አገልጋዮች ለአዲስ ጀማሪዎች ርኅራኄ ሊያሳዩ ይገባቸዋል

ስለዚህ የቃሉ አገልጋዮች ከእነዚህ ጋር በሚኖራቸው አያያዝ በብዙ ነገሮች መጠንቀቅ ያስፈልጋቸዋል። በመጀመሪያ፣ ከብዙ መልካም ክርስቲያኖች ልምድ ጋር የማይስማሙትን ነገሮች አጠቃላይና አስፈላጊ የጸጋ ማስረጃዎች በማድረግ፣ እንዲህ ያለ ታላቅ ክብደት ለመሸከም በማይበቁ ነገሮችም ላይ መዳንንና ኵነኔን በማንጠልጠል ነገሮችን ከልክ በላይ እንዳያከሩ ይጠንቀቁ፤ እንዲህ ሲሆን ሰዎች በራሳቸው ወይም በሌሎች እርዳታ ፈጥነው ሊነሡ ከሚችሉበት በላይ በእነርሱ ምክንያት ያለ መሠረት ወደ ታች ይጣላሉና። የእንዲህ ያለ የዋህ መድኃኒት መልእክተኞች፣ ክርስቶስ ብቻ በገዛ መቅደሱ እንዳለ ሊቀመጥበት በሚገባው በሰዎች ልብ ውስጥ ራሳቸውን በማንገሥ ከልክ በላይ ጌቶች ሊሆኑ አይገባም። ለሰው ከልክ በላይ ክብር መስጠት የሮማ ካቶሊክ ስሕተት ከገባባቸው በሮች አንዱ ነበረ፤ «እንዲሁ ሰው እኛን እንደ ክርስቶስ ሎሌዎችና እንደ እግዚአብሔር ምሥጢር መጋቢዎች ይቍጠረን» (1ኛ ቆሮንቶስ 4:1)፤ ከዚያ አይበልጥም አያንስምም፣ ልክ እንዲያው ብቻ። ቅዱስ ጳውሎስ በሕሊና ጉዳዮች በማንኛውም ደካማ ሕሊና ላይ ወጥመድ እንዳያኖር እንዴት ይጠነቀቅ ነበር!

ደግሞም ትርጕማቸውን በጨለማ ንግግር፣ በደመና ውስጥ እንዳሉ ሆነው በመናገር እንዳይሰውሩ ሊጠነቀቁ ይገባል። እውነት እንደ መሰወር የሚፈራው ነገር የለም፤ ለሁሉም ዓይን በግልጽ ከመገለጥ የበለጠ የሚመኘው ነገርም የለም፤ እጅግ ራቁቱን በሚሆንበት ጊዜ እጅግ ተወዳጅና ኃያል ይሆናል።

ብፁዕ መድኃኒታችን ባሕርያችንን በራሱ ላይ እንደ ወሰደ ሁሉ የተለመደውን የአነጋገር ዘይቤያችንንም በራሱ ላይ ወሰደ፤ ይህም በፈቃዱ ራሱን ያዋረደበት አንዱ ክፍል ነበረ። ቅዱስ ጳውሎስ ጥልቅ ዕውቀት ያለው ሰው ነበረ (1ኛ ተሰሎንቄ 2:7)፤ ሆኖም ለደካሞቹ እንደ ሞግዚት ሆነ።

በክርስቶስ ውስጥ የነበረው ያ የምሕረት መንፈስ አገልጋዮቹ ለታናናሾቹ መልካም ሲሉ ራሳቸውን ዝቅ ለማድረግ እንዲፈቅዱ ሊገፋፋቸው ይገባል። ከመጥምቁ ዮሐንስ ዘመን በኋላ መንግሥተ ሰማያት እንድትገፋ ያደረጋት ምን ነበረ (ማቴዎስ 11:12)? የሚያጽናኑ እውነቶች በዚያ ያህል ግልጽነትና ማስረጃ ስለ ተገለጡ፣ ሕዝቡም በእነርሱ እጅግ ተነክቶ በቅዱስ ኃይል ስለ ተናጠቃቸው አይደለምን?

