ውድቀቶች

የዚህ ምዕራፍ ርእስ ራሱ አንዳንዶችን ሊያስደነግጥ ይችላል። «ውድቀቶች» ይላሉ፤ «በዚህ የእምነት ሕይወት ውስጥ ውድቀት የለም ብለን አስበን ነበር!» ለዚህም እንዲህ ብዬ እመልሳለሁ፦ ውድቀት ሊኖር አይገባም፤ ሊኖርም አያስፈልግም፤ ነገር ግን በእውነቱ አንዳንድ ጊዜ ይኖራል። እኛም ልንይዘው የሚገባን ከንድፈ ሐሳቦች ጋር ሳይሆን ከሐቆች ጋር ነው። ከዚህ ውስጣዊ ሕይወት አስተማሪዎች መካከል ኃጢአት መሥራት አንችልም የሚል የለም። አጥብቀው የሚናገሩት ኃጢአት መሥራት ግድ እንደማይለን ብቻ ነው። ዘወትር ድል የማድረግ ዕድል አሁን ተከፍቶልናል። ይሁን እንጂ አንዳንድ ጊዜ ለፈተና እጅ መስጠታቸውን የሚክዱ ጥቂቶች ናቸው።

እዚህ ስለ ኃጢአት ስናገር፣ እርግጥ ነው፣ የምለው አውቀን የምንሠራውን፣ በንቃተ ኅሊናችን የምናውቀውን ኃጢአት ነው። ባለማወቅ ስለሚሠሩ ኃጢአቶች አልናገርም።

የተፈጥሮአችን የማይቀር ኃጢአት ስለሚባለውም አልወያይም። ሁለቱም በስርየቱ የተሸፈኑ ናቸው፤ ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ኅብረትም አያውኩም። ስለ ኃጢአት በሚነገሩ ትምህርቶች ላይ የመወያየት ፍላጎትም ችሎታም የለኝም። ያንን ለሥነ መለኮት ሊቃውንት እተወዋለሁ። የምናገረው ስለ አማኙ ተሞክሮ ብቻ ነው። የምጠቅሰው በንቃተ ኅሊናችን ውስጥ ያለውን ብቻ መሆኑ ግልጽ እንዲሆን እፈልጋለሁ። እንግዲህ በዚህ በሚታወቅ ኃጢአት ጉዳይ ላይ ያለ የተሳሳተ ግንዛቤ ለከፍ ያለው የክርስቲያን ሕይወት አደገኛ ነው። በቅድስና ጎዳና ላይ እንዳለ የሚታመን አማኝ ሳያስበው በድንገት ኃጢአት ውስጥ ሊወድቅ ይችላል። ያን ጊዜ ወይ ተስፋ ቈርጦ ሁሉን ለመተው፣ ወይም ኃጢአቱን ለመደበቅ ይፈተናል። ትምህርቱን ለማዳን ሲል ኃጢአቱን «ድካም» ብሎ ሊጠራውና ሐቀኛ ከመሆን እምቢ ሊል ይችላል።

ከእነዚህ ሁለት መንገዶች ማናቸውም በቅድስና ሕይወት ውስጥ ለሚኖር ለማንኛውም እውነተኛ ዕድገትና መሻሻል እኩል ገዳይ ነው። አሳዛኙን እውነት ፊት ለፊት መጋፈጥ አለብን። በስሙ ልንጠራው፣ ከተቻለም መንስኤውንና መድኃኒቱን ማግኘት አለብን። ይህ ከእግዚአብሔር ጋር ያለው የአንድነት ሕይወት ከእርሱም ጋር ከራሳችንም ጋር ፍጹም ሐቀኝነትን ይጠይቃል። ኃጢአቱ ኅብረቱን የሚያውከው ለቅጽበት ብቻ ነው። ነገር ግን በኃጢአቱ ረገድ የሚደረግ ማናቸውም ሐቀኝነት የጎደለው ነገር ኅብረቱን በእርግጥ ያጠፋዋል። ድንገተኛ ውድቀት ተስፋ ለመቍረጥና ሁሉ እንደ ጠፋ ቈጥሮ ለመተው ምክንያት አይሆንም። የትምህርታችንም ትክክለኛነት በዚህ አይነካም። የምንሰብከው አንድን ደረጃ ሳይሆን አካሄድን ነው። የቅድስና ጎዳና ስፍራ ሳይሆን መንገድ ነው። ቅድስና በተሞክሮአችን በአንድ ደረጃ ላይ ተገኝቶ ለዘላለም የሚያዝ ነገር አይደለም። ቀን በቀንና ሰዓት በሰዓት የሚኖር ሕይወት ነው።

ለጥቂት ጊዜ ከመንገድ ልንወጣ እንችላለን። መሳሳታችን ግን መንገዱን አያጠፋውም። ፈጥነን ልንመለስ እንችላለን። በዚህ የእምነት ሕይወት ውስጥ አንዳንድ ጊዜ ልንወድቅ እንችላለን። እነዚህ ውድቀቶች የሚያሳዝኑና የሚያስቈጩ ናቸው። ነገር ግን በትክክለኛው መንገድ ከተያዙ በእግዚአብሔር ላይ ያለንን ፍጹም መታመን ሊያውኩት አያስፈልግም። ከእርሱ ጋር ያለንን ደስተኛ ኅብረት ለረጅም ጊዜ ሊያቋርጡት አይገባም።

