በክርስቶስ ባለው በዚህ መሐሪ ባሕርይ ላይ ኃጢአት የሚሠሩ ሲገሠጹ፤ መንፈስን ስለ ማጥፋት

እንግዲህ በዚህ የክርስቶስ መሐሪ ባሕርይ ላይ ክፉኛ የሚበድሉትን ልዩ ልዩ ዓይነት ሰዎች ልብ ልንል ይገባናል፤ ለምሳሌ፦ 1. ሕይወታቸው እጅግ ክፉ ስለ ነበረ ወደ ክርስቶስ መሄድ ከንቱ እንደ ሆነ በማሰብ በክፉ የሕይወት መንገድ ሁሉ የሚቀጥሉ፤ ነገር ግን ዓይናችንን ወደ ሰማይ እንዳቀናን ወዲያውኑ ማበረታቻዎች ሁሉ ሊቀበሉንና ወደ ፊት ሊስቡን ተዘጋጅተው ይጠብቁናል። ከሌሎቹም መካከል አንዱ የሚያባብል ነገር ይህ ነው፤ ክርስቶስ ሊቀበለንና ወደ ፊት ሊመራን ዝግጁ ነው። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የሚጠፉት መጥፋትን የሚፈልጉት ብቻ ናቸው። ደግሞም ከሌሎች ነገሮች እርካታን ለማግኘት አንዳች የምክንያት መልክ እንዲኖራቸው ብለው ስለ ክርስቶስ ክፉ አሳብን በራሳቸው ላይ በግድ የሚጭኑ አሉ፤ ልክ ጌታው «ጨካኝ ሰው» እንደ ሆነ ሊያስብ እንደ ፈቀደው እንደዚያ የማይጠቅም ባሪያ (ማቴዎስ 25:30)፤ ይህንም ያደረገው በፍሬ ቢስ መንገዱ፣ የተቀበለውንም መክሊት ባለማትረፉ ራሱን ለማባበል ነበር። 2. ክርስቶስ በሲኦል መንገዶች እንዲመላለሱ ፈቅዶላቸው ወደ ሰማይ ያመጣቸዋል የሚል የራሳቸውን ተስፋ የሚይዙ፤ ነገር ግን መጽናናት ሁሉ ወደ ክርስቶስ ይበልጥ ሊያቀርበን ይገባል፤ ያለዚያ በራሱ ወይም እኛ ለራሳችን በምናውልበት መንገድ ሐሰተኛ መጽናናት ነው። 3. በብርሃኑ መረበሽን ስለማይወዱ ክርስቶስ በውስጣቸው ሊያቀጣጥላቸው በሚደክምባቸው በእነዚያ ፍንጣሪዎች ላይ ራሳቸው ውኃ የሚያፈሱ። እንደነዚህ ያሉት በጉ ሊቈጣ እንደሚችል ሊያውቁ ይገባቸዋል፤ ከምሕረቱ በትረ መንግሥት በታች ሊመጡ የማይወዱም በኃይሉ በትረ መንግሥት ይደቅቃሉ (መዝሙር 2:9)። ምንም እንኳ እርሱ እጅግ ጥቂት የሆነችውን የእውነተኛ ጸጋ ፍንጣሪ በቸርነቱ የሚንከባከብና የሚጠብቅ ቢሆንም፣ የጸጋ ፍንጣሪ ሳይሆን ከእነርሱ ጋር ለሚታገለው ለመንፈሱ ተቃውሞ ባገኘበት ስፍራ ግን አንድ ጊዜ የነደደው ቍጣው እስከ ሲኦል ድረስ ይቃጠላል። ቸርነት በብልግና እምቢ ከሚባልበት ጊዜ ይበልጥ ተገቢ የሆነ ማስቈጣት የለም። እግዚአብሔር ባቢሎንን ሊፈውሳት በወደደ ጊዜ እርስዋ ግን መፈወስን ባልወደደች ጊዜ፣ ያን ጊዜ ለጥፋት ተሰጠች (ኤርምያስ 