ምሪትን በተመለከተ ያሉ ችግሮች

ውድ አንባቢ ሆይ፣ አሁን የእምነትን ሕይወት ጀምረሃል። ፈጽመህ የእርሱ ትሆን ዘንድ ራስህን ለጌታ ሰጥተሃል። እርሱም ተቀብሎህ ለክብሩ የሚሆን ዕቃ አድርጎ ሊቀርጽህ ጀምሯል። ከሁሉ የሚበልጠው ጥልቅ ምኞትህ በእጆቹ ውስጥ እጅግ ተለማጭ መሆን ነው። ወደሚመራህ ስፍራ ሁሉ ልትከተለው ትፈልጋለህ።

ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በአንተ እንዲሠራ ትታመነዋለህ። ነገር ግን በዚህ ረገድ ታላቅ ችግር ገጥሞሃል። የመልካሙን እረኛ ድምፅ አታውቅም። ስለዚህ ለአንተ ያለው ፈቃዱ ምን እንደ ሆነ ትጠራጠራለህ።

እግዚአብሔር ወደ አንዳንድ መንገዶች እየጠራህ ነው። ወዳጆችህ ግን ይህን አጥብቀው ይቃወማሉ። እነዚህ ወዳጆች ደግሞ በክርስትና ሕይወት ከአንተ የቀደሙ ሊሆኑ ይችላሉ፤ ከአንተም እጅግ የገፉ ይመስላሉ። ከእነርሱ በሐሳብ ለመለየት ወይም እነርሱን ለማሳዘን አትደፍርም። እነርሱ የማይቀበሉትን ማናቸውንም ተግባር ለመፈጸም ራስህን ለመስጠትም እጅግ ታመነታለህ።

ሆኖም እነዚህን ውስጣዊ ግፊቶች ከአንተ ማራቅ አትችልም። ወደ ጥርጣሬና ወደ ጭንቀት ትዘፈቃለህ። ፈጽማ ራሷን ለሰጠች ነፍስ ግን ከእነዚህ ችግሮች ሁሉ መውጫ መንገድ አለ። እደግመዋለሁ፤ ፈጽማ ራሷን ለሰጠች ነፍስ። ለመቃወም የሚያዘነብል ማንኛውም ፈቃድ በዚያ ጉዳይ የእግዚአብሔርን አሳብ ማወቅ አስቸጋሪ ያደርገዋል። ስለዚህ በመጀመሪያ ጌታን በሁሉም ረገድ ለመታዘዝ በእውነት እንደምትፈልግ አረጋግጥ። ነገሩ እንዲህ ከሆነ ነፍስህ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማወቅ ብቻ ያስፈልጋታል፤ ወዲያውኑ ትስማማበታለችና።

እንግዲያውስ ፈቃዱን ሊያስታውቅህና ሊመራህ እንደሚወድ ልትጠራጠር አትችልም።

ይህን በተመለከተ እጅግ ግልጽ የሆኑ ብዙ የተስፋ ቃሎች አሉ። ለምሳሌ ዮሐንስ 10:3-4ን ተመልከት፦ «ለእርሱ በረኛው ይከፍትለታል፤ በጎቹም ድምፁን ይሰሙታል፥ የራሱንም በጎች በየስማቸው ጠርቶ ይወስዳቸዋል። የራሱንም ሁሉ ካወጣቸው በኋላ በፊታቸው ይሄዳል፥ በጎቹም ድምፁን ያውቃሉና ይከተሉታል።» ዮሐንስ 14:26 ደግሞ እንዲህ ይላል፦ «አብ በስሜ የሚልከው ግን መንፈስ ቅዱስ የሆነው አጽናኝ እርሱ ሁሉን ያስተምራችኋል እኔም የነገርኋችሁን ሁሉ ያሳስባችኋል።» እንዲሁም ያዕቆብ 1:5-6፦ «ከእናንተ ግን ማንም ጥበብ ቢጎድለው፥ ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠውን እግዚአብሔርን ይለምን፥ ለእርሱም ይሰጠዋል። ነገር ግን በምንም ሳይጠራጠር በእምነት ይለምን፤ የሚጠራጠር ሰው በነፋስ የተገፋና የተነቃነቀ የባሕርን ማዕበል ይመስላልና።» እንደነዚህ ባሉና እነዚህን በሚመስሉ በብዙ ሌሎች ክፍሎች መለኮታዊ ምሪት ተስፋ እንደ ተሰጠን ማመን አለብን፤ እምነታችንም በሙሉ ልብ ሊፈልገውና ሊጠብቀው ይገባል።

ይህ እጅግ አስፈላጊ ነው፤ በያዕቆብ 1:6-7 እንዲህ ተብሎ ተነግሮናልና፦ «ነገር ግን በምንም ሳይጠራጠር በእምነት ይለምን፤ የሚጠራጠር ሰው በነፋስ የተገፋና የተነቃነቀ የባሕርን ማዕበል ይመስላልና። ያ ሰው ከጌታ ዘንድ አንዳች እንዲቀበል አይምሰለው።»

በመጀመሪያ ይህን ነጥብ አጽና፦ መለኮታዊ ምሪት ተስፋ ተሰጥቶበታል። ብትለምነው በእርግጥ ታገኘዋለህ።

ከዚህ እምነት ምንም ጥርጣሬ አያስወጣህ።

በመቀጠል አምላካችን እውቀትና ጥበብ ሁሉ ያለው መሆኑን አስታውስ። ስለዚህ ታላላቅ በረከቶች ወደሚጠብቁህ መንገዶች ሊመራህ ይችላል። ነገር ግን በዙሪያህ ላሉት አርቀው ማየት ለማይችሉ የሰው ዓይኖች እነዚያ መንገዶች ወደ ግራ መጋባትና ወደ ኪሳራ የሚያደርሱ ሊመስሉ ይችላሉ።

የእግዚአብሔር አሳብና መንገድ ከሰው አሳብና መንገድ የተለየ መሆኑን መቀበል አለብህ። የማንኛውንም ድርጊት ውጤት ሊመዝን የሚችል መጨረሻውን ከመጀመሪያው የሚያውቅ እርሱ ብቻ ነው። ለአንተ ያለው ፍቅሩ እጅግ ከምትወዳቸው ወዳጆችህ ምኞት በተቃራኒ እንድትሄድ ሊመራህ እንደሚችል መረዳት አለብህ።

ከሉቃስ 14ና ከሌሎች እንደዚህ ካሉ ክፍሎች ይህን መማር አለብህ፦ «ማንም ወደ እኔ የሚመጣ ቢኖር አባቱንና እናቱን ሚስቱንም ልጆቹንም ወንድሞቹንም እኅቶቹንም የራሱን ሕይወት ስንኳ ሳይቀር ባይጠላ፥ ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም። ማንም መስቀሉን ተሸክሞ በኋላዬ የማይመጣ፥ ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም። ከእናንተ ግንብ ሊሠራ የሚወድ ለመደምደሚያ የሚበቃ ያለው እንደ ሆነ አስቀድሞ ተቀምጦ ከሳራውን የማይቈጥር ማን ነው? ያለዚያ መሠረቱን ቢመሠርት፥ ሊደመድመውም ቢያቅተው፥ ያዩት ሁሉ። ይህ ሰው ሊሠራ ጀምሮ ሊደመድመው አቃተው ብለው ሊዘብቱበት ይጀምራሉ። ወይም ሌላውን ንጉሥ በጦርነት ሊጋጠም የሚሄድ፥ ከሁለት እልፍ ጋር የሚመጣበትን በአንድ እልፍ ሊገናኝ የሚችል እንደ ሆነ አስቀድሞ ተቀምጦ የማያስብ ንጉሥ ማን ነው? ባይሆንስ ሌላው ገና ሩቅ ሳለ መልክተኞች ልኮ ዕርቅ ይለምናል። እንግዲህ እንደዚሁ ማንም ከእናንተ ያለውን ሁሉ የማይተው ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም።» (ሉቃስ 14:26-33)።

የጌታህ ደቀ መዝሙር ለመሆን ያለህን ሁሉ መተው ያስፈልግህ ይሆናል። ቤተሰብህን፣ የገዛ ሕይወትህንም እንኳ ትተህ ፊትህን ማዞር ሊኖርብህ ይችላል። ይህ በግልጽ ካልታወቀ ነፍስ ልትጎዳ ትችላለች። ብዙ ጊዜ የአንድ ልጅ የመታዘዝ መንገድ እጅግ የሚወዳቸውን ሰዎች ደስ አያሰኝም። በዚህ ሁሉ ውስጥ ጌታን መታመን ካልቻለ መንገዱ ይጠፋበታል።

በእርግጥ ይህ በተለያዩ የሕይወት ግንኙነቶቻችን ውስጥ እርስ በርሳችን ልንሰጠው ከሚገባን የአክብሮትና የፍቅር ግዴታ ጋር ይስማማል። ወደ ክርስቶስ በቀረብን መጠን የዋህነቱንና ገርነቱን አብልጠን እናሳያለን። በተፈጥሮ ለተሰጡን አሳዳጊዎቻችንና መካሪዎቻችንም ርኅሩኆች እንሆናለን። የጌታ ምሪት ሁልጊዜ በጌታ መንፈስ ራሱን ይገልጣል። እርሱን ስንታዘዝ ከወዳጆቻችን ምኞት በተቃራኒ ብንሠራ፣ ፍቅራችንና ትዕግሥታችን የልባችንን ዓላማ ያረጋግጣሉ። ይህ ነጥብ ከተረጋገጠ በኋላ የእግዚአብሔር ምሪት ወደ እኛ እንዴት እንደሚመጣ እንጠይቃለን። ድምፁን እንዴት እናውቃለን?

እግዚአብሔር የሚናገርባቸው አራት ልዩ መንገዶች አሉ፦ 1. የቅዱሳት መጻሕፍት ድምፅ፣ 2. የመንፈስ ቅዱስ ውስጣዊ ግፊቶች፣ 3. ከፍ ያለው ማስተዋላችን፣ 4. የመግቦት ሁኔታዎች። እነዚህ አራቱ ከተስማሙ እግዚአብሔር እየተናገረ ነው ብሎ መናገር አያሰጋም። ማንም ሊቃወመው የማይችለውን አንድ መሠረታዊ ሥርዓት አስቀምጣለሁ፦ እግዚአብሔር በስንት መንገድ ቢናገርም ድምፁ ሁልጊዜ ከራሱ ጋር ይስማማል።

ድምፆቹ ብዙ ሊሆኑ ይችላሉ፤ መልእክቱ ግን አንድ ብቻ ነው። እግዚአብሔር በአንዱ ድምፅ አንድን ነገር እንዳደርግ ወይም እንዳላደርግ ቢነግረኝ፣ በሌላ ድምፅ ተቃራኒውን ሊነግረኝ ፈጽሞ አይችልም። በድምፆቹ መካከል ተቃርኖ ካለ ተናጋሪው አንድ ሊሆን አይችልም።

የእግዚአብሔርን ድምፅ የምለይበት ደንቤ ድምፁን በዚህ ስምምነት መፈተን ነው። አንድ ውስጣዊ ግፊት ቢሰማኝ ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር ይስማማ እንደ ሆነ መመርመር አለብኝ። ከፍ ያለው ማስተዋሌ ይቀበለው እንደ ሆነም፣ እኛ ኩዌከሮች እንደምንለውም ለመፈጸም «መንገድ ይከፈት» እንደ ሆነ ማየት አለብኝ። ከእነዚህ ፈተናዎች አንዱ እንኳ ቢወድቅ መቀጠል አያስተማምንም። ጌታ የስምምነቱን ነጥብ እስኪያሳየኝ ድረስ በጸጥ ባለ መታመን መጠበቅ አለብኝ። የተናገረው የእርሱ ድምፅ ከሆነ ያሳየኛል። ለነፍስ የሚናገሩ ሌሎች ድምፆችም እንዳሉ ቸል ማለት የለብንምና። ሁልጊዜ ለመሰማት የሚሻ የእኔነት ከፍተኛና ጩኸታም ድምፅ አለ። የክፉዎች አሳሳች መናፍስት ድምፆችም አሉ። እነርሱ ወደነዚህ ከፍ ወዳሉት የመንፈሳዊ ሕይወት ስፍራዎች የሚገባውን መንገደኛ ሁሉ ለማጥመድ አድብተው ይጠብቃሉ።

«ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን» (ኤፌሶን 2:6) በማለት በሰማያዊ ስፍራ እንደ ተቀመጥን በሚነግረን በዚያው መልእክት፣ በዚያ ከመንፈሳውያን ጠላቶች ጋር መዋጋት እንዳለብን ደግሞ ተነግሮናል፦ «መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና፥ ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ከዚህም ከጨለማ ዓለም ገዦች ጋር በሰማያዊም ስፍራ ካለ ከክፋት መንፈሳውያን ሠራዊት ጋር ነው እንጂ።» (ኤፌሶን 6:12)። እነዚህ መንፈሳውያን ጠላቶች ማንም ይሁኑ ማን ከእኛ ጋር የሚገናኙት በመንፈሳዊ ችሎታዎቻችን አማካይነት ነው። ስለዚህ ድምፆቻቸው እንደ እግዚአብሔር ድምፅ በመንፈሳችን ላይ የሚያርፉ ውስጣዊ ግፊቶች ይሆናሉ።

ስለዚህ መንፈስ ቅዱስ በውስጣዊ ግፊቶች የእግዚአብሔርን ፈቃድ እንደሚነግረን ሁሉ፣ እነዚህ መንፈሳውያን ጠላቶችም እንዲሁ ያደርጋሉ።

ስማቸውን ሳይገልጡ በውስጣዊ ግፊቶች ፈቃዳቸውን ይነግሩናል። ስለዚህ መፈተኛ እንደሚያስፈልገን ግልጽ ነው። እነዚህን ውስጣዊ ግፊቶች መፈተን አለብን፤ ይኸውም የሚናገረው የማን ድምፅ እንደ ሆነ ለማወቅ ነው። ያም መፈተኛ ሁልጊዜ ቀደም ብዬ የጠቀስሁት ስምምነት ይሆናል። አንዳንድ ቅን ክርስቲያኖች መለኮታዊውን መንፈስ ለማክበር በማሰብ በተሳሳተ ሙከራ መጽሐፍ ቅዱስን ቸል ብለዋል፤ እንዲያውም ጥሰዋል። የመግቦትን ግልጽ ምልክቶች ችላ ብለዋል፤ የገዛ የተሻለ ማስተዋላቸውንም ረግጠዋል። ቅን ልባቸውን የሚያይ እግዚአብሔር ይቅር ሊል ይችላል፤ ይቅርም ይላል። ነገር ግን በዚህ ሕይወት የሚያስከትለው ውጤት ብዙ ጊዜ እጅግ አሳዛኝ ነው።

መለኮታዊ ነኝ የሚለውን ማንኛውንም ድምፅ በመጀመሪያ መፈተን አለብን። በክርስቶስ ወንጌል ከተገለጠው ከእግዚአብሔር አሳብና ፈቃድ ጋር በሥነ ምግባር ረገድ መስማማት አለበት። ከዚህ ጋር የሚቃረን ማናቸውም ነገር መለኮታዊ ሊሆን አይችልም፤ እግዚአብሔር ራሱን ሊቃረን አይችልምና። በመጽሐፍ ቅዱስ የተገለጠውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ እስክንፈልግና እስክንታዘዝ ድረስ ቀጥተኛ መገለጥን ልንጠብቅ አንችልም። በዚህ በምሪት ጉዳይ እጅግ ብዙ ገዳይ ስሕተቶች የሚፈጸሙት ይህን ቀላል ደንብ ቸል በማለት ነው። አባታችን ግልጽ መመሪያ ከሰጠን ከዚያ የበለጠ ምንም አይገልጥም። እንዳይሰርቅ የሚነግረው ቀጥተኛ መገለጥ የሚያስፈልገው ወይም ሊጠብቅ የሚችል ሰው የለም። እግዚአብሔር ስለዚህ ጉዳይ ያለውን ፈቃዱን በቅዱሳት መጻሕፍት አስቀድሞ በግልጽ ተናግሯል። ይህ እጅግ ግልጽ ስለ ሆነ ባልጠቅሰው ነበር። ነገር ግን ይህን ቸል ብለው አክራሪዎች የሆኑ ክርስቲያኖችን አግኝቻለሁ።

ቅዱሳት መጻሕፍት ብዙ ሰዎች ከሚያስቡት ይልቅ በዝርዝር ጉዳዮች እንኳ እጅግ ግልጽ ናቸውና። በእግዚአብሔር መጽሐፍ ውስጥ ግልጽ መመሪያ የማይገኝላቸው ብዙ አስፈላጊ የሕይወት ጉዳዮች የሉም።

የአለባበስን ጉዳይ ውሰድ፤ 1ኛ ጴጥሮስ 3:3-4 አለን፦ «ለእናንተም ጠጕርን በመሸረብና ወርቅን በማንጠልጠል ወይም ልብስን በመጎናጸፍ በውጭ የሆነ ሽልማት አይሁንላችሁ፥ ነገር ግን በእግዚአብሔር ፊት ዋጋው እጅግ የከበረ የዋህና ዝግተኛ መንፈስ ያለውን የማይጠፋውን ልብስ ለብሶ የተሰወረ የልብ ሰው ይሁንላችሁ።» 1ኛ ጢሞቴዎስ 2:9-10ም አለን፦ «እንደዚሁም ደግሞ ሴቶች በሥርዓት ልብስ ከእፍረትና ራሳቸውን ከመግዛት ጋር ሰውነታቸውን ይሸልሙ፤ በሹሩባና በወርቅ ወይም በዕንቍ ወይም ዋጋው በከበረ ልብስ አይሁን፥ ነገር ግን እግዚአብሔርን እንፈራለን ለሚሉ ሴቶች እንደሚገባ በመልካም ሥራ ይሁን።»

የንግግርን ጉዳይ ውሰድ፤ ኤፌሶን 4:29 አለን፦ «ለሚሰሙት ጸጋን ይሰጥ ዘንድ፥ እንደሚያስፈልግ ለማነጽ የሚጠቅም ማናቸውም በጎ ቃል እንጂ ክፉ ቃል ከአፋችሁ ከቶ አይውጣ።» 5:4ም፦ «የሚያሳፍር ነገርም የስንፍና ንግግርም ወይም ዋዛ የማይገቡ ናቸውና አይሁኑ፥ ይልቁን ምስጋና እንጂ።» በደልን የመበቀልንና መብትን የማስከበርን ጉዳይ ውሰድ፤ (ሮሜ 12:19-21) አለን፦ «ተወዳጆች ሆይ፥ ራሳችሁ አትበቀሉ፥ ለቍጣው ፈንታ ስጡ እንጂ፤ በቀል የእኔ ነው፥ እኔ ብድራቱን እመልሳለሁ ይላል ጌታ ተብሎ ተጽፎአልና። ጠላትህ ግን ቢራብ አብላው፤ ቢጠማ አጠጣው፤ ይህን በማድረግህ በራሱ ላይ የእሳት ፍም ትከምራለህና። ክፉውን በመልካም አሸንፍ እንጂ በክፉ አትሸነፍ።» (ማቴዎስ 5:38-48)ም አለን፦ «ዓይን ስለ ዓይን ጥርስም ስለ ጥርስ እንደ ተባለ ሰምታችኋል። እኔ ግን እላችኋለሁ፥ ክፉውን አትቃወሙ፤ ዳሩ ግን ቀኝ ጉንጭህን በጥፊ ለሚመታህ ሁሉ ሁለተኛውን ደግሞ አዙርለት፤

እንዲከስህም እጀ ጠባብህንም እንዲወስድ ለሚወድ መጎናጸፊያህን ደግሞ ተውለት፤ ማንም ሰው አንድ ምዕራፍ ትሄድ ዘንድ ቢያስገድድህ ሁለተኛውን ከእርሱ ጋር ሂድ። ለሚለምንህ ስጥ፥ ከአንተም ይበደር ዘንድ ከሚወደው ፈቀቅ አትበል። ባልንጀራህን ውደድ ጠላትህንም ጥላ እንደ ተባለ ሰምታችኋል። እኔ ግን እላችኋለሁ፥ ጠላቶቻችሁን ውደዱ፥ ስለሚያሳድዱአችሁም ጸልዩ፤ ይህም በሰማያት ላለው አባታችሁ ልጆች ትሆኑ ዘንድ ነው፤ እርሱ ፀሐዩን በክፉዎችና በበጎዎች ላይ ያወጣልና፥ ዝናቡንም በጻድቃንና በዓመፀኞች ላይ ያዘንባልና። የሚወዱአችሁን ብትወዱ ምን ዋጋ አላችሁ? ቀራጮችስ ያንኑ ያደርጉ የለምን? ወንድሞቻችሁንም ብቻ እጅ ብትነሡ ምን ብልጫ ታደርጋላችሁ? አሕዛብስ ያንኑ ያደርጉ የለምን? እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ።»

«በግፍ መከራን የሚቀበል ሰው እግዚአብሔርን እያሰበ ኃዘንን ቢታገሥ ምስጋና ይገባዋልና። ኃጢአት አድርጋችሁ ስትጎሰሙ ብትታገሡ፥ ምን ክብር አለበት? ነገር ግን መልካም አድርጋችሁ መከራን ስትቀበሉ ብትታገሡ፥ ይህ ነገር በእግዚአብሔር ዘንድ ምስጋና ይገባዋል። የተጠራችሁለት ለዚህ ነውና፤ ክርስቶስ ደግሞ ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ ስለ እናንተ መከራን ተቀብሎአልና።» (1ኛ ጴጥሮስ 2:19-21)

እርስ በርስ ይቅር የመባባልን ጉዳይ ውሰድ፤ (ኤፌሶን 4:32) አለን፦ «እርስ በርሳችሁም ቸሮችና ርኅሩኆች ሁኑ፥ እግዚአብሔርም ደግሞ በክርስቶስ ይቅር እንዳላችሁ ይቅር ተባባሉ።»

ማርቆስ 11:25-26፦ «ለጸሎትም በቆማችሁ ጊዜ፥ በሰማያት ያለው አባታችሁ ደግሞ ኃጢአታችሁን ይቅር እንዲላችሁ፥ በማንም ላይ አንዳች ቢኖርባችሁ ይቅር በሉት።» ዓለምን የመምሰልን ጉዳይ ውሰድ፤ (ሮሜ 12:2) አለን፦ «የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።» (1ኛ ዮሐንስ 2:15-17)ም አለን፦ «ዓለምንና በዓለም ያሉትን አትውደዱ። ማንም ዓለምን ቢወድ የአብ ፍቅር በእርሱ የለም። በዓለም ያለው ሁሉ፥ እርሱም የሥጋ ምኞት የዓይንም አምሮት ስለ ኑሮም መመካት፥ ከአብ አይደለም፥ ከዓለም ነው እንጂ። ዓለሙም ምኞቱም ያልፋሉ፤ የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚያደርግ ግን ለዘላለም ይኖራል።»

«አመንዝሮች ሆይ፥ ዓለምን መውደድ ለእግዚአብሔር ጥል እንዲሆን አታውቁምን?

እንግዲህ የዓለም ወዳጅ ሊሆን የሚፈቅድ ሁሉ የእግዚአብሔር ጠላት ሆኖአል።» (ያዕቆብ 4:4)። የሁሉንም ዓይነት ጭንቀት ጉዳይ ውሰድ፤ (ማቴዎስ 6:25-34) አለን፦ «ስለዚህ እላችኋለሁ፥ ስለ ነፍሳችሁ በምትበሉትና በምትጠጡት፥ ወይም ስለ ሰውነታችሁ በምትለብሱት አትጨነቁ፤ ነፍስ ከመብል ሰውነትም ከልብስ አይበልጥምን? ወደ ሰማይ ወፎች ተመልከቱ፤ አይዘሩም አያጭዱምም በጎተራም አይከቱም፥ የሰማዩ አባታችሁም ይመግባቸዋል፤ እናንተ ከእነርሱ እጅግ አትበልጡምን? ከእናንተ ተጨንቆ በቁመቱ ላይ አንድ ክንድ መጨመር የሚችል ማን ነው?

ስለ ልብስስ ስለ ምን ትጨነቃላችሁ? የሜዳ አበቦች እንዴት እንዲያድጉ ልብ አድርጋችሁ ተመልከቱ፤ አይደክሙም አይፈትሉምም፤ ነገር ግን እላችኋለሁ፥ ሰሎሞንስ እንኳ በክብሩ ሁሉ ከነዚህ እንደ አንዱ አልለበሰም። እግዚአብሔር ግን ዛሬ ያለውን ነገም ወደ እቶን የሚጣለውን የሜዳን ሣር እንዲህ የሚያለብሰው ከሆነ፥ እናንተ እምነት የጎደላችሁ፥ እናንተንማ ይልቁን እንዴት? እንግዲህ። ምን እንበላለን?

ምንስ እንጠጣለን? ምንስ እንለብሳለን? ብላችሁ አትጨነቁ፤ ይህንስ ሁሉ አሕዛብ ይፈልጋሉ፤ ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃልና። ነገር ግን አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል። ነገ ለራሱ ይጨነቃልና ለነገ አትጨነቁ፤ ለቀኑ ክፋቱ ይበቃዋል።»

«በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።» (ፊልጵስዩስ 4:6-7)። እነዚህን የምሰጠው የመጽሐፍ ቅዱስ ምሪት ምን ያህል ሙሉና ተግባራዊ እንደ ሆነ ለማሳየት እንደ ምሳሌ ብቻ ነው። ግራ ከተጋባህ በመጀመሪያ መጽሐፍ ቅዱስ ስለ ጥያቄህ የሚናገረው ነገር እንዳለ መርምር። ፈቃዱን በቅዱሳት መጻሕፍት በኩል እንዲገልጥልህ እግዚአብሔርን ለምን። በዚያም በግልጽ የተማረ መስሎ የሚታይህን ሁሉ መታዘዝ አለብህ። ይህን የእግዚአብሔርን አሳብና ፈቃድ መዝገብ ማንበብና ማሰላሰል ያበራልናል። ቃሉን በመንፈሱ ያነሣሣው መንፈስ ይህን ያደርጋል። ያን ጊዜ የምንታዘዘው ቃል ዛሬ ያለ ሕያው ቃል ያህል ይሆንልናል። ጌታችን ዛሬ ከሰማይ የተናገረን ያህል ይሆናል። መጽሐፍ ቅዱስ ከብዙ ዘመን በፊት የተላከልን የእግዚአብሔር የጥንት መልእክት ነው። ባነበብነው ቍጥርም አሁን የሚላክልን የዛሬ መልእክት ነው።

«እኔ የነገርኋችሁ ቃል መንፈስ ነው ሕይወትም ነው። ልትታዘዙት ይገባችኋል። ይህ ለእያንዳንዳችሁ በግል የተሰጠ የዛሬ ትእዛዝ ነው።» ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ የመሠረታዊ ሥርዓቶች መጽሐፍ መሆኑን ማስታወስ አለብን። እርስ በርሳቸው ያልተያያዙ የአባባሎች ስብስብ አይደለም። ከዐውዳቸው የተነጠሉ ጥቅሶች የቅዱሳት መጻሕፍት መሠረታዊ ሥርዓቶች የሚቃወሟቸውን ነገሮች ለመፍቀድ ሊጠቀሙባቸው ይችላሉ።

በምዕራብ አገር በተደረገ አንድ ስብሰባ ላይ ስለ ነበረች አንዲት ክርስቲያን ሴት በቅርቡ ሰማሁ። «በማየት ሳይሆን በእምነት እንመላለሳለንና» የሚለው ጥቅስ ወደ አእምሮዋ መጣ። ቃል በቃል ሊፈጸም የሚገባው ትእዛዝ እንደ ሆነ ተሰማት። ስለዚህ ዓይኖቿን በጨርቅ ሸፍና የእምነትን አካሄድ ለማሳየት በመተላለፊያው ላይ ወዲያና ወዲህ ለመሄድ ድርቅ አለች። ብዙም ሳትቆይ ተሰናክላ በምድጃው ላይ ወደቀችና ተቃጠለች። ከዚያም በዚህ ምሥጢራዊ የመግቦት ሁኔታ ተደነቀች።

ቅዱሳት መጻሕፍትን በትክክል ተግባራዊ ማድረግና ጤናማ ማስተዋሏን መጠቀም ከዚህ የተሳሳተ ሐሳብ ባዳኗት ነበር።

ስለዚህ ሁለተኛው መፈተኛ የገዛ ራሳችን ከፍ ያለው ማስተዋል ወይም ጤናማ ማስተዋል ነው። ይህ በሰሎሞን ዘመን እውነት እንደ ነበረ ዛሬም እውነት ነው፦ «አስተዋይም ሰው መልካም ምክርን ያገኛል።» ምክሩም ዛሬም ያስገድደናል፦ «ጥበብ ከሁሉ ትበልጣለች፤ ስለዚህ ጥበብን አግኝ፤ ባገኘኸውም ሁሉ ማስተዋልን ገንዘብ አድርግ።» የእግዚአብሔር ልጆች በዚህ ዓለም በሚያደርጉት ጉዞ ችሎታዎቻቸውን ሁሉ መጠቀማቸው እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ ቅዱሳት መጻሕፍት ይናገራሉ። ውጫዊ ችሎታዎቻቸውን ለውጫዊ አካሄዳቸው፣ ውስጣዊ ችሎታዎቻቸውንም ለውስጣዊ አካሄዳቸው ሊጠቀሙባቸው ይገባል። ማስተዋላቸውንና ጤናማ አእምሮአቸውን ቸል ብለው ከመንፈሳዊ መሰናከል «እንዲጠበቁ» መጠበቅ፣ ዓይኖቻቸውን ሸፍነው እየሄዱ ጣቶቻቸው ከመሰናከል «እንዲጠበቁ» ከመጠበቅ አይለይም።

«ጤናማ አእምሮ» ያላትን አንዲት ክርስቲያን ሐሰተኛ መናፍስትን ከመንፈስ ቅዱስ እንዴት እንደምትለይ ጠየቅኋት። እርሷም «ራሳቸውን መታ መታ አድርጌ ጤናማ ማስተዋል ያላቸው እንደ ሆነ አያለሁ» ብላ መለሰችልኝ። አንዳንዶች «ነገር ግን በመለኮታዊ ነገሮች በሰው ማስተዋላችን ልንደገፍ አይገባም» ይሉ ይሆናል። እኔም እንዲህ እመልሳለሁ፦ ባልበራ ማስተዋላችን ልንደገፍ አይገባም። የእግዚአብሔር መንፈስ ባበራው ማስተዋላችንና ጤናማ አእምሮአችን ግን ልንደገፍ ይገባናል። ይኸውም እግዚአብሔር ከእነርሱ ተለይቶ ሳይሆን ራሱ በሰጠን ችሎታዎች በኩል ይናገረናል። ምንም ያህል ታማኞች ብንሆን ስንሄድ ዓይኖቻችንን መጠቀም አለብን።

እንደዚሁም በውስጣዊ ሕይወታችን አእምሮአችንን መጠቀም አለብን።

ሦስተኛውና የመጨረሻው መፈተኛ የመግቦት ሁኔታዎች ናቸው። አንድ «ምሪት» ከእግዚአብሔር ከሆነ ሁልጊዜ መንገድ ይከፈትለታል። ጌታችን በዮሐንስ 10:4 ይህን ያረጋግጥልናል፤ እንዲህ ይላል፦ «የራሱንም ሁሉ ካወጣቸው በኋላ በፊታቸው ይሄዳል፥ በጎቹም ድምፁን ያውቃሉና ይከተሉታል።» እዚህ ላይ «በፊታቸው ይሄዳል» እና «ይከተሉታል» የሚሉትን አገላለጾች ልብ በል። እርሱ መንገድን ለመክፈት በፊት ይሄዳል፤ እኛም በዚህ በተከፈተው መንገድ መከተል አለብን። አንድ ክርስቲያን ተቃውሞን እየረገጠ በግድ መንገዱን ማስከፈት የለበትም። ይህ ፈጽሞ የመለኮታዊ ምሪት ምልክት አይደለም። ጌታ በፊታችን «የሚሄድ» ከሆነ በሮችን ሁሉ ይከፍትልናል፤ እኛም ራሳችን በመዶሻ ልንሰብራቸው አያስፈልገንም።

አራተኛው ነጥብ ይህ ነው፦ ውስጣዊ ግፊቶቻችንን በሌሎቹ ሦስት ድምፆች መፈተን አለብን። እነዚያንም ድምፆች በውስጣዊ ግፊቶቻችን መፈተን አለብን። ስለ አንድ ነገር «በአእምሮአችን ውስጥ መከልከል» ቢሰማን ከመንቀሳቀሳችን በፊት ያ እስኪወገድ ድረስ መጠበቅ አለብን። በመለኮታዊ ሕይወት በፍጥነት ያደገ አንድ ክርስቲያን ይህን ምሥጢር ነገረኝ፦ «ሁልጊዜ ለውስጣዊ ክልከላዎች እጠነቀቃለሁ።» ስለ ተናገርሁባቸው ስለ ሌሎቹ ሦስት ድምፆች እንደማናደርገው ሁሉ፣ ውስጣዊ ድምፃችንንም ቸል ልንለው ወይም ልንረግጠው አይገባም።

እንግዲህ በማንኛውም በእውነት መለኮታዊ በሆነ ምሪት ውስጥ እነዚህ አራት ድምፆች ሁልጊዜ ሲስማሙ ይገኛሉ፦ የውስጣዊ ግፊቶቻችን ድምፅ፣ የቅዱሳት መጻሕፍት ድምፅ፣ የተቀደሰው የገዛ ማስተዋላችን ድምፅ፣ የመግቦት ሁኔታዎችም ድምፅ። እነዚህ አራቱ በመጀመሪያ ካልተስማሙ እስኪስማሙ ድረስ መጠበቅ አለብን።

ከእግዚአብሔር የተለያዩ ድምፆች ሁሉ ስምምነት የሚመነጭ «ይህ መደረግ ይገባዋል» የሚል መለኮታዊ ስሜት ለማንኛውም ድርጊት ብቸኛው አስተማማኝ መሠረት ነው። የአደጋዎቹን ነጥቦች በጥንቃቄ አመልክቻለሁ፤ ስለዚህ አሁን ወደ ሌላው ልሻገር። እግዚአብሔር ፈቃዱን በቀጥታ ለእኛ በማስታወቁ የሚገኘውን ደስታ እናፍቃለሁ። ይህ ከመብቶች ሁሉ የሚበልጥ ታላቅ መብት ይመስለኛል። በመጀመሪያ ደረጃ እግዚአብሔር ስለ ሕይወቴ ዝርዝር ጉዳዮች ግድ እስኪለው ድረስ መውደዱ ፍጹም አስደናቂ ነው።

ስለ ሁሉም ነገር እንደሚነግረኝም እንዲሁ ነው። እርሱን ፍጹም ደስ በሚያሰኝ ሁኔታ እንዴት መኖርና መመላለስ እንዳለብኝ ማወቅም እውነት ለመሆን እጅግ መልካም የሆነ ያህል ይመስላል።

የሰዎችን ሕይወት ትናንሽ ዝርዝሮች ግድ የምንለው ካልወደድናቸው በቀር አይደለም። ብዙ ሰዎች የሚያደርጉትን ወይም ጊዜያቸውን እንዴት እንደሚያሳልፉ ግድ አይለንም። አንድን ሰው ስንወድ ግን ግድ ይለን ይጀምራል። እግዚአብሔር ስለ እኛ ግድ መሰኘቱ ፍቅሩን ያረጋግጣል። በሕይወታችን ስላለው ነገር ሁሉ የሚናገረን መሆኑ ታላቅ በረከት ነው። ይህም ተግባሮቻችንን፣ ደስታዎቻችንን፣ ወዳጅነቶቻችንን፣ የምናደርገውን፣ የምናስበውን ወይም የምንናገረውን ሁሉ ይጨምራል።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ ይህን በገዛ ተሞክሮህ ልታውቀው ይገባል። ያን ጊዜ ብቻ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር የተሰወረ ሕይወት ያለውን ደስታና መብት ታገኛለህ። ይህ ከስጦታዎቹ እጅግ ከከበሩት አንዱ ነው። እግዚአብሔር ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ ሊሠራ ተስፋ ሰጥቷል።

ይህ ማለት ፈቃዳችንን ተቆጣጥሮ ለእኛ ይሠራዋል ማለት ነው። አሳቦቹ ወደ እኛ የሚመጡት እንደ ትእዛዝ ሳይሆን እንደ ምኞት ነው። ከገዛ ፈቃዳችን ይመነጫሉ፤ እንዲህና እንዲህ ማድረግ የግድ እንዳለብን ሳይሆን ማድረግ የፈለግን ያህል ይሰማናል። ይህም አገልግሎቱን ፍጹም የነጻነት አገልግሎት ያደርገዋል። ሁኔታዎቹ ምንም ያህል አስቸጋሪ ቢሆኑ የምንመኘውን ማድረግ ሁልጊዜ ቀላል ነውና። እናት ሁሉ ከልጇ ፍጹም መታዘዝን ማግኘት እንደምትችል ታውቃለች። የሚያስፈልጋት ፈቃዱን መቆጣጠርና እርሷ የምትፈልገውን እንዲፈልግ ማድረግ ብቻ ነው።

አባታችንም በአዲሱ ኪዳን ዘመን ለልጆቹ የሚያደርገው ይህንኑ ነው።

ሕጎቹን በልባችንና በአእምሮአችን ላይ ይጽፋል። እኛም እንወዳቸዋለን። ወደ መታዘዝ የሚስቡን ፍርሃቶቻችን ሳይሆኑ ፍቅራችንና ማስተዋላችን ናቸው። መንፈስ ቅዱስ ብዙውን ጊዜ የሚመራው አንዳንድ ነገሮችን የማድረግ ወይም የመተው ምኞትን በውስጣችን በማሳደር ነው።

በጸሎት ውስጥ ነፍስ ስለ አንድ ተግባር ድንገት አንድ አሳብ ይሰማታል። «ይህን ወይም ያን ባደርግ ደስ ይለኛል» ብላ ታስባለች፤ «ምነው ብችል!» ወይም አሳቡ በጥያቄ መልክ ሊመጣ ይችላል፦ «እንዲህና እንዲህ ባደርግ አይሻለኝም ይሆን?» ወይም በመጀመሪያ እንዲህ ያለው ነገር ሊደረግ የሚገባው ትክክለኛና ከሁሉ የሚሻል ነገር እንደ ሆነ በሚሰማ ጽኑ እርግጠኝነት መልክ ብቻ ሊመጣ ይችላል። ጉዳዩ ለጌታ በአደራ ሊሰጥ ይገባል። ወዲያውኑ እርሱን ለመታዘዝ መምረጥ አለብን። አሳቡ ከቅዱሳት መጻሕፍት፣ ከተቀደሰ ማስተዋልና ከሁኔታዎች ጋር ከተስማማ ልንታዘዘው ይገባናል።

ወዲያውኑ መታዘዝ እጅግ አስተማማኝና ቀላል መንገድ ነው። መንፈስ ሲናገር መታዘዝ ቀላል ነው። ነፍስ ግን ብታመነታና ብትከራከር መታዘዝ አስቸጋሪ እየሆነ ይሄዳል።

ፈጽሞ ራሱን በሰጠ ልብ ውስጥ የመጀመሪያዎቹ ጽኑ እርግጠኝነቶች ብዙውን ጊዜ ትክክል ናቸው። እግዚአብሔር ታማኝ ነው፤ ድምፁንም ከሌሎቹ ሁሉ በላይ ያሰማል። ስለዚህ እንደነዚህ ያሉትን ጽኑ እርግጠኝነቶች ፈጽሞ በክርክር ልንቃወማቸው አይገባም። ለነፍስ አስተማማኝ የሆኑት አቋሞች ጸሎትና መታመን ብቻ ናቸው። እነዚህም እንኳ አጭር ሊሆኑ ይገባቸዋል።

ጊዜው አልፎ በረከቱ ሳያመልጠን በፊት መንቀሳቀስ አለብን።

አሳቡ ግልጽ ካልሆነና ጥርጣሬ ከተነሣ ተጨማሪ ማስተዋል እስኪሰጠን ድረስ መጠበቅ ይገባናል። ይህ በተለይ ወዳጆቻችን ካልተስማሙ እውነት ነው። የቅዱሳት መጻሕፍት ደንብ «በእምነትም ያልሆነ ሁሉ ኃጢአት ነው» የሚል ነው፤ ይህም በጥርጣሬ ውስጥ ሆነን ፈጽሞ መንቀሳቀስ እንደሌለብን በግልጽ ያሳያል። ትክክል ስለ ሆነው ነገር ያለ ግልጽ ጽኑ እርግጠኝነት ብቸኛው አስተማማኝ መሪ ነው። ነገር ግን በእምነት መጠበቅ አለብን። የጌታችን ፈቃድ ምንም ይሁን ምን «አዎን» እያልን ፈጽመን ራሳችንን መስጠት አለብን።

ችግሮቻችን የሚመነጩት ከፈቃድ ጕድለት ነው። በመቀጠልም ብዙዎች ማንኛውንም እውነተኛ መለኮታዊ ምሪት ይጠራጠራሉ። የእግዚአብሔር ልጆች በዚህ ረገድ እጅግ ተጠራጣሪዎች ናቸው። የተስፋ ቃሎቹን ያነባሉ፤ ፍላጎቱም ይሰማቸዋል። ነገር ግን በእርግጥ የሚመራቸው እንዳለ ማመን አይችሉም።

እግዚአብሔር ድምፁን እንድንታዘዝ የሚፈልግ፣ ነገር ግን እንዴት እንድንሰማውና እንድንረዳው ማድረግ እንዳለበት የማያውቅ ይመስል ያደርጉታል። ስለዚህ እግዚአብሔር እየተናገረ ነፍስ ግን እርሱ እንደሚናገር ስለማታምን ሳትሰማ መቅረቷ በጣም ይቻላል። ልጆቹ ወይም አገልጋዮቹ ካላመኑት ወይም ድምፁን እንደ እውነተኛ ፈቃዱ ካልተቀበሉ ማንም ምድራዊ ወላጅ ወይም ጌታ ሊመራቸው አይችልም። ከጥንት ጀምሮ እግዚአብሔር በብዙ ዓይነትና በብዙ ጎዳና ለአባቶቻችን ተናግሯል፤ ዛሬም ይናገራል። ፈቃዱን የሚታዘዙ ነፍሳት ይኖሩ እንደ ሆነ ማየት ይፈልጋል።

አባታችን በሕይወታችን በእያንዳንዱ ቅጽበት ራሱን ሊገልጥልን ይሻል። «ኢየሱስ። የምናገርሽ እኔ እርሱ ነኝ አላት።» (ዮሐንስ 4:26)። በልብህ፣ በሁኔታዎችህ፣ በኪሳራዎችህ፣ በትርፎችህ፣ በኀዘኖችህና በደስታዎችህ ውስጥ የምናገርህ እኔ እርሱ ነኝ። «በሁሉ ስፍራና በሁሉ ነገር እናገራለሁ።» ስለዚህ የጌታ ድምፅ እየተናገረን እንደ ሆነ ፍጹም እምነት ሊኖረን ይገባል። ያስተምረናል፤ ይመራናልም። ለምሪታችን ጥበብን ይሰጠናል። ምሪትን ከለመንን በኋላ ማድረግ የሚገባን ምን እንደ ሆነ የሚሰማንን ከሁሉ የጠነከረ ስሜት መከተል አለብን። ጥቂት ደንቦች በዚህ ሊረዱን ይችላሉ።

1. እግዚአብሔር እንደሚመራን ማመን አለብን።

2. የገዛ ፈቃዳችንን ለእርሱ ምሪት መስጠት አለብን።

3. መለኮታዊውን ድምፅ በጥሞና ማዳመጥ አለብን።

4. መለኮታዊውን ስምምነት መጠበቅ አለብን።

የእግዚአብሔርን ምሪት እርግጠኞች ስንሆን ያለ ማመንታት ልንከተለው ይገባናል። እርሱ እውነተኛ ቤታችን ነው። መንገዱ አስቸጋሪና ጠባብ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን እርሱን ለሚናፍቅ ልብ ሌላ ምንም ነገር ሊያረካው አይችልም። ነፍሴ ሆይ፣ ከዚያ መንገድ የሄድሽው ምን ያህል ጥቂቱን ነው! አይዞሽ፤ የእግዚአብሔርም አሳብ ወደ ፊት ይሳብሽ። ፍጹሙ መንገድ ለሥጋ አስቸጋሪ ሊሆን ይችላል፤ ለፍቅር ግን አስቸጋሪ አይደለም። እግዚአብሔርን አጥብቀሽ ብትናፍቂው ኖሮ ወደ እርሱ ምንኛ በፍጥነት በተጓዝሽ ነበር!

ተግባሮችሽን ለእግዚአብሔር በግድ አትስጪ — እጆችሽ የተከፈቱና ነጻ ይሁኑ። ዓይኖችሽን በኢየሱስ ላይ አድርጊ፤ ፍቅሩን ለአንቺ ምን ያህል በልግስና እንደ ሰጠ አስቢ። እውነተኛ ፍጽምና የሚጠይቀው ቀኑን ሙሉ በሰላም የሚኖርና በየቅጽበቱ የመንፈስን ድምፅ የሚያዳምጥ ልብን ብቻ ነው። ኅሊናሽ ስሱ ሆኖ ይኑር — ጸጥ ያሉ ቅስቀሳዎቹን ቸል አትበይ። ጸጋውም ወደሚመራሽ ስፍራ ሁሉ ሂጂ።