ስለ ድካሞች፤ ድካሞች ለተስፋ መቍረጥ ምክንያት አይደሉም፤ በማን ውስጥ እንደሚገኙና የጠፋውን ሰላም መልሶ እንዴት ማግኘት እንደሚቻል

ከሌሎች የተስፋ መቍረጥ ምክንያቶች መካከልም አንዳንዶች ከሁሉ በሚሻሉት ተግባራት ላይ እንኳ በሕሊና ጥርጣሬዎች እጅግ ይጨነቃሉ፤ ይህም በከፊል በሰይጣን ክፋት ከታገዘ የሰውነት ሕመም የተነሣ ነው፤ እርሱ ወደ መንግሥተ ሰማያት በሚሄዱበት መንገድ ላይ በዓይናቸው ትቢያ ይበትናልና፤ በከፊል ደግሞ እንደ ጨለማ ፍርሃትን ከሚወልድ ከቀረ አለማወቅ የተነሣ ነው፤ ይህም ስለ ሌሎች ነገሮች እንዳለ አለማወቅ ሁሉ በተለይ በክርስቶስ ስላለው ስለዚህ መሐሪ ባሕርይ ያለ አለማወቅ ነው፤ ይህን በእርግጥ ማመን ግን የሐሰት ፍርሃቶችን በቀላሉ ያባርር ነበር። እነርሱ ክርስቶስን በእነርሱ ላይ የሚያገኘውን ማንኛውንም ምክንያት ለመያዝ አድፍጦ እንደ ተቀመጠ አድርገው ያስቡታል፤ በዚህም ራሳቸውን ብቻ ሳይሆን ቸርነቱንም እንዴት እንደሚበድሉ ሊያዩ ይገባቸዋል። ይህ በሕሊና ጥርጣሬ መጨነቅ፣ አንዳንድ አረሞች የመልካም አፈር ምልክት እንደ ሆኑ፣ ብዙውን ጊዜ እግዚአብሔርን የምትፈራ ነፍስ ምልክት ነው፤ ስለዚህ ይበልጥ ሊራራላቸው ይገባል፤ ከባድ መከራ ነውና፤ በብዙዎቹም ዘንድ መነሻው ከሕሊና መታወክ ይልቅ ከአሳብ ሕመም ነው። ክርስቶስ የመጣበት ዓላማ ከእንደዚህ ያሉ መሠረት የለሽ ፍርሃቶች ሁሉ ነጻ ሊያወጣን ነበር።

አሁንም በአንዳንዶች ዘንድ በጸጋ ኪዳን ሥር ስላለንበት ስለዚያ አጽናኝ ሁኔታ እንዲህ ያለ አለማወቅ አለ፤ ከዚህም የተነሣ እጅግ ተስፋ ይቈርጣሉ። ስለዚህ ይህን ልናውቅ ይገባናል፦ 1. ድካሞች ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ኪዳን አያፈርሱም፤ በባልና በሚስት መካከል እንኳ ኪዳንን አያፈርሱም፤ ታዲያ ለሌሎች ባሎች ሁሉ ራሱን የፍቅር ምሳሌ ካደረገው ከክርስቶስ ይልቅ እኛ ራሳችንን ርኅሩኆች እናድርግን?

2. ድካሞች ከምሕረት አያግዱንም፤ ይልቁንም እግዚአብሔርን ይበልጥ ወደ እኛ ያዘነብሉታል። ምሕረት የቤተ ክርስቲያን የጋብቻ ድርሻ ክፍል ነው፤ ክርስቶስ በምሕረት ያጫታል (መዝሙር 78:39)። ባል ሚስቱን ደካማ ፍጥረት ስለ ሆነች ሊታገሣት ይገባዋል (ሆሴዕ 2:19)፤ ታዲያ እርሱ ከገዛ ሕጉ ራሱን ነጻ የሚያደርግ፣ ደካማዪቱን ሙሽራውንም የማይታገሣት ይመስለናልን?