51:9)። ኢየሩሳሌም በክርስቶስ ክንፍ በታች መሰብሰብን ባልወደደች ጊዜ፣ ያን ጊዜ መኖሪያቸው የተፈታ ሆኖ ቀረ (ማቴዎስ 23:37, 38)። ጥበብ እጅዋን ስትዘረጋ ሰዎችም እምቢ ሲሉ፣ ያን ጊዜ ጥበብ በሰዎች ጥፋት ትስቃለች (ምሳሌ 1:26)። መድኃኒቱን የሚያፈሱትንና መለጠፊያውን የሚጥሉትን መዳን ራሱ እንኳ አያድናቸውም። ይህ መሐሪ መድኃኒት በጥፋት ደስ ሲለው፣ ሰዎችን የፈጠረ እርሱ ሳይምራቸው ሲቀር እንዴት ያለ የሚያሳዝን ሁኔታ ነው! (ኢሳይያስ 27:11)። የዘመኑ ዓመፀኞች፦ «ወይ! እግዚአብሔር ሊኰንነን አልፈጠረንም» ይላሉ። አዎን፣ ክርስቶስን በምሕረቱ መንገዶች ልትገናኙት ካልፈቀዳችሁ፣ የገዛ መንገዳችሁን ፍሬ ልትበሉ፣ በገዛ ምክራችሁም ልትጠግቡ ይገባችኋል (ምሳሌ 1:31)። ሰዎች ከነፍሳቸው ይልቅ ኃጢአታቸውን እንደ ወደዱ ሲያስቡ፣ በግድ ሊባል እስኪቃረብ ድረስ ምን ያህል ፍቅርና ምሕረት እንደ ቀረበላቸውና እነርሱ ግን መጥፋትን እንደ መረጡ ሲያስቡ፣ ይህ የሲኦል ሲኦል ይሆናል። ፍርድን በራሳችን ላይ በመሳብ ተባባሪ በሆንን መጠን፣ ክርስቶስ ከነቀፋ ሁሉ የራቀ፣ እነርሱ ግን የሚያመካኙት የሌላቸው መሆናቸውን በሚያምኑበት ጊዜ ሕሊና በራሱ ውስጥ ይበልጥ ይታወካል።

ሰዎች ወደ ገዛ ሕሊናቸው ይግባኝ ቢሉ፣ መንፈስ ቅዱስ በውስጣቸው አንዳንድ ቅዱሳን ምኞቶችን ሊያቀጣጥል ፈቅዶ ብዙ ጊዜ ልባቸውን እንዳንኳኳ ሕሊናቸው ይነግራቸዋል። መንፈስ ከገዛ ፈቃዳቸው ጋር ከሚስማማው በላይ ወደ ላቀ የበጎነት ደረጃ ሊስባቸው የተዘጋጀ ባይሆን ኖሮ፣ መንፈስ ቅዱስን ይቃወማሉ እንዴት ሊባሉ ይችላሉ? ስለዚህ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የሚኰነኑት አስቀድመው በራሳቸው የተኰነኑ ናቸው። ስለዚህ ሰዎች በገዛ እቅፋቸው በቂ ምክንያት ተሸክመው ሳሉ፣ እዚህ ወደ ላቁ ምክንያቶች መውጣት አያስፈልገንም።

4. ሥጋዊ ዝንባሌዎቻችን ከዚህ መሐሪ ባሕርይ ተነሥተው ሊወስዱት ከተዘጋጁት ልቅነት ካልተጠነቀቅን፣ ከሁላችን የተሻሉት እንኳ በዚህ ላይ ሊበድሉ ይችላሉ። እንዲህ እናመካኛለን፦ ክርስቶስ የሚጤሰውን የጥዋፍ ክር አያጠፋም፤ ታዲያ በእኛ በኩል የሚደረግ ቸልተኝነት መጽናናት ወደሌለበት ሁኔታ ሊያመጣን ይችላል ብለን ለምን እንፈራለን? ክርስቶስ ይህን ካላደረገ ማን ሊያደርገው ይችላል?

