ጥርጣሬዎች

እጅግ ብዙ ክርስቲያኖች የመጠራጠር ልማድ ባሪያዎች ናቸው። የትኛውም ሰካራም ገዳይ በሆነው ልማዱ ሰንሰለት እነርሱ በዚያ ሰንሰለት የታሰሩትን ያህል ፈጽሞ ታስሮ አያውቅም። የክርስትና ሕይወታቸው በሙሉ የማያቋርጥ ውጊያ ነው። ባገኘው አጋጣሚ ሁሉ ሊያጠቃቸው የሚያደባ የጥርጣሬ ሠራዊት አለ። ሕይወታቸው የጐሰቈለ ነው። ጥርጣሬዎቻቸው ጠቃሚነታቸውን ያደናቅፋሉ፤ ከእግዚአብሔር ጋር ያላቸውንም ኅብረት ይሰብራሉ።

ይህ መጽሐፍ የሚናገርለት ነፍስ ወደ እምነት ሕይወት መግባቷ ብዙ ጊዜ ጥርጣሬዎችን ያባርራል። ነገር ግን ጥርጣሬዎች አንዳንድ ጊዜ እንደ ገና ያንሰራራሉ። መሰናከልንና ተስፋ መቍረጥን ሊያስከትሉ ይችላሉ። ይሁን እንጂ አማኙን ፈጽመው ወደዚያ ወደሚያስጨንቀው ምድረ በዳ ሊመልሱት አይችሉም።

በልጅነታችን በዚያ ታሪክ የተሰማንን የመማረክና የድንጋጤ ስሜት ቅልቅል ሁላችንም እንደምናስታውሰው አያጠራጥርም። ታሪኩ ክርስቲያን በክፉው ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ በጥርጣሬ ምሽግ ስለ መታሰሩ ነበር። ከእነዚያ ግዙፍ በሮችና ከዚያ ጨካኝ አምባገነን ባመለጠ ጊዜ እጅግ ደስ አለን። ያን ጊዜ እኛ ራሳችን በዚያው ግዙፍ፣ በዚያው ምሽግ ውስጥ እንታሰራለን ብለን አልጠረጠርንም ነበር። ሆኖም ለእያንዳንዱ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን አባል ቢያንስ አንድ እንደዚህ ያለ ተሞክሮ የነበረው ይመስለኛል። በአእምሮህ ትኩስ ካልሆነ እባክህ ታሪኩን እንደ ገና አንብበው። በዚያ የገዛ ራስህን ተሞክሮዎች ልታገኝ ትችላለህ፤ ለመሸከም እጅግ ከባድ፣ ለማስታወስም የሚያሳዝኑ ተሞክሮዎች ነበሩ።

አማኞች የተባሉ ሰዎች እንደዚህ ያሉትን ጥርጣሬዎች ለመናዘዝ መገደዳቸው እንግዳ ነገር ነው። ስማቸው ብቸኛ መለያቸው ማመን እንደ ሆነ ያመለክታል። ነገር ግን ይህ ልማድ ይህን ያህል የተስፋፋ በመሆኑ፣ ቤተ ክርስቲያን አዲስ ስም ቢወጣላት የሚስማማት ብቸኛ ስም «ተጠራጣሪዎች» ይሆን ነበር። አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ጥርጣሬዎቻቸውን እንደ ዕጣ ፈንታ ተቀብለዋቸዋል። እንደ ሚያሠቃይና እንደማይቀር ሕመም አድርገው ይመለከቷቸዋል።

የሕይወት ተግሣጽ አንዱ ክፍል አድርገው ራሳቸውን ለእርሱ ማስገዛት እንዳለባቸው ያስባሉ። ሰው ስለ ሕመሙና ስለ ቍርጥማቱ እንደሚያማርር ስለ ጥርጣሬዎቻቸው ያማርራሉ። ጥልቅ ርኅራኄና ታላቅ እንክብካቤ የሚያስፈልገው፣ ያልተለመደ መከራ የደረሰበት «አስገራሚ ጕዳይ» ተደርገው መታየትን ይፈልጋሉ።

