትም ደግሞ ቅዱሳን ይሆናሉ። ከዚህ ቀላልና ግልጽ ሐቅ ማምለጫ የለም።

ጌታችን ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን አንድነት ለማሳየት በሞከረ ጊዜ እንዲህ አለ፦ «የላከኝም ከእኔ ጋር ነው፤ እኔ ደስ የሚያሰኘውን ዘወትር አደርጋለሁና አብ ብቻዬን አይተወኝም» (ዮሐንስ 8:29)። «ስለዚህ ኢየሱስ መለሰ እንዲህም አላቸው። እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብ ሲያደርግ ያየውን ነው እንጂ ወልድ ከራሱ ሊያደርግ ምንም አይችልም፤ ያ የሚያደርገውን ሁሉ ወልድ ደግሞ ይህን እንዲሁ ያደርጋልና። አብ ወልድን ይወዳልና፥ የሚያደርገውንም ሁሉ ያሳየዋል፤ እናንተም ትደነቁ ዘንድ ከዚህ የሚበልጥ ሥራ ያሳየዋል። አብ ሙታንን እንደሚያነሣ ሕይወትም እንደሚሰጣቸው፥ እንዲሁ ወልድ ደግሞ ለሚወዳቸው ሕይወትን ይሰጣቸዋል። አብ ፍርድን ሁሉ ለወልድ ሰጠው እንጂ በአንድ ስንኳ አይፈርድም፤ ይኸውም ሁሉ አብን እንደሚያከብሩ ወልድን ያከብሩ ዘንድ ነው። ወልድን የማያከብር የላከውን አብን አያከብርም» (ዮሐንስ 5:19-23)። እንግዲህ የአንድነት መፈተኛው ያንኑ ሥራ ማድረግ ነበር፤ ዛሬም የአንድነት መፈተኛው ይኸው ነው። ጌታችን ይህን ማለት ከቻለ፣ ደቀ መዛሙርቱም እንዲሁ ሊሉ ይገባቸዋል። የአባቱን ሥራ ካደረገ ብቻ በእርሱ እንዲያምኑ ተናገረ። በራሱ ቃል ብቻ ላይ የተመሠረተ እምነትን አልጠየቀም።

«እንዲሁ መልካም ዛፍ ሁሉ መልካም ፍሬ ያደርጋል፥ ክፉም ዛፍ ክፉ ፍሬ ያደርጋል። መልካም ዛፍ ክፉ ፍሬ ማፍራት፥ ወይም ክፉ ዛፍ መልካም ፍሬ ማፍራት አይቻለውም» (ማቴዎስ 7:17-18) የሚለው ቃል ለዘላለም እውነት ነው። አያደርጉም ማለት አይደለም፤ ሊያደርጉ አይችሉም እንጂ። ከክርስቶስ ጋር የተዋሐደች ነፍስ በእርግጥ ክርስቶስን የሚመስል ሕይወት ታፈራለች። የወይን ግንድ ወይንን ያፈራል እንጂ ኵርንችትን አያፈራም። ይህም ሆኖ ስሜቶችን አልቃወምም። በተቃራኒው፣ ከእግዚአብሔር ሲሆኑ እጅግ የከበሩ ስጦታዎች እንደ ሆኑና በእነርሱም እጅግ ደስ ሊለን እንደሚገባ አምናለሁ። የምቃወመው በራሳችንም ሆነ በሌሎች ላይ መንፈሳዊ ሁኔታን ለመፈተን እነርሱን መጠቀምን ነው። እምነታችንን በእነርሱ ላይ መመሥረት አልፈልግም። እግዚአብሔር እንደ ወደደ ይምጡ ወይም ይሂዱ፤ በየትኛውም ሁኔታ ግምት አትስጣቸው። ነገር ግን ከክርስቶስ ጋር ያለ አንድነት ሕያው ምልክቶች ሊኖሩን ይገባል። በጠባይ፣ በሕይወትና በአካሄድ እርሱን ልንመስል ይገባናል። ይህ ካለን ሁሉ መልካም ይሆናል። «አውቄዋለሁ የሚል ትእዛዛቱንም የማይጠብቅ ውሸተኛ ነው እውነትም በእርሱ ውስጥ የለም። ቃሉን ግን የሚጠብቅ ሁሉ በእርሱ የእግዚአብሔር ፍቅር በእውነት ተፈጽሞአል። በእርሱ እንዳለን በዚህ እናውቃለን፤ በእርሱ እኖራለሁ የሚል እርሱ እንደ ተመላለሰ ራሱ ደግሞ ሊመላለስ ይገባዋል» (1ኛ ዮሐንስ 2:4-6) ይላልና። ውድ አንባቢዬ ሆይ፣ የሕይወትህ ኀዘን መልካም ስሜቶች እጅግ ጥቂት መሆናቸው ሊሆን ይችላል።