መልስ፦ ይህ ሁሉ ቢሆንም ሐዋርያው፦ «መንፈስን አታጥፉ» ብሎ የከለከለውን ታውቃለህ (1ኛ ተሰሎንቄ 5:19)። እነዚህ «አታጥፉ» የሚሉ ማስጠንቀቂያዎች እንዳይጠፋ የሚያደርጉ መንገዶች ሆነው በመንፈስ የተቀደሱ ናቸው። ክርስቶስ ያለማጥፋት ሥራውን የሚፈጽመው በውስጣችን ተገቢ የሆነ ትጋትን በማነሣሣት ነው፤ መልካም ፍጻሜ እንደሚያገኙ ይበልጥ እርግጠኞች ከሆኑት የበለጠ መንገዶቹን በመጠቀም የሚተጋ የለም። መሠረቱ ይህ ነው፦ እግዚአብሔር አንድን ነገር ለመፈጸም የለያቸው መንገዶች ያንን ነገር ለማስፈጸም ባለው በዚያው ዓላማ ውስጥ ይጠቃለላሉ፤ ይህም በዓለማዊ ጕዳዮች እንኳ እንደ ተረጋገጠ የሚቈጠር መርሕ ነው፤ ለምሳሌ፣ ዓመቱ ፍሬያማ እንደሚሆን አስቀድሞ ቢያውቅ ስለዚህ ብሎ ማረሻውን ሰቅሎ እርሻውን ቸል የሚል ማን ነው? ስለዚህ ሐዋርያው በረከትን በእርግጥ ከመጠባበቅ በመነሣት ያነቃቃል (1ኛ ቆሮንቶስ 15:57, 58)፤ እዚህም ከመጨረሻው ድል መልካም ፍጻሜ የሚመነጨው ይህ ማበረታቻ ሊያነቃቃን እንጂ ወደ ኋላ ሊያስቀረን አልታሰበም። የተቀበልነውን ጸጋ በመለማመድና የታዘዙትን መንገዶች በመጠቀም ቸልተኞች ብንሆን፣ መንፈሳችንም በዚህ ሕይወት ብዛትና ልዩ ልዩ ዓይነት ጭንቀቶች እንዲጨቆን ብንተው፣ የዘመኑንም ቀዝቃዛ እርጥበት ባንጠነቀቅ፣ ስለዚህ ጥፋት እግዚአብሔር በጥበብ በተሞላ እንክብካቤው፣ በስሜታችን በኩል፣ ይህን ያህል ብርሃን ፈጽሞ ካላገኙት ሰዎች ወደ ከፋ ሁኔታ እንድንወድቅ ብዙ ጊዜ ይፈቅዳል፤ ቢሆንም አንድ ጊዜ የተቀጣጠሉትን እነዚህን ፍንጣሪዎች ፈጽመን ቸል እስክንል ድረስ ለራሳችን ጠላቶች እንድንሆን በምሕረቱ አይፈቅድም። ትጋትን ሁሉ ፈጽመን እንድንተው አሳልፈን መሰጠት ቢቻል ኖሮ ከመጥፋት በቀር ሌላ ፍጻሜ ልንጠብቅ ባልቻልን ነበር፤ ክርስቶስ ግን ይህችን ፍንጣሪ ይጠብቃል፣ ይህችንም ትንሽ ዘር ይንከባከባል፤ በዚህም በነፍስ ውስጥ ሁልጊዜ በተወሰነ መጠን ጥንቃቄን ይጠብቃል። ከዚህ መጽናናትን ልናገኝበት ብንወድ፣ ክርስቶስ የተጀመረውን ጸጋ የሚጠብቅባቸውን እነዚያን መንገዶች ሁሉ ልናስብ ይገባናል፤ በመጀመሪያ፣ አንዱ ክርስቲያን ሌላውን የሚያሞቅበት ቅዱስ ኅብረት፤ «ከአንድ ሁለት ይሻላል…» (መክብብ 4:9)። ደቀ መዛሙርቱ፦ «ልባችን ይቃጠልብን አልነበረምን?» አሉ (ሉቃስ 24:32)። ሁለተኛ፣ እንደ ማሰላሰልና ጸሎት ባሉ ቅዱሳን ተግባራት ከእግዚአብሔር ጋር ብዙ ኅብረት ማድረግ፤ ይህም ነፍስን ያቀጣጥላል ብቻ ሳይሆን ደምቃ እንድታበራ ያደርጋታል። ሦስተኛ፣ የመንፈስ እስትንፋስ ከአገልግሎቱ እስትንፋስ ጋር አብሮ እንደሚሄድ በልምድ እናውቃለን፤ ስለዚህ ሐዋርያው