ስለ ፈተና

በዚህ የእምነት ሕይወት ውስጥ ስለ ፈተና እጅግ ትልልቅ ስሕተቶች ይፈጸማሉ። በመጀመሪያ፣ ሰዎች ነፍስ በእግዚአብሔር ካረፈች በኋላ ፈተናዎች ይቆማሉ ብለው ይጠብቃሉ። ተስፋ የተሰጠው መዳን ከፈተናም ከመፈተንም ነጻ መውጣት እንደ ሆነ ያምናሉ። ስለዚህ ከነዓናዊው ገና በምድሪቱ እንዳለ ሲያገኙ፣ ታላላቆቹንና በቅጥር የተመሸጉትን ከተሞች ሲያዩ ተስፋ ይቈርጣሉ። አንድ ቦታ ተሳስተው መሆን አለበት፤ ይህች እውነተኛዪቱ ምድር ልትሆን አትችልም ብለው ያስባሉ።

ቀጥሎም ፈተናን ኃጢአት አድርገው በስሕተት ይመለከቱታል። ስለ ፈተናው ራሳቸውን ይወቅሳሉ፤ ጥፋቱ ግን የጠላት ነው።

ይህም ወደ ኵነኔና ወደ ተስፋ መቍረጥ ይመራል። ይህ ከቀጠለ ደግሞ መጨረሻው ኃጢአት ነው። ጠላት ተስፋ የቈረጠችን ነፍስ በቀላሉ ያጠምዳታል፤ ስለዚህ ብዙ ጊዜ የምንወድቀው ወድቀናል ብለን ከመፍራታችን የተነሣ ነው። የመጀመሪያውን ችግር ለመፍታት ወደ መጽሐፍ ቅዱስ መጠቈም ይገባኛል። መጽሐፍ ቅዱስ የክርስቲያን ሕይወት የማያቋርጥ ጦርነት እንደ ሆነ ይናገራል። ደግሞም በተለይ በክርስቶስ ኢየሱስ በሰማያዊ ስፍራ በተቀመጥን ጊዜ በዚያ ካሉ መንፈሳውያን ጠላቶች ጋር መጋደል እንዳለብን ይነግረናል።

እኛን የመፈተን ኃይላቸውና ብልሃታቸው ከዚህ ቀደም ካጋጠመን ከማንኛውም ነገር እጅግ የላቀ መሆን አለበት።

ውስጣዊውን ሕይወት ከጀመርን በኋላ ፈተናዎች ከመቀነስ ይልቅ አብዛኛውን ጊዜ በብርታታቸው አሥር እጥፍ ያድጋሉ። ኃይላቸው እውነተኛውንና ዘላቂውን የማደሪያ ስፍራ ማግኘታችንን እንድንጠራጠር ሊያደርገን አይገባም። ብርቱ ፈተናዎች በአብዛኛው የጥቂት ጸጋ ሳይሆን የታላቅ ጸጋ ምልክት ናቸው። እስራኤላውያን መጀመሪያ ከግብፅ በወጡ ጊዜ ጌታ በአቅራቢያው ባለው መንገድ፣ በፍልስጥኤማውያን ምድር፣ አልመራቸውም። እንዲህ ተብሎ ተጽፏል፦ «ፈርዖን ሕዝቡን በለቀቀ ጊዜ፥ ቅርብ ቢሆንም፥ እግዚአብሔር በፍልስጥኤማውያን ምድር መንገድ አልመራቸውም፤ እግዚአብሔር፦ ‹ሕዝቡ ሰልፍ ባዩ ጊዜ እንዳይጸጸቱ ወደ ግብፅም እንዳይመለሱ› ብሎአልና።» ነገር ግን እርሱን መታመን በተማሩ ጊዜ ጠላቶቻቸው እንዲያጠቁአቸው ፈቀደ። በምድረ በዳ ጕዞአቸው ጥቂት ጠላቶችን አገኙ፤ ጥቂት ጦርነቶችንም ተዋጉ። በምድሪቱ ውስጥ ግን ሰባት ታላላቅ ሕዝቦችንና ሠላሳ አንድ ነገሥታትን ገጠሙ። በቅጥር የተመሸጉ ከተሞችን መያዝና ግዙፋን ሰዎችን ማሸነፍ ነበረባቸው።