ክርስቶስ ምሕረትን እንዲሰብኩ የመረጠው እንደ ቅዱስ ጴጥሮስና እንደ ቅዱስ ጳውሎስ ከሁሉ ይበልጥ ምሕረትን የቀመሱትን ነበረ፤ ላስተማሩት ነገር ምሳሌዎች እንዲሆኑ ነው። ቅዱስ ጳውሎስ ለሁሉ ሁሉን ሆነ (1ኛ ቆሮንቶስ 9:22)፤ ለእነርሱ መልካም ራሱን ዝቅ አደረገ። ክርስቶስ ከሰማይ ወረደ፤ ለነፍሳትም ካለው ርኅሩኅ ፍቅር የተነሣ ራሱን ከግርማው ባዶ አደረገ፤ እኛስ አንዲትን ምስኪን ነፍስ ለመጥቀም ከከፍተኛ አሳባችን አንወርድምን? እግዚአብሔር ትሑት ከሆነ በኋላ ሰው ይታበይን? የሰይጣን አገልጋዮች ሰዎችን ወደ ወገናቸው ለማስገባት በሁሉ መልክ ራሳቸውን እንደሚለዋውጡ እናያለን (ማቴዎስ 23:15)። አንድ ጀስዊት ማንንም ሰው ለመምሰል ዝግጁ ነው። ከፍ እንዲያደርጓቸው ተስፋ ለሚያደርጓቸው ሰዎች ጠባይ ራሳቸውን ለማስማማት የሥልጣን ጥመኞች እንደሚያጠኑ እናያለን፤ እኛስ ከፍ እንዲያደርገን ተስፋ ለምናደርገው፣ እንዲያውም አሁን በሰማያዊ ስፍራ ከእርሱ ጋር ለተቀመጥነው ለክርስቶስ ራሳችንን ለማስማማት አናጠናምን? እኛ ራሳችን ለክርስቶስ ከተማረክን በኋላ ሌሎችን ለክርስቶስ ለመማረክ መትጋት ይገባናል። ቅዱስ የሥልጣን ጥማትና ቅዱስ ስስት የክርስቶስን ዝንባሌ እንድንለብስ ይገፋፉናል፤ ነገር ግን አስቀድመን ራሳችንን ማውለቅ አለብን።

ሦስተኛ፣ በረቀቁ ወይም በሚያጠራጥሩ ክርክሮች አእምሮአቸውን ልናሠቃይ አይገባም (ሮሜ 14:1)፤ እንዲህ ብናደርግ እናዘናጋቸዋለን፣ እናደክማቸዋለንም፤ ለሁሉም ነገር ያላቸውን ግድ እንዲጥሉም ምክንያት እንሰጣቸዋለን። በረቀቁ ጥያቄዎች እጅግ የበለጸገው የቤተ ክርስቲያን ዘመን በሃይማኖት እጅግ መካን ነበረ፤ ሰዎች ሃይማኖት ቋጠሮን በማሰርና በመፍታት የሚገለጥ የብልሃት ጉዳይ ብቻ እንደ ሆነ እንዲያስቡ ያደርጋልና፤ ወደዚያ ያዘነበሉ ሰዎች አእምሮ ብዙውን ጊዜ ከልባቸው ይልቅ ይሞቃል።

ይሁን እንጂ በዋና ዋና ነጥቦች ላይ ጥርጣሬዎች በሚነሡበት ዘመንና ስፍራ በምንጣልበት ጊዜ፣ በዚያ ሰዎች ጸንተው ለመቆም መትጋት ይገባቸዋል። እግዚአብሔር ፍቅራችንን ለመፈተንና ችሎታችንን ለማሠራት ብዙ ጊዜ ጥያቄዎች እንዲነሡ ይፈቅዳል። ከጥርጣሬ በኋላ እርግጥ እንደ ሆነ ነገር እርግጥ የሆነ ነገር የለም። መናወጥ ያጸናል፤ ሥርም ያስይዛል። በክርክር በተሞላ ዘመን ክርስቲያን መሆንና ነፍስን በምን ላይ መመሥረት እንደሚገባ ማወቅ ብልሃት የሚጠይቅ ነገር ነው፤ እዚህ ድንጋዮቹን ማስወገድና ወደ ሰማይ የሚወስደውን መንገድ ማስተካከል የፍቅር ሥራ ነው። ስለዚህ ክርክርን በማስወገድ ሰበብ ተቃዋሚው ወገን በእውነት ላይ ስፍራ እንዲያገኝ እንዳንፈቅድ መጠንቀቅ አለብን፤ በዚህ ሁኔታ የእግዚአብሔርን እውነትና የሰዎችን ነፍሳት በቀላሉ አሳልፈን ልንሰጥ እንችላለንና።