ዋናው ነገር ወዲያውኑ ወደ እግዚአብሔር መመለስ ነው። ኃጢአታችን መታመንን ለማቆም ምክንያት አይሆንም፤ ይልቁንም ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ አብዝተን ልንታመን የሚገባን ለምን እንደ ሆነ የሚያሳይ መልስ የማይገኝለት ማስረጃ ነው። የውድቀታችን ምክንያት ምንም ይሁን ምን፣ ተስፋ መቍረጥ አይረዳንም። መራመድ የሚማር ሕፃን ከወደቀ በኋላ ተስፋ ሊቈርጥ ይችላል። እንደ ገና ለመሞከር እምቢ ሊል ይችላል። በእምነት መኖርን የሚማር አማኝም ኃጢአት ስለ ሠራ ሁሉን መተው የለበትም። በሁለቱም ሁኔታ ብቸኛው መንገድ ወዲያውኑ ተነሥቶ እንደ ገና መሞከር ነው። ከአሰቃቂ ሽንፈት በኋላ የሆነውን ተመልከት፦

«ኢያሱም ልብሱን ቀደደ፤ እርሱና የእስራኤል ሽማግሌዎች በእግዚአብሔር ታቦት ፊት እስከ ማታ ድረስ በግምባራቸው በምድር ላይ ተደፉ፤ በራሳቸውም ላይ ትቢያ ነሰነሱ። ኢያሱም አለ፦ ‹ወዮ፥ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ፥ እኛን በአሞራውያን እጅ አሳልፈህ ታጠፋን ዘንድ ይህን ሕዝብ ዮርዳኖስን ለምን አሻገርኸው? ምነው በዮርዳኖስ ማዶ ተቀምጠን በረካን ኖሮ! ጌታ ሆይ፥ እስራኤል በጠላቶቻቸው ፊት ጀርባቸውን ካዞሩ በኋላ ምን እላለሁ? ከነዓናውያንና በምድሪቱ የሚኖሩ ሁሉ ይሰማሉ፤ ይከብቡንማል፤ ስማችንንም ከምድር ላይ ያጠፋሉ፤ ለታላቁ ስምህስ ምን ታደርጋለህ?›» (ኢያሱ 7:6-9)። ይህ እንዴት ያለ የተስፋ መቍረጥ ዋይታ ነበር! ዛሬም ብዙ የእግዚአብሔር ልጆች ይህንኑ ዋይታ እንዴት ይደግሙታል! በአንድ ሽንፈት ምክንያት ልባቸው እንደ ውኃ ይቀልጣል። እንዲህ ብለው ይጮኻሉ፦ «ወዮ፥ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ፥ እኛን በአሞራውያን እጅ አሳልፈህ ታጠፋን ዘንድ ይህን ሕዝብ ዮርዳኖስን ለምን አሻገርኸው?

ምነው በረካን፥ በዮርዳኖስም ማዶ በተቀመጥን ኖሮ!» ተጨማሪ ውድቀቶችን፣ እንዲያውም በጠላቶቻቸው ፈጽሞ መሸነፋቸውን አስቀድመው ይናገራሉ። ኢያሱ እኛ አሁን እንደምናስበው አስቦ እንደ ነበር ምንም ጥርጥር የለውም። ከእንዲህ ያለ ውድቀት በኋላ ተስፋ መቍረጥና ማዘን ብቸኛው አስተማማኝ ምላሽ መሰለው። እግዚአብሔር ግን ሌላ አሰበ። «እግዚአብሔርም ኢያሱን አለው፦ ‹ተነሥ፤ ስለ ምን እንዲህ በግምባርህ ተደፍተሃል?›» ምንም ያህል ትሑት ቢመስልም ለተስፋ መቍረጥ እጅ መስጠት አልነበረባቸውም። ክፉውን ነገር ፊት ለፊት ተጋፍጠው ማስወገድ ነበረባቸው። ወዲያውኑ «ራሳቸውን መቀደስ» ነበረባቸው።

«ተነሥ፥ ሕዝቡን ቀድስ» ሁልጊዜ የእግዚአብሔር ትእዛዝ ነው። «ተኝተህ ተስፋ ቍረጥ» ሁልጊዜ የጠላት ፈተና ነው። በጌታ ላይ ኃጢአት ከሠራን በኋላ ወዲያውኑ ወደ እርሱ መሄድ ድፍረት፣ እንዲያውም ብልግና እንደ ሆነ ይሰማናል። ለተወሰነ ጊዜ የኃጢአታችንን መዘዝ መሸከምና የበደለኛ ሕሊናችንን ስቃይ መታገሥ ያለብን ይመስለናል። ጌታ ወደ ፍቅራዊ ኅብረቱ መልሶ ሊቀበለን እንደሚወድ ማመን ያቅተናል። አንዲት ትንሽ ልጅ በአንድ ወቅት ይህን ስሜት ሕፃናት ባላቸው ቅን ግልጽነት ገለጠችልኝ። ጌታ ኢየሱስ ብንለምነው ሁልጊዜ ኃጢአታችንን ይቅር ይል እንደ ሆነ ጠየቀችኝ። እኔም «አዎን፣ በእርግጥ ይቅር ይላል» አልኋት።

«ልክ ወዲያውኑ?» ብላ በጥርጣሬ ደገመችው። «አዎን» አልኋት፤ «በጠየቅነው በዚያው ደቂቃ ይቅር ይለናል።»