ይህ ብዙ ጊዜ በአማኞች ዘንድ እውነት ነው። በእምነት ለመኖር ይናፍቃሉ፤ ወደዚያም ብዙ እርምጃዎችን ወስደዋል። የቀድሞ ጥርጣሬዎቻቸውን አጥተው ይሆናል፤ እነዚያ በአንድ ወቅት ያሠቃዩአቸው ነበር። ኃጢአታቸው ተሰርዮላቸው እንደ ሆነና ወደ መንግሥተ ሰማያት ይደርሱ እንደ ሆነ ይጠራጠሩ ነበር። ሆኖም አሁንም ይጠራጠራሉ፤ ልማዱን ከፍ ወዳለ መድረክ አዛወሩት እንጂ። ምናልባትም እንዲህ ይላሉ፦ «አዎን፣ ኃጢአቴ እንደ ተሰረየልኝ አምናለሁ፤ በኢየሱስ ክርስቶስም በማመን የእግዚአብሔር ልጅ ነኝ። ይህን ከእንግዲህ ልጠራጠር አልደፍርም፤ ነገር ግን…»

ነገር ግን ከዚያ በኋላ፣ ይህች «ነገር ግን» አባታችን ለልጆቹ በሰጣቸው በእያንዳንዱ የተስፋ ቃል ላይ የሚነሡትን ጥርጣሬዎች ሁሉ ታጠቃልላለች።

ከተስፋ ቃሎቹ ጋር ይታገላሉ፤ ከእግዚአብሔር ቃል የተሻለ የእውነታቸው ማስረጃ እስኪያገኙ ድረስ ለማመን እምቢ ይላሉ።

በዚህ ዓይነት ጨለማ ውስጥ ለምን እንደሚመላለሱ ይገረማሉ። ራሳቸውን እንደ ሰማዕታት ይቈጥራሉ። ሊታገሡት በሚገባቸው ልዩ መንፈሳዊ ተጋድሎ ሥር ያቃስታሉ። መንፈሳዊ ተጋድሎ! መንፈሳዊ ዐመፅ ብንላቸው እጅግ የተሻለ ስም በሆነላቸው ነበር! ተጋድሎአችን የእምነት ተጋድሎ መሆን አለበት፤ በተጠራጠርንበት ቅጽበት ተጋድሎአችን ይቆማል፤ ዐመፃችንም ይጀምራል።

ቢቻለኝ፣ በዚህ ነገር ሁሉ ላይ አንድ ብርቱ ተቃውሞ ማሰማት እወዳለሁ። አለዚያ ከሰካራም ማማረር ጋር መተባበሬ ይሆናል፤ ገዳይ የሆነውን ልማዱን እንዲታገሥ ጸጋ እንዲሰጠው ከእርሱ ጋር መጸለዬም ይሆናል። በባርነት ያሉትን ነፍሳት በደካማ ማማረራቸው ማጽናናት እንዲሁ ሞኝነት ነው። ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ለእነርሱ ያዘጋጀውን ፍጹም ነጻነት ከማወጅ በቀር ሌላ ማድረግ አልችልም። እንዲቀበሉትና ነጻ እንዲወጡ በሙሉ ማንነቴ እለምናቸዋለሁ፣ እማጸናቸዋለሁ፣ አዝዛቸዋለሁም። ተስፋ የቈረጡ ምክንያቶቻቸውን ለአንዲት ቅጽበት እንኳ አልሰማም። ነጻ መሆን ይገባሃል፤ ነጻ መሆን ትችላለህ፤ ነጻም መሆን አለብህ!

እግዚአብሔር በልጆቹ መጠራጠሩ የማይቀር ግዴታ ነው ብለህ ልትነግረኝ ትደፍራለህን?

ልጆችህ አንተን መጠራጠራቸው የማይቀር ግዴታ ነውን? ጥርጣሬዎቻቸውን ለአንድ ሰዓት እንኳ ትታገሣለህን? ልጅህ «አባቴ ሆይ፣ ቃልህን ማመን አልችልም፤ በፍቅርህም መታመን አልችልም» ቢልህ ታዝንለታለህን? አስገራሚ ጕዳይ አድርገህ ትመለከተዋለህን? አንዲት የማውቃት እናት ከልጆቿ አንዲቱ ጥቂት በመጠራጠሯ ቍጣዋ እስከ ልቧ ጥልቀት ሲነሣሣ ያየሁበትን ጊዜ አስታውሳለሁ። አንዳንድ ጕዳዮችን እስክትፈጽም ድረስ ሁለት ትንንሽ ሴቶች ልጆቿን በቤቴ ልትተዋቸው አምጥታቸው ነበር። ከእነርሱ አንዲቱ በልጅ ደስተኛ መታመን ራሷን ፈጽማ ለልጆቹ ክፍሌ ሰጠች። በዚያ ያሉትን ደስታዎች ሁሉ አገኘች፤ እናቷ እስክትመለስ ድረስ ስትዘምርና ስትጫወት ቆየች።