ደግሞም ከልክ በላይ በሆነ ጭከና የተጨነቁ ነፍሳት በእነርሱ በኩል መጽናናትን እንዳያገኙ የሚመልሱ ሰዎች ይሳሳታሉ፤ በዚህ አያያዝ ምክንያት ብዙዎች፣ ኀዘናቸውን የሚያፈስሱበትና ነፍሳቸውን የሚያሳርፉበት እቅፍ ያለው ሰው ስለሌላቸው፣ ፈተናዎቻቸውን አፍነው በውስጣቸው ይቃጠላሉ።

እግዚአብሔር በሚፈታበት ልናስር፣ እግዚአብሔር በሚያስርበትም ልንፈታ፣ እግዚአብሔር በሚዘጋበት ልንከፍት፣ እግዚአብሔር በሚከፍትበትም ልንዘጋ አይገባም፤ የመክፈቻዎቹ ትክክለኛ አጠቃቀም ሁልጊዜ ፍሬ ያፈራል። ቃሉን በግል ለሰው በማመልከት ረገድ ታላቅ ጥንቃቄ ያስፈልጋል፤ አንድ ሰው እውነትን እየተናገረ ሐሰተኛ ነቢይ ሊሆን ይችላልና፣ ያ እውነት ለሚናገርለት ሰው የሚገባ እውነት ካልሆነ። እግዚአብሔር ያላሳዘናቸውን ጊዜውን ባልጠበቁ እውነቶች ቢያሳዝን፣ ወይም በተሳሳተ መንገድ መጽናናትን ቢሰጥ፣ የክፉዎች ልብ ሊበረታ ይችላል። ለአንዱ ሰው ምግብ የሆነው ለሌላው መርዝ ሊሆን ይችላል።

የዚህን ዘመን አጠቃላይ ሁኔታ ብንመለከት፣ የሚቀሰቅሱና የሚያነቁ የመጽሐፍ ክፍሎች ይበልጥ ይስማማሉ፤ ሆኖም ለስላሳና እንደ ዘይት የሚያለሰልሱ ቃላት የሚያስፈልጋቸው ብዙ የተሰበሩ መናፍስት አሉ። በከፋው ዘመን እንኳ ነቢያት ለተሰወሩት ለታማኝ ሕዝብ ቅሬታዎች ጣፋጭ መጽናናትን ቀላቅለው ሰጥተዋል። እግዚአብሔር «ሕዝቤን አጽናኑ» (ኢሳይያስ 40:1) የሚል መጽናናት አለው፤ እንዲሁም «ድምፅህን እንደ መለከት አንሣ» (ኢሳይያስ 58:1) ይላል።