«ታዲያ» አለች በዝግታ፣ «እኔ ይህን ማመን አልችልም። አስቀድሞ ለሁለት ወይም ለሦስት ቀን እንድናዝን የሚያደርገን ይመስለኛል። ከዚያም ብዙ ጊዜ፣ ደግሞም በተራ አነጋገር ሳይሆን በጣም ባማረ ቃል እንድንለምነው የሚያደርግ ይመስለኛል። እርሱ የሚያደርገው እንዲህ ነው ብዬ አምናለሁ። መጽሐፍ ቅዱስ ምንም ቢል ወዲያውኑ ይቅር እንደሚለኝ ልታሳምኚኝ መሞከር አያስፈልግሽም።»

እርሷ የተናገረችው አብዛኞቹ ክርስቲያኖች የሚያስቡትን ብቻ ነው። ከዚህ የከፋው ደግሞ አብዛኞቹ በዚሁ አሳብ መሠረት መኖራቸው ነው። ከኃጢአታቸው ይልቅ ጸጸታቸው ከእግዚአብሔር ይበልጥ ይለያቸዋል።

ይህ ልጆቻችን እንዲያደርጉ ከምንፈልገው ነገር ጋር እጅግ የሚቃረን ስለ ሆነ ስለ እግዚአብሔር እንዲህ ያለ አሳብ እንዴት ልንፀንስ እንደ ቻልን እደነቃለሁ። ባለጌው ልጇ እናቱ ይቅር ለማለት ፈቃደኛ መሆኗን ተጠራጥሮ ተስፋ ቈርጦ ብቻውን ገለል ሲል እናት ታዝናለች። ነገር ግን ወደ እርሷ ሮጦ ይቅርታ የሚለምናትን ውድ ልጇን ልቧ እንዴት ይቀበለዋል!

በእርግጥ አምላካችን ይህን ፍቅር ያውቅ ነበር፤ እንዲህ ብሎአልና፦ «እናንተ ከዳተኞች ልጆች፥ ተመለሱ፥ ክዳታችሁንም እፈውሳለሁ።

እነሆ፥ አንተ አምላካችን እግዚአብሔር ነህና ወደ አንተ መጥተናል።» (ኤርምያስ 3:22)። ኃጢአትን የሚገልጥ ያው ቅጽበት ይቅርታንም ሊገልጥ ይገባዋል። ይህ በቅዱሱ መንገድ ላይ ጸንቶ ለመመላለስ እጅግ አስፈላጊ ነው። እዚህ ከእግዚአብሔር ለአንዲት ቅጽበት እንኳ መለየትን ልንታገሥ አንችልም። ይህን መንገድ መሄድ የምንችለው በየቅጽበቱ ወደ ኢየሱስ በመመልከት ብቻ ነው። ኃጢአታችንንና ድካማችንን ለማየት ዓይኖቻችንን ከእርሱ ላይ ብናነሣ ወዲያውኑ ከመንገዱ እንወጣለን። በዚህ መንገድ ላይ እንዳለ የሚታመን አማኝ ኃጢአት ቢያሸንፈው ወደ ጌታ መሸሽ አለበት። (1ኛ ዮሐንስ 1:9) «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻን የታመነና ጻድቅ ነው።» በሚለው ቃል መሠረት መሥራት አለበት። ኃጢአቱን መደበቅና በማመካኛዎች ሊሸፍነው፣ ወይም ጊዜ እንዲያልፍ በመተው ከትዝታው ሊያወጣው መሞከር የለበትም። ነገር ግን የእስራኤል ልጆች እንዳደረጉት ማድረግ አለበት። «ማልዶ» ተነሥቶ ክፉው ነገር ወደ ተደበቀበት ስፍራ «መሮጥ» አለበት። ከዚያም ከተደበቀበት አውጥቶ «በእግዚአብሔር ፊት» ማኖር አለበት።

ኃጢአቱን መናዘዝ አለበት። ከዚያም በድንጋይ ሊወግረው፣ ሊያቃጥለውና ሊያስወግደው ይገባል። ከዚያም ለዘላለም እንዲሸፍነው ታላቅ የድንጋይ ክምር ማቆም አለበት። ያን ጊዜ፣ በዚያው ቅጽበት፣ እግዚአብሔር እንዳለ ማመን አለበት። እንደ ቃሉ እግዚአብሔር ኃጢአቱን ይቅር ሊለው የታመነና ጻድቅ እንደ ሆነ፣ ደግሞም በእርግጥ ይቅር እንደሚለው ማመን አለበት። ከዓመፃም ሁሉ እንደሚያነጻው ደግሞ ማመን አለበት። ወዲያውኑ ይቅርታንና መንጻትን በእምነት መውሰድ አለበት። ከዚያም ከቀድሞው ይልቅ አብልጦ መታመን አለበት።

የእስራኤል ኃጢአት ተገልጦ ከተወገደ በኋላ የእግዚአብሔር ቃል መጣ። እጅግ የሚያበረታታ መልእክት ነበረ፦ «እግዚአብሔርም ኢያሱን አለው፦ ‹አትፍራ፥ አትደንግጥም፤ ሰልፈኞችን ሁሉ ከአንተ ጋር ውሰድ፥ ተነሥተህም ወደ ጋይ ውጣ፤ እነሆ፥ የጋይን ንጉሥና ሕዝቡን ከተማውንም ምድሩንም በእጅህ ሰጥቼሃለሁ።›» (ኢያሱ 8:1)። ድፍረታችን ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ ከፍ ማለት አለበት። ጌታን አብልጠን መታመን አለብን። ከዚያም ታላቁ ኃይሉ ፈቃዱን ለመፈጸም በእኛ ውስጥ ሊሠራ ይችላል። ከዚህም በላይ ኃጢአታችንን እንዲህ ከተናዘዝነውና ይቅር ከተባልን በኋላ ወዲያውኑ ልንረሳው ይገባናል። በእርሱ ላይ ልናሰላስል፣ ልንመረምረውና በጭንቀትና በጸጸት ቅንጦት ልንዋኝ አይገባንም። እንደ ጣዖት አቁመነው በዙሪያው እየዞርን ልንመለከተው አይገባንም። ይህ አምላካችንን ከእኛ የሚሰውር ተራራ ያደርገዋል። የጳውሎስን ምሳሌ መከተል አለብን። እርሱ እንዳለው «በኋላዬ ያለውን እየረሳሁ በፊቴ ያለውን ለመያዝ እዘረጋለሁ»፤ ከዚያም እንደ እርሱ «በክርስቶስ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ያለውን የእግዚአብሔርን መጥራት ዋጋ እንዳገኝ ምልክትን እፈጥናለሁ» ማለት አለብን።

የእነዚህን ነገሮች ሁለት ተቃራኒ ምሳሌዎች ማቅረብ እወዳለሁ። አንደኛው ቅን ክርስቲያን ነበረ። በቤተ ክርስቲያን ትጉህ ሠራተኛ ነበረ። ለብዙ ወራት በሙሉ መዳን ሲደሰት ኖሮ ነበር። በድንገት አንድን ወንድም በክፉ እንዲይዝ በሚገፋፋ ፈተና ተሸነፈ። ዳግመኛ ኃጢአት መሥራት የማይቻል መስሎት ነበር። ስለዚህ እጅግ ተስፋ ቈረጠ። ተሳስቼ ነበር ብሎ ደመደመ፤ ከቶ በእውነት ታምኜ አላውቅም አለ። ተስፋ መቍረጡ እያደገ ወደ ፍጹም ተስፋ ቢስነት ተለወጠ። ዳግመኛ ተወልጄ አላውቅም ብሎ ደመደመ፤ ራሱንም እንደ ጠፋ ቈጠረ። ሦስት ዓመት በመከራ አሳለፈ። ከእግዚአብሔር ይበልጥ እየራቀ ሄደ፤ ከአንዱ ኃጢአት ወደ ሌላው ወደቀ። ሕይወቱ ለራሱም በዙሪያው ላሉትም እርግማን ሆነ።

በዚህ አስከፊ ሸክም ሥር ጤናው ተቃወሰ። አእምሮውን እንዳይስት ተሰጋ። በሦስቱ ዓመት መጨረሻ ላይ ላስረዳው ስሞክር የነበረውን ስለ ኃጢአት ያለውን እውነት የተረዳች አንዲት ክርስቲያን ሴት አገኘ። ጥቂት ከተጨዋወቱ በኋላ ችግሩን ተረዳች። እርሷም እንዲህ አለች፦ «በዚያ ድርጊት ኃጢአት መሥራትህ አያጠራጥርም። ልታመካኝበት አትሞክር።»

«ነገር ግን ይህን ለጌታ ተናዝዘህ ይቅር እንዲልህ ከቶ አልለመንኸውምን?» «ተናዝዤው!» ብሎ ጮኸ፤ «ከመናዘዝ በቀር ምንም ያደረግሁት ነገር የለም። በእነዚህ ሦስት አስከፊ ዓመታት ይቅር እንዲለኝ እግዚአብሔርን ስለምን ኖሬአለሁ።» «ታዲያ ይቅር እንዳለህ ከቶ አላመንክምን?» አለች ሴትዮዋ። «አላመንኩም» አለ ምስኪኑ ሰው፤ «ይቅር ያለኝ መስሎ ከቶ ሳይሰማኝ እንዴት አምናለሁ?» «ነገር ግን ይቅር ብዬሃለሁ ብሎ ቢነግርህ፣ ይህ እንደ መሰማቱ ያህል አይበቃህም ነበርን?»

«ኦ፣ አዎን» አለ ሰውየው፤ «እግዚአብሔር ካለው በእርግጥ አምናለሁ።» «በጣም ጥሩ፤ እርሱ እንዲህ ይላል» ብላ ሴትዮዋ መለሰችለት፤ ከላይ ወደ ጠቀስነው ጥቅስ (1ኛ ዮሐንስ 1:9) ገልጣም «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻን የታመነና ጻድቅ ነው።» የሚለውን ጮክ ብላ አነበበችለት። «እንግዲህ» ብላ ቀጠለች፣ «ለሦስት ዓመት ኃጢአትህን ስትናዘዝ ኖረሃል። በዚያ ሁሉ ጊዜ የእግዚአብሔር ምስክርነት ይቅር ሊልህና ሊያነጻህ የታመነና ጻድቅ እንደ ሆነ ሲናገር ኖሯል። አንተ ግን አንድ ጊዜ እንኳ አላመንከውም።»

«በዚህ ሁሉ ጊዜ ምስክርነቱን ለማመን እምቢ በማለት ‹እግዚአብሔርን ሐሰተኛ ስታደርገው› ኖረሃል።»

ምስኪኑ ሰው ነገሩን በሙሉ አየ። ደነገጠ፤ ፈራም። ሴትዮዋ እንዲንበረከኩ ስትጠቁመው እንደ ተደናገረ ሰው ታዘዘ። ያለፉ ኃጢአቶቹን እንዲናዘዝና በዚያው ቅጽበት ይቅርታንና መንጻትን እንዲወስድ ፈለገች። ውጤቱም እጅግ የከበረ ነበረ። በጥቂት ደቂቃዎች ውስጥ ብርሃኑ ፈንጥቆ ገባ፤ ስለ ተደረገለት ድንቅ ነጻ መውጣትም በምስጋና ፈነዳ። ነፍሱ በሦስት ደቂቃ ውስጥ የሦስቱን ዓመት ረጅምና አድካሚ ጕዞ በእምነት አቋረጠች። ራሱንም በኢየሱስ አርፎ፣ በሙሉ መዳኑ ሐሤት እያደረገ አገኘው።

ሁለተኛው ምሳሌ የአንዲት ክርስቲያን ሴት ነው። ይህን መዳን ካገኘች ሁለት ሳምንት ገደማ ሆኗት ነበር። ብሩህና የድል ተሞክሮ ነበራት። በዚያ ጊዜ መጨረሻ ላይ በድንገት በኃይለኛ የቍጣ መገንፈል ተሸነፈች። ለቅጽበት የተስፋ መቍረጥ ጎርፍ በነፍሷ ላይ ጠረገ። ጠላትም እንዲህ አላት፦ «እነሆ፣ ይህ ሁሉ ነገር ስሕተት እንደ ነበረ ያሳያል። በእርግጥ በዚህ ጉዳይ ሁሉ ተታለሻል፤ ወደ ሙሉ መታመን ሕይወት ከቶ አልገባሽም።

ሁሉን ብትተዪው ይሻልሻል። በዚህ ጊዜ ካደረግሽው በላይ ራስሽን ልትቀድሺም ልትታመኚም አትችዪም። ስለዚህ ይህ የቅድስና ሕይወት ለአንቺ እንዳልሆነ ግልጽ ነው!» እነዚህ አሳቦች በአእምሮዋ ውስጥ በቅጽበት ብልጭ አሉ። እርሷ ግን በእግዚአብሔር መንገዶች በሚገባ የተማረች ነበረች። ስለዚህ እንዲህ አለች፦ «አዎን፣ ኃጢአት ሠርቻለሁ፤ ይህም እጅግ ያሳዝናል። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ በኃጢአታችን ብንናዘዝ እግዚአብሔር ይቅር እንደሚለን ይናገራል። እርሱ የታመነና ጻድቅ ነው። ከዓመፃም ሁሉ ደግሞ ያነጻናል። ይህን እንደሚያደርግ አምናለሁ።» አልዘገየችም። ገና በቍጣ እየተንተከተከች ብቻዋን ለመሆን እየተራመደች ሳይሆን እየሮጠች ወደ አንድ ክፍል ገባች። ከአልጋው አጠገብ ተንበርክካ እንዲህ አለች፦ «ጌታ ሆይ፣ ኃጢአቴን እናዘዛለሁ። ኃጢአት ሠርቻለሁ፤ አሁን በዚህች ቅጽበት እንኳ ኃጢአት እየሠራሁ ነው።

እጠላዋለሁ፤ ነገር ግን ላስወግደው አልችልም። በኀፍረትና በፊት መዋረድ ለእግዚአብሔር እናዘዘዋለሁ። አሁንም እንደ ቃልህ ይቅር እንደምትል፣ እንደምታነጻም አምናለሁ።» የውስጧ ሁከት በልቧ ብቻ ለመናገር እጅግ ታላቅ ስለ ነበረ ጮክ ብላ ተናገረችው። «ይቅር ትላለህ፤ ታነጻማለህ» የሚሉት ቃላት ከከንፈሮቿ ሲወጡ ነጻ መውጣቱ መጣ። ጌታም ተናገረ፦ «ነቅቶም ነፋሱን ገሠጸው ባሕሩንም። ዝም በል፥ ፀጥ በል አለው። ነፋሱም ተወ ታላቅ ፀጥታም ሆነ።» (ማርቆስ 4:39)፤ ታላቅ ፀጥታም ሆነ። የብርሃንና የደስታ ጎርፍ በነፍሷ ላይ ፈሰሰ፤ ጠላት ሸሸ፤ እርሷም በወደዳት በእርሱ ከአሸናፊዎች በለጠች። ኃጢአቱም መድኃኒቱም የወሰዱት አምስት ደቂቃ ብቻ ነበር። አሁን እግሮቿ በተባረከው የቅድስና ጎዳና ላይ ከቀድሞው ይልቅ አጽንተው ረገጡ። እንዲህም የአኮር ሸለቆ የተስፋ ደጅ ሆነ። የነጻነት መዝሙሯን በጥልቅ ትርጕም ዘመረች፦ «የዚያን ጊዜም ሙሴና የእስራኤል ልጆች ይህን ቅኔ ለእግዚአብሔር ዘመሩ፥ እንዲህም ብለው ተናገሩ፦ ‹በክብር ከፍ ከፍ ብሎአልና ለእግዚአብሔር እዘምራለሁ፤ ፈረሱንና ፈረሰኛውን በባሕር ውስጥ ጣለ።›» (ዘጸአት 15:1)። በማናቸውም ቀውስ ውስጥ ብቸኛው መድኃኒት በጌታ መታመን ነው። ማድረግ የምንችለው ይህን ብቻ ከሆነ ወዲያውኑ ብናደርገው አይሻልምን? «ታዲያ ከመታመን በቀር ምን ማድረግ እችላለሁ?» በሚለው ጥያቄ ብዙ ጊዜ በድንገት ቆም እንድል ተደርጌአለሁ። ነጻ መውጣትን በሌላ መንገድ መፈለግ ሞኝነት መሆኑን ወዲያውኑ ተገነዘብሁ። እንዲህም አሰብሁ፦ «በመጨረሻ መታመን ግድ ይለኛል። ታዲያ ለምን አሁኑኑ አላደርገውም?» ወደ እምነት ሕይወት ገብተናል። ብንወድቅ መመለሻችን በእምነት መጨመር እንጂ በእምነት መቀነስ ሊሆን አይችልም።