ሌሎች ሲናገሩ የምትሰማቸውን ስሜቶች ለማግኘት የተቻለህን ሁሉ ትጥራለህ፤ እነርሱ ግን አይመጡም።

አጥብቀህ ትጸልይላቸዋለህ፤ ስለማይሰጥህም እግዚአብሔርን ልትወቅስ ብዙ ጊዜ ትፈተናለህ። ሊሸከሙት በማይቻል ጭንቀት ትሞላለህ። ስሜት ማጣትህ ነፍስህ ከክርስቶስ ጋር እንዳልተዋሐደች የሚያሳይ ይመስልሃል። ፈጽመህ በስሜቶችህ ትፈርዳለህ፤ ሌላ የመፍረጃ መንገድም ያለ አይመስልህም።

እንግዲህ ምክሬ ስሜቶችህን ትተህ ምንም ግምት እንዳትሰጣቸው ነው። በእውነቱ ከጉዳዩ ጋር ምንም ግንኙነት የላቸውም። መንፈሳዊ ሁኔታህን አያንጸባርቁም። የሚያሳዩት ተፈጥሮአዊ ጠባይህን ወይም የአሁኑን የአካል ሁኔታህን ብቻ ነው። በጸጋ እጅግ ዝቅተኛ ሁኔታ ላይ ያሉ ሰዎች ብዙ ጊዜ ብርቱ ስሜቶች ይሰሙአቸዋል። ይህን ሁላችንም በድንኳን ስብሰባዎችና በመነቃቃት ጉባኤዎች ከሰማናቸው ወይም ካየናቸው ትዕይንቶች እናውቃለን።

በአንድ ወቅት በቤተ ክርስቲያኗ የመነቃቃት ስብሰባዎች በጥልቅ የምትሳተፍ አንዲት ሠራተኛ ነበረችኝ። አንዳንድ ጊዜ በተሞክሮው እጅግ ተውጣ ራሷን ትስት ነበር። በሌላ ጊዜ ግን ለእግዚአብሔር የመሰጠት ምልክት እምብዛም አታሳይም ነበር፤ በሥነ ምግባርም አትኖርም ነበር።

መጽሐፍ ቅዱስ ሌላ ምንም ባያስተምር ይህን ያስተምራል፦ የመንፈሱ እውነተኛ ተሞክሮ ሁሉ ክርስቶስን የሚመስል ሕይወት ሊከተለው ይገባል። በነገሮች ባሕርይ ከዚህ ሌላ ሊሆን አይችልም። ነገር ግን አንዳንድ ክርስቲያኖች ሁለቱን ነገሮች እጅግ ስለ ለያዩአቸው አሁን ከአካሄዳቸው ይልቅ ተሞክሮአቸውን ያስበልጣሉ ብዬ እፈራለሁ። ከጠባያቸው ይልቅ ለስሜቶቻቸው ይጨነቃሉ። በአሜሪካ ደቡባዊ ግዛቶች በአንዱ የነበረ አንድ የጥቁሮች ጉባኤ ለአካባቢው ሁሉ መቅሠፍት ነበር። ተራውን የሥነ ምግባር ሕግጋት እንኳ በግልጽ ይንቁ ነበር። ሕሊናቸው ጥቂት እንኳ ሳይወጋቸው ይሰርቁ፣ ይዋሹና ያጭበረብሩ ነበር። ሆኖም የሌሊት ስብሰባዎቻቸው እጅግ ታላቅ ስሜትና «ኃይል» የሚታይባቸው ጊዜያት ነበሩ።