እነዚህን ሁለቱን በአንድነት አጣምሮ፦ «መንፈስን አታጥፉ፤ ትንቢትን አትናቁ» ይላል (1ኛ ተሰሎንቄ 5:19, 20)። ናታን በጥቂት ቃላት በዳዊት ውስጥ እየከሰሙ የነበሩትን ፍንጣሪዎች አራገባቸው። እግዚአብሔር በውስጣችን ያለው እሳቱ እንዲሞት ከሚፈቅድ ይልቅ አንዱን ናታን ወይም ሌላውን ይልካል፤ በውስጣችንም ከቃሉ ጋር እንደ አንድ ባሕርይ ሆኖ የሚተባበር አንዳች ነገር ሁልጊዜ ይቀራል፤ እሳት ያለበት ፍም ተጨማሪ እሳትን ፈጥኖ እንደሚይዝ፣ የሚጤስ የጥዋፍ ክርም በቀላሉ እሳት ይይዛል። አራተኛ፣ ጸጋ በመለማመድ ይበረታል፤ ዳዊት ልጁን ሰሎሞንን፦ «ተነሥተህ ሥራ፤ እግዚአብሔርም ከአንተ ጋር ይሁን» አለው፤ በአንተ ያለውን ጸጋ አነሣሣ፤ እንዲህ ቅዱሳን ግፊቶች ወደ ውሳኔዎች፣ ውሳኔዎች ወደ ተግባር፣ ተግባርም ለበጎ ሥራ ሁሉ ወደ ተዘጋጀ ዝግጁነት ይለወጣሉና (1ኛ ዜና መዋዕል 22:17)። ቢሆንም ጸጋ በመለማመድ የሚጨምረው በልምምዱ ራሱ ኃይል ሳይሆን፣ ክርስቶስ በመንፈሱ ወደ ነፍስ ሲፈስስ፣ ምንጭ ወደ ሆነው ወደ ራሱ ይበልጥ ሲያቀርበን፣ በተግባሩም ውስጥ ልብ ይበልጥ የሚሰፋበትን መጽናናት ሲያንጠባጥብ መሆኑን እንወቅ። የክርስቲያን ልብ የክርስቶስ የአትክልት ስፍራ ነው፤ ጸጋዎቹም እንደ ብዙ መዓዛማ ቅመሞችና አበቦች ናቸው፤ መንፈሱም በላያቸው ሲነፍስ መልካም መዓዛ እንዲያወጡ ያደርጋቸዋል፤ ስለዚህ መንፈስ ቅዱስን ለመቀበል ነፍስህን ክፍት አድርገህ ጠብቅ፤ እርሱ ርኵሰትን ለማሸነፍ ሁልጊዜ አዲስ ኃይል ያመጣልና፤ ይህንም ከሁሉ ይልቅ በጌታ ቀን ያደርጋል። ዮሐንስ በስደቱ ስፍራ በፍጥሞ እንኳ ሳለ፦ «በጌታ ቀን በመንፈስ ነበርሁ» ይላል (ራእይ 1:10)፤ በዚያን ጊዜ የመንፈስ ነፋሳት ይበልጥ በብርታትና በጣፋጭነት ይነፍሳሉ። ስለዚህ የዚህን ትምህርት መጽናናት እንደምንጠብቅ፣ ተፈጥሮአዊ ስንፍናችንን አናባብል፤ ይልቁንም እግዚአብሔርን ለመምሰል ራሳችንን እናስለምድ (1ኛ ጢሞቴዎስ 4:7)፤ ይህም እሳት በልባችን መሠዊያ ላይ ሁልጊዜ እየነደደ እንዲኖር እንትጋ፤ መብራቶቻችንንም በየዕለቱ እናዘጋጅ፣ አዲስ ዘይትም እንጨምር፣ ነፍሳችንንም ከፍ ከፍ እያደረግን ወደ ላይ እናውጣ፤ በአንድ መልካም ሁኔታ ላይ ማረፍ ከጸጋ ጋር ይቃረናል፤ ጸጋ ራሱን ወደ ላቀ መጠን ከማሳደግ ሊቆጠብ አይችልምና፤ ማንም ይህን ጸጋ በሴሰኝነት አይለውጥ (ይሁዳ 4)። ድካሞች የትሕትና ምክንያት እንጂ ለቸልተኝነት ማመካኛ፣ ለድፍረትም ማበረታቻ አይደሉም። ክርስቶስ ቸር ስለ ሆነ እኛ ክፉዎች ከመሆን እጅግ ርቀን፣ እነዚያ የፍቅር ፍሞች ሊያቀልጡን ይገባል፤ ስለዚህ ይህን የክርስቶስን ገርነት ማሰብ በዚያ መንገድ የማይሠራባቸው ሰዎች ራሳቸውን ቢጠራጠሩ ተገቢ ነው፤ በእርግጥ ጸጋ ባለበት ስፍራ ርኵሰት ለዓይናቸው እንደ ጢስ፣ ለጥርሳቸውም እንደ ሆምጣጤ ነው (ምሳሌ 10:26)። ስለዚህ ለራሳቸው መጽናናት፣ እንዲሁም ለሃይማኖት መልካም ስምና ለእግዚአብሔር ክብር ሲሉ ብርሃናቸው ገልጦ እንዲወጣ ይተጋሉ። የእምነት ወይም የፍቅር ፍንጣሪ ይህን ያህል የከበረ ከሆነ፣ በእምነት ባለጠጋ መሆን እንዴት ያለ ክብር ይሆን? በጨለማና በግራ መጋባት ሁኔታ ከመኖር ይልቅ በብርሃንና በመንፈስ ቅዱስ መጽናናት መመላለስን የማይመርጥ ማን ነው? ሁልጊዜስ በፍርሃትና በጥርጣሬ ከመናወጥ ይልቅ ሸራውን ሙሉ በሙሉ ዘርግቶ ወደ ሰማይ መወሰድን የማይመርጥ ማን ነው? ከኃጢአት ጋር በሚደረግ ትግል ያለው የአሁኑ መከራ፣ ያባበልነው ማናቸውም ርኵሰት ከጊዜ በኋላ በላያችን ከሚያመጣው ሁከት አይበልጥም፤ እውነተኛ ሰላም ያለው በማሸነፍ እንጂ እጅ በመስጠት አይደለም። በዚህ ቃል የታሰበው መጽናናት የተሻለ ሊያደርጉ ለሚመኙ ነገር ግን ርኵሰታቸው እንደሚያደናቅፋቸው ለሚያገኙ፤ ብዙ ጊዜ ስለ ራሳቸው ምን እንደሚያስቡ እስኪያጡ ድረስ በእንዲህ ያለ ጭጋግ ውስጥ ላሉ፤ ማመንን ለሚመኙ ነገር ግን እንደማያምኑ ብዙ ጊዜ ለሚፈሩ፣ እግዚአብሔርም እንደ እነርሱ ላሉ ኃጢአተኞች ምስኪኖች ይህን ያህል ቸር ሊሆን አይችልም ብለው ለሚያስቡ፣ ቢሆንም በእነዚህ ፍርሃቶችና ጥርጣሬዎች ራሳቸውን ለማያስደስቱ ነው። ከሌሎችም መካከል ከእርሱ ሌላ ወደ እግዚአብሔር የሚማልዱላቸው ሌሎች መካከለኞች እንዲኖሯቸው የሚሹ ራሳቸውንም እርሱንም እንዴት ይበድላሉ! ለገዛ ሥጋው ርኅሩኅ ይሆን ዘንድ ለዚያው ዓላማ ሰው ከሆነው ከእርሱ የበለጠ ርኅሩኅ ማን አለ? ሁሉም በማናቸውም ጊዜ ወደዚህ የዋህ መድኃኒት ይሂዱ፤ ልመናዎቻችንንም ሁሉ በሚያሸንፈው ስሙ እናቅርብ። ሌላ በር ማንኳኳት ለምን ያስፈልገናል? ከክርስቶስ ይበልጥ ለእኛ የሚራራ ማን ሊኖር ይችላል? በአጠቃላይ የቤተ ክርስቲያንን ወይም ልቡ የተሰበረውን የማንኛውንም ክርስቲያን ሁኔታ በጸሎታችን ለእርሱ አደራ ለመስጠት እንዴት ያለ ማበረታቻ አለን! ስለ እነርሱም ስለ አልዓዛር እንደ ተባለው ለክርስቶስ እንዲህ ልንል እንችላለን፦ «ጌታ ሆይ፥ የምትወዳትና ራስህን ስለ እርስዋ የሰጠሃት ቤተ ክርስቲያን በጭንቅ ላይ ናት፤ ጌታ ሆይ፥ አንተ ስለ እርሱ የተቀጠቀጥህለት ይህ ምስኪን ክርስቲያን (ኢሳይያስ 53:5) ተቀጥቅጦአል፤ እጅግም ተዋርዶአል።» የገዛ ውድ አካሉ ጕስቍልና በፊቱ በሚዘረጋበት ጊዜ አንጀቱ ከመንሰፍሰፍ ሊቆጠብ አይችልም።