ውድቀት ቢደርስ እያንዳንዱ ውድቀት ወደ ጌታ ይንዳህ። ፈጽመህ ራስህን ለእርሱ ስጥ፤ ፈጽመህም ታመነው። እነዚህ ውድቀቶች ቢያሳዝኑም ዕረፍትህን ወይም ከእርሱ ጋር ያለህን ጣፋጭ ኅብረት አያቋርጡትም። ከውድቀት የምናመልጥበትን መንገድ አሳይቻለሁ። አሁን በዚህ የሙሉ መዳን ሕይወት ውስጥ ስለ ውድቀት መንስኤዎች መናገር እፈልጋለሁ።

መንስኤዎቹ በፈተናው ብርታት፣ ወይም በራሳችን ድካም፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ በአዳኛችን የማዳን ኃይል ወይም ፈቃድ ጕድለት አይገኙም። ለእስራኤል የተሰጠው ተስፋ ጽኑ ነበረ፦ «በሕይወትህ ዘመን ሁሉ በፊትህ መቆም የሚችል ሰው የለም፤ ከሙሴ ጋር እንደ ነበርሁ እንዲሁ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ አልጥልህም፥ አልተውህም።» (ኢያሱ 1:5)። ለእኛም የተሰጠው ተስፋ እንዲሁ ጽኑ ነው፦ «ለሰው ሁሉ ከሚሆነው በቀር ምንም ፈተና አልደረሰባችሁም፤ ነገር ግን ከሚቻላችሁ መጠን ይልቅ ትፈተኑ ዘንድ የማይፈቅድ እግዚአብሔር የታመነ ነው፥ ትታገሡም ዘንድ እንድትችሉ ከፈተናው ጋር መውጫውን ደግሞ ያደርግላችኋል።» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:13)። ከሕዝቡም ሦስት ሺህ ያህል ሰዎች ወደዚያ ወጡ፤ በጋይም ሰዎች ፊት ሸሹ። ይህ የሆነው ጠላታቸው ብርቱ ስለ ነበረ አልነበረም፤ እግዚአብሔርም አልተዋቸውም ነበር። ሽንፈታቸው ሌላ ምክንያት ነበረው፤ ጌታም እንዲህ ብሎ ይገልጠዋል፦ «እስራኤል በድሎአል፤ ያዘዝኋቸውንም ቃል ኪዳኔን ተላልፈዋል።

ከተረገመውም ነገር ወስደዋል፤ ደግሞም ሰርቀዋል፥ ሸሽገውማል፥ በዕቃቸውም መካከል አኑረውታል።»

«ስለዚህ የእስራኤል ልጆች በጠላቶቻቸው ፊት መቆም አልቻሉም፤ በጠላቶቻቸውም ፊት ጀርባቸውን አዞሩ።» ያሸነፋቸው የተሰወረ ክፉ ነገር ነበረ። በዚያ ታላቅ ሠራዊት ውስጥ በአንዲት ድንኳን፣ ከመሬት በታች በጥልቅ ተቀብሮ፣ እግዚአብሔር ክርክር የነበረበት አንድ ነገር ነበረ።

ይህ የተሰወረ ነገር ሠራዊቱን ሁሉ በጠላቶቹ ፊት አቅመ ቢስ አደረገው። «እስራኤል ሆይ፣ በመካከልህ አንድ ክፉ ነገር አለ። ይህን እስክታስወግድ ድረስ በጠላቶችህ ፊት መቆም አትችልም።»

ትምህርቱ ይህ ነው፦ በልባችን ውስጥ የተሰወረ ማናቸውም ክፉ ነገር፣ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን፣ በጠላቶቻችን ፊት እንድንወድቅ ያደርገናል። በልብ የተያዘ ማናቸውም ምሬት፣ ጨካኝ ፍርድ፣ ወይም ጌታን በመታዘዝ ረገድ የሚታይ ዳተኝነት መንፈሳዊ ሕይወታችንን ሽባ ያደርገዋል። አጠራጣሪ የሆኑ ልማዶችና አካባቢዎችም እንዲሁ ያደርጋሉ። ክፉውን ነገር በልባችን ውስጥ ሰውረነው ሊሆን ይችላል።

ልናየው እምቢ ብለን ሸፍነነው ሊሆን ይችላል። ነገር ግን በስውር እናውቀዋለን።

ቸል ብለነው ፍጹም መታመናችንን ልናውጅ እንችላለን። በሃይማኖታዊ ተግባሮቻችን ይበልጥ ትጉሆች ልንሆን እንችላለን። በእምነት ሕይወት ውስጥ ይበልጥ እውነትንና ውበትን ልናይ እንችላለን። በራሳችንም በሌሎችም ዓይን ያሸነፍን ልንመስል እንችላለን።

