ድካም ቢኖርብንም መንፈሳዊ ተግባራትን ለመፈጸም መነሣት

እነሆ ለተግባር የሚያበረታታ ትምህርት፦ ክርስቶስ የሚጤሰውን የጥዋፍ ክር አያጠፋም፤ ይልቁንም እፍ ብሎ ያቀጣጥለዋል። አንዳንዶች ልባቸው ሲያምፅ ሲሰማቸውና ተግባራቸው በችግር ሲፈጸም መልካም ተግባራትን ለመፈጸም ያመነታሉ። ከመልካም ተግባራት ጋር ተጣብቀው ስለሚገኙት ድካሞች ብለን መልካሞቹን ተግባራት መሸሽ የለብንም፤ ክርስቶስ ሊያስወግደው ካሰበው በእነርሱ ውስጥ ካለው ክፉ ይልቅ ሊንከባከበው ያሰበውን በእነርሱ ውስጥ ያለውን መልካም ይበልጥ ይመለከታል። የታመመ ሰው በመብላቱ በሽታውን በመጠኑ ቢያባብስም፣ ተፈጥሮ በበሽታው ላይ ብርታት እንድታገኝ ይበላል፤ እንዲሁም በምናደርገው ነገር ላይ ኃጢአት ቢጣበቅበትም፣ እንዲህ ካለ መልካም ጌታ ጋር ጉዳይ ስላለን እናድርገው፤ ብዙ ትግል ባጋጠመን መጠን ይበልጥ ተቀባይነት ይኖረናል፤ ክርስቶስ ከእኛ የሚገኙትን መልካም ፍሬዎች መቅመስ ይወዳል፤ ምንም እንኳ ሁልጊዜ የአሮጌውን ግንድ ጣዕም ቢይዙም።

አንድ ክርስቲያን መጸለይ እንደማይችል ያማርራል፦ «ወይኔ! በብዙ የሚበታትኑ አሳቦች እታወካለሁ፤ እንደ አሁኑም ከቶ ታውኬ አላውቅም።» ነገር ግን ለመጸለይ ምኞትን በልብህ አኑሮአልን? በአንተ ውስጥ ያለውን የራሱን መንፈስ ምኞት ይሰማል። «እንዴት እንድንጸልይ እንደሚገባን አናውቅምና» (እንዲሁም ማናቸውንም ሌላ ነገር እንደሚገባ አናደርግም)፤ ነገር ግን «መንፈስ ድካማችንን ያግዛል»፤ «በማይነገር መቃተት» ይማልድልናል (ሮሜ 8:26)፤ ይህም ከእግዚአብሔር የተሰወረ አይደለም። «መቃተቴ ከአንተ አልተሰወረም» (መዝሙር 38:9)። እግዚአብሔር ከተዘበራረቀ ጸሎት ውስጥ ትርጉም ለቅሞ ማውጣት ይችላል። እነዚህ ምኞቶች በጆሮው ውስጥ ከኃጢአትህ ይልቅ ጮክ ብለው ይጮኻሉ። አንዳንድ ጊዜ አንድ ክርስቲያን አሳቡ እጅግ ስለሚዘበራረቅ ምንም ሊናገር አይችልም፤ የሚያስፈልገውን ሊገልጥ እንደማይችል ሕፃን «አባት ሆይ!» ብሎ ከማልቀስ በቀር፤ ሙሴም በቀይ ባሕር ዳር እንዲሁ ነበረ።

እነዚህ የመንፈስ መነሣሣቶች ከልጅነት መንፈስና የተሻሉ ለመሆን ከሚደረግ ትግል ሲመነጩ የእግዚአብሔርን አንጀት ይነካሉ፤ ለእኛም ወደ ርኅራኄ ያቀልጡታል።

ወይ፣ ይህን ያህል ቅዱስ የሆነ አምላክ እንዲህ ያለውን ጸሎት ሊቀበል ይችላልን? ይላል የሚጠራጠረው ልብ።

አዎን፣ የራሱ የሆነውን ይቀበላል፤ የእኛ የሆነውንም ይቅር ይላል። ዮናስ በኃጢአት በደል ተጭኖ በዓሣው ሆድ ውስጥ ጸለየ (ዮናስ 2:1)፤ እግዚአብሔርም ሰማው፤ ስለዚህ ድካሞች ተስፋ አያስቆርጡን። ቅዱስ ያዕቆብ ይህን ተቃውሞ ያስወግዳል።