ደግሞም ይህን የክርስቶስን ቸር ባሕርይ በማሰብ በልባችን እንዲህ እናስብ፦ እርሱ ለእኛ ይህን ያህል ቸር ሲሆን፣ እኛ በስሙ፣ በእውነቱና በልጆቹ ላይ ጨካኞች እንሁንን? የምድርን የዋሆች (ሶፎንያስ 2:3) በማስፈራራት ደስ የሚላቸው እንደዚህ ያለውን ቸር መድኃኒት ፊት ለፊት ለማየት እንዴት ተስፋ ያደርጋሉ? በሙሽራይቱ ላይ ኃይለኞች የሆኑ፣ በቤተ ክርስቲያኑ ውስጥ ከራሱ ጋር ይጋፈጡ እንደ ነበረ አንድ ቀን ያውቃሉ። እንዲሁም የክርስቶስን ይህን ፍቅር የቀመሱ፣ የሕይወታቸው ሕይወትና የነፍሳቸው ነፍስ የሆነው እርሱ ሲቈስል መስማታቸው ልባቸውን ከመውጋት ሊቀር አይችልም፤ ምሕረትን የቀመሱትን በኃጢአታቸው በወጉት በክርስቶስ ላይ እንዲያለቅሱ የሚያደርጋቸው ይህ ነው፤ በራስና በብልቶች መካከል የጋራና ፈጣን መተዛዘን ከመኖር ሊቀር አይችልም። ወደ ማናቸውም ኃጢአት ስንፈተን፣ ለራሳችን ባንራራ እንኳ ክርስቶስን በአዲስ ሥቃይ ላይ ባለመጣል ለእርሱ ልንራራለት ይገባናል። ሐዋርያው ራሳችንን ለእግዚአብሔር መሥዋዕት አድርገን እንድናቀርብ ለማስገደድ በክርስቶስ ባለው በእግዚአብሔር ርኅራኄ ከመማጸን የበለጠ ልብን የሚሰብር ምክንያት ሊያገኝ አልቻለም።

ይህ የክርስቶስ ምሕረት ደግሞ በውጭ በጠላቶች የተቦጫጨቀችውንና በቤት ውስጥ በመለያየት ራሷን የምትቀድደውን የምስኪኒቱን ቤተ ክርስቲያን ሁኔታ እንድናዝንለት ሊያነሣሣን ይገባል። ሐዋርያው በአሳብና በፍቅር እርስ በርስ እንዲስማሙ እንዴት ያለ በፍቅር የተሞላ ልመና እንደሚጠቀም ማሰብ ከክርስቶስ መጽናናትን የቀመሰችን ነፍስ ሁሉ ከመንካት ሊቀር አይችልም፦ «በክርስቶስም አንዳች ምክር ቢሆን፥ የፍቅር መጽናናት ቢሆን፥ የመንፈስ ኅብረት ቢሆን፥ ምሕረትና ርኅራኄ ቢሆኑ፥ ደስታዬን ፈጽሙልኝ፤ በአንድ አሳብ ተስማሙ» (ፊልጵስዩስ 2:1)፤ ይህም፦ «በክርስቶስ ያለውን መጽናናት ሁሉ… ልትክዱ ካልሆነ በቀር፣ በሰላም ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ትጉ» እንደሚል ነው። ከዓለም የተለዩት በመካከላቸው ሲፈራርሱ ማየት ለሰይጣንና ለወገኑ እንዴት ያለ አስደሳች ትዕይንት ነው! የእኛ አለመስማማት ለጠላታችን ዜማ ነው።

የግል ዓላማ ይዘው ከሌሎች መለየትን የሚወዱና የቤተ ክርስቲያን ቍስሎች ተገጣጥመው እንዲዘጉ የማይፈቅዱ ይበልጥ ነቀፋ ይገባቸዋል። ይህ ግን ራሳቸውን ለመግለጥ ትክክለኛ ምክንያት ባለበት ስፍራ ሰዎች በማናቸውም እውነት ላይ ያላቸውን አሳብ መደበቅ አለባቸው ተብሎ ሊታሰብ አይገባም፤ ከእውነቶች ሁሉ ትንሿ እንኳ የክርስቶስ እንጂ የእኛ አይደለችምና፤ ስለዚህ እንደ ፈቃዳችን ለማረጋገጥ ወይም ለመካድ ነጻነት ልንወስድ አይገባንም፤ በአንድ ሳንቲም ውስጥ እንደ አንድ ብር ሁሉ የሚገባ ድርሻ አለ፤ ስለዚህ በትንሿ እውነት እንኳ ታማኞች ልንሆን ይገባናል፤ ወቅቱ በሚጠይቀው ጊዜ ቃሎቻችን በብር ሥዕሎች ውስጥ እንዳሉ የወርቅ እንኮዮች ናቸው። በወቅቱ የተነገረ አንድ ቃል ያለ ወቅቱ ከተነገሩ ሺህ ቃላት የበለጠ መልካም ያደርጋል። ነገር ግን በአንዳንድ ሁኔታዎች እምነታችንን ለራሳችን በመያዝ የሚገኝ ሰላም (ሮሜ 14:22) እውነት ናቸው ብለን የምናስባቸውን አንዳንድ ነገሮች በግልጥ ከመግለጥ ይበልጥ ይጠቅማል፤ የሰው ባሕርይ ድካም እንዲህ ስለ ሆነ፣ ያለ አንዳች የፍቅር መቀዝቀዝ በአሳብ ያለን ልዩነት መግለጥ እምብዛም አይቻልም። ጸጋና የእግዚአብሔር ሰላም (ቆላስይስ 3:15) በልብ ውስጥ በታላቅ ሥልጣን ከሚገዙበት ስፍራ በቀር፣ ሰዎች በአሳብ አንድ ባልሆኑ መጠን በልብም አንድ መሆን ያዳግታቸዋል፤ ስለዚህ ልዩነትን በግልጥ ማሳየት አስፈላጊ ሲሆን እንጂ ፈጽሞ መልካም አይደለም፤ አንዳንዶች ግን ታዋቂ ሰው የመሆን ምኞት ስላላቸው ወደ ጐዳና ዳር መንገዶች ይገባሉ፤ በራሳቸውም ውስጥ ላለ የተቃርኖ መንፈስ እጅ ይሰጣሉ፤ ታዲያ ቅዱስ ጳውሎስ ፈራጅ ቢሆን ሥጋውያን አይደሉምን? (1ኛ ቆሮንቶስ 3:3)፤ ጥበብ ቢሆንም ከታች የሆነች ጥበብ ናት፤ «ላይኛይቱ ጥበብ ግን በመጀመሪያ ንጽሕት ናት፥ በኋላም ታራቂ» ናትና (ያዕቆብ 3:17)። የተባረከው መድኃኒታችን ዓለምን ሊተው በነበረ ጊዜ ከሰላምና ከፍቅር በላይ በደቀ መዛሙርቱ ላይ ያጸናው ምንድን ነው? በመጨረሻ ጸሎቱስ እርሱና አብ አንድ እንደ ሆኑ እነርሱም አንድ እንዲሆኑ አብን በምን ያህል ትጋት ለመነ! (ዮሐንስ 17:21)። ነገር ግን በምድር ሳለ የጸለየለትን ፍጹም አድርገን የምናገኘው በሰማይ ብቻ ነው። ይህም የዚያን ጊዜ ማሰላሰል ይበልጥ ጣፋጭ ያድርግልን።

በዚህ ዓይነት የሚበድሉትን ይበልጥ ለመግለጥ፣ ለገዛ ዓለማዊ ጥቅማቸው ሲሉ የሰዎችን መንፈስ መቀጥቀጥና ድካም ተጠቅመው በሐሰተኛ ሰላም ሊያሳርፏቸው የሚሞክሩትን ከምን ዓይነት መንፈስ እንደ ሆኑ እናስባቸዋለን? የቈሰለ መንፈስ ማናቸውንም ነገር አሳልፎ ይሰጣል። እንደ ኑዛዜ፣ ካሣ፣ በሥራ የሚገኝ ብቃት፣ መንጽሔ… ያሉ ትርፍ የሚያስገኙ የሮማ ካቶሊክ ሥርዓት ነጥቦች አብዛኞቹ የሚመነጩት ከዚህ ነው፤ እነርሱ ግን ምንም የማይጠቅሙ ሐኪሞች፣ ይልቁንም ሐኪሞች ሳይሆኑ አሠቃዮች ናቸው። ከእነዚህ ጊንጦች መውጊያ መዳን ከምናመሰግንበት የሚበልጥ በረከት ነው። መንፈሳዊ አምባገነንነት ከአምባገነንነቶች ሁሉ የከፋ ነው፤ በተለይም ከሁሉ ይበልጥ ምሕረት ሊታይበት በሚገባ ስፍራ ሲሆን፤ ቢሆንም በዚያ እንኳ አንዳንዶች እንደ ጨካኝ የቀዶ ሕክምና ሐኪሞች በሌሎች ጕስቍልና ራሳቸውን ለመጥቀም ሕክምናን ማስረዘም ደስ ይላቸዋል። ምሕረትን ማድረግ ሳያስቡ፣ ልቡ የተሰበረውን እንኳ ይገድሉ ዘንድ ድሀውንና ችግረኛውን ሰው ሲያሳድዱ ሰዎችን ከአስፈሪ እርግማን በታች ያደርጋቸዋል (መዝሙር 109:16)።