ወደ ምድራቸው እስኪገቡ ድረስ ከነዓናውያንን፣ ኬጢያውያንን፣ አሞራውያንን፣ ፌርዛውያንን፣ ኤውያውያንንና ኢያቡሳውያንን ሊዋጉ አይችሉም ነበር። የተወደድህ ክርስቲያን ሆይ፣ ፈተናዎችህ ልትገባባት በምትሻው ምድር ውስጥ መሆንህን ያረጋግጡልህ ይሆናል፤ የዚያች ምድር ብቻ የሆኑ ናቸውና። ተስፋ በተሰጠህ «በሰማያዊ ስፍራ» መሆንህን ፈተናዎችህ ፈጽሞ እንዲያጠራጥሩህ አትፍቀድ።

ሁለተኛው ስሕተት እንዲህ በቀላሉ የሚታለፍ አይደለም። ፈተና ኃጢአት አይደለም ማለት ፋይዳ የሌለው ያህል ነው። ሆኖም አብዛኛው ጭንቀት የሚመጣው ይህን ካለመረዳት ነው። የክፉ ነገር ሐሳብ ገና ሲቀርብ ብቻ ርኵሰትን ይዞ የሚመጣ ይመስላል። ከበስተጀርባው ያለው ክፉ ሠራተኛ ስላልታወቀ፣ ምስኪኒቱ የተፈተነች ነፍስ እንዲህ ያሉ ሐሳቦች ስለ መጡባት እጅግ ክፉና ከእግዚአብሔር የራቀች መሆን አለብኝ ብላ ትፈራለች። ይህ ልክ አንድ ሌባ ሊሰርቅ የአንድን ሰው ቤት ሰብሮ እንደ ገባ ነው።

ባለቤቱ ሊቃወመው በጀመረ ጊዜ ሌባው ባለቤቱን ራሱን ሌባ ብሎ ከሰሰው። እኛን ለማጥመድ የሚጠቀምበት የጠላት ብልጣብልጥ ዘዴ ይህ ነው።

ወደ እኛ መጥቶ ክፉ ሐሳቦችን ያንሾካሹክልናል፦ ጥርጣሬን፣ ስድብን፣ ቅናትን፣ ምቀኝነትንና ትዕቢትን። ከዚያም «አቤት፣ እንዲህ ያሉ ነገሮችን የምታስብ ምንኛ ክፉ መሆን አለብህ!» ይላል። ጌታን እንደማትታመን ግልጽ ነው፤ ብትታመንማ ኖሮ እነዚህ ነገሮች ወደ ልብህ ባልገቡ ነበር። ይህ አመክንዮ እውነት ስለሚመስል ነፍስ ትቀበለዋለች።

ከዚያም ኵነኔና ተስፋ መቍረጥ ይሰማታል። ከዚያ ተነሥቶ ወደ ኃጢአት መውደቅ ቀላል ነው። በእምነት ሕይወት ውስጥ እጅግ ገዳይ ከሆኑት ነገሮች አንዱ ተስፋ መቍረጥ ነው።

እጅግ ከሚረዱት ነገሮች አንዱ ደግሞ ደስተኛ መንፈስ ነው። አንድ ጠቢብ ሰው በአንድ ወቅት ፈተናዎችን በማሸነፍ ረገድ ዋናው ቁልፍ ደስተኛ መንፈስ ነው ብሏል፤ የመጀመሪያው፣ ሁለተኛውና ሦስተኛው ነገር እርሱ ነው። ድል እንደምናደርግ መጠበቅ አለብን። ጌታ ኢያሱን ብዙ ጊዜ፦ «በርታ፥ ጽና ብዬ አላዘዝሁህምን? በምትሄድበት ሁሉ አምላክህ እግዚአብሔር ከአንተ ጋር ነውና አትፍራ፥ አትደንግጥም» (ኢያሱ 1:9) ያለው ስለዚህ ነው። ለእኛም፦ «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም። ልባችሁ አይታወክ አይፍራም።» (ዮሐንስ 14:27) የሚለን በዚሁ ምክንያት ነው።