አንዳንዶች፦ «እንደ ኤልያስ ቅዱስ ብሆን ኖሮ ጸሎቴ ተቀባይነት ባገኘ ነበር» ብለው ይቃወሙ ይሆናል፤ እርሱ ግን «ኤልያስ እንደ እኛ የሆነ ሰው ነበረ» ይላል (ያዕቆብ 5:17)፤ እንደ እኛ ስሜቶች ነበሩት፤ እግዚአብሔር የሰማው ያለ ነውር ስለ ነበረ ይመስለናልን? በፍጹም አይደለም። ነገር ግን ወደ ተስፋ ቃሎቹ እንመልከት፦ «በመከራ ቀን ጥራኝ፥ እሰማሃለሁም» (መዝሙር 50:15)፤ «ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል» (ማቴዎስ 7:7)፤ እንዲህ ያሉትም ሁሉ፤ እግዚአብሔር ጸሎታችን ደካማ ቢሆንም ይቀበለዋል፤ 1. የራሱ ልጆች ስለ ሆንን፣ ጸሎቶቹም ከራሱ መንፈስ ስለሚመጡ፤ 2. እንደ ራሱ ፈቃድ ስለ ሆኑ፤ 3. በክርስቶስ ምልጃ ስለሚቀርቡ፤ እርሱም ይቀበላቸዋል፤ ከራሱ መዓዛ ጋርም ይቀላቅላቸዋል (ራእይ 8:3)። ከአንድም ቅዱስ ትንፋሽ፣ ከምናፈስሰውም አንድም እንባ የሚጠፋ የለም። ጸጋ ሁሉ በመለማመድ እንደሚያድግ የጸሎት ጸጋም እንዲሁ ነው፤ በመጸለይ መጸለይን እንማራለን። እንዲሁም ይህን ያህል ቸር አዳኝ ስላለን በሌሎች ቅዱሳት ተግባራት ሁሉ ከተስፋ መቍረጥ መንፈስ መጠንቀቅ አለብን። በተቀበልነው የጸጋ መጠን የምንችለውን ያህል እንጸልይ፣ የምንችለውን ያህል እንስማ፣ የምንችለውን ያህል እንትጋ፣ የምንችለውን ያህል እናድርግ፤ እግዚአብሔር በክርስቶስ የራሱ በሆነው ላይ የጸጋ ዓይኑን ይጥላል። ቅዱስ ጳውሎስ የሚወደውን በጎ ነገር ማድረግ ስላልቻለ ምንም ሳያደርግ ይቀር ነበርን? (ፊልጵስዩስ 3:14)። አይደለም፤ ወደ ምልክቱ ፈጠነ። ክርስቶስ እንዲህ ቸር ሆኖ ሳለ በራሳችን ላይ ጨካኞች አንሁን።

መፈለግንም ማድረግንም የሚሰጠው የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ እንዲህ እንዲሆን ስለ ሆነ፣ ለሰጠን ለማንኛውም ችሎታ እግዚአብሔርን የምናመሰግንበት፣ በተቀበልነውም የጸጋ መጠን ጸጥ ብለን የምናርፍበት አንድ ዓይነት የመንፈስ የዋህነት አለ፤ ይሁን እንጂ ከተጨማሪ ጥረት እስክናርፍ ድረስ አይደለም። ነገር ግን በታማኝ ጥረት ሆነን ልንሆን ከምንፈልገው ስናንስ፣ ሌሎችም ከሆኑት ስናንስ፣ ያን ጊዜ ለመጽናናታችን ይህን እንወቅ፦ ክርስቶስ የሚጤሰውን የጥዋፍ ክር አያጠፋም፤ ቀደም ብሎ እንደ ተነገረውም ቅንነትና እውነተኛነት ከማደግ ጥረት ጋር ፍጽምናችን ነው። እግዚአብሔር በ1ኛ ነገሥት 14:13 የሚለው የሚያጽናና ነው፦ «መልካም ነገር ስለ ተገኘበት እርሱ ብቻ በሰላም ወደ መቃብሩ ይወርዳል»፤ ጥቂት መልካም ነገር ብቻ ቢሆንም እንኳ። «ጌታ ሆይ፥ አምናለሁ» (ማርቆስ 9:24)፤ በደካማ እምነት፣ ቢሆንም በእምነት፤ በደከመ ፍቅር እወድድሃለሁ፣ ቢሆንም በፍቅር፤ በደካማ ሁኔታ እጥራለሁ፣ ቢሆንም እጥራለሁ፤ ጥቂት እሳት ቢጤስም እሳት ነው። ከጠላትነት አውጥተህ የአንተ እንድሆን ወደ ኪዳንህ ከወሰድኸኝ በኋላ፣ ለእነዚህ ድካሞች ብለህ ትጥለኛለህን? እነርሱ አንተን እንደሚያስከፉህ የገዛ ልቤም ሐዘን ናቸውና።