በፊትህ እሄዳለሁ

ያን ቀን ከዶን ኢቫንስ ጋር ደስ ብሎኝ አሳለፍሁ፤ በቀጣዮቹ ወራትም ብዙ ጊዜ አስበው ነበር፤ መንገዶቻችን እንዴት እንደ ገና እንደሚገናኙ ግን ፈጽሞ አላለምሁም ነበር።

በሚቀጥለው ዓመት ወደ ዩኒቨርሲቲ የመግባት ተስፋ ይዤ የሒሳብና የፊዚክስ ትምህርቴን ቀጠልሁ። ወደ ዩኒቨርሲቲ ለመግባት አራት ኮሌጆችን መርጦ እንደ ምርጫ ቅደም ተከተላቸው በደረጃ ማስቀመጥና ያንን ዝርዝር ለአንድ ማዕከላዊ ተቋም ማስገባት ይጠበቅብህ ነበር። እነርሱም እያንዳንዱ ከፍተኛ ትምህርት ቤት ተማሪ አድርጎ እንዲቀበልህ በእያንዳንዱ ትምህርት ልታመጣ የሚገባህን የትምህርት ደረጃ ያሳውቁሃል። በርሚንግሃም ለሒሳብ — የእኔ ጠንካራ ጎን — ምርጡ የትምህርት ክፍል እንዳለው ይታሰብ ስለ ነበር ዝርዝሬን በቀዳሚነት ይመራ ነበር፤ ካርዲፍ፣ ስዋንሲና አበሪስትዊዝ ተከተሉት።

በሦስቱ ትምህርቶቼ — በንጹሕ ሒሳብ፣ በተግባራዊ ሒሳብና በፊዚክስ — ለሚሰጡት አስፈሪ የሁለት ሳምንት የከፍተኛ ደረጃ ፈተናዎች ብዙ ሰዓታት የተጠናከረ ጥናት ቀደመ። ከጥቂት ሳምንታት በኋላ ሁሉንም ትምህርቶች፣ የተጠየቁትንም ደረጃዎች ሁሉ ለማሟላት በሚበቃ ውጤት እንዳለፍሁ የሰማሁት በታላቅ ደስታ (በጥቂት መገረምም) ነበር። እስከዚያ ጊዜ ድረስ ግቤ በርሚንግሃም መሆኑን ምንም አልተጠራጠርሁም ነበር፤ አሁን ግን ሌሎች አሳቦች ብቅ ማለት ጀመሩ። አዲስ መድረሻ ወደ አእምሮዬ እየመጣ ነበር። በርሚንግሃም «እጅግ ኢንዱስትሪያዊ»፣ ካርዲፍ «እጅግ ቅርብ» ሆኑብኝ፤ ስዋንሲ ደግሞ «ምርጡ» እየሆነች መጣች።

ስለዚህ ለአዲስ የዩኒቨርሲቲ ተማሪ ማረፊያ ቦታ በማፈላለግ እንዲረዳኝ በስዋንሲ ለሚገኘው የኤሊም ቤተ ክርስቲያን መጋቢ ጻፍሁ። አንድ መጋቢ እንዲህ ያለ ቤት ለመፈለግ ጊዜ አለው ብዬ ማሰቤ የዋህነት ነበር፤ ስለዚህ አንድ ደብዳቤ ደርሶ ወደ ተግባር እስካናወጠኝ ድረስ ገና አድራሻ አልነበረኝም።

«በስዋንሲ ያለውን አድራሻህን ልትሰጠን ካልቻልህ ለሚመጣው ዓመት ለትምህርት ክፍያ፣ ለመጻሕፍትና ለማረፊያ ወጪ የሚሆን ድጎማ ልንልክልህ እንደማንችል በማዘን እናሳውቃለን። ይህን መረጃ ለማቅረብ የመጨረሻው ቀን …» ቀኑ የሚቀጥለው ረቡዕ ነበር — አምስት ቀን ብቻ ቀርቶታል!

ስዋንሲ ከቤቴ 30 ማይል ብቻ ብትርቅም፣ በሕይወቴ ወደዚያ የሄድሁት አንድ ጊዜ ብቻ ነበር፤ ያም ከአጎቴ ጋር የክሪኬት ጨዋታ ለማየት ለአንድ ከሰዓት በኋላ የሄድሁበት ጉብኝት ነበር። ደብዳቤው በደረሰበት ቀን የኤሊምን ቤተ ክርስቲያንና መጋቢውን አገኛለሁ ብዬ ተስፋ በማድረግ እንደ ገና መንገድ ጀመርሁ። በከተማዋ መሃል ከአውቶቡስ ወርጄ የኤሊም ቤተ ክርስቲያን ቢሮ አድራሻና ስልክ ቍጥር አገኛለሁ ብዬ ወደ አንድ የሕዝብ ስልክ መደወያ ክፍል ገባሁ። የሚቻለውን ሁሉ በጥንቃቄ ብፈልግም በስልክ ማውጫው ውስጥ የተመዘገበ የኤሊም ቤተ ክርስቲያን አላገኘሁም። ከመደወያ ክፍሉ ውጭ ቆመው የነበሩ ሁለት ወጣት ሴቶች ጭንቀቴን አይተው ሊረዱኝ ፈቀዱ። ችግሬን ስነግራቸው ሊረዱኝ እንደሚችሉ ተጠራጠርሁ፤ ሆኖም በጣም የሚገርመኝ፣ የመጋቢው ቤት የሚገኝበትንና ወደዚያ ለመድረስ የምሳፈርበትን አውቶቡስ ማወቃቸው ብቻ ሳይሆን ሊያበረታቱኝም ቻሉ፤ ሁለቱም ደግሞ አማኞች ነበሩና! መጽሐፍ ቅዱስ «ሳናውቅ መላእክትን በእንግድነት ልንቀበል» እንደምንችል እንደሚናገር አስታወስሁ።

መጋቢው የጉብኝቴን ዓላማ በተረዳ ጊዜ ጥያቄዬን መከታተል ረስቶ ስለ ነበር በጣም ይቅርታ ጠየቀ። ሊያከራዩ የሚችሉ የቤት እመቤቶችን ዝርዝር ለማግኘት ጠረጴዛውን ሲበረብር፣ አንድ ሲኒ ሻይ ይሰማኝ የጀመረውን ጭንቀት ለማብረድ ብዙም አልረዳም። ደብዳቤዬ ከጥቂት ሳምንታት በፊት በደረሰ ጊዜ ይህን ዝርዝር አዘጋጅቶ ነበር፤ የመጋቢነት ቢሮ ሥራ ብዛት ግን ዋጥ አድርጎት ጥያቄዬ ከአእምሮው ወጥቶ ነበር። ከጥቂት ደቂቃዎች በኋላ ዝርዝሩን በእጁ ይዞ በመኪናው ገብተን ልኖርባቸው እችላለሁ ብሎ ወዳሰባቸው ወደ ስምንቱ ቤቶች ተነሣን። ዩኒቨርሲቲው የሚገኝበትን ሲንግልተን ፓርክን ስናልፍ፣ በድንገት ፍሬን ያዘና ከፓርኩ ጎን ወዳለ ጠባብ መንገድ ታጠፈ።

«እዚህ መንታ ወንዶች ልጆች ያሏት አንዲት ሴት አለች፤» አለ። «አንዱ ወደ መጽሐፍ ቅዱስ ኮሌጅ ይሄዳል፤ ሌላው ደግሞ ከአንተ ጋር ዩኒቨርሲቲ ይጀምራል። ስሟ በዝርዝሬ ላይ የለም፤ ነገር ግን ቤቷ አጠገብ እያለፍን ስለ ሆነ ፍለጋችንን እርሷን በመጠየቅ ብንጀምር ይሻላል።»

እኔም፣ «ምን ዓይነት ሞኝነት ነው! የትኛዋም እናት እንግዳ ሰው የመንታ ልጆቿን የአንዱን ቦታ እንዲወስድ አትፈቅድም!» ብዬ አሰብሁ።

መጋቢው ከቤቱ እመቤት ጋር ሲነጋገር እኔ ተስፋ ቆርጬ በመኪናው ውስጥ ተቀመጥሁ። ሲመለስ ብዙም ተስፋ ያለው አይመስልም ነበር። እኔ ደግሞ ከዚያም ያነሰ ተስፋ ተሰማኝ።

«ግባ። ልታገኝህ ትፈልጋለች፤» አለ ብዙም ጉጉት ሳይታይበት።

ወደ ቤቱ ገባሁ፤ የቤቱ እመቤትም ልጆቿ እንግዳ ሰው ክፍላቸውን እንዲከራይ መፍቀዷን ይቀበሉ እንደ ሆነ እንደምትጠራጠር ስትገልጽ አዳመጥሁ፤ ሆኖም ጠይቃቸው እንደምታሳውቀኝ ነገረችኝ። በእርግጥ ይህ ለእኔ ብዙም ዋጋ አልነበረውም፤ የዩኒቨርሲቲ መኖሪያዬን ለመወሰን የመጨረሻው ቀን ላይ ደርሼ ነበርና። መጋቢው ልጆቿ የት እንዳሉ ሲጠይቃት፣ «ራስል ዩኒቨርሲቲ ነው፤ ዶን ደግሞ መንገዱን ወደ ላይ ባለው በሰፈሩ ሱቅ ነው» ብላ መለሰች።

«ዶን?» አልሁ፤ ትዝታዬ ከአንድ ዓመት ገደማ በፊት ወደ ነበረው የክሪኬት ጨዋታ በፍጥነት ተመለሰ፤ «ዶን አልሽ? ባለፈው ዓመት የስዋንሲ ግራማር ትምህርት ቤት የክሪኬት ቡድን አምበል ነበርን?»

«አዎ!» የሚል መልስ መጣ፤ በዚያው ቅጽበት የማውቀው ሰው በፊት ለፊቱ በር ገባ። በዚያ ቀን በክሪኬት ነጭ ልብስ አልነበረም፤ ፊቱ ግን የማስታውሰውን ያንኑ ደስ የሚል ፈገግታ ይዞ ነበር።

«እማዬ፣ ይህ ጋሬዝ ነው። በካውብሪጅ ያገኘሁት ልጅ ነው። የነገርሁሽ ልጅ። አዲሱ ክርስቲያን!»

በስዋንሲ ዩኒቨርሲቲ በምማርበት ጊዜ የምኖርበት ቦታ እየፈለግሁ እንደ ሆነ ነገርሁት፤ እርሱም አቀፈኝና በጉጉት፣ «እማዬ፣ የእኔን ክፍል ሊወስድ ይችላል!» አለ።

በዶን ትከሻ ላይ አሻግሬ እናቱ እጆቿን ወደ እኔ ዘርግታ ወደዚያ ድንቅ ቤተሰብ ስትቀበለኝ አየሁ። አዲስ ቤትን፣ ብዙም ሳይቆይ ማንኛውም የሥጋ ቤተሰብ ሊሆን እንደሚችለው ያህል ቅርብ የሚሆንልኝን ቤተሰብም አገኘሁ።

«እግዚአብሔር በዚያ የክሪኬት ጨዋታ ላይ ነበርን? ይህን ማረፊያ ያን ጊዜ አቅዶት ነበርን?» እያልሁ ማሰብ ጀመርሁ።

እንደ ነበር እርግጠኛ ