ገዢዎችና የግል ክርስቲያኖችም ለደካሞች ርኅሩኆች ሊሆኑ ይገባል

እንዲሁም በቤተ ክርስቲያን ተግሣጽ ወደ ለዘብተኛው ወገን ማዘንበል ለክርስቶስ መንፈስ ይበልጥ የሚስማማ ነው፤ በሰው ግንባር ላይ ያረፈችን ዝንብ በመዶሻ መግደል፣ ወይም ሰዎችን ስለ ጥቃቅን ነገር ከመንግሥተ ሰማያት ደጅ መዝጋት አይገባም። የመገናኛው ድንኳን የመብራት መኰስተሪያዎች እንኳ ከንጹሕ ወርቅ ተሠርተው ነበር፤ ይህም የቤተ ክርስቲያን ብርሃን ደምቆ የሚጠበቅባቸው እነዚያ ተግሣጾች ንጹሓን ሊሆኑ እንደሚገባቸው ለማሳየት ነው። ለቤተ ክርስቲያን የተሰጠው ሥልጣን የተሰጠው ለማነጽ እንጂ ለማፍረስ አይደለም። ቅዱስ ጳውሎስ በዝሙት የወደቀው የቆሮንቶስ ሰው ንስሐ በገባ ጊዜ «ከልክ በሚበዛ ኀዘን እንዳይዋጥ» እንዴት ተጠነቀቀ! (2ኛ ቆሮንቶስ 2:7)። የአገር ገዢዎችን በተመለከተ ደግሞ፣ ለሕዝባዊ ጕዳዮች ችግርና ለመንግሥት ጥቅም ሲሉ ሕጉ መንገዱን እንዲሄድ መተው ይገባቸዋል፤ ቢሆንም ከእግዚአብሔር በተገኘ ሥልጣን ላይ ምሬትንና ቍጣን እስከማይቀላቅሉ ድረስ ይህን የዋህ ንጉሥ ሊመስሉት ይገባል። ሥልጣን የእግዚአብሔር ግርማ ጨረር ነው፤ የሰው የሆነው ነገር እጅግ ጥቂት በተቀላቀለበት ስፍራም አብልጦ ያሸንፋል። በትክክል ለመያዝም ከተራው የሚበልጥ ጥበብ ያስፈልገዋል። ይህ አውታር እጅግ ተወጥሮ መጠበቅ የለበትም፤ እጅግም መላላት የለበትም። ፍትሕ እንደ ተስማማ ዜማ ያለ ነገር ነው። ከአንድ መጠን በላይ የሚያሞቁ ወይም የሚያቀዘቅዙ ቅጠላ ቅጠሎች ይገድላሉ። እርስ በርሳቸው የሚቃረኑ ንጥረ ነገሮች እንኳ በጥበብ በተደረገ ማመጣጠን በአንድ አካል ውስጥ ተጠብቀው እናያለን። ልብ ሊባሉ የሚገባቸው አንዳንድ ሁኔታዎች ወደ ልከኝነት ሊያዘነብሉን በሚገባበት ስፍራ፣ በጥብቅነት የሚፈጸም ፍትሕ ብዙ ጊዜ ከሁሉ የከፋ ዓመፃ ይሆናል፤ ከጥብቅነት ይልቅ ወደ ልከኝነት ማዘንበልም በፍርድ ቀን ሒሳቡን ቀላል ያደርገዋል።

ለተዋረዱ ምስኪኖች በትዕቢት መመላለስ፣ ለራሱ ምሕረትን ለሚጠብቅ ለማንም አይገባውም። ጕስቍልና ትዕቢት የሚረግጥበት የእግር መረገጫ ሳይሆን ምሕረትን ወደ ራሱ የሚስብ ማግኔት ሊሆን ይገባዋል።

አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በሌሎች አስተዳደር ሥር ያሉት ሰዎች በእልኸኝነትና በከባድ ነቀፋ እጅግ ጐጂዎች ሆነው ይገኛሉ፤ በዚህም የበላዮቻቸው ለሕዝብ ጥቅም የሚያደርጉትን ጥረት ያንቋሽሻሉ፤ ልባቸውንም ያደክማሉ። የሰው ባሕርይ እጅግ ደካማ በሆነበት፣ በተለይም በዚህ በተዛባው የዓለም ዘመን፣ በአስተዳደር የምናገኘውን መጠነኛ ደኅንነት በበጎ ልንቀበለው ይገባናል፤ ነገሮችን በተሳሳተ ትርጓሜ እያባባስን በቍስል ውስጥ እንዳለ ችንካር ፈጽሞ መሆን የለብንም። እዚህ ፍቅር በላያችን ባሉት ሰዎች ታናናሽ ስሕተቶች ላይ የሚጥለው መጐናጸፊያ ሊኖረው ይገባል። ብዙ ጊዜ ድሀው ሰው በዓመፀኛ ጩኸቱ ጨቋኝ ይሆናል፤ ለገዢዎች ተግባራት የተግባራቱ ባሕርይ ሊሸከመው በሚችለው መጠን መልካሙን ትርጓሜ ልንሰጣቸው መጣጣር ይገባናል።

በመጨረሻም ለግል ክርስቲያኖች፣ እንዲያውም ለሁላችን በየዕለቱ ግንኙነታችን ልናስተውለው የሚገባ ነገር አለ፦ በብዙ ነገር ለደካሞች ባለ ዕዳዎች ነን።

1. ነጻነታችንን በመጠቀም እንንቃ፤ ምሳሌያችንም ግድ እንዳይላቸው በአካሄዳችን የማናሰናክል ለመሆን እንጣጣር። በምሳሌ ውስጥ የሚያስገድድ ኃይል አለ፤ ጴጥሮስ እንዳደረገው (ገላትያ 2)። የሕይወት ልቅነት በራሳችንም በሌሎችም ነፍሳት ላይ የሚደረግ ጭካኔ ነው፤ በፍጻሜው የሚጠፉትን ከመጥፋት ልንጠብቃቸው ባንችልም፣ በራሱ የሌሎችን ነፍሳት ሊያጠፋ የሚችለውን ነገር ብናደርግ ግን ጥፋታቸው በእኛ ላይ ይቈጠራል።

2. ሰዎች የሰይጣንን ሥራ ለራሳቸው እንዳይወስዱ ይጠንቀቁ፤ እርሱ በኢዮብ ላይ፦ «በውኑ እግዚአብሔርን በከንቱ ያገለግላልን?» ብሎ እንዳደረገው የሌሎችን መልካም ሥራ ማጣመም፣ ወይም በገዛ ልባቸው ባለው ክፋት መጠን እየፈረዱባቸው ስማቸውን ማጥፋት። ዲያብሎስ በእሳትና በማገዶ ከሚያገኘው ይልቅ በእንደዚህ ያሉ ተስፋ ማስቆረጦችና በሃይማኖት ላይ በሚጣሉ በእነዚህ ነቀፋዎች አብልጦ ያተርፋል። እነዚህ ጊዜውን እንዳልጠበቀ ውርጭ የጸጋን መልካም ጅምር ሁሉ ገና በእንቡጡ ያደርቁታል፤ በእነርሱም በኩል በተቻላቸው መጠን ከሄሮድስ ጋር ሆነው በአዲስ አማኞች ውስጥ ክርስቶስን ለመግደል ይጣጣራሉ። ክርስቲያን የተቀደሰና ለእግዚአብሔር የተለየ ነገር፣ የክርስቶስ ቤተ መቅደስ ነው፤ ቤተ መቅደሱንም የሚያፈርሰውን ክርስቶስ ያፈርሰዋል (1ኛ ቆሮንቶስ 3:17)።

3. ሊጠነቀቁባቸው ከሚገባቸው ነገሮች መካከል፣ በግል ክርስቲያኖች ዘንድ የሌሎችን ፈተና ሳያስቡ በእነርሱ ላይ በድፍረት የመፍረድን ሥልጣን መንጠቅ አለ። አንዳንዶች በቍጣ ተነሣሥተው ሌሎችን ከቤተ ክርስቲያን ያወጣሉ፤ ወንድምነታቸውንም ይክዳሉ። ነገር ግን የስሜት መታወክ እውነተኛ ዝምድናን አይለውጥም፤ ልጅ በንዴቱ ጊዜ እናቱን ቢክድ እንኳ እናቲቱ ልጇን አትክድም።

ስለዚህ በዚህ የፍርድ ዘመን ለቅዱስ ያዕቆብ ማስጠንቀቂያ በቂ ምክንያት አለ፤ እርሱ «ከእናንተ ብዙዎቹ አስተማሪዎች አይሁኑ» ይላል (ያዕቆብ 3:1)፤ ይህም በተለይ በራሳቸው በጎም ክፉም ባልሆኑ ነገሮች በችኰላ በምንሰጠው ፍርድ እርስ በርሳችን እንዳንማታ ነው፤ አንዳንድ ነገሮች እንደሚያደርጋቸው ወይም እንደማያደርጋቸው ሰው አሳብ ናቸውና፤ ሁለቱም ለጌታ ብሎ ሊሆኑ ይችላሉና።

መካከለኛ ባሕርይ ባላቸው ነገሮች ውስጥ ያለ ቅዱስ ዓላማ፣ የሰዎች ፍርድ እርስ በርሱ የሚቃረን ቢመስልም እንኳ፣ ያን ያህል ነቀፋ የሚገባው አያደርገውም። ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ስለሚያየው መልካም ዓላማ በእነርሱ ውስጥ ያለውን ማንኛውንም ክፉ በእኛ ላይ እስከማይቈጥረው ድረስ ቸል ይለዋል።

ሰዎች የሌሎችን ድካም ለመመርመር እጅግ መጠያየቅ የለባቸውም፤ እኛን ከእነርሱ ለማራቅ የእግዚአብሔር መንፈስ በጊዜው ወደሚያጠፋው ወደዚያ ድካም ከመመልከት ይልቅ፣ ልባችን እንዲወዳቸው ለማዘንበል ለዘላለም የሚሆን ምን እንዳላቸው ለማየት መጣጣር ይገባናል፤ አንዳንዶች በደካማው ውስጥ ምንም ነገር አለመታገሥን የጸጋ ብርታት አድርገው ያስባሉ፤ ነገር ግን ከሁሉ ይበልጥ የበረቱት የደካሞችን ድካም ለመሸከም ከሁሉ ይልቅ የተዘጋጁ ናቸው።

ቅድስና ከሁሉ በበዛበት ስፍራ፣ ለእግዚአብሔር የሚገባውን አምልኮና የሌሎችን መልካም ሳይጐዳ በሚቻልበት ሁሉ፣ ልከኝነትም ከሁሉ ይበዛል፤ በዚህ ጥቅስ ውስጥ በክርስቶስ ዘንድ ፍጹም ቅድስናና ታላቅ ልከኝነት በአስደናቂ ሁኔታ ተስማምተው እናያለን። እርሱ በገዛ መብቱ ጸንቶ ቢቆምና ወደ እኛ እንዲህ ዝቅ ብሎ ባይወርድ ኖሮ መዳናችን ምን በሆነ ነበር? ከክርስቶስ ይበልጥ ቅዱሳን ለመምሰል መሞከር አያስፈልገንም፤ ለማነጽ እስከ ሆነ ድረስ እርሱ እንደሚያደርገው ማድረግ ሽንገላ አይደለም።

መንፈስ ቅዱስ በሚጤሱና በሚያስከፉ ነፍሳት ውስጥ ለመኖር ፈቃደኛ ነው፤ ያ መንፈስ እንዲህ ያለውን የምሕረት ዝንባሌ በመንፈሳችን ውስጥ እፍ ቢልብን ምንኛ መልካም ነበር! የእሬትንና የሌሎችን የማይጣፍጡ ተክሎችና ቅጠላ ቅጠሎች ምሬት የምንታገሠው በውስጣቸው ጤና የሚሰጥ ባሕርይ እንዳለ በተወሰነ መጠን ስለ ተለማመድን ብቻ ነው፤ ታዲያ ጠቃሚ ችሎታና ጸጋ ያላቸውን ሰዎች፣ እኛን እንደሚያስከፋን ሁሉ እነርሱንም ራሳቸውን ስለሚያሳዝናቸው ስለ አንዳች የጠባይ ሸካራነት ብቻ ለምን እንጥላቸዋለን?

