መጽናናትን የሚያሰናክሉ የሕሊና ጥርጣሬዎች ሲወገዱ

ከእነዚህ መመሪያዎችና ምልክቶች ማሰላሰል እጅግ ደካማ ለሆኑት ነፍሳት እንኳ ብዙ መጽናናት ሊገኝ ይችላል፤ ይህም ይበልጥ ተትረፍርፎ እንዲገኝ፣ ወደ ልብ ዘልቀው በመግባት ብዙ ጊዜ ተጭነው የሚያስቀሯቸውን አንዳንድ የተለመዱ ተቃውሞዎችንና በራሳቸው ላይ የሚያስቧቸውን ስውር አሳቦች እንዲሻገሩ ለመርዳት ጥቂት ነገር ልጨምር።

አንዳንዶች ሙሉ ማረጋገጫ ስለሌላቸው ፈጽሞ እምነት የሌላቸው ይመስላቸዋል፤ ነገር ግን ሊገኝ የሚችለው እጅግ ያማረው እሳት እንኳ አንዳች ጢስ አለው። ከሁሉ የተሻሉት ተግባራት እንኳ የጢስ ሽታ አላቸው። ነጭ ሽንኩርት የተወቀጠበት ሙቀጫ ሽታው ሁልጊዜ አይለቀውም፤ እንዲሁም ተግባራችን ሁሉ የአሮጌውን ሰው ጣዕም በመጠኑ ይይዛል።

በሰውነት ድካም ጊዜ አንዳንዶች አፈጻጸማቸው ደካማ ስለ ሆነ፣ የነፍሳቸው ተግባራት መሣሪያዎች የሆኑት የሰውነት ኃይሎቻቸውም ስለ ተዳከሙ፣ ጸጋ እየሞተ ያለ ይመስላቸዋል፤ እግዚአብሔር በውጭ ለመግለጥ አቅም የሌላቸውን ሰዎች የተሰወረ ትንፋሽ እንደሚመለከት አያስተውሉም፤ ለድሆች የሚያስቡትን ብፁዓን ብሎ የሚጠራቸው እርሱ ራሱ ለእንደነዚህ ያሉት የምሕረት አሳቢነት ያሳያቸዋል።

ደግሞም አንዳንዶች በምናባቸው በሚቀረጹ አስፈሪ ምስሎችና ስለ እግዚአብሔር፣ ስለ ክርስቶስ፣ ስለ ቃሉና ስለ ሌሎችም በሚመጡ ርኩሳንና የማይገቡ አሳቦች ይታመሳሉ፤ እነዚህም እንደ ተቅበዝባዥ ዝንቦች ሰላማቸውን ይረብሻሉ፤ ያስጨንቃሉም፤ እነዚህ በሰይጣን እንደ ሰደድ እሳት የሚወረወሩ ናቸው፤ ይህም፦ 1. በእንግዳነታቸው፣ 2. በብርታታቸውና በኃይለኛነታቸው፣ 3. ለረከሰው ተፈጥሮ እንኳ በሚያስደነግጥ አስከፊነታቸው ሊታወቅ ይችላል። ብንያም በስልቻው ውስጥ በተከተተው በዮሴፍ ጽዋ በደለኛ እንዳልነበረ ሁሉ፣ እግዚአብሔርን የምትፈራ ነፍስም በእነዚህ አሳቦች በደለኛ አይደለችም። እግዚአብሔርን የሚፈሩ ጸሐፊዎች ከሚመክሯቸው ሌሎች መፍትሔዎች መካከል፣ እነርሱን መጸየፍና ከእነርሱ ወደ ሌሎች ነገሮች ዘወር ማለትና የመሳሰሉት ሲኖሩ፣ ይህም አንዱ ይሁን፦ ስለ እነርሱ ለክርስቶስ አቤቱታ ማቅረብ፣ ወደ ጥበቃው ክንፍ ሥር መሸሸግ፣ በእርሱና በእኛ ጠላት ላይ እንዲቆምልንም መለመን። «ኃጢአትና ስድብ ሁሉ ለሰዎች ይሰረይላቸዋል» ከተባለ፣ ዲያብሎስን አባታቸው ያደረጉት እነዚህ የስድብ አሳቦች አይሰረዩምን? ክርስቶስ ራሱ በዚህ ዓይነት ፈተና የተጨነቀው በእንደዚህ ያለ ሁኔታ ያሉትን ምስኪን ነፍሳት ሁሉ ሊረዳ ነውና።