እንዲሁም ከሌሎች መንፈሳዊ ጕስቍልና ለራሳቸው ጊዜያዊ ጥቅም የሚያስገኙ አሉ፤ ቤተ ክርስቲያንን አሳልፈው በመስጠት ሀብት የሚያከማቹትንና በአደራ በተሰጣቸው ነገር የማይታመኑትንም ከእነርሱ ጋር ጨምር፤ ልጆቹ የሕይወትን እንጀራ ለማግኘት ሲጮኹ የሚሰጣቸው ግን ሳይኖር፣ በዚህም በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ያንን ከባድ የመንፈሳዊ ራብ ፍርድ ያመጣሉ፤ ክርስቶስንም በብልቶቹ ውስጥ በራብ ይገድላሉ። ግልገሎቹን በማሰማራት (ዮሐንስ 21:15) የሚታየውን ፍቅርና ምሕረት ለራሱ እንደ ተደረገ አድርጎ የሚቈጥረውን እንደዚህ ያለውን ቸር መድኃኒት እንዲህ እንመልስለታለንን?

በመጨረሻም፣ በአገዛዙና በሥርዓቶቹ ወደ እኛ በዚህ ዝቅ ብሎ መውረዱ የሚሰናከሉ፣ በወንጌል ቀላልነት የሚያፍሩ፣ ስብከትን እንደ ሞኝነት የሚቈጥሩ በክርስቶስ ላይ እጅግ ያለ ውለታ ይመላለሳሉ።

እነርሱ ከልባቸው ትዕቢት የተነሣ ያለ ቃሉና ያለ ቅዱሳት ምሥጢራት ርዳታ በበቂ ሁኔታ መልካም ሊያደርጉ እንደሚችሉ ያስባሉ፤ ክርስቶስም በቂ ግርማ በራሱ ላይ እንዳልወሰደ ያስባሉ፤ ስለዚህ ለሥጋና ለደም የተሻለ እርካታ የሚሰጡበትን የገዛ ፈጠራዎቻቸውን በመጨመር ነገሩን ሊያሻሽሉ ይሞክራሉ፤ በሮማ ካቶሊክ ሥርዓት እንደሚደረገው። ክርስቶስ በምሕረቱ ያዘጋጀልንን ማናቸውንም ርዳታ ከመናቅ የበለጠ ምን ውለታ ቢስነት ሊኖር ይችላል? በሥጋው ወራት ትዕቢተኞቹ ፈሪሳውያን ከኃጢአተኞች ሰዎች ጋር በቅርበት በመኖሩ ተሰናከሉ፤ እርሱ ግን ይህን ያደረገው ነፍሳቸውን ለመፈወስ እንደ ሐኪም ብቻ ነበር። ቅዱስ ጳውሎስ ወንጌልን በመግለጥ ስላለው ግልጥነት ስለ ራሱ ምን ያህል መከላከያ ለማቅረብ ተገደደ! ክርስቶስ በራሱና በአገልጋዮቹ እኛን ከፍ ለማድረግ ዝቅ ባለ መጠን፣ እኛም ያንን ፍቅር በትሕትናና በዝግጁነት ሁሉ ይበልጥ ልንቀበለው፣ የመዳናችንንም ታላቅ ሥራ በዚህ ገር መድኃኒት ላይ ያኖረውንና አገዛዙንም በእርሱ ላይ ያደረገውን የእግዚአብሔርን ቸርነት ልናከብር ይገባናል፤ እርሱ በእግዚአብሔርና በእኛ፣ በእኛና በእግዚአብሔር መካከል በሚያደርገው ነገር ሁሉ በእንዲህ ያለ የዋህነት ይመላለሳል። ክርስቶስ ወደ እኛ ዝቅ ብሎ በወረደ መጠን፣ እኛም በልባችን ይበልጥ ከፍ ከፍ እናድርገው፤ የክርስቶስን ሥራ በልባቸው የቀመሱ ሁሉ እንዲሁ ያደርጋሉ።