3. ክርስቶስ ለድካሞቻችን መሐሪ ባይሆን ኖሮ የሚያገለግለው ሕዝብ ባልኖረውም ነበር።

እንግዲህ እጅግ ደካሞች ነን እንበል፤ ቢሆንም ከእግዚአብሔር እውነት ክፉ ተቃዋሚዎችና አፍራሾች መካከል እስካልተገኘን ድረስ ለተስፋ መቍረጥ አሳቦች ቦታ አንስጥ፤ መሐሪ አዳኝ አለንና። ነገር ግን ያለ መሠረት ራሳችንን እንዳናታልል፣ ድካሞች ተብለው የሚቈጠሩት እነዚህ መሆናቸውን ልናውቅ ይገባናል፦ 1. ከሁሉ በሚሻሉት ተግባሮቻችን ላይ የሚጣበቁ ጕድለቶች፤ ወይም 2. ገና ሕፃናት ሳለን በክርስቶስ ዕድሜ ከማጣታችን የሚመነጩ ተግባራት፤ ወይም 3. መንገዶች ጥቂት በነበሩበት ስፍራ ከብርታት ማጣት የሚመጡ፤ ወይም 4. ፍርዳችን በድንገተኛ ፈተና ደመና በተጋረደ ጊዜ ከአጠቃላዩ ዝንባሌያችንና ዓላማችን በተቃራኒ ሳናስብ በድንገት የሚወጡ ናቸው። ከዚያ በኋላ 1. ድካማችን ይሰማናል፤ 2. ስለ እርሱ እናዝናለን፤ 3. ከኀዘንም የተነሣ እናማርራለን፤ 4. በማማረርም ለመታረም እንጣጣራለን፤ እንደክማለንም፤ በመድከማችንም በርኵሰታችን ላይ የተወሰነ ስፍራ እናገኛለን።

ድካሞች በዚህ መንገድ ሲታሰቡ፣ ምንም እንኳ ራሳችንን የምናዋርድበት ምክንያትና የዕለት ዕለት ኃጢአትን የመግደል ሥራችን ዒላማ ቢሆኑም፣ በእግዚአብሔር ፊት ካለ ድፍረት ጋር አብረው ሊኖሩ ይችላሉ፤ መልካም ሥራም በእነርሱ አይጠፋም፤ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነቱን ሁሉ እስኪያጣ ድረስም አይበከልም። ነገር ግን ስለ ድካም መሟገት ከድካም የሚበልጥ ነገር ነው፤ በድካሞች ውስጥ ለራስ መፍቀድ ከድካም የሚበልጥ ነው። ክፉን ትክክል ማሰኘት ከንፈሮችን ያትማል፤ ስለዚህ ራሳችንን በማሳፈርና እምነታችንን በማደስ ሰላም እስኪደረግ ድረስ ነፍስ እግዚአብሔርን በዚያ የልጅነት ነጻነት አባት ብላ ልትጠራው ወይም ከእርሱ ጋር ጣፋጭ ኅብረትን ልታጣጥም አትችልም። ስለ ኃጢአት ከቶ የተቀጠቀጡ ሰዎች ቢወድቁ ቶሎ ይነሣሉ። ጴጥሮስ በክርስቶስ ጸጋ የተሞላ እይታ ተመለሰ፤ ዳዊትም በአቢግያ ቃል። ሌባን ወይም ተንከራታችን ከመንገድ እንደ ወጣ ብትነግረው ከቁም ነገር አይቈጥረውም፤ ዓላማው ለራሱ እንደሚመቸው እንጂ በአንድ በተወሰነ መንገድ መሄድ አይደለምና። ይህንም ይበልጥ ለማብራራት እንዲህ ልናስተውል ይገባናል፦ 1. የድካም ኃጢአቶች ባሉበት በማንኛውም ሰው ውስጥ የጸጋ ሕይወት ተጀምሮ ሊሆን ግድ ነው። ሕይወት በሌለበት ድካም ሊኖር አይችልም። 2. ከሁሉ ወደሚሻሉት ነገሮች ቅን የሆነና አጠቃላይ ዝንባሌ ሊኖር ይገባል፤ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ለጊዜው በአንዳንድ ጕዳዮች ቢሳብ ወይም ቢገፋ እንኳ፣ የክርስቶስ መንፈስ በእርሱ ላይ ባለው ድርሻ ምክንያትና በዋናው ነገር ዓላማው ትክክል ስለ ሆነ፣ ወይ በራሱ ይመለሳል፣ ወይ ለሌሎች ምክር ይገዛል። 3. ከሁሉ የሚሻሉትን መንገዶች የሚቀበል ትክክለኛ ፍርድ ሊኖር ይገባል፤ አለዚያ ልብ የበሰበሰ ነው፤ በአካሄድም ሁሉ ርኵሰትን ያሰርጻል፤ ስለዚህ ተግባሮቻቸው ሁሉ ከምንጩ ይመረዛሉ፤ ልቅነትን ትክክል ያሰኛሉ፤ የእግዚአብሔርን መንገዶች ግን ከልክ ያለፈ ጥብቅነት ናቸው ብለው ይኰንናሉ፤ የሚሠሩባቸውም መርሆች መልካም አይደሉም። 4. በምንም ዓይነት ሁኔታ ጌታቸውንና ባላቸውን የማይለውጡበት፣ በገዛ ምኞታቸው ወይም በሌሎች ምኞት ፈጽመው ይገዙ ዘንድ ራሳቸውን አሳልፈው የማይሰጡበት የትዳር ፍቅር ለክርስቶስ ሊኖር ይገባል።