ነገር ግን በዚህ ረገድ በክርስቶስና በእኛ መካከል ልዩነት አለ፤ ሰይጣን በክርስቶስ ዘንድ የራሱ የሆነ ምንም ነገር አልነበረውምና፤ ማባበያዎቹ በቅዱስ ባሕርዩ ላይ ምንም ዓይነት አሻራ አልተዉም፤ ይልቁንም በባሕር ላይ እንደሚወድቁ ፍንጣሪዎች ወዲያውኑ ጠፉ። ሰይጣን ክርስቶስን የፈተነባቸው ፈተናዎች ከሰይጣን በኩል ማባበያዎች ብቻ ነበሩ፤ ከክርስቶስ በኩል ደግሞ የእነርሱን ርኩሰት መገንዘብ ብቻ ነበሩ፤ በሌላ የቀረበን ክፉ ነገር መገንዘብ ክፉ አይደለም፤ ለክርስቶስ ሐዘን ነበር፤ ለሰይጣን ግን ኃጢአት ነበር፤ ሆኖም በግጭቶቻችን እንዲራራልን፣ እርሱም እንዳደረገው መንፈሳዊ የጦር ዕቃችንን እንድንጠቀም እንዲያሠለጥነን ራሱን ለፈተና አሳልፎ ሰጠ። ክርስቶስ በኃይል ሊያሸንፈው ይችል ነበር፤ እርሱ ግን በክርክር አሸነፈው፤ ሰይጣን ወደ እኛ ሲመጣ ግን በውስጣችን የራሱ የሆነ ነገር ያገኛል፤ ይህም ከእርሱ ጋር የሚስማማና በስውር የሚገናኝ ነው፤ በሰይጣን ራሱ ውስጥ ያለው በእግዚአብሔርና በበጎነት ላይ ያለው ያው ጠላትነት በተወሰነ መጠን በባሕርያችን ውስጥ አለ፤ ስለዚህም ፈተናዎቹ አብዛኛውን ጊዜ በእኛ ላይ አንዳች እድፍ ያጣብቃሉ። የሚያባብል ዲያብሎስ ባይኖር እንኳ ኃጢአተኛ አሳቦች ከውስጣችን ይነሣሉ፤ ከውጭ ምንም ባይወረወርብን፣ በውስጣችን የእነርሱ ማምረቻ አለን፤ ነፍስ በእነዚህ አሳቦች ላይ ቆይታ ከእነርሱና በእነርሱ አንዳች ኃጢአተኛ ደስታ እስክትመጥ ድረስ ብትዘገይ፣ በነፍስ ላይ የከበደ በደል ይተዋሉ፤ ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ጣፋጭ ኅብረት ያደናቅፋሉ፤ ሰላማችንን ያቋርጣሉ፤ በነፍስም ውስጥ ተቃራኒ ጣዕም ያኖራሉ፤ ለከፉ ኃጢአቶችም ያዘጋጇታል። አሳፋሪ የኃጢአት ፍንዳታዎች ሁሉ መጀመሪያ ላይ አሳቦች ብቻ ናቸው። ክፉ አሳቦች በመስኮት ሾልከው ገብተው ለትልልቆቹ በር እንደሚከፍቱ ትናንሽ ሌቦች ናቸው፤ አሳቦች የተግባራት ዘሮች ናቸው። እነዚህ፣ በተለይም ሰይጣን ሲገፋቸው፣ የብዙ መልካም ክርስቲያኖችን ሕይወት ሰማዕትነት ሊያስመስሉት ይቀርባሉ። በዚህ ጉዳይ አንዳንዶች የሚሰጡት መጽናናት ጤናማ አይደለም፤ ይኸውም «ክፉ አሳቦች ከተፈጥሮ ይነሣሉ፤ ተፈጥሮአዊ የሆነ ደግሞ ይቅር የሚባል ነው» የሚል ነው፤ እኛ ግን ይህን ማወቅ አለብን፦ ተፈጥሮ በመጀመሪያ ከእግዚአብሔር እጅ እንደ ወጣች እንዲህ ያሉ ፍንዳታዎች አልነበሩባትም፤ ነፍስ እግዚአብሔር እፍ እንዳላት እንደዚህ ያለ መጥፎ ሽታ ያለው እስትንፋስ አልነበራትም፤ ነገር ግን በኃጢአት ራሷን አሳልፋ ከሰጠች ወዲህ ኃጢአተኛ ምናብን መፍጠርና የእንደዚህ ያሉ ፍንጣሪዎች እቶን መሆን በተወሰነ መልኩ ተፈጥሮአዊ ሆኖባታል፤ ይህም የተፈጥሮ ርኵሰትን ኃጢአተኛነት ያከብደዋል፤ በባሕርያችን ውስጥ እጅግ ጠልቆ የተተከለና በሰፊው የተሰራጨ ነውና።

