ሥራ! ሥራ! ሥራ!

ብዙም ሳይቆይ የፊዚክስ ትምህርት ክፍል ኃላፊ ሆኜ በአዲሱ ሥራዬ ስደላደል የካናዳ አሳብ ሁሉ ከእኛ ራቀ። የትምህርት ቤቱን ጋዜጣ አሳትም ነበር፤ የክርስቲያን ኅብረቱን እመራ ነበር፤ የትምህርት ቤት ጉባኤዎችንም አካሂድ ነበር። በቤታችን የታዳጊ ወጣቶች ኅብረት ቡድን ጀመርሁ፤ እግዚአብሔርም ሰባት አብያተ ክርስቲያናትንና በከተማችን ዙሪያ ያለውን ሰፊ አካባቢ ወደሚሸፍን ትልቅ ሥራ ሲያሳድገው ተመለከትሁ። የአካባቢውን የወጣቶች አገልግሎቶች የሚያገናኝ የወጣቶች «ጋዜጣ» አዘጋጀሁ፤ በአካባቢው አዳራሾች፣ የጸሎት ቤቶችና እስር ቤቶች የትንሣኤና የገና ካንታታዎችን የሚያቀርብ 50 ድምፆች ያሉት የመዘምራን ቡድንም አቋቋምሁ። የክረምት ካምፖችንና የሳምንቱ መጨረሻ የወጣቶች ምሽቶችን አካሄድን።

አንድ ምሽት እጅግ ንቁና ትልቅ የስፖርት ክለብ ከሆነው ከአካባቢው ዋይ.ኤም.ሲ.ኤ. ስልክ ተደወለልኝ፤ ደዋዩም በቦርዳቸው ውስጥ አዲስ ወጣት ደም እየፈለጉ እንደ ሆነ ነገረኝ፤ በአካባቢው ወጣቶች መካከል በምሠራው ሥራ ምክንያት ስለ እኔ ጥቆማ ስለ ደረሳቸውም ፈቃደኛ እሆን እንደ ሆነ ጠየቀኝ። እሺ አልሁ፤ ብዙም ሳይቆይ የመጀመሪያውን የቦርድ ስብሰባዬን ተካፈልሁ፤ በዚያም ሞቅ ያለ አቀባበል ተደረገልኝ። በዚያ ተቀምጬ ሳለሁ እሑድ እሑድ ፈጽሞ ጥቅም ላይ የማይውሉትን እነዚህን ሰፊ ግቢዎች ዙሪያዬን ተመለከትሁ (ይህ እሑድ ስፖርት መጫወት ከመጀመሩ በፊት የነበረ ዘመን ነበር)። እነዚህን መገልገያዎች ለመከራየት ምን ያህል እንደሚያስከፍለኝ ጠየቅሁ።

«ምንም!» ተባልሁ፤ «አሁን የቦርድ አባል ነህ፤ ስለዚህ ቁልፍ የማግኘት መብት አለህ። ቁልፍ እንደምትፈልግና ለምን እንደምትፈልገው ለጸሐፊው ብቻ ንገረው፤ ምንም ችግር አይኖርም።»

በዚህ ሁኔታ እሑድ እሑድ ምሽት የአካባቢውን ዋይ.ኤም.ሲ.ኤ.፣ መክሰስ መሸጫውንና የመዝናኛ አዳራሹን በነፃ መጠቀም ቻልሁ፤ ብዙም ሳይቆይ ከአካባቢው አብያተ ክርስቲያናት ብዙ ወጣቶች ከምሽቱ 2 ሰዓት ለሚጀመረው ኅብረት ይመጡ ጀመር። እነዚያ ብዙዎች ወደ ጌታ የመጡባቸው የጌታ በረከት ልዩ ቀናት ነበሩ። የቤተ ክርስቲያኔ ሽማግሌዎች የቤተ ክርስቲያኒቱን የወጣቶችና የወጣት ጎልማሶች ሥራ እንደ ፈቀድሁ እንድመራ ሙሉ ሥልጣን ሰጡኝ፤ ሌሎች ብዙ አብያተ ክርስቲያናትም እንደ ራሳቸው የወጣቶች አገልጋይ አድርገው ያዩኝ ነበር። በእውነቱ ካምፖቹን፣ የባርቤኪው ግብዣዎቹን፣ የወንጌል ተደራሽነት አገልግሎቶቹን፣ የዋይ.ኤም.ሲ.ኤ. መርሐ ግብሮቹንና የመሳሰሉትን ከእኔ ጋር የሚመሩ ብዙ መልካም ሰዎች ያሉኝ የወጣቶቹ መጋቢና የበላይ ጠባቂ ነበርሁ! በእነዚህ አገልግሎቶች አማካይነት ብዙዎች ወደ ጌታ እየተመሩ ነበር!

ሥራ፣ ሥራ፣ ሥራ ብቻ ሆነ! እንዲያውም ከልክ በላይ ተጠመድሁ!

ከብርሃኑ ቀድሜ መሮጥ ጀምሬ ነበር!

በመጨረሻም የተጣደፈው ኑሮዬ ዋጋ አስከፈለኝ፤ ለረጅም ጊዜ የዘለቀ እንቅልፍ ማጣትም ጀመረኝ። እንቅልፍ እንዲወስደኝ ራሴን ለማድከም ለሰዓታት እራመድ ነበር፤ ከዚያ በኋላ ግን የዕለቱን ክንውኖች ሁሉ በአእምሮዬ እየደጋገምሁ ሌሊቱን ሙሉ ዓይኔ ፈጦ አድር ነበር። አንድ ጊዜ በዚያ ቀን በቴሌቪዥን የተመለከትሁትን የዓለም አቀፍ የራግቢ ጨዋታ የኳሱን እያንዳንዱን እንቅስቃሴ የማስታውስ መሰለኝ። ሐኪሜ መድኃኒት አዝዞልኝ ነበር፤ ከወዳጆቼ አንዱም ብዙ ጊዜ ምሽት ላይ እየመጣ ወደ መኝታዬ ስሄድ ክፍሉን እየተንገዳገድሁ ሳቋርጥ እያየ ይስቅብኝ ነበር። እንደዚህ ያሉ ወዳጆችን ማን ይፈልጋል?! በትምህርት ቤት ደግሞ የዕረፍት ሰዓቱ ሲያበቃ ከፊዚክስ ቤተ ሙከራዬ ጋር ከተያያዘው የፎቶ ማጠቢያ ጨለማ ክፍል ካልወጣሁ እንዳይረብሹኝ ተማሪዎቼ ተነግሯቸው ነበር።

ለማረፍ እንደ ተኛሁ ያውቁ ነበር፤ እኔን ተክቶ የሚያስተምረውን ርዕሰ መምህሩን መጥራት ነበረባቸው! ከስድስት ወር በኋላ እንቅልፌ ወደ ቀድሞው ተመለሰ፤ ከወጣቶቹ ሥራ ቁጥጥር በቀር ግን እንቅስቃሴዎቼን ሁሉ አቁሜ ነበር።

በኦግሞር ግራማር ትምህርት ቤት አምስት ዓመት ከቆየሁ በኋላ በሥራዬና በባልደረቦቼ ወዳጅነት እደሰት ነበር። ሆኖም ለሚቀጥለው የነገሮች አቅጣጫ ዝግጁ አልነበርሁም። አዲስ የመንግሥት ፖሊሲ ትምህርት ቤታችን ከናንቲሞኤል ሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤት ጋር ተዋሕዶ አዲስ ኮምፕሪሄንሲቭ ትምህርት ቤት እንዲመሠርት ደነገገ፤ ይህም ትምህርት ቤት በሸለቆው ግርጌ፣ በብሪጅኤንድ ካለው አዲሱ ቤታችን አጠገብ፣ ለእርሱ ተብሎ የተሠራ ሕንጻ ይኖረዋል። የወጣቶቹ ሥራ እያደገ ሲሄድ ትንሿን ቤታችንን ሸጠን በውቡ የግላሞርጋን ሸለቆ መሃል ወደምትገኘው ወደዚህች የገጠር ከተማ ገብተን ነበር። ትምህርት ቤቶቹን ማዋሐድ ማለት አዲስ የመምህራን ማኅበር መመሥረትና ከዚያም በአስተዳደር ቦርዱ ውስጥ የሚወክላቸውን ሰው መምረጥ ማለት ነበር።

በዚያን ጊዜ ማንም መምህር የትምህርት ቤት የአስተዳደር ቦርድ አባል እንዲሆን አይፈቀድለትም ነበር፤ ስለዚህ ተወካይ መምረጥ በጥንቃቄ መከናወን ነበረበት። ማንን እንደምደግፍ አንዳንድ አሳቦችን ይዤ የሁለቱን ትምህርት ቤቶች መምህራን የጋራ ስብሰባ ተካፈልሁ። እኔ ራሴ ልታሰብ እችላለሁ የሚል አሳብ በእርግጥ አልነበረኝም። ከሌሎቹ መምህራን ጋር ብዙ ጊዜ የምገናኝ ሰው አልነበርሁም፤ እንደ ብዙዎቹ ባልደረቦቼም በእነዚያ የሸለቆ ትምህርት ቤቶች ለረጅም ጊዜ የቆየሁ አልነበርሁም። ከሁለት ሰዓት በኋላ በመገረም ራሴን እየነቀነቅሁ ከስብሰባው ወጣሁ። የአዲሱ የመምህራን ማኅበር ፕሬዚዳንትና በአስተዳደር ቦርዱ ውስጥ ወኪሉ ሆኜ በሙሉ ድምፅ ተመርጬ ነበር!

ከጎኔ ይራመድ ወደ ነበረው ወደ ጂኦግራፊ መምህራችን ወደ አለን ዞርሁ። «ይህን ማመን አልችልም» አልሁት። «ለምን?» ብሎ መለሰ፤ «ሁልጊዜ እውነትን የምትናገር አንተ ብቻ እንደ ሆንህ ሁላችንም እናውቃለን።» እኔም በለሆሳስ ጸጥ ያለ ጸሎት ጸለይሁ።

«ጌታ ሆይ፣ አመሰግንሃለሁ፤ ክብር ሁሉ ለአንተ ይሁን!» ከዚያም እንደ ገና ወደ አለን ዞር ብዬ፣ «ቤት ደርሼ ለአን እስክነግራት ድረስ ጠብቅ! እርሷም አታምንም!» ብዬ ጨመርሁ።