ሆኖም መራራ ሽንፈቶች ሊደርሱብን ይችላሉ። ልንደነቅ፣ ልንጠይቅ፣ ተስፋ ልንቈርጥና ልንጸልይ እንችላለን። ነገር ግን የተረገመው ነገር ተቈፍሮ እስኪወጣ፣ ወደ ብርሃን እስኪመጣና በእግዚአብሔር ፊት እስኪቀመጥ ድረስ ምንም አይረዳንም። ውስጣዊ ሕይወትን የሚኖር አማኝ ቢሸነፍ መንስኤውን መፈለግ አለበት። መንስኤው የጠላት ብርታት አይደለም። በልቡ ጥልቅ ውስጥ የተሰወረ ራስን ለእግዚአብሔር የመቀደስ ጕድለት ነው።

ራስ ምታት በሽታ ሳይሆን የበሽታ ምልክት ነው። በሽታው በሌላ የሰውነት ክፍል ውስጥ ነው። እንዲሁም በክርስቲያን ውስጥ ኃጢአት ምልክት ብቻ ነው። በሌላ የማንነቱ ክፍል ውስጥ ሊኖር የሚችልን ክፉ ነገር ይገልጣል።

አንዳንድ ጊዜ ሰው ላይ ላዩን ሲታይ መልካም በሚመስል ነገር ውስጥ እንኳ ክፉን ሊሰውር ይችላል። ለእውነት ካለ ጠንካራ ፍላጎት በስተጀርባ የመፍረድ ወይም የራሳችንን አስተያየት የማድላት ዝንባሌ ተሰውሮ ሊኖር ይችላል። ግልጽ የሆነ ክርስቲያናዊ ታማኝነት የክርስቲያናዊ ፍቅር ማጣትን ሊሰውር ይችላል። ለጉዳዮቻችን ተገቢ በሚመስል ጥንቃቄ ሥር በእግዚአብሔር ላይ ታላቅ የመታመን ጕድለትን ልንሰውር እንችላለን። የተባረከው መሪያችን፣ በውስጣችን የሚያድረው መንፈስ ቅዱስ፣ እነዚህን ነገሮች በስውር ይገልጥልናል። ይህንም የሚያደርገው በጥቃቅን የሕሊና ውጋትና ሕመም ነው። ስለዚህ ምንም ማመካኛ አይቀርልንም። ለስላሳ ድምፁን ቸል ማለት ቀላል ነው። ሁሉ ደኅና እንደ ሆነ ራሳችንን እናሳምናለን። ይህም በመካከላችን የሚገድል ክፉ ነገርን ይሰውራል፤ ያልተጠበቁ ሽንፈቶችንም ያመጣል።

የዚህ ግሩም ምሳሌ በአንድ ወቅት በቤት አያያዜ ገጠመኝ። ወደ አዲስ ቤት ገባሁ። ቤቱ ዝግጁ መሆኑን ስመረምር በምድር ቤቱ ውስጥ እጅግ ንጹሕ የሆነ የፖም ጭማቂ በርሜል አገኘሁ። ሁለቱም ጫፎቹ ተዘግተው ነበር። ከምድር ቤቱ አውጥቼ ልክፈተው ወይስ ልተወው ብዬ አመነታሁ። ባዶ ይመስል ነበር፤ መልኩም ያማረ ነበር። ስለዚህ በደረጃው ማውጣቱ ብዙ ድካም ስለሚሆን ልተወው ወሰንሁ። ፍጹም ደስ አላለኝም ነበር፤ ነገር ግን ጥርጣሬዎቼን ገፍቼ ተውሁት። በየዓመቱ በጸደይና በበልግ ቤት በማጸዳበት ወቅት ያን በርሜል አስታውሰው ነበር። የቤት እመቤትነት ሕሊናዬ ውጋት ይነዘንዘኝ ነበር። ያ በርሜል ሳይከፈት እስካለ ድረስ ፍጹም በጸዳ ቤት ውስጥ ማረፍ አልቻልሁም። ከውብ ውጫዊ ገጽታው በታች አንዳች ክፉ ነገር እንዳልሰወረ በምን አውቃለሁ?

ቢሆንም ጥርጣሬዎቼን አረጋጋሁ። የመመርመሩን ድካም ፈራሁ። ለሁለት ወይም ለሦስት ዓመት ያ ጉዳት የሌለው የሚመስል በርሜል በምድር ቤቴ ተቀመጠ። ከዚያም ምክንያቱ በማይታወቅ ሁኔታ ብል ቤቴን ይሞላ ጀመር። በእነርሱ ላይ የተቻለኝን ጥንቃቄ ሁሉ አደረግሁ፤ ላጠፋቸውም የተቻለኝን ሁሉ ጣርሁ፤ ነገር ግን በከንቱ ነበር። በፍጥነት እየበዙ ያለኝን ሁሉ ሊያጠፉ አሰጉ።

ምንጣፎቼ መንስኤ እንደ ሆኑ ጠረጠርሁ፤ ፈጽሞም አጸዳኋቸው። በዕቃዎቼ ላይ አንዳች ችግር እንዳለ ጠረጠርሁ፤ ስለዚህ እንደ ገና አሳደስኋቸው። ሊሆኑ የማይችሉ ብዙ ዓይነት ነገሮችን ሁሉ ጠረጠርሁ።