የኃጢአትን ስፋትና ጥልቀት ሁሉ ማወቅ ትሕትናን ያበረታታል፤ ብቻ ባሕርያችን አሁን ባልታደሰበት መጠን በክፉ አሳቦች እጅግ በሚያሳዝን ሁኔታ ፍሬያማ መሆኑ ይህን መጽናናት ይሰጠናል፦ ይህ የእኛ ብቻ ሁኔታ አይደለም፤ ሁኔታችንም በዚህ ረገድ ከሌሎች የተለየ አይደለም፤ አንዳንዶች ግን እንዲህ ብለው ለማሰብ፣ ተስፋ ሊቆርጡም እስኪቀርቡ ድረስ ተፈትነዋል፤ «እንደ እኔ ያለ የሚያስጸይፍ ባሕርይ ያለው ማንም የለም» ይላሉ፤ ይህም የጥንተ ኃጢአትን መስፋፋት ካለማወቅ የሚመነጭ ነው፤ ከርኵስ ነገር ርኵስ እንጂ ሌላ ምን ሊወጣ ይችላል? ፊት በውኃ ውስጥ ፊትን እንደሚመልስ፣ እንዲሁ ጸጋ አንዳች ልዩነት ባላደረገበት ስፍራ የአንዱ ሰው የረከሰ ልብ የሌላውን ሰው ልብ ይመስላል (ምሳሌ 27:19)። ከሰይጣን በሚመጡ ማስጨነቆች እንደሚደረገው ሁሉ እዚህም፣ ከሁሉ የተሻለው መንገድ አቤቱታችንን ለክርስቶስ መግለጥና ከቅዱስ ጳውሎስ ጋር፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ብሎ መጮኽ ነው (ሮሜ 7:24-25)፤ የተጨነቀች ነፍሱን እንዲህ ከገለጠ በኋላ ወዲያውኑ መጽናናትን አገኘ፤ «ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን…» እያለ ወደ ምስጋና ገንፍሎአልና። ከዚህም በመነሣት ይህን የሚያስጸይፍ የሞት ሰውነት ይበልጥ ለመጥላትና ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ ለመቅረብ መጠቀም መልካም ነው፤ ያ ቅዱስ ሰው ከሞኝነቱና ከእንስሳዊ አሳቦቹ በኋላ እንዳደረገው (መዝሙር 73:22፣ 28)፤ ደግሞም ልባችንን ከእግዚአብሔር ጋር አጥብቆ ለመጠበቅ፣ በጠዋት በሰማያዊ ማሰላሰል በማጣፈጥ፣ ልባችን መልካም ግምጃ ቤት እንዲሆን መልካም ነገርን በማከማቸት፣ ያን የተረገመ ፍሳሽ እንዲያቆምና በውስጣችን የተሻሉ አሳቦች ሕያው ምንጭ እንዲሆን ክርስቶስን ቅዱስ መንፈሱን በመለመን መልካም ነው። ከዓለም የተለመዱ ርኩሰቶች ካመለጡ በኋላ በእግዚአብሔር ደስ ለመሰኘት የሚመኙ ቅዱሳን ሰዎችን መንፈስ እንደ እነዚህ የመንፈስ ርኩሳን ፍሳሾች የሚያዋርደው ነገር የለም፤ ንጹሕ መንፈስ ለሆነው ለእግዚአብሔር እጅግ ተቃራኒዎች ናቸውና፤ ነገር ግን የእነርሱ አስጨናቂነት ራሱ በእነርሱ ላይ የመጽናናት ምክንያት ይሰጣል — ነፍስን ወደ መንፈሳዊ ልምምዶች ሁሉ፣ ወደ ንቃትና ከእግዚአብሔር ጋር ወደ ቀረበ አካሄድ ያስገድዳሉ፤ ራሷንም ወደ ከፍተኛ ባሕርይ ወዳላቸው አሳቦች እንድታነሣ ያስገድዳሉ፤ እነዚህንም የእግዚአብሔር እውነት፣ የእግዚአብሔር ሥራዎች፣ የቅዱሳን ኅብረት፣ እግዚአብሔርን የመምሰል ምሥጢር፣ የጌታን ፍርሃት ማሰብ፣ የክርስቲያን ሁኔታ ልዕልናና ከእርሱ ጋር የሚስማማ አኗኗር በብዛት ይሰጣሉ። ዕለት ዕለት የሚያነጻና ይቅር የሚል ጸጋ እንደሚያስፈልገንና በክርስቶስ ሆነን ለመገኘት መፈለግ እንዳለብን ይገልጡልናል፤ እንዲሁም ከሁሉ የተሻሉትን ብዙ ጊዜ ወደ ጉልበታቸው ያወርዳሉ።