ሌላዋ ግን እንደ አዋቂ ሰው ባለ መጥፎ ጥንቃቄ በአንድ ጥግ ብቻዋን ተቀመጠች። እናቷ ልትወስዳት መመለስን ታስታውስ እንደ ሆነ ታስብ ነበር። እንዳትረሳ ፈራች። ባለጌ ልጅ ስለ ሆነች እናቷ ከእርሷ በመገላገሏ ደስ እንደሚላት አሰበች። በመጨረሻም ራሷን ወደ ፍጹም የተስፋ መቍረጥ እብደት አደረሰች። የዚያችን እናት የፊት ገጽታ በቀላሉ አልረሳውም። ያ የሆነው የምታለቅሰው ትንሽ ልጇ ተመልሳ ችግሩ ምን እንደ ሆነ በነገረቻት ጊዜ ነበር። ኀዘን፣ የቈሰለ ፍቅር፣ ቍጣና ርኅራኄ ሁሉ በአንድነት ለመብለጥ ተፋለሙ። በመጨረሻ ግን ቍጣ አሸነፈ፤ ያቺም ትንሽ ልጅ ከዚያ በፊት እንደዚያ ያለ ብርቱ ተግሣጽ ደርሶባት እንደ ሆነ እጠራጠራለሁ። ያ ትዕይንት ከዚያ ወዲህ መቶ ጊዜ ወደ አእምሮዬ መጥቷል። በጥልቅ አስተምሮኛል። ስለ ሰማያዊ አባቴ ፍቅር የሚነሡትን ጥርጣሬዎች እንድቃወም አስገድዶኛል፤ እነዚያ ጥርጣሬዎች ለመግባት የልቤን ደጅ እየጮኹ አንኳኩተዋል።

ለብዙዎች መጠራጠር የቅንጦት ነገር እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ። ያንን ለራሳቸው መከልከል ከሚያውቁት ራስን መካድ ሁሉ የከበደ ይሆንባቸዋል። እንደ ሌሎቹ የቅንጦት ነገሮች ሁሉ፣ አሳዛኝ ውጤቶችን የሚያመጣ የቅንጦት ነገር ነው። ምናልባት በገዛ የክርስትና ሕይወትህ ያመጣውን ኀዘን አይተህ፦ «አሳዛኝ ነው እንጂ! ይህ ለእኔ የቅንጦት ነገር አይደለም፤ የሚያስፈራ መከራ ብቻ ነው» ለማለት ትፈተን ይሆናል። ነገር ግን ለአፍታ ቆም በል። ልትተወው ሞክር፤ የቅንጦት ነገር መሆኑን ወይም አለመሆኑን ወዲያውኑ ታውቃለህ። ጥርጣሬዎችህ እንደ ወዳጆች ቡድን አይመጡብህምን? በችግርህ ያዝኑልሃል፤ ሊያጽናኑህም ይፈልጋሉ።

ከእነርሱ ጋር መቀመጥ፣ እነርሱን ማስተናገድና ክርክራቸውን ማዳመጥ የቅንጦት ነገር አይደለምን? በኀዘን መግለጫቸውስ መተባበር? ከእነርሱ ቍርጥ ብሎ መመለስና የሚሉትን አንድ ቃል እንኳ ለመስማት እምቢ ማለት ራስን መካድ አይሆንምን?