የፈተና ኃይል ያለው በገዛ ልባችን መዛል ውስጥ ነው። ጠላት ይህን ያውቃል። ስለዚህ ከቻለ ጥቃቱን ሲጀምር ሁልጊዜ ተስፋ ሊያስቈርጠን ይሞክራል።

አንዳንድ ጊዜ ተስፋ እንቈርጣለን። ይህ በመፈተናችን ምክንያት በራሳችን ላይ የሚሰማን የጽድቅ ኀዘንና መጸየፍ ይመስለናል። በእውነቱ ግን ኀፍረት ነው። የምናፍረው በስውር ራሳችንን እናደንቅ ስለ ነበረ ነው። ዝንባሌዎቻችን እጅግ ንጹሕ፣ ከዓለም መለየታችንም እጅግ ፍጹም ስለ ሆነ እንዲህ ያሉ ነገሮች ሊፈትኑን አይችሉም ብለን አምነን ነበር። ከራሳችን አንዳች ነገር ጠብቀን ነበር፤ ያ ነገር ጎድሎ ስናገኘው ቅር እንሰኛለን።

በዚህም የተነሣ ተስፋ እንቈርጣለን። ይህ ኀፍረትና ተስፋ መቍረጥ ከፈተናው የከፋ ነው። ትሕትና ይመስላሉ፤ ነገር ግን የሚመነጩት ከቈሰለ ራስን መውደድ ብቻ ነው።

እውነተኛ ትሕትና የራሱ ድካምና ሞኝነት ሲገለጥ ማየትን ይችላል። ከራሱ አንዳች ነገር ፈጽሞ አልጠበቀም። ብቸኛ ተስፋው በእግዚአብሔር ብቻ መሆን እንዳለበት ያውቃል። ስለዚህ ነፍስን ከመታመን ተስፋ ከማስቈረጥ ይልቅ ወደ ጠለቀና ይበልጥ ፍጹም ወደ ሆነ መታመን ይገፋታል። ከእኔነት የተወለደ የሐሰት ትሕትና ግን ነፍስን በተስፋ ቢስነት ውስጥ ያሰጥማታል፤ እጅግ ወደምትጸየፈውም ወደዚያው ኃጢአት ይነዳታል። ይህን በሚያስደንቅ ሁኔታ ያብራራልኝን አንድ ምሳሌያዊ ታሪክ በአንድ ወቅት መስማቴን አስታውሳለሁ። ሰይጣን አንድን መልካም ሰው እንዴት ኃጢአት እንዲሠራ ማድረግ እንደሚችሉ ለመመካከር አገልጋዮቹን ለሸንጎ ሰበሰበ። አንድ ክፉ መንፈስ ተነሥቶ፦ «እኔ ኃጢአት እንዲሠራ አደርገዋለሁ» አለ። ሰይጣንም፦ «እንዴት ታደርገዋለህ?» ብሎ ጠየቀ። «የኃጢአትን ተድላ በፊቱ አቀርባለሁ» ብሎ መለሰ፤ «ስለ ደስታውና ስለሚያመጣው ብዙ ብድራት እነግረዋለሁ።» ሰይጣንም፦ «አይ፣ ያ አይሆንም፤ ሞክሮታል፤ ከዚያም የተሻለ ያውቃል» አለ።

ከዚያም ሌላ መንፈስ ተነሥቶ፦ «እኔ ኃጢአት እንዲሠራ አደርገዋለሁ» አለ።

ሰይጣንም፦ «ምን ታደርጋለህ?» ብሎ ጠየቀ። «ስለ በጎነት ሥቃይና ኀዘን እነግረዋለሁ። በጎነት ምንም ደስታ እንደሌለው፣ ምንም ብድራትም እንደማያመጣ አሳየዋለሁ።» ሰይጣንም፦ «አይ፣ አይሆንም!» ብሎ ጮኸ፤ «ያ ፈጽሞ አይሆንም።»

«ሞክሮታል፤ ‹የጥበብ መንገዶች ደስ የሚያሰኙ ናቸው፥ ጎዳናዎቿም ሰላም ናቸው› ብሎ ያውቃል።» ሌላውም፦ «እኔ ኃጢአት እንዲሠራ አደርገዋለሁ» አለ። ሰይጣንም እንደ ገና፦ «አንተስ ምን ታደርጋለህ?» ብሎ ጠየቀ። «ነፍሱን ተስፋ አስቈርጣለሁ» የሚል አጭር መልስ ሰጠ። ሰይጣንም፦ «አሃ፣ ይህ ይሆናል፤ ይህ ይሆናል! አሁን እናሸንፈዋለን» ብሎ ጮኸ። እንዲሁም አሸነፉት። አንድ የጥንት ጸሐፊ ተስፋ መቍረጥ ሁሉ ከዲያብሎስ እንደ ሆነ ይናገራል። ክርስቲያን ሁሉ ይህን እንዲያስታውስና እንደ ኪስ ማስታወሻ ሁልጊዜ ይዞት እንዲዞር እመኛለሁ። ከኃጢአት እንደምንሸሽ ከተስፋ መቍረጥም መሸሽ አለብን። ነገር ግን በፈተና ውስጥ የሚሠራውን እውነተኛውን ኃይል ካላወቅን ይህ የማይቻል ነው። ፈተናዎቹ የገዛ ጥፋታችን ቢሆኑ ኖሮ ተስፋ ከመቍረጥ ልንቆጠብ አንችልም ነበርና። ነገር ግን የእኛ ጥፋት አይደሉም።

መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ይላል፦ «በፈተና የሚጸና ሰው የተባረከ ነው፤ ከተፈተነ በኋላ ለሚወዱት ተስፋ ስለ እርሱ የሰጣቸውን የሕይወትን አክሊል ይቀበላልና።» (ያዕቆብ 1:12)። ደግሞም «ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስብን ሙሉ ደስታ እንደ ሆነ እንድንቈጥረው» ያሳስበናል። እንግዲህ ፈተና ኃጢአት ሊሆን አይችልም። በመንገድ ስናልፍ የክፉ ሰዎችን መሐላና ስድብ መስማት ኃጢአት እንዳልሆነ ሁሉ፣ በነፍሳችን ውስጥ የክፉ ሹክሹክታ መስማትም ኃጢአት አይደለም። በሁለቱም ሁኔታ ኃጢአት የሚመጣው ቆም ብለን ከእነርሱ ጋር ስንተባበር ብቻ ነው። ክፉ ሐሳቦች ሲመጡ ከክፉ ንግግር እንደምንመለስ ወዲያውኑ ከእነርሱ ብንመለስና ችላ ብንላቸው ኃጢአት አንሠራም። ነገር ግን በአእምሮአችን ብናብሰለስላቸው፣ ከምላሳችን በታች ብናጣጥማቸው፣ እውነት እንደ ሆኑም ፈቃዳችን በግማሽ ተስማምቶ ብናሰላስልባቸው፣ ያን ጊዜ ኃጢአት እንሠራለን።

በቀን አንድ ሺህ ጊዜ በክፉ ልንማለል እንችላለን፤ ይህም ኃጢአት አይሆንብንም፤ እነዚህ ማባበያዎች እንዳይመጡብንም ማድረግ አንችልም። ነገር ግን ጠላት ፈተናዎቹን ኃጢአታችን እንደ ሆኑ እንድናስብ ቢያደርገን የጦርነቱን እኩሌታ አሸንፏል ማለት ነው። ከዚያም ፈጽሞ ሊያሸንፍ ይችላል።

አንዲት የተወደደች ሴት ይህን ባለመረዳቷ ብቻ በታላቅ ጨለማ ውስጥ ሆና በአንድ ወቅት ወደ እኔ መጣች። ለተወሰነ ጊዜ በእምነቷ እጅግ ደስተኛ ሆና ነበር። ከፈተና ነጻ ሆና ስለ ነበረ ከእንግዲህ ፈጽሞ እንደማትፈተን አስባ ነበር። ነገር ግን በድንገት እጅግ ለየት ያለ የፈተና ዓይነት አጠቃት፤ ያም እጅግ አስደነገጣት። መጸለይ በጀመረች ቅጽበት ልዩ ልዩ አስፈሪ ሐሳቦች ወደ አእምሮዋ እየተጣደፉ እንደሚገቡ አስተዋለች። እጅግ የተጠበቀና ንጹሕ ሕይወት ኖራ ነበር። እነዚህ ሐሳቦች እጅግ አሰቃቂ ሆነው ስለ ታዩአት፣ እንዲህ ያሉ ሐሳቦች የሚመጡባት ከኃጢአተኞች ሁሉ እጅግ ክፉ ብትሆን ነው ብላ አሰበች። በመጀመሪያ ወደ እምነት ዕረፍት አልገባሁም ይሆናል ብላ አሰበች። በመጨረሻም ፈጽሞ ዳግመኛ አልተወለድሁም ወደሚል ድምዳሜ ደረሰች።

ነፍሷ በከባድ የጭንቀት ሥቃይ ውስጥ ነበረች።

እነዚህ አስፈሪ ሐሳቦች የጠላት ሥራ እንደ ሆኑ ነገርኋት። በጸሎት በተንበረከከች ቅጽበት ወደ እርሷ መጥቶ አእምሮዋን በእነርሱ ይሞላው ነበር። እርሷ በእነርሱ ምክንያት ፈጽሞ ጥፋተኛ አልነበረችም። አንድ ክፉ ሰው በፊቷ ሲሳደብ ከመስማት ልትከለከል እንደማትችል ሁሉ እነዚህንም ልትከላከል አትችልም ነበር። ከጠላት እንደ መጡ አድርጋ እንድትመለከታቸው አጥብቄ መከርኋት። ራሷን መውቀስ ወይም ተስፋ መቍረጥ አልነበረባትም። ይልቁንም ወደ ኢየሱስ ዘወር ብላ ለእርሱ በአደራ ልትሰጣቸው ይገባ ነበር። ጠላት ምን ያህል እንዳተረፈ አሳየኋት፤ እነዚህ ሐሳቦች የገዛ ራሷ እንደ ሆኑ እንድታስብ አድርገዋት ነበር፤ ይህም ኰንኖ ተስፋ አስቈርጧት ነበር። ችላ ብትላቸው ፈጥና ድል እንደምታደርግ አረጋገጥሁላት። ጀርባዋን ሰጥታቸው ወደ ጌታ መመልከት ነበረባት።

እርሷም እውነቱን ጨበጠች፤ በሚቀጥለው ጊዜ እነዚህ ሐሳቦች ሲመጡባት ጠላትን እንዲህ አለችው፦ «አሁን ማንነትህን ደርሼበታለሁ። እነዚህን አስፈሪ ሐሳቦች ወደ እኔ የምታመጣው አንተ ነህ፤ እጠላቸዋለሁ፤ ከእነርሱም ጋር ምንም ግንኙነት አይኖረኝም። ጌታ አዳኜ ነው፤ ወደ እርሱ ውሰዳቸው፤ በፊቱም ጉዳዩን ጨርስ።»

ማንነቱ የተደረሰበትና ግራ የተጋባው ጠላትም ተደናግጦ ሸሸ። ነፍሷም ፈጽሞ ነጻ ወጣች።

ሌላም ነገር አለ። ጠላት ይህን ያውቃል፦ አንድ ክርስቲያን የክፉ ነገር ጥቈማ ከጠላት የመጣ እንደ ሆነ ካየ ይጥለዋል፤ የገዛ አእምሮው ሐሳብ መስሎ ከሚታየው ይልቅ ፈጥኖ ይጥለዋል። ሰይጣን እያንዳንዱን ፈተና «እኔ ጠላትህ ሰይጣን ነኝ፤ ኃጢአት እንድትሠራ ላደርግህ መጥቻለሁ» ብሎ ቢጀምር ኖሮ ሳንቃወመው አንቀርም ነበር። ማጥመጃዎቹን ማራኪ ለማድረግ ራሱን መሰወር ግድ ይለዋል። ዘዴዎቹን የማናውቅ ካልሆንን ድላችን ይቀልልናል። ገና ሲቀርብ ልናውቀው ይገባናል። ስለ ፈተናዎችም ሌላ ስሕተት እንፈጽማለን፤ ከእነርሱ ጋር በመታገል ያሳለፍነው ጊዜ ሁሉ የባከነ ይመስለናል። ሰዓታት ያልፋሉ፤ በፈተናዎች እጅግ ስለ ተከበብን ምንም ዕድገት ያላደረግን ይመስለናል። ነገር ግን ፈተና ጥቂት ከሆነባቸው ነጻ ከሆንንባቸው ጊዜያት ይልቅ በእነዚህ ሰዓታት እግዚአብሔርን በእውነት አገልግለን ሊሆን ይችላል።

ፈተና በእውነቱ በእኛ ላይ ከሆነው ይልቅ በእግዚአብሔር ላይ ያለው የዲያብሎስ ቍጣ ነው። አዳኛችንን ሊነካው አይችልም።

ነገር ግን እኛን በማሸነፍ እርሱን ሊያቈስለው ይችላል። ጥፋታችን ለእርሱ የሚያሳስበው ይህን እስካደረገለት ድረስ ብቻ ነው። ስለዚህ ፈተናን ስንቃወም የጌታችንን ጦርነት እንዋጋለን። በእንዲህ ያለው ሁኔታ አንድ ሰዓት የአንድ ቀን ዋጋ አለው። እንዲህ ተብሎ ተጽፏል፦ «በፈተና የሚጸና ሰው የተባረከ ነው፤ ከተፈተነ በኋላ ለሚወዱት ተስፋ ስለ እርሱ የሰጣቸውን የሕይወትን አክሊል ይቀበላልና።» (ያዕቆብ 1:12)። ይህ የፈተናውን መቀጠልና ደጋግሞ መመለስ መታገሥ ማለት እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ።

የትዕግሥትን ጸጋ እንደ ፈተና መታገሥ የሚያሳድግ ምንም ነገር የለም። ነፍስንም በጌታ ኢየሱስ ላይ እንድትደገፍ እንደ እርሱ የሚገፋት ምንም ነገር የለም። በመጨረሻም በብዙ ፈተናዎች በኩል ከሚመጣው ከእምነታችን መፈተን የበለጠ ለጌታችን ክብርን የሚያመጣ ምንም ነገር የለም። ይህ መፈተን በእሳት ቢፈተንም ከወርቅ ይልቅ የከበረ እንደ ሆነ ተነግሮአል። መፈተኑን የምንታገሥ እኛ ብድራትን እንቀበላለን፤ ይኸውም ጌታ ለሚወዱት ተስፋ የሰጠው «የሕይወት አክሊል» ነው።