ነገር ግን ዋናው መጽናናታችን ይህ ነው፦ ብሩክ አዳኛችን ሰይጣን ለጥቂት ጊዜ ድፍረቱን እንዲያሳይ ከፈቀደለት በኋላ «ሂድ፥ አንተ ሰይጣን» ብሎ ከራሱ ዘንድ እንዳባረረው (ማቴዎስ 4:10)፣ እንዲሁ ለእኛ መልካም በሚሆንበት ጊዜ ከእኛም እንዲሄድ ያዝዘዋል፤ በአንድ ቃል መሄድ ግድ ይሆንበታል። ደግሞም በራሱ ጊዜ የልባችንን ዓመፀኛና ሥርዓት የለሽ መናወጦች ሊገሥጽ ይችላል፤ ይገሥጻቸዋልም፤ የውስጡንም ሰው አሳቦች ሁሉ ለራሱ ያስገዛል።

አንዳንዶች ከቀድሞው ይልቅ በርኵሰት ጢስ መታወክ በጀመሩ ጊዜ፣ ከቀድሞው የባሱ እንደ ሆኑ ያስባሉ። እውነት ነው፤ ርኵሰቶች አሁን ከቀድሞው ይልቅ ይታያሉ፤ ነገር ግን ያነሱ ናቸው።

መጀመሪያ፣ ኃጢአት ይበልጥ በታየ መጠን ይበልጥ ይጠላል፤ ስለዚህም ያንሳል። ፀሐይ ከማብራቷ በፊትም ብናኞች በክፍሉ ውስጥ አሉ፤ የሚታዩት ግን ያን ጊዜ ብቻ ነው።

ሁለተኛ፣ ተቃራኒዎች አንዱ ለሌላው በቀረቡ መጠን በመካከላቸው ያለው ግጭት ይበልጥ ይበረታል፤ ከጠላቶች ሁሉ ደግሞ መንፈስና ሥጋ አንዱ ለሌላው እጅግ የቀረቡ ናቸው፤ ሁለቱም በዳግመኛ በተወለደ ሰው ነፍስ ውስጥ፣ በነፍስ ችሎታዎች ውስጥ፣ ከእነዚያም ችሎታዎች በሚመነጭ በእያንዳንዱ ተግባር ውስጥ አሉና፤ ስለዚህ የዚህ ጦርነት መቀመጫ የሆነችው ነፍስ፣ እንዲህ በራሷ ተከፋፍላ፣ እንደ የሚጤስ የጥዋፍ ክር ብትሆን አያስደንቅም።

ሦስተኛ፣ ጸጋ በበዛ መጠን መንፈሳዊ ሕይወት ይበዛል፤ መንፈሳዊ ሕይወትም በበዛ መጠን በተቃራኒው ላይ ያለው ጥላቻ ይበዛል፤ ስለዚህ እጅግ ሕያው ነፍስ እንዳላቸው ሰዎች ርኵሰት የሚሰማው ማንም የለም።

አራተኛ፣ ሰዎች ራሳቸውን ለሥጋዊ ልቅነት አሳልፈው ሲሰጡ ርኵሰታቸው አያስቸግራቸውም፤ የታሰረና የተገታ አይደለምና፤ ነገር ግን ጸጋ አንድ ጊዜ ሥርዓት የለሹንና ልቅ የሆነውን ከልክ ማለፋቸውን ሲገታ፣ ሥጋ መገደብን ተጸይፎ ይፈላል፤ ቢሆንም አሁን ከቀድሞው የተሻሉ ናቸው። ጢስን የሚያወጣው ነገር ችቦው ከመለኰሱ በፊት በውስጡ ነበረ፤ ነገር ግን ችቦው መንደድ እስኪጀምር ድረስ አያስቸግርም። እንደነዚህ ያሉት ይህን ይወቁ፦ ጢሱ አንድ ጊዜ ካስጨነቃቸው፣ ብርሃን እንዳለ ምልክት ነው። ፈጽሞ በጨለማ ከመሆን ይልቅ ከጢስ ጋር ቢሆንም የብርሃንን ጥቅም ማግኘት ይሻላል።

ደግሞም ጢስ የሚያስጨንቀን ብርሃን የሚያጽናናንን ያህል አይደለም፤ ብርሃን በልብ ውስጥ የጸጋን እውነተኛነት ማስረጃ ይሰጣልና፤ ስለዚህ በግጭቱ ውስጥ አስቸጋሪ ቢሆንም በማስረጃነቱ ግን የሚያጽናና ነው። ለርኵሰት ፈቅደን ጥቂት ሰላምን በኋላ በመጽናናት ኪሳራ ከመግዛት ይልቅ ርኵሰት አሁን ቢያስጨንቀን ይሻላል። ስለዚህ ከርኵሰታቸው ጋር የተጣሉና የሚቃረኑ ሰዎች ይህን ጥቅስ የመጽናናታቸው ድርሻ አድርገው ይመልከቱት።