የማታውቅ ከሆነ ሞክረህ እይ። በበደሉህ ሰዎች ላይ ክፉ ሐሳብ የማሰብን የቅንጦት ደስታ ቀምሰህ አታውቅምን? በክፉ ሥራቸው ላይ እያሰላሰሉ የመቈዘምን ደስታ አላወቅህምን? ተንኰላቸውን የመመርመርን? ስለ እነርሱ ልዩ ልዩ ስሕተትና የማይመቹ ነገሮችን የማሰብን? በእርግጥ ጐስቍለህበታል። ነገር ግን በቀላሉ ልትተወው የማትችለው የሚማርክ ዓይነት ጕስቍልና ነው። የመጠራጠር የቅንጦት ደስታም ልክ እንደዚሁ ነው። በተሞክሮህ ነገሮች ተበላሽተውብሃል።

የእግዚአብሔር አሠራሮች ምሥጢራዊ ናቸው። ፈተናዎች እንግዳ ናቸው። የአንተ ጕዳይ ልዩ ይመስላል። እንግዲህ በሆነ ምክንያት እግዚአብሔር ትቶኛል ብሎ ከመደምደም የበለጠ ተፈጥሮአዊ ምን ሊሆን ይችላል? እንደማይወድህና ስለ ደኅንነትህ ግድ እንደማይሰጠው ከማሰብ? ደግሞስ እርሱ ግድ ሊሰጠው በማይችል መጠን እጅግ ክፉ፣ ወይም ሊያስተካክልህ በማይችል መጠን እጅግ አስቸጋሪ ነህ የሚለው እምነት ምን ያህል ብርቱ ነው?

አትወቅሰውም፤ ፍትሕ በማጣትም አትከሰውም። ከብቁ አለመሆንህ የተነሣ ቸልታውንና መጣሉን የሚገባህ እንደ ሆነ ይሰማሃል። ይህ ዘዴ ትሑት መስለህ እየታየህ ራስህን እንድትጠራጠር ያደርግሃል።

ነገር ግን በሰው ጠላትህ ላይ ያደረግኸውን ያህል በጌታህ ላይ ክፉና የተሳሳተ ሐሳብ እያሰብህ ነው።

እርሱ የመጣው ጻድቃንን ሳይሆን ኃጢአተኞችን ሊያድን እንደ ሆነ ይናገራል። ኃጢአተኛነትህና ብቁ አለመሆንህ ለፍቅሩና ለእንክብካቤው ያሉህ ከሁሉ የተሻሉ ይገባኛል ማለቻዎችህ ናቸው።

በምድረ በዳ የተቅበዘበዘውና የጠፋው ምስኪን ትንሽ በግ፦ «ስለ ጠፋሁ እረኛው አይወደኝም፣ አይንከባከበኝም፣ አያስታውሰኝምም። የሚወዳቸውና የሚንከባከባቸው ፈጽመው የማይቅበዘበዙትን በጎች ብቻ ነው» ቢል ተገቢ ይሆን ነበር። እንዲሁም በሽተኛው ሰው፦ «ስለ ታመምሁ ሐኪሙ ሊያየኝ አይመጣም፤ ምንም መድኃኒትም አይሰጠኝም። የሚያስብላቸውና የሚጐበኛቸው ጤነኞችን ብቻ ነው» ቢል ተገቢ ይሆን ነበር። ኢየሱስ ግን፦ «ሕመምተኞች እንጂ ባለ ጤናዎች ባለ መድኃኒት አያስፈልጋቸውም» (ማቴዎስ 9:12) ይላል። ደግሞም እንዲህ ይላል፦ «መቶ በግ ያለው ከእነርሱም አንዱ ቢጠፋ፥ ዘጠና ዘጠኙን በበረሃ ትቶ የጠፋውን እስኪያገኘው ድረስ ሊፈልገው የማይሄድ ከእናንተ ማን ነው? ባገኘውም ጊዜ ደስ ብሎት በጫንቃው ይሸከመዋል፤ ወደ ቤትም በመጣ ጊዜ ወዳጆቹንና ጐረቤቶቹን በአንድነት ጠርቶ። የጠፋውን በጌን አግኝቼዋለሁና ከእኔ ጋር ደስ ይበላችሁ ይላቸዋል።» (ሉቃስ 15:4-6)። ከገዛ ቃሎቹ የሚለይ ስለ እርሱ ያለ ሐሳብ ሁሉ ክፉ ሐሳብ ነው። በእነርሱ መዋጥ በማንኛውም ምድራዊ ወዳጅ ወይም ጠላት ላይ ክፉ ሐሳብ ከማሰብ እጅግ የከፋ ነው። ከክርስትና ሕይወትህ መጀመሪያ እስከ መጨረሻው ድረስ በጥርጣሬ መዋጥ ሁልጊዜ ኃጢአት ነው። ጥርጣሬዎች ሁሉ ከዲያብሎስ ናቸው፤ ሁልጊዜም ሐሰት ናቸው። እነርሱን የምትቋቋምበት ብቸኛ መንገድ ቀጥተኛና ቍርጥ ያለ ክህደት ነው። ይህም ወደ ጕዳዩ ሁሉ ተግባራዊ ክፍል ያደርሰኛል፤ ይኸውም ከዚህ ገዳይ ልማድ እንዴት ነጻ መውጣት እንደሚቻል ነው። መልሴ ከዚህ የሚገኘው ነጻነት ከማንኛውም ሌላ ኃጢአት ከሚገኘው ነጻነት በተለየ መንገድ ሊሆን አይችልም የሚል ነው። የሚገኘው በጌታ ነው፤ በእርሱም ብቻ። ሌሎቹን ፈተናዎችህን ለእርሱ አሳልፈህ መስጠትን እንደ ተማርህ፣ መጠራጠርህንም ለእርሱ አሳልፈህ መስጠት አለብህ። በቍጣህ ወይም በትዕቢትህ የምታደርገውን ልክ እንዲሁ ማድረግ አለብህ።