መንፈስ ቅዱስ በያዕቆብ መልእክት መጀመሪያ ላይ እንዲህ ብሎ ማሳሰቡ ሊያስደንቀን አይገባም፦ «ወንድሞቼ ሆይ፥ ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ ሙሉ ደስታ እንደ ሆነ ቍጠሩት፤ የእምነታችሁ መፈተን ትዕግሥትን እንዲያደርግላችሁ ታውቃላችሁና። ትዕግሥትም ምንም የሚጎድላችሁ ሳይኖር ፍጹማንና ምሉዓን ትሆኑ ዘንድ ሥራውን ይፈጽም።» (ያዕቆብ 1:2-4)። ፈተና ፍጽምናችንን የሚያጠናቅቅበት የእግዚአብሔር መሣሪያ ነው። ስለዚህ የጠላት የገዛ መሣሪያዎች በራሱ ላይ ይዞራሉ። ፈተናዎችም ሳይቀሩ ነገር ሁሉ እግዚአብሔርን ለሚወዱት ለበጎ ሊደረግ እንደሚችል እናያለን።

ፈተናዎችን እንዴት መቃወም እንደሚቻል ለአድማጮቼ መንገር አያስፈልገኝም፤ በእምነት ነው። ይህ በእርግጥ ውስጣዊው ሕይወት በሙሉ የተመሠረተበት መሠረት ነውና። ከዳር እስከ ዳር ታላቁ መሪ ቃላችን «እኛ ምንም አይደለንም፤ ክርስቶስ ግን ሁሉ ነው» የሚል ነው። ሁልጊዜና በየስፍራው መቆምን፣ መመላለስን፣ ድል መንሣትንና መኖርን በእምነት ጀምረናል። የገዛ ራሳችንን አቅመ ቢስነት አውቀናል፤ ራሳችንን ልንረዳ አንችልም። ስለዚህ ብቸኛው መንገዳችን ፈተናውን ለጌታችን አሳልፎ መስጠትና ስለ እኛ ድል እንዲያደርግልን እርሱን መታመን ነው።

ነገር ግን በእጁ ስናኖረው እዚያው ልንተወው ይገባናል። ለመዳን ራሳችንን በአደራ እንደ ሰጠነው ሁሉ ለድልም ራሳችንን በአደራ ልንሰጠው ይገባናል። በአንዱ ጉዳይ ሁሉን እንዳደረገልን በሌላውም እንዲሁ ፈጽሞ ሁሉን ሊያደርግልን ይገባል። ያን ጊዜ በእምነት ብቻ ነበረ፤ አሁንም በእምነት ብቻ መሆን አለበት።

ጌታ እርሱን የሚታመኑትን ሰዎች ፈተናዎች በማሸነፍ ተአምራትን ይሠራል። ለዚህ በሺህ የሚቈጠሩ ሰዎች ሊመሰክሩ ይችላሉ። ነገር ግን አሁን በዚህ ላይ ሰፋ አድርጌ ልናገር አልችልም። ዓላማዬ ፈተናን የማሸነፊያውን መንገድ በዝርዝር ማስረዳት ሳይሆን ፈተናን በእውነተኛ ብርሃኑ ማሳየት ነበር። መልካምና ታማኝ ነፍሳትን ከባርነት ነጻ ማውጣት እፈልጋለሁ። ፈተናን ከኃጢአት ጋር ካምታቱ በወጥመድ ይያዛሉ። የፈተናን እውነተኛ ባሕርይና ጥቅም ሊረዱ ይገባቸዋል። ፈተናዎች ለነፍሳችን ዕድገት እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆኑ እንዲያውቁ እፈልጋለሁ። ምንጫቸው ምንም ይሁን ምን፣ እግዚአብሔር በሌላ መንገድ በእኛ ውስጥ የማይገኙትን የጠባይ ጸጋዎች ለመገንባት ይጠቀምባቸዋል።

ፈተና ባለበት ሁሉ እግዚአብሔርም በዚያ አለ፤ ኃይሉን ይቈጣጠራል፤ ይገዛዋልም። የምድረ በዳው ቅዱስ፦ «ጌታ ሆይ፣ እኔ ስፈተን አንተ የት ነበርህ?» ብሎ ጮኸ። «ልጄ ሆይ፣ ሁልጊዜ ከአጠገብህ ነበርሁ» የሚል ርኅሩኅ መልስ ተሰጠው። ፈተናዎች ይፈትኑናል፤ ካልተፈተንን ምንም ዋጋ የለንም። መንፈሳዊ ብርታታችንን፣ ድፍረታችንንና እውቀታችንን ያሳድጋሉ፤ እግዚአብሔር አጥብቆ የሚሻውም ብቸኛ ነገር የእኛ ማደግ ነው።

