ክርስቶስን በፊታችን በሚሥልበት መንገድ ሰይጣን ሊታመን አይገባም

ክርስቶስ እንዲህ በሚያጽናና መንገድ ስለ ተገለጠልን፣ ሰይጣን ስለ እርሱ የሚያቀርበውን ሥዕል አናምን። ስለ ኃጢአታችን በሕሊናችን በምንታወክበት ጊዜ፣ የእርሱ ልማድ ክርስቶስን በእኛ ላይ ፍትሕን እንደ ታጠቀ እጅግ ጨካኝ ፈራጅ አድርጎ ለተጨነቀችው ነፍስ ማቅረብ ነው፤ ያን ጊዜ ግን እኛ እግዚአብሔር ራሱ እንዲህ አድርጎ እንዳሳየን፣ የምሕረትን በትረ መንግሥት እንደ ዘረጋና እኛን ለመቀበል ክንዶቹን እንደ ከፈተ አድርገን ለነፍሳችን እናቅርበው። ስለ ዮሴፍ፣ ስለ ዳንኤል፣ ስለ ወንጌላዊው ዮሐንስ፣ ወዘተ. ስናስብ እንደ የዋሆችና እንደ ጣፋጭ ሰዎች አድርገን በደስታ እንሥላቸዋለን፤ ስለ ክርስቶስ ስናስብማ እንዴት አብልጠን የየዋህነት ሁሉ መስተዋት አድርገን ልናስበው ይገባናል! የአበቦች ሁሉ ጣፋጭነት በአንዲት አበባ ቢሆን፣ ያች አበባ ምንኛ ጣፋጭ በሆነች ነበር? በክርስቶስ የምሕረትና የፍቅር ፍጽምናዎች ሁሉ ይገናኛሉ፤ እንግዲያስ በእንዲህ ያለ ጸጋ የተሞላ ልብ ውስጥ የሚያድረው ምሕረት ምንኛ ታላቅ ይሆን? በባል፣ በአባት፣ በወንድም፣ በራስ ውስጥ የተበተነ ርኅራኄ ሁሉ ከእርሱ የወጣ ጨረር ብቻ ነው፤ በእርሱ ዘንድ ከሁሉ በላቀ መንገድ ይገኛል። ደካሞች ነን፤ ነገር ግን የእርሱ ነን፤ መልካችን ተበላሽቷል፤ ነገር ግን አሁንም መልኩን በላያችን ተሸክመናል። አባት በልጁ ውስጥ ያለውን የገዛ ባሕርዩን የሚመለከተውን ያህል የልጁን ነውሮች አይመለከትም፤ እንዲሁ ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ካለው ከገዛ ራሱ ነገር የፍቅርን ምክንያት ያገኛል። የገዛ ባሕርዩን በእኛ ውስጥ ያያል፤ ታመናል፤ ነገር ግን አሁንም ብልቶቹ ነን፤ ብልቶቹ ስለ ታመሙ ወይም ስለ ደከሙ የገዛ ብልቶቹን ቸል ያለ ማን ነው? የገዛ ሥጋውን የጠላ ከቶ ማንም የለም። ራስ ብልቶቹን ሊረሳ ይችላልን? ክርስቶስ ራሱን ሊረሳ ይችላልን? እርሱ ሙላታችን እንደ ሆነ እኛም ሙላቱ ነን። እርሱ ቸርነቱን ይበልጥ በነጻነት ያካፍለን ዘንድ ከራሱ ጋር እጅግ አቅርቦ ያዋሐደውን የሰውን ባሕርይ የለበሰ ፍቅር ራሱ ነበረ፤ ባሕርያችንንም የወሰደው በተሻለ ሁኔታው ሳለ ሳይሆን፣ በተዋረደበት ጊዜ፣ ይገዛላቸው ከነበሩት ከተፈጥሮአዊና ከተለመዱ ድካሞች ሁሉ ጋር ነው። ስለዚህ በዚያ በተረገመ መንፈስ የተጣሉ ወይም የተኰተኰቱ ናቸውና አጠራጣሪ አሳቦችን ሁሉ እንጸየፍ፤ እርሱ «የእግዚአብሔር ልጅስ ከሆንህ…» (ማቴዎስ 4:6) በማለት በአብና በወልድ መካከል በጥርጣሬ ለመለያየት እንደ ደከመ፣ እንዲሁ ክርስቶስ እንደ እኛ ላሉት እንዲህ ያለ ርኅሩኅ ፍቅር እንደሌለው አድርጎ ስለ እርሱ የተሳሳተ እምነት በውስጣችን በማሳደግ በወልድና በእኛ መካከል ለመለያየት የዘወትር ጥናቱ ነው። ከመጀመሪያው ጀምሮ ከቀዳሚው አባታችን ከአዳም ጋር የእግዚአብሔርን ፍቅር ወደ ጥያቄ በማምጣት የእግዚአብሔርን ስም በሰው ዘንድ ማጥፋት ብልሃቱ ነበር፤ ያን ጊዜ ያገኘው ስኬትም ዛሬም ያን መሣሪያ ለመጠቀም ፈጣን ያደርገዋል።

ነገር ግን የሚጤሰው የጥዋፍ ክር እንዲህ ይላል፦ ይህ ሁሉ ቢሆንም ክርስቶስ ለእኔ እንዲህ ሆኖ አይሰማኝም፤ ይልቁንም ፈጽሞ ተቃራኒው ነው፤ ለእኔ ጠላት ይመስለኛል፤ የጽድቅ ቍጣውን ማስረጃዎች አያለሁ፤ ይሰማኛልም።

ክርስቶስ ዮሴፍ እንዳደረገው ለጥቂት ጊዜ የጠላትን ሚና ሊጫወት ይችላል፤ ይህ ግን ይበልጥ በተገባው ጊዜ የገዛ ራሱን የምሕረት ሚና ለመጫወት መንገድ ለማዘጋጀት ነው፤ አንጀቱን ለረጅም ጊዜ ሊገታ አይችልም። ከያዕቆብ ጋር እንደ ታገለ ከእኛም ጋር የሚታገል ይመስላል፤ ነገር ግን በመጨረሻ እንድናሸንፍ የተሰወረ ብርታትን ይሰጠናል። እምነት ከፊቱ ላይ ጭምብሉን ገፍፎ በተቃራኒ መልኮች ሥር አፍቃሪ ልብን ያያል። መጀመሪያ እየጮኸች ለተከተለችው ለከነናዊቱ ሴት አንዳች አልመለሰላትም፤ 2. ከዚያም እምቢ ይላታል፤ 3. ከኪዳኑ ውጭ ስለ ሆነች ውሻ ብሎ በመጥራት የሚያዋርዳት የሚመስል መልስ ይሰጣታል፤ እርሷ ግን እንዲህ ተገፍታ ወደ ኋላ አትመለስም ነበር፤ የመምጣቱን ዓላማ አስባ ነበርና። አባቱ የሚያጽናናውን የሞገሱን ስሜት ከእርሱ እጅግ ባራቀበት ጊዜ ይልቅ ሊደግፈው በብርታት ይበልጥ የቀረበበት ጊዜ እንዳልነበረ፣ እንዲሁ ክርስቶስ መገኘቱን ከእኛ እጅግ የሚሰውር በሚመስልበት ጊዜ ይልቅ ሊደግፈን በኃይል ይበልጥ የሚቀርበን ጊዜ የለም። የጽድቅ ፀሐይ ተጽዕኖ ከብርሃኑ ይልቅ ጠልቆ ይገባል። በእንደዚህ ያሉ ጊዜያት ክርስቶስ አሁን ለእኛ የሚያሳየው አካሄድ ምንም ዓይነት ቢሆን፣ ባሕርዩንና ሹመቱን በዚያ አካሄድ ፊት እናቁም፤ ራሱን ሊክድ አይችልም፤ አባቱ የጫነበትን ሹመት ከመፈጸም ሊቀር አይችልም። እዚህ አብ የሚጤሰውን የጥዋፍ ክር እንዳያጠፋ ኃላፊነት እንደ ወሰደ እናያለን፤ ክርስቶስም በተራው ነውር የሌለን አድርጎ በፊቱ እስኪያቀርበን ድረስ ስለ እኛ በፊቱ እየታየ ለአብ ስለ እኛ ኃላፊነት ወስዶአል (ዮሐንስ 17:6, 11)። አብ ለክርስቶስ ሰጠን፤ ክርስቶስም መልሶ ለአብ ይሰጠናል።

ገና የሚጤስ የጥዋፍ ክር እንኳ ብሆን ኖሮ ይህ መልካም መጽናናት በሆነ ነበር።

መልስ፦ ተቃውሞህ ክርስቶስን ሳይሆን ራስህን መቈንጠጡ መልካም ነው፤ ለራስህ ባይሆንም ለሌሎች ያለውን የምሕረቱን ክብር ለእርሱ መስጠትህ መልካም ነው፤ ቢሆንም በልብህ ያለውን የመንፈሱን ሥራ አትበድል፤ ሰይጣን ክርስቶስን በእኛ ዘንድ እንደሚያማው፣ እንዲሁ እኛን በገዛ ራሳችን ዘንድ ያማናል። የሚጤስ የጥዋፍ ክር ያህል እንኳ ካልሆንህ፣ ታዲያ በክርስቶስ ያለህን ድርሻ ለምን አትክድም? የጸጋን ኪዳንስ ለምን አትተውም? ይህን ለማድረግ አትደፍርም፤ ራስህንስ ፈጽመህ ለሌሎች ደስታዎች ለምን አሳልፈህ አትሰጥም? መንፈስህ ይህን አይፈቅድልህም። እነዚህ ዕረፍት የለሽ መቃተቶችና ማማረሮች ከየት መጡ? ይህን የአሁኑን ሁኔታህን ክርስቶስ ለእንደነዚህ ካለው ከዚህ ሹመቱ ጋር አስተያይ፤ የሁሉን ቻዩንም መጽናናት አትናቅ፤ የገዛ ራስህንም ምሕረት እምቢ አትበል። ራስህን በክርስቶስ ክንዶች ውስጥ ጣል፤ ብትጠፋም በዚያ ጥፋ፤ ይህን ካላደረግህ ግን መጥፋትህ የተረጋገጠ ነው። ምሕረት የትም ቢገኝ በዚያ ይገኛል። ክርስቶስ ለአንተ ያለው ጥንቃቄ በዚህ ይታያል፤ በተወሰነ መጠን ስሜት ያለው ልብ ሰጥቶሃል፤ ከመንፈሳዊ ፍርዶች ሁሉ ታላቅ ለሆነው ለልብ ድንዳኔ፣ ለመዘናጋትና እግዚአብሔርን ላለመፍራት አሳልፎ ሊሰጥህ ይችል ነበር። ስለ ጠላቶቹ የሞተው፣ የነፍሳቸው ምኞት ወደ እርሱ የሆነውን ይጥላቸዋልን? በመልእክተኞቹ በኩል እንድንታረቅ የሚለምነን፣ እርቅን ከእጁ አጥብቀን በምንፈልግበት ጊዜ ይገፋናልን? አይደለም፤ ያለ ጥርጥር ቅዱስ ምኞቶችን በውስጣችን በማቀጣጠል ሲቀድመን በገዛ መንገዶቹ ሊገናኘን ዝግጁ ነው። አባካኙ ልጅ ወደ አባቱ ለመመለስ በተነሣ ጊዜ አባቱ አልጠበቀውም፤ ይልቁንም በመንገድ ተቀበለው፤ ለመፈለግ ልብን ሲያዘጋጅ ጆሮውን ያደምጣል (መዝሙር 10:17)። ከእኛ ለረጅም ጊዜ ራሱን ሊሰውር ልቡ አይፈቅድለትም። እግዚአብሔር ከራሱም ሆነ ከፍጥረት ምንም ብርሃን እስከማናይ ድረስ ወደ እንዲህ ያለ የጨለማ ሁኔታ ቢያመጣን፣ በነቢዩ በኢሳይያስ የሚናገረውን እናስታውስ፦ በጨለማ ያለና ብርሃን የማያይ (ኢሳይያስ 