በመጨረሻ አንድ ሰው ስለዚህ ጉዳይ ሰባኪውን አነጋገረው። ሕዝቡ ኃጢአታቸውን እንዲያዩ ስለ ሥነ ምግባር እንዲሰብክ ለመነው። እርሱም «ኧረ እመቤቴ፣ ሰዎቹ ክፉዎች እንደ ሆኑ አውቃለሁ። ነገር ግን ስለ እነዚህ ነገሮች በሰበክሁ ቍጥር በስብሰባዎቹ ላይ ቅዝቃዜ ያመጣል» ብሎ መለሰ። በስሜቶችህ ላይ ምንም ማድረግ አትችልም፤ ብትፈቅድ ግን ጠባይ ሊኖርህ ይችላል። ክርስቶስን እስክትመስል ድረስ በክርስቶስ ልትሞላ ትችላለህ። ክርስቶስን ከመሰልህ፣ በብቸኛው ሕያውና አስፈላጊ መንገድ ከእርሱ ጋር አንድ ነህ። ስሜቶችህ የማይቻል ነው ይሉ ይሆናል፤ እነርሱ ግን ተሳስተዋል።

ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን ምን እንደ ሆነ ከገለጽን በኋላ፣ እንዴት ልናገኘው እንደምንችል ልናውቅ ይገባናል። በመጀመሪያ በጉዳዩ ያሉትን ሐቆችና ከእነዚህ ሐቆች ጋር ያለንን ግንኙነት ልናውቅ ይገባናል። «የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እንደ ሆናችሁ የእግዚአብሔርም መንፈስ እንዲኖርባችሁ አታውቁምን?» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:16) የሚለውን የመሰለ ክፍል ብታነብ፣ ከዚያም የምዕራፉን መጀመሪያ ተመልከት። እነዚህ ድንቅ ቃላት ለማን እንደ ተነገሩ ያሳያል። የተነገሩት ገና የሥጋ ለሆኑና እንደ ሰው ልማድ ለሚመላለሱ፣ በክርስቶስ ሕፃናት ለሆኑ ሰዎች ነው። ይህ የነፍስ አንድነት፣ ይህ በውስጥ የሚኖር አምላክ የከበረ ምሥጢር፣ በክርስቶስ ያለ እጅግ ደካማና ብዙ የሚወድቅ አማኝ እንኳ ገንዘብ ነው።

ስለዚህ የምትለምነው አዲስ ነገር ሳይሆን ያለህን ነገር መገንዘብ ብቻ ነው። ይህ በጌታ ኢየሱስ ለሚያምን ሁሉ ፍጹም እውነት ነው። «ሥጋው በእርሱ ያለውና ከእግዚአብሔር የሆነው የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ነው።»

ለእኔ ነገሩ እንዲህ ይመስለኛል። ክርስቶስ በአንድ ቤት ውስጥ በአንድ ጓዳ ተዘግቶበት እንደሚኖር ነው። የቤቱ ነዋሪዎች አያውቁትም፤ አያስተውሉትምም። እርሱ እንዲያውቁት፣ የዕለት ኑሮአቸውንና ጉዳዮቻቸውን እንዲካፈል ይናፍቃል። ነገር ግን ራሱን በግድ አይጭንባቸውም። ፍቅሩን የሚያረካው በፈቃድ የሚሆን ኅብረት ብቻ ነው። በዚያ የተባረከ ቤት ላይ ቀናት ያልፋሉ። ነዋሪዎቹ ታላቅ መብታቸውን ሳያውቁ ይኖራሉ። ስለ ድንቅ እንግዳቸው ምንም ሳያስቡ በዕለት ጉዳዮቻቸው ሁሉ ይመላለሳሉ።

ዕቅዶቻቸውን እርሱን ሳያስቡ ያወጣሉ። የሚመራው ጥበቡና የሚጠብቀው ኃይሉ ሁሉ ይጠፋባቸዋል። በሀልዎቱ ጣፋጭነት ሊሞሉ ይችሉ የነበሩ ብቸኛ ቀናትና ሳምንታት በኀዘን ያልፋሉ። ነገር ግን ድንገት «ጌታ በቤቱ ውስጥ አለ!» የሚል አዋጅ ይሰማል። የቤቱ ባለቤት ይህን ወሬ እንዴት ይቀበለዋል?