የክርስቲያን አካሄድ በብዙ ነገር ክርስቶስን እጅግ የሚያስቀይምና አንዳች መራራቅን የሚያስከትል ሊሆን ይችላል፤ ቢሆንም እርሱ ክርስቶስን የእኔ ብሎ ይቀበላል፤ ክርስቶስም እርሱን፤ ከክርስቶስ ጋር መለያየት እንዳለበት የሚያውቀውን ማንኛውንም መንገድ ለመከተል አይቈርጥም።

ልብ በእነዚህ ነገሮች እንዲህ የተዘጋጀ ሲሆን፣ ይህን ልናውቅ ይገባናል፦ ክርስቶስ ብዙ ድካሞችን ማለፉን ክብሩ አድርጎ ይቈጥራል፤ እንዲያውም በድካሞች ውስጥ ኃይሉን ይፈጽማል። እንደ መርሳት፣ የመንፈስ መክበድ፣ ድንገተኛ ቍጣ፣ ፍርሃቶች፣ ወዘተ. ያሉ ሊሸነፉ የማይችሉ የሚመስሉ አንዳንድ ድካሞች አሉ፤ እነዚህ ተፈጥሮአዊ ቢሆኑም ብዙውን ጊዜ በኃጢአት የተበከሉ ናቸው፤ የክርስቶስ ሕይወት በእኛ ውስጥ ካለ፣ በእነዚህ እንሰለቻለን፤ የታመመ ሰው ንዳዱን አራግፎ ለመጣል እንደሚመኝ እኛም ልናራግፋቸው እንመኛለን፤ አለዚያ ግን ከድካም ይልቅ ሆን ተብሎ እንደሚደረግ እልኸኝነት ሊቈጠር ይገባዋል፤ ፈቃድ በበዛ መጠን ኃጢአትም ይበዛል። እግዚአብሔርም ሕሊናን በሚያነቃበትና ኃጢአቶቻችንን በፊታችን በሚያኖራቸው ጊዜ (መዝሙር 50:21) ትናንሽ ኃጢአቶች ታላላቅ ሸክሞች ሆነው ይገኛሉ፤ ሸምበቆን መቀጥቀጥ ብቻ ሳይሆን ዝግባንም ያናውጣሉ። ቢሆንም የእግዚአብሔር ልጆች በሙሉ ፈቃድ ከቶ ኃጢአት አይሠሩም፤ የኃጢአትን ገዢነት የሚሰብር፣ ሁልጊዜም በኃጢአት ሕግ ላይ አንዳች ስውር ሥራ የሚሠራ ተቃራኒ የአእምሮ ሕግ አለና። ይሁን እንጂ በኃጢአተኛ ተግባር ውስጥ ከዚያ በኋላ መጽናናታችንን በሚያስገርም ሁኔታ የሚያባክን፣ በታወከ ሕሊና መሠቃያ ላይም ለረጅም ጊዜ የሚያቈየን ያህል ፈቃድ ሊኖር ይችላል፤ እግዚአብሔርም በአባትነት አሠራሩ የፍቅሩን ስሜት ይይዝብናል። በኃጢአት ሥራ ለፈቃዳችን ምን ያህል ቦታ እንደምንሰጥ፣ በዚያው መጠን ራሳችንን ከመጽናናት እናርቃለን። ሕሊናን የሚቃወም ኃጢአት በሻማ ላይ ተጣብቆ ሰሙን እንደሚያቀልጥ ሌባ ፍንጣሪ ነው፤ ደስታችንን ያባክናል፤ በዚህም ብርታታችንን ያደክማል። ስለዚህ በመቀደስ ላይ ሆን ተብለው የሚፈጸሙ ጥሰቶች የመጽደቃችንን ስሜት እጅግ እንደሚያደናቅፉ ልናውቅ ይገባናል።