ለጌታ አሳልፈህ መስጠት አለብህ።

ብቸኛው መድኃኒት በእርሱ ላይ ቃል መግባት እንደ ሆነ አምናለሁ፤ ሰካራም ከመጠጥ ለመራቅ ቃል እንዲገባ እንደምትመክረው። ጸንተህ እንድትቆም እንዲጠብቅህ በጌታ ብቻ ታመን።

እንደ ማንኛውም ሌላ ኃጢአት ሁሉ፣ ምሽጉ ያለው በፈቃድ ውስጥ ነው። ለማንኛውም ሌላ ፈተና እንደምታደርገው ሁሉ፣ የመጠራጠር ፈቃድህን አሳልፈህ መስጠት አለብህ። እግዚአብሔር ለእርሱ የተሰጠን ፈቃድ ሁልጊዜ ይወርሰዋል። አንጠራጠርም ብለን ውስጣዊ ማንነታችንን ለእርሱ ብንሰጥ፣ መንፈሱ በእኛ ውስጥ ይሠራል። በታላቁ ኃይሉም ከመጠራጠር እንጠበቃለን። ችግሩ ነፍስ ብዙ ጊዜ ፈጽማ ራሷን አለመስጠቷ ነው። አንዳንድ ጊዜ አስፈላጊ እንደ ሆነ በማሰብ ለመጠራጠር ትንሽ ነጻነት ለራሷ ታስቀራለች። «ከእንግዲህ መጠራጠር አልፈልግም» እንላለን፤ ወይም «እንዳልጠራጠር ተስፋ አደርጋለሁ» እንላለን። ነገር ግን «ዳግመኛ አልጠራጠርም» ማለት ይከብደናል።

ነገር ግን «አላደርገውም» እስከ ማለት እስካልደረሰ ድረስ ምንም ራስን መስጠት ውጤታማ አይሆንም። የመጠራጠር ነጻነት ለዘላለም መተው አለበት። ነፍስም ለማያቋርጥ የማይቀር የመታመን ሕይወት መስማማት አለባት። ይህን ጥርጣሬ ለማስቆም ብዙ ጊዜ አስፈላጊ ነው ብዬ አስባለሁ፤ በእርሱ ላይ ውሳኔ ላይ መድረስ አለብን። ይህ ለሰካራም እንደሚያስፈልገው ሁሉ ለተጠራጣሪም እንዲሁ አስፈላጊ እንደ ሆነ አምናለሁ። ቀስ በቀስ መተው አይበጅም። እዚህ ውጤታማ የሆነው ብቸኛ መርሕ ፈጽሞ የመታቀብ መርሕ ነው። ነፍስ አንድ ጊዜ ራሷን ከሰጠች በኋላ በእያንዳንዱ ፈተና ለነጻነቷ ፈጽማ በጌታ ላይ ማረፍ አለባት። ጥቃቱ በመጣበት ቅጽበት የእምነትን ጋሻ ማንሣት አለባት። የመጀመሪያውን የጥርጣሬ ሹክሹክታ ለጌታ አሳልፋ መስጠትና ጠላትን ጕዳዩን ከእርሱ ጋር እንዲጨርስ መንገር አለባት።