ፈተናዎች ባይኖሩ ኖሮ መንፈሳዊነታችን ሁሉ ምንኛ ጥልቀት የሌለው ይሆን ነበር? «በፈተና የሚጸና ሰው የተባረከ ነው፤ ከተፈተነ በኋላ ለሚወዱት ተስፋ ስለ እርሱ የሰጣቸውን የሕይወትን አክሊል ይቀበላልና።» ይህ «የሕይወት አክሊል» ለማግኘት ለሚያስከፍለው መከራና ትዕግሥት ሁሉ የሚገባ ይሆናል፤ ያለ እነርሱ ሊገኝ አይችልም ነበርና።

አንዲት የታመመች ሴት በአንድ ወቅት የቢራቢሮ ኮኮን ገዛች። በውስጡ ግሩም ክንፎች ያሉት እጅግ ውብ ቢራቢሮ ነበረ። በክፍሏ ውስጥ ሆና ቢራቢሮው ከኮኮኑ ሲወጣ ለማየት ተስፋ አደረገች። ጸደይ እየቀረበ ሲመጣ በጕጕት ትከታተለው ነበር።

በመጨረሻም ቢራቢሮው መውጣት ሲጀምር አይታ እጅግ ደስ አላት። ነገር ግን እጅግ የተቸገረ ይመስል ነበር። ይገፋ፣ ይወጠር፣ ይታገልም ነበር። እጅግ ጥቂት ብቻ ስለ ተራመደ እርዳታ ሳያስፈልገው አይቀርም ብላ ደመደመች። በቀጭን መቀስም የኮኮኑን መውጫ አጥብቆ ያሰረውን ገመድ ቈረጠችው።

ወዲያውኑ ኮኮኑ በሰፊው ተከፈተ፤ ቢራቢሮውም ያለ ተጨማሪ ትግል ወጣ። በሙከራዋ መሳካት ራሷን አደነቀች። ነገር ግን ቢራቢሮው አንዳች ችግር ነበረበት።

እውነት ነው፣ ከኮኮኑ ሙሉ በሙሉ ወጥቶ ነበር። ነገር ግን ታላላቆቹ ክንፎቹ ሕይወትና ቀለም አልነበራቸውም፤ የማይጠቅም ሸክም ሆነው ከኋላው ይጐተቱ ነበር። ለጥቂት ቀናት ጐስቋላና በሽተኛ ሕይወት ኖረ፤ ከዚያም ኃይል የሌላቸውን ክንፎቹን አንድ ጊዜ እንኳ ሳያነሣ ሞተ። ሴቲቱ እጅግ ቅር ተሰኘች፤ ነገሩም ሊገባት አልቻለም። ሁኔታውን ለአንድ የተፈጥሮ ተመራማሪ በነገረችው ጊዜ ግን ይህ ሁሉ የራሷ ጥፋት እንደ ሆነ ነገራት። የሕይወትን ፈሳሽ ወደ ክንፎቹ ደም ሥሮች ለመላክ ያ መግፋትና መታገል ያስፈልግ ነበር። ትግሉን በማሳጠር ያሳየችው የተሳሳተ ርኅራኄ ክንፎቹን ሕይወትና ቀለም አልባ አድርጓቸው ነበር።

እንዲሁም መንፈሳዊ ክንፎቻችን ፈተናን የመቃወምን ትግል ያስፈልጋቸዋል። ከዚህ ትግል ማዳናችን «እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ» የተባለለትን የነፍሳችንን ኃይል ያደክማል። ደግሞም ለሚጸኑ ተስፋ የተሰጠውን «የሕይወት አክሊል» ይነፍገናል።