በዚህም ደግሞ ማስጠንቀቂያ ያስፈልጋል። ምሕረት የሚሸቱ የእሳት ጕማጆችን የሚጤስ የጥዋፍ ክር አድርገን እስክንቈጥር ድረስ ትክክለኛ ፍርዳችንን አይቀማንም። ድርሻቸው የሚገባ ጭከና ከሆነው ሰዎች ይልቅ ከሌሎች ምሕረትን አብልጦ የሚጠይቅ የለም። ይህ ምሳሌ ለብታን ወይም መነቃቃት ለሚያስፈልጋቸው ሰዎች ከልክ በላይ ቸልታን አይደግፍም። ቀዝቃዛ በሽታዎች ትኩስ መድኃኒት ያስፈልጋቸዋል። የኤፌሶን ቤተ ክርስቲያን «ክፉዎችንም ልትታገሥ እንዳትችል» መሆኗ ለሚገባት ምስጋና ምክንያት ሆኗል (ራእይ 2:2)። ሌሎችን ስንታገሥ ለክፉ ያለንን ጥላቻ በዚያው ልንገልጥ ይገባናል። መድኃኒታችን ክርስቶስ እጅግ በሚወዳቸው ደቀ መዛሙርቱ ውስጥ አደገኛ ድካም ባየ ጊዜ ስለታም ተግሣጽ ከመስጠት አልተቈጠበም። የእግዚአብሔርን ሥራ በቸልታ መሥራት ወደ መርገም ያመጣል (ኤርምያስ 48:10)፤ ያውም ሥራው የተገባ ጭከና ሥራ በሆነበት እንኳ፣ ለምሳሌ ሰይፍን በጠላት አንጀት ውስጥ መክተት በሆነ ጊዜ። ከክፉዎቹ ጠላቶቻቸው፣ ከኃጢአቶቻቸው፣ እጅ አሳልፈን እንዲሰጡ የምንፈቅድላቸው ሰዎች አንድ ቀን እኛን የሚረግሙበት ተገቢ ምክንያት ይኖራቸዋል።

ከራሳችን መንፈስ በላይ የሆነ መንፈስ ከሌለ የምሕረትንና የጭከናን ትክክለኛ ድንበር መጠበቅ ከባድ ነው፤ በሁሉ ነገር እርሱ እንዲመራን ልንመኝ ይገባናል። «ከብልሃት ጋር የምትኖረው» ያቺ ጥበብ (ምሳሌ 8:12) በእነዚህ ጉዳዮች ትመራናለች፤ ያለ እርሷ በጎነት በጎነት አይደለም፤ እውነትም እውነት አይደለም፤ ሕጉና ጉዳዩ በአንድነት መቀመጥ አለባቸው፤ ጠለቅ ያለ ማስተዋል ከሌለ በሁኔታዎች መካከል የሚታየው መመሳሰል ስለ እነርሱ በምንሰጠው አስተያየት የስሕተቶች ምንጭ ይሆናልና። በሮማ ካቶሊክ ሥርዓት ውስጥ ሃይማኖታቸውን በጭካኔ ለማስፋፋት የሚሹ እነዚያ እሳታማ፣ ዐውሎ ነፋሳዊና አጥፊ መናፍስት፣ ሰዎችን ገሮችና ታራቂዎች፣ ራሳቸው አስቀድመው የቀመሱትን ምሕረት ለማሳየትም ዝግጁዎች ከምታደርገው «ላይኛይቱ ጥበብ» እንግዶች እንደ ሆኑ ያሳያሉ (ያዕቆብ 3:17)። ለክርስቶስ እንደሚስማማ ሁሉ ለሰውም ተፈጥሮ የሚስማማው የማሸነፊያ መንገድ በትዕግሥትና በልከኝነት ማሸነፍ ነው።

ይሁን እንጂ ልከኝነትን በሚጠይቁ ሰዎች ውስጥ ሐሰተኛ መንፈስ ብዙ ጊዜ እናያለን፤ ዓላማቸው የገዛ ዕቅዳቸውን በበለጠ ኃይል ማስፈጸም ብቻ ነው፤ የሚያሸንፈው ወገን ቢሆኑ ደግሞ አሁን ከሌሎች የሚጠይቁትን ልከኝነት ለሌሎች ለማሳየት ይቸገራሉ። ደግሞም ሰዎች ከሁለቱም ወገኖች ይልቅ ጥበበኞች እንደ ሆኑ አድርገው ሁለቱንም ወገኖች ለመንቀፍ በራሳቸው ላይ ሥልጣን በሚወስዱበት ጊዜ የትዕቢት ዓይነት ልከኝነትም አለ፤ ምንም እንኳ መንፈሱ ቅን ከሆነ ተመልካች በትግል ውስጥ ካሉት ይልቅ አብልጦ ሊያይ ቢችልም።