እዚህ በምንኖርበት ጊዜ ጸጋ ያለው በነፍሳት ውስጥ ነው፤ እነርሱም ፍጹም ሳይሆኑ እንደ ታደሱ ሁሉ፣ ልዩ ልዩ የሰውነት ፈሳሾች በሚገዙት ሥጋ ውስጥ ይኖራሉ፤ እነዚህም ነፍስን አንዳንድ ጊዜ በአንድ ስሜት፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በሌላ ስሜት ወደ ማብዛት ያዘነብሏታል።

ቡሰር ጥልቅና ልከኛ የሥነ መለኮት ሊቅ ነበረ፤ ከረጅም ልምድ በኋላ የክርስቶስ የሆነ አንዳች ነገር (አሊኲድ ክሪስቲ) ያየበትን ማንንም ላለመመለስ ቈረጠ።

በዚህ ባልተፈጸመ ሁኔታ ያሉት ምርጦቹ ክርስቲያኖች ክብደቱ ጥቂት እንደ ጐደለ ወርቅ ናቸው፤ ተቀባይነት እንዲያገኝም ጥቂት የክብደት ችሮታ ያስፈልገዋል። ለምርጦቹም ችሮታቸውን ልትሰጣቸው ይገባሃል። በእነርሱ ጐድሎ የምናየውን ከፍቅራችንና ከምሕረታችን ልንሞላው ይገባናል።

የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን የሁሉ የሆነች የሕሙማን ማረፊያ ናት፤ በውስጧ ሁሉም በተወሰነ መጠን በአንድ ወይም በሌላ መንፈሳዊ ደዌ ታመዋል፤ ይህም ሁላችን የጥበብንና የየዋህነትን መንፈስ እርስ በርሳችን የምንለማመድበት ምክንያት እንዲኖረን ነው።

ይህንንም የተሻለ እንድናደርግ የክርስቶስን መንፈስ በላያችን እንልበስ። የእግዚአብሔር መንፈስ ከእርሱ ጋር ግርማን ይዞ ይመጣል። ርኵሰት በሌላው ውስጥ ላለ ርኵሰት በቀላሉ አይገዛም። ትዕቢት ትዕቢትን አይታገሥም። የዚህ ጦርነት የጦር ዕቃ ሥጋዊ መሆን የለበትም (2ኛ ቆሮንቶስ 10:4)። ታላላቆቹ ሐዋርያት ከላይ ኃይል እንደ ልብስ እስኪለብሱ ድረስ የአገልግሎትን ሥራ አልጀመሩም (ሉቃስ 24:49)። መንፈስ የሚሠራው በገዛ መሣሪያዎቹ ብቻ ነው። በዚህም ሁኔታ ክርስቶስ ለዚያ ሰው ምን ዓይነት ስሜት እንደሚያሳይ ልናስብ ይገባናል። ያ ታላቅ ሐኪም ፈጣን ዓይንና ፈዋሽ አንደበት እንደ ነበረው ሁሉ፣ ገር እጅና ርኅሩኅ ልብም ነበረው።

ሁለተኛም፣ የምንይዘውን ሰው ሁኔታ በራሳችን ላይ እናድርግ፤ እኛ እንደዚያ ነን፣ ወይም ነበርን፣ ወይም ልንሆን እንችላለን፤ ጕዳዩን የራሳችን እናድርገው፤ ከዚህም ጋር ክርስቲያን ለእኛ እንዴት ያለ የቀረበ ዝምድና እንዳለው፣ እንደ ወንድም፣ እንደ አንድ አካል ብልት፣ የአንድ መዳን ወራሽ እንደ ሆነ እናስብ። ስለዚህ በሁሉ መንገድ ርኅሩኅ እንክብካቤ እናድርግላቸው፤ በተለይም የሕሊናቸውን ሰላም በመንከባከብ። ሕሊና ስሱና ለስላሳ ነገር ነው፤ ስለዚህ በዚያው መጠን መያዝ አለበት። እንደ ቍልፍ ነው፤ የውስጡ ጥርሶች ቢታወኩ ለመክፈት አስቸጋሪ ይሆናል።