ጥርጣሬውን ለአንዲት ቅጽበት እንኳ ለመስማት እምቢ ማለት አለባት። ምንም ያህል አሳማኝ ወይም ትሑት ቢመስል፣ ነፍስ እንዲህ ማለት አለባት፦ «መጠራጠር አልደፍርም፤ መታመን አለብኝ። ጌታ ቸር ነው፤ በእርግጥም ይወደኛል። ኢየሱስ ያድነኛል፤ አሁንም ያድነኛል።» እነዚያ ጥቂት ትንንሽ ቃላት ደጋግመው ሲነገሩ — «ኢየሱስ ያድነኛል፣ ኢየሱስ ያድነኛል» — ነፍስን ያጠቃውን ከሁሉ የሚበልጠውን የጥርጣሬ ሠራዊት ድል ያደርጋሉ። ቍጥር ስፍር የሌለው ጊዜ ሞክሬዋለሁ፤ ሲከሽፍም አይቼው አላውቅም። ከጥርጣሬዎችህ ጋር ጕዳዩን ለመከራከር ወይም መሳሳታቸውን ለማረጋገጥ ቆም አትበል። ምንም ትኵረት አትስጣቸው፤ በፍጹም ንቀት ያዛቸው። በሩን በፊታቸው ዝጋ፤ የሚነግሩህንም እያንዳንዱን ቃል ቍርጥ አድርገህ ካድ። «ተጽፎአል» የሚል ቃል አምጥተህ በእነርሱ ላይ ወርውር። ቀጥ ብለህ ኢየሱስን ተመልከት፤ እንደምትታመነው፣ ለመታመንም እንደ ቈረጥህ ንገረው። ጥርጣሬዎቹ የፈለጉትን ያህል ይጩኹ፤ እንዲገቡ ካልፈቀድህላቸው ሊጎዱህ አይችሉም።

የቅርብ ወዳጆችህን በር እንደምትዘጋባቸው ሊመስልህ ይችላል። እስራኤላውያን የግብፅን የሥጋ ምንቸት ከናፈቁት ይበልጥ ልብህ ጥርጣሬዎችህን ይናፍቃል። ነገር ግን ራስህን ካድ፤ በዚህ ጕዳይ መስቀልህን ተሸከም። አንድ ቃል እንኳ ለመስማት ያለ ርኅራኄ እምቢ በል። አንድ ቀን ጠዋት ከእንቅልፌ ስነቃ ፍጹም የጥርጣሬ ሠራዊት ይጠብቀኝ ነበር፤ እንዲያስገባቸውም በሬ ላይ ይጮኹ ነበር። ምንም ነገር እውነተኛ ወይም እውነት አልመሰለኝም። ከሁሉም ይልቅ እኔ — ምስኪኑና ጐስቋላው — የጌታ ፍቅር፣ እንክብካቤ ወይም ትኵረት ተቀባይ ልሆን እንደምችል ፈጽሞ አልመሰለኝም። ምነው እነዚህን ጥርጣሬዎች ባስገባቸው! እንዲቀመጡና እንደ ቤታቸው እንዲሆኑ ብጋብዛቸው ምንኛ የቅንጦት ደስታ በሆነ ነበር! ነገር ግን ከዓመታት በፊት ከመጠራጠር ለመራቅ ቃል ገብቼ ነበር። ይህን ቃሌን ከማፍረስ ከመጠጥ ለመራቅ የገባሁትን ቃል ማፍረስ በመረጥሁ ነበር።

የመጀመሪያውን ጥርጣሬ ለማስገባት አልደፈርሁም። እነዚህን ሐሳቦች ባስተዋልሁበት ቅጽበት የእምነት ጋሻዬን አነሣሁ። ሠራዊቱን በሙሉ ድል ያደርገው ዘንድ ለጌታዬ ሰጠሁት። ከዚያም፦ «ጌታ በእርግጥ ይወደኛል። እርሱ የአሁኑና ፍጹሙ አዳኜ ነው፤ ኢየሱስ ያድነኛል፣ ኢየሱስ አሁን ያድነኛል!» እያልሁ ቀጠልሁ።

ድሉ ፍጹም ነበር። ጠላት እንደ ጎርፍ መጣ፤ ጌታ ግን ዓርማውን በእርሱ ላይ አነሣ።

ጠላት ተሸነፈ፤ ሸሸም። ነፍሴ የሙሴንና የእስራኤልን ልጆች መዝሙር ትዘምራለች፤ እንዲህም ትላለች፦ «የዚያን ጊዜም ሙሴና የእስራኤል ልጆች ይህን ቅኔ ለእግዚአብሔር ዘመሩ፥ እንዲህም ብለው ተናገሩ፦ በክብር ከፍ ከፍ ብሎአልና ለእግዚአብሔር እዘምራለሁ፤ ፈረሱንና ፈረሰኛውን በባሕር ውስጥ ጣለ» (ዘጸአት 15:1)። «ኃይሌና ዝማሬዬ እግዚአብሔር ነው፤ መድኃኒቴም ሆነልኝ። ይህ አምላኬ ነው፤ አመሰግነዋለሁ፤ የአባቴ አምላክ ነው፤ ከፍ ከፍ አደርገዋለሁ። እግዚአብሔር ተዋጊ ነው፤ ስሙ እግዚአብሔር ነው» (ዘጸአት 15:2-3)። መጠራጠር ኃጢአት እንደ ሆነ በግልጽ ማየት የዚህን የመጠራጠር ፈተና ጥቃቶች እንድትቋቋም ይረዳሃል። እንዲህ ብሎ የሚያዝዘንን ጌታችንን በቀጥታ አለመታዘዝ ነው፦ «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም። ልባችሁ አይታወክ አይፍራም።» (ዮሐንስ 14:27)። መጽሐፍ ቅዱስ በየስፍራው ያለ ምንም ልዩነት እንድንታመን ያዝዘናል። ከእነዚህ ትእዛዛት አንድ መቶኛውን እንኳ ለመጥቀስ ጊዜና ስፍራ አይበቃኝም። ነገር ግን መዝሙረ ዳዊትን ያነበበ ማንም ሰው ሳይረዳ አይቀርም። እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘውና በእርሱ ዘንድ ተቀባይነት የሚያገኘው ያለ ጥያቄ የሚታመን ሰው ብቻ ነው። የእስራኤል «ማስመረር» ያለመታመናቸው ነበር፤ «ልዑልን በምድረ በዳ እያስመረሩ አሁንም በእርሱ ላይ ኃጢአትን ጨመሩ። ለምኞታቸው መብልን በመለመን እግዚአብሔርን በልባቸው ፈተኑት። በእግዚአብሔርም ላይ እንዲህ ብለው ተናገሩ፦ ‹እግዚአብሔር በምድረ በዳ ማዕድ ሊያዘጋጅ ይችላልን? እነሆ፣ ዓለቱን መታ፤ ውኆችም ፈሰሱ፤ ፈሳሾችም ጐረፉ፤ እንጀራን ደግሞ ሊሰጥ ይችላልን? ለሕዝቡስ ሥጋን ሊያዘጋጅ ይችላልን?› ስለዚህ እግዚአብሔር ሰምቶ ተቈጣ፤ በያዕቆብም ላይ እሳት ነደደ፤ በእስራኤልም ላይ ቍጣ ወጣ፤ በእግዚአብሔር አላመኑምና፤ በማዳኑም አልታመኑምና» (መዝሙር 78:17-22)።

በአንጻሩ ደግሞ ኢሳይያስ ስለሚታመኑት እንዲህ ይላል፦ «በአንተ ታምኖአልና አሳቡ በአንተ የጸናውን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ» (ኢሳይያስ 26:3)። እንደ ወዳጅ ጥርጣሬ የሚያቈስለን ነገር የለም። ከእኛ ጥርጣሬ ይበልጥ እግዚአብሔርን የሚያሳዝን ነገር እንደሌለ እርግጠኛ ነኝ።

አሁን ከጌታ ጋር ያለች ከልጆቼ አንዲቱ አንድ ምሽት አልጋዋ ላይ ሳስተኛት፦ «እንግዲህ እናቴ፣ የመጀመሪያ ጥርጣሬዬ ገጠመኝ» አለችኝ። እኔም፦ «ወይ ሬይ፣ ምን ነበር?» አልኋት። እርሷም፦ «ሰይጣን መጥቶ መጽሐፍ ቅዱስን እንዳላምን ነገረኝ፤ አንድም ቃሉ እውነት አይደለምና አለኝ» ብላ መለሰች። «አንቺስ ምን አልሽው?»