በመጨረሻ የበርሜሉ አሳብ ብልጭ አለልኝ። ከምድር ቤቱ እንዲወጣና ክዳኑ ተሰብሮ እንዲከፈት አደረግሁ።

በሺህ የሚቈጠሩ ብሎች ተግተልትለው ወጡ ማለት ማጋነን አይሆንም ብዬ አስባለሁ። ቀድሞ በቤቱ የኖረው ሰው ብልን የሚያራባ አንዳች ነገር ትቶ ሳይሄድ አልቀረም። የችግሬ ሁሉ መንስኤ ይህ ነበረ።

አሁን እንዲህ ብዬ አምናለሁ፦ ትንሽ የሕሊና ውጋት የሚሰጠን አንዳች ልማድ ወይም ራስን ማስደሰት፣ ጉዳት የሌለው የሚመስል ጥቃቅን ነገር አለ። በእግዚአብሔር መርማሪ ዓይን ፊት በሚገባ አልተመረመረም። በዚህ ከፍ ያለው ሕይወት ውስጥ ለአብዛኞቹ ውድቀቶች ሥሩ እርሱ እንደ ሆነ አስባለሁ። ሁሉ አልተሰጠም። ጌታ እንዳይገባበት የተቈለፈ አንድ ስውር ማዕዘን ይቀራል። ስለዚህም በጠላቶቻችን ፊት መቆም አንችልም፤ ይልቁንም በፊታቸው ተመትተን ወድቀን ራሳችንን እናገኛለን።

ውድቀትን ለመከላከል፣ ወይም ብንወድቅ መንስኤውን ለማግኘት፣ ይህን ጸሎት ዘወትር በፊታችን መያዝ አለብን፦ «አቤቱ፥ መርምረኝ ልቤንም እወቅ፤ ፈትነኝ አሳቤንም እወቅ፤ በእኔ ዘንድ የበደል መንገድ ቢገኝ እይ፥ በዘላለምም መንገድ ምራኝ።»

በውድቀቶቻችን በምናዝነው ኀዘን ውስጥ እጅግ የሚያታልል ነገር ሊኖር ይችላል። ትኵረታችን በእግዚአብሔር ክብር ላይ እንደ ሆነ እናስብ ይሆናል። ሆኖም ነፍሳችንን የሚያውካት እኔነት ብቻ ሊሆን ይችላል። እንዳሰብነው ያህል ቅዱሳን አይደለንም። ይህ ግኝት ራስን መውደዳችንን ያቈስለዋል። ብስጭታችንም ከመጀመሪያው በደል የሚበልጥ ስሕተት ሊሆን ይችላል። ውድቀቶቻችንን በደኅና የምንይዝበት ብቸኛው መንገድ ራሳችንን ከማጽደቅም ከመኰነንም መቈጠብ ነው።

ይልቁንም በጸጥታ በጌታ ፊት ልናኖራቸው ይገባናል። በሰላምና በፍቅር ልንመለከታቸው ይገባናል።

የጥንት ምሥጢራዊ ጸሐፊዎች ከእርሱ ርቀን በመሄዳችን ከመጸጸት ይልቅ ቀላልና ሰላማዊ በሆነ ሁኔታ ወደ እግዚአብሔር መመለስ የበለጠ እንደሚረዳን ይናገራሉ። «ብቻ ታማኝ ሁን» ይላሉ። «ኃጢአትህን ባየህበት ቅጽበት ወደ እርሱ ብቻ ተመለስ። ሀልዎቱ ከያዙህ ወጥመዶች ነጻ ያወጣሃል።» ወደ እኔነት መመልከት ወደ ረግረጉ ይበልጥ ያሰጥምሃል፤ ይህ ረግረግ ራሱ ከእኔነት በቀር ሌላ አይደለምና፤ ወደ እግዚአብሔር የሚደረግ ቀላል እይታ ግን ልብህን ሊያረጋጋውና ሊያጽናናው ይችላል።

በመጨረሻም፣ ውድቀቶቻችን ምንም ቢሆኑ፣ ይህን ፈጽሞ አንርሳ፦ ጌታ ኢየሱስ እንደ ተነገረው ከጠላቶቻችን ሊያድነን ይችላል። ያን ጊዜ «ከጠላቶቻችን እጅ ድነን፥ በዘመናችን ሁሉ በፊቱ በቅድስናና በጽድቅ ያለ ፍርሃት እናመልከው ዘንድ» (ሉቃስ 1:74-75) እንችላለን። እያንዳንዳችን ቀንና ሌሊት ከመዝሙረኛው ጋር (መዝሙር 19:13) እንዲህ ብለን እንጸልይ፦ «ባሪያህን ደግሞ ከድፍረት ኃጢአት ጠብቀው፤ እንዳይገዙኝም አድርግ።» «ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ በእናንተ ላይ በወረደ ጊዜ ኃይልን ትቀበላላችሁ፥ በኢየሩሳሌምም በይሁዳም ሁሉ በሰማርያም እስከ ምድር ዳርም ድረስ ምስክሮቼ ትሆናላችሁ።» (የሐዋርያት ሥራ 1:8)። በእጆቹ ውስጥ እጅግ ለስላሶች ሆነን ልንታመነው ይገባናል። ያን ጊዜም ቃሉ በእኛ ይፈጸማል፦ «በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን በእናንተ እያደረገ፥ ፈቃዱን ታደርጉ ዘንድ በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያድርጋችሁ፤ ለእርሱ እስከ ዘላለም ድረስ ክብር ይሁን፤ አሜን።» (ዕብራውያን 13:21)