50:10)፣ የመጽናናት ብርሃን፣ የእግዚአብሔር ፊት ብርሃን የማያይ ቢሆን እንኳ በእግዚአብሔር ስም ይታመን። ፈጽሞ ተስፋ ለመቍረጥ ትክክለኛ ምክንያት የሚኖርበት ሁኔታ ውስጥ ከቶ ልንገባ አንችልም፤ ስለዚህ መርከበኞች እንደሚያደርጉት እናድርግ፤ በጨለማ መልሕቅ እንጣል። ክርስቶስ በዚህ ሁኔታ እንዴት እንደሚራራልን ያውቃል፤ እርሱ በመሰበሩ ጊዜ ከአባቱ ያገኘውን መጽናናት ተመልከት (ኢሳይያስ 53:5)፤ እኛም በመቀጥቀጣችን ከእርሱ ዘንድ እንዲሁ ያለውን መጽናናት እናገኛለን።

የተቀጠቀጠ ልብ ትንፋሾች ለክርስቶስ ያለንን ፍቅር እንደሚናገሩ፣ እንዲሁ እርሱ ለእኛ ያለውን ጥንቃቄ የሚናገር አንዳች ወሬ በውስጣቸው ይዘዋል። እርሱ አስቀድሞ ጸጋ የተሞላ እይታውን በእኛ ላይ ካልጣለ በቀር የነፍሳችን ዓይኖች ወደ እርሱ ሊሆኑ አይችሉም፤ ለእርሱ ያለን እጅግ ትንሹ ፍቅር እንኳ አስቀድሞ በእኛ ላይ ያበራው የፍቅሩ ነጸብራቅ ብቻ ነው። ክርስቶስ እንድናደርግ የሚያዝዘንን ሁሉ በምሳሌው እንዳደረገው፣ እንዲሁ በመከራችን ሊረዳንና ሊራራልን ይበልጥ ይማር ዘንድ እንድንቀበል የሚጠራንን ሁሉ በገዛ አካሉ ተቀበለ። በአትክልቱ ስፍራና በመስቀል ላይ በተተወበት ጊዜ፣ ለጊዜው ስለ እኛ የጌታን ቍጣ ይሸከም ዘንድ፣ ደግሞም በታላቁ ጭንቀታችን እንዴት ሊያጽናናን እንደሚገባ ይበልጥ ያውቅ ዘንድ፣ በአባቱ ፊት ያለውን ያንን የማይነገር መጽናናት ማጣትን ፈቀደ። ኃጢአት ምን እንደ ሆነና የልጁ ፍቅር ምን እንደ ነበረ ጥቂት እንዲሰማን፣ ልጁ እጅግ ጠልቆ ከጠጣው ከዚያ ጽዋ እንድንቀምስ እግዚአብሔር ተገቢ ሆኖ አገኘው፤ መጽናናታችን ግን ክርስቶስ የጽዋውን አተላ ስለ እኛ መጠጣቱ ነው፤ ሊሰማን በሚችለው በዚያ የቍጣው ጥቂት ቅምሻ ሥር መንፈሳችን ፈጽሞ እንዳይዝል ይረዳናል። ሰው ብቻ ሳይሆን እርግማን፣ ስለ እኛም የሕማም ሰው ሆነ፤ እኛ እንዳንሰበር እርሱ ተሰበረ፤ እኛ ተስፋ በመቍረጥ እንዳንታወክ እርሱ ታወከ፤ እኛ የተረገምን እንዳንሆን እርሱ እርግማን ሆነ። በሁሉ ነገር በቂ በሆነ አጽናኝ ውስጥ ሊመኝ የሚችል ማንኛውም ነገር ሁሉ በክርስቶስ ይገኛል። 1. ሥልጣን፤ ሥልጣን ሁሉ ከአብ ተሰጥቶታል። 2. በራሱ ያለ ብርታት፤ ስሙ ኃያል አምላክ ተብሏልና (ኢሳይያስ 9:6)። 3. ጥበብ፤ ይህም መቼና እንዴት እንደሚረዳ ከገዛ ልምዱ የተገኘ ነው። 4. ፈቃደኛነት፤ ከሥጋችን ሥጋ ከአጥንታችንም አጥንት ነውና።