ብዬ ጠየቅኋት። እርሷም በድል አድራጊነት፦ «ኧረ፣ ዝም ብዬ ‹ሰይጣን፣ አምነዋለሁ። በቃ!› አልሁት» ብላ መለሰች። በልጅቱ መንፈሳዊ ማስተዋል እጅግ ደስ አለኝ። ጥርጣሬዎችን እንዴት እንደምትቋቋም ታውቅ ነበር። ጥርጣሬዎችና ተስፋ መቍረጦች ሁሉ ከጠላት እንደ ሆኑ እያስረዳሁ አበረታታኋት። እርሱ ሐሰተኛ ነውና ፈጽሞ እንዳትሰማው ነገርኋት።

በማግሥቱ ምሽት ነገሩን ፈጽሞ ረስቼው ነበር። ስለዚህ ሳስተኛት፦ «እንግዲህ እናቴ፣ ሰይጣን እንደ ገና ተነሣብኝ» ስትለኝ ተገረምሁ። በድንጋጤም፦ «ወይ ውዴ ሬይ! በዚህ ጊዜ ደግሞ ምን አለሽ?» አልሁ። እርሷም፦ «እንግዲህ፣ በጣም ባለጌ ልጅ ስለ ሆንሁ ኢየሱስ ሊወደኝ እንደማይችል ነገረኝ፤ ይወደኛል ብሎ ማሰብም ሞኝነት ነው አለኝ» ብላ መለሰች። «በዚህ ጊዜስ ምን አልሽው?» ብዬ ጠየቅሁ። እርሷም፦ «ኧረ! ዝም ብዬ በቍጣ አየሁትና ‹ሰይጣን፣ አፍህን ዝጋ!› አልሁት» ብላ መለሰች። ቀጥላም በፈገግታ፦ «በጭራሽ ሊያሳዝነኝ አይችልም» አለች። ይህች ትንሽ ልጅ ካደረገችው የሚበልጥ ውጊያ ማንም ነፍስ ተዋግታ አታውቅም፤ ከዚህም የሚበልጥ ድል ፈጽሞ አልተገኘም!

ውድ ተጠራጣሪ ነፍስ ሆይ፣ ሂድ አንተም እንዲሁ አድርግ፤ ተመሳሳይ ድልም የአንተ ይሆናል። ይህን መጽሐፍ ስታስቀምጥ ብዕርህን አንሥተህ ዳግመኛ ላለመጠራጠር የወሰንኸውን ውሳኔ ጻፍ። በነፍስህና በጌታ መካከል እውነተኛ ስምምነት አድርገው። የመጠራጠር ነጻነትህን ለዘላለም ተው። በዚህ ጕዳይ ፈቃድህን ወደ ጌታ ወገን አሳልፈህ ስጥ፤ ሳትሰናከልም እንዲጠብቅህ ታመነው። ስለ ድካምህና ስለ ጥርጣሬዎችህ ንገረው።

ጠላትህ ረዳት የሌለህ አድርጎሃል። ውጊያውን በሙሉ ለእርሱ አደራ ስጥ። ዳግመኛ እንደማትጠራጠር ንገረው።

ከዚያም ዓይንህን በኢየሱስ ላይ አድርግ።

ከራስህና ከጥርጣሬዎችህ ዘወር በል። እምነትህን አጥብቀህ ያዝ፤ የተስፋን ቃል የሰጠው የታመነ ነውና።

እስከ መጨረሻው ድረስ መታመንህን አጽንተህ ብትጠብቅ፣ በዚህ ጕዳይ በወደደህ በእርሱ በኩል ከአሸናፊ ትበልጣለህ።