እንደነዚህ ያሉት ሰላማቸውን መልሰው ለማግኘት ምን መንገድ ይከተሉ?

እንደነዚህ ያሉት በራሳቸው ላይ ጥብቅ ፍርድ ሊፈርዱ ይገባቸዋል፤ ቢሆንም በመጀመሪያ በተለወጡበት ጊዜ እንዳደረጉት ራሳቸውን በክርስቶስ ባለው በእግዚአብሔር ምሕረት ላይ ይጣሉ። አሁንም በራሳቸው ውስጥ ይበልጥ ጕድለት ባዩ መጠን ክርስቶስን ይበልጥ አጥብቀው ሊይዙት ያስፈልጋቸዋል፤ የሚጤሰውንም የጥዋፍ ክር የማያጠፋውን፣ እዚህ የተገለጠውን የክርስቶስን የዋህነት ያስታውሱ። ብዙ ጊዜ ከጥልቅ ራስን ማዋረድ በኋላ ክርስቶስ የዚህን እርቅ እውነተኛነት ለመመስከር ከቀድሞው ይበልጥ ሰላምን ሲናገር እናያለን፤ ይህም እንደነዚህ ያሉትን ይበልጥ ዝቅ አድርጎ ለመጣል የሰይጣንን ሙከራዎች ስለሚያውቅ ነው፤ ደግሞም እንደነዚህ ያሉት በራሳቸው እጅግ የተዋረዱ ስለ ሆኑ፣ ስለ ውለታ ቢስነታቸውም ክርስቶስን ፊት ለፊት ለማየት ስለሚያፍሩ ነው። እግዚአብሔር ዳዊትን ይቅር ማለት ብቻ ሳይሆን፣ ከብዙ መቀጥቀጥ በኋላ በመንግሥቱ ላይ እንዲተካው ጠቢቡን ሰሎሞንን እንደ ሰጠው እናያለን። በመኃልየ መኃልይ 6:44 ቤተ ክርስቲያን ክርስቶስን በማቃለሏ ከተዋረደች በኋላ ክርስቶስ እንደ ገና በጣፋጭነት እንደሚቀበላትና ውበቷን ማመስገን እንደሚጀምር እናያለን። ክርስቶስ ለዚህ ታላቅ የመካከለኛነት ሥራ የተቀባው ለትናንሽ ኃጢአቶች ብቻ ሳይሆን፣ እርሱን የምንይዝበት የእውነተኛ እምነት ፍንጣሪ ብቻ ቢኖረን ለታላላቆቹም እንደ ሆነ ለመጽናናታችን ልናውቅ ይገባናል። ስለዚህ የተቀጠቀጠ ሸምበቆ ቢኖር፣ ክርስቶስ ራሱ ከዚህ ቃል ውጭ ካላደረገው እርሱም ራሱን ውጭ አያድርግ፤ «እናንተ ደካሞች ሸክማችሁ የከበደ ሁሉ፥ ወደ እኔ ኑ…» (ማቴዎስ 11:28)። እንዲህ ያለውን ጸጋ የተሞላ ባሕርይ ለምን አንጠቀምበትም? ድሆች የሆንነው በክርስቶስ ያለንን ባለ ጠግነት ስለማናውቅ ብቻ ነው። በፈተና ጊዜ ከዲያብሎስ ይልቅ ክርስቶስን እመን፤ እውነትን ከእውነት ራሱ እመን፤ ውሸታምን፣ ጠላትንና ነፍሰ ገዳይን አትስማ።