የምስጋና ሰላምታ እየጮኸ ለከበረው እንግዳው በር ሁሉ ይከፍታልን? ወይስ ሀልዎቱን ፈርቶ ወደ ኋላ ብሎ፣ ሁሉን ከሚያየው ዓይኑ ለመሸሸግ የግል ማዕዘን ይፈልጋል?

ውድ ወዳጄ ሆይ፣ ጌታ በልብህ ውስጥ እንዳለ ሳበስርህ ደስ ይለኛል። ከተለወጥህበት ጊዜ ጀምሮ በዚያ ነበር። አንተ ግን ሳታውቀው ኖርህ። እያንዳንዱ ደቂቃ በጣፋጭ ሀልዎቱ ፀሐይ ውስጥ ሊያልፍ ይችል ነበር። እያንዳንዱ እርምጃ በእርሱ ምክር ሊወሰድ ይችል ነበር። ነገር ግን ስላላወቅኸውና ፈጽሞ ስላልፈለግኸው ሕይወትህ ብቸኝነትና ውድቀት የሞላበት ሆኗል። አሁን ግን ሳበስርህ እንዴት ትቀበለዋለህ? እርሱ በመኖሩ ደስ ይልሃልን? እርሱን ለመቀበል በር ሁሉ በሰፊው ትከፍታለህን? የሕይወትህን አመራር በደስታና በምስጋና ለእጆቹ ትሰጣለህን?

ስለ ሁሉ ነገር ታማክረዋለህን፤ እያንዳንዱን እርምጃህንም እንዲወስን፣ መንገድንም ሁሉ እንዲያመለክት ትፈቅድለታለህን? ወደ ውስጠኛ እልፍኞችህ ትጋብዘዋለህን፤ እጅግ በተሰወረው ሕይወትህም ተካፋይ ታደርገዋለህን? ከአንተ ጋር አንድ ለመሆን ላለው ናፍቆቱ ሁሉ አዎን ትላለህን? በደስታና በጕጕት ፈጽመህ ራስህን በመስጠት ራስህንና የሚመለከትህን ሁሉ ለእጆቹ ታስረክባለህን? ይህን ብታደርግ፣ ያን ጊዜ ነፍስህ ከክርስቶስ ጋር ያለውን የአንድነት ደስታ በጥቂቱ ማወቅ ትጀምራለች።

ይህም ሁሉ ሆኖ፣ ይህ የተባረከው እውነታ ደካማ ሥዕል ብቻ ነው። ክርስቶስ በልብ ወይም በቤት ውስጥ ከመኖሩ እጅግ የከበረ ነውና። አንድ ፈቃድ፣ አንድ ዓላማ፣ አንድ ፍላጎትና አንድ ሕይወት ሆኖ ከእርሱ ጋር አንድ እስከ መሆን ድረስ መዋሐድ ነው። የሰው ቃላት እንዲህ ያለውን ክብር ሊገልጡት አይችሉም።

ቢሆንም ልገልጠው እፈልጋለሁ። ቀንም ሆነ ሌሊት ያለ እርሱ ማረፍ እስከማትችሉ ድረስ ይህን ለማግኘት ነፍሳችሁ ቃል በማይገልጠው መንገድ እንድትራብ ማድረግ እፈልጋለሁ። ከክርስቶስ ጋር አንድ የሚሉትን ቃላት ትረዷቸዋላችሁን? የአስደናቂ ትርጕማቸውን ጥቂት ፍንጭ እንኳ ታያላችሁን? ነፍሳችሁ ሁሉ በእንዲህ ያለ ድንቅ ዕጣ ፈንታ ሐሴት ማድረግ አትጀምርምን? እውነት ነውና። ከእርሱ ሕይወት በቀር ሌላ ሕይወት እንዳይኖረን ማለት ነው። ከእርሱ ፈቃድ በቀር ሌላ ፈቃድ እንዳይኖረን። ከእርሱ ፍላጎት በቀር ሌላ ፍላጎት እንዳይኖረን። ባለ ጠግነቱን እንድንካፈል። ወደ ደስታው እንድንገባ። ከኀዘኑ እንድንካፈል። ሕይወቱን እንድንገልጥ። የእርሱ አሳብ እንዲኖረን። እርሱ እንዳሰበ፣ እንደ ተሰማው፣ እንዳደረገና እንደ ተመላለሰ እንድናስብ፣ እንዲሰማን፣ እንድናደርግና እንድንመላለስ። ኦ፣ እንዲህ ያለ ዕጣ ፈንታ የእኛ ሊሆን እንደሚችል ማን ሊያልም ይችል ነበር!

ውድ ነፍስ ሆይ፣ ትቀበለዋለህን? ጌታህ በግድ አይጭንብህም። ወዳጁ እንድትሆን ይፈልግሃል። በግድ የሚሆን አንድነት ይህን ያበላሸዋል። ምርጫው የአንተ ሊሆን ይገባዋል። ሙሽሪት ለሙሽራዋ በፈቃደኝነት «አዎን» ማለት አለባት፤ አለዚያ የአንድነታቸው ደስታ ፈጽሞ ይጐድላል። አንተስ ለጌታህ በፈቃደኝነት «አዎን» ማለት አትችልምን? እንዴት ያለ ቀላል ስምምነት ነው፤ ሆኖም እንዴት እውነተኛ ነው! እርምጃዎቹ ሦስት ናቸው። በመጀመሪያ፣ ቅዱሳት መጻሕፍት ይህን የአምላክህን የከበረ በውስጥ መኖር እንደሚያስተምሩ እርግጠኛ ሁን። ከዚያም እንዲገዛህ ሁለንተናህን ለእርሱ ስጥ።

በመጨረሻም፣ እንደ ያዘህና በአንተ ውስጥ እንደሚኖር እመን። ራስህን እንደ ሞተ፣ ክርስቶስንም ብቸኛ ሕይወትህ አድርገህ መቍጠር ጀምር። ይህን የነፍስ አቋም ሳታወላውል ጠብቅ።

ቀንና ሌሊት «ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» ብለህ ደጋግመህ ተናገር።

ይህም የነፍስህ እስትንፋስ እስኪሆን ድረስ አድርገው። የእኔነት ሕይወትህን በእምነትና በተግባር ዘወትር አስወግድ፤ የክርስቶስንም ሕይወት በተግባር ልበስ። ይህ ተግባር ደጋግሞ በመፈጸሙ የሁለንተናህ አቋም ይሁን። ይህን በየቀኑ ብታደርግ፣ ሁልጊዜ የጌታ የኢየሱስን መሞት በሥጋህ ተሸክመህ እንደምትዞር በእርግጥ ታገኛለህ።

ከዚያም የኢየሱስ ሕይወት በሚሞት ሥጋህ ይገለጣል። መዳን ምን ማለት እንደ ሆነ ትማራለህ። እምብዛም ያላለምሃቸውን የጌታን ምሥጢራት በመደነቅ ታያለህ።

እንዴት ተሳሳትሁ! እግዚአብሔር መኖሪያዬ ነው። እግዚአብሔር ራሱ እዚህ አለ። ከቅርብ በቀር በሌላ ስፍራ የሌለውን እርሱን ለምን እስከዚህ ርቄ ፈለግሁት? ደግሞም እግዚአብሔር ቅርብ ለመባል እንኳ ያህል ፈጽሞ ሩቅ አይደለም፤ እርሱ በውስጣችን ነው፤ መንፈሳችን እርሱ እጅግ የሚወደው መኖሪያው ነው። ቤት የለሽ፣ ብቸኛና የደከምሁ መስሎኝ ነበር። ደስታዬን አጣሁ። በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ ሆኜ እንደ ደከመች ነፍስ በምድር ላይ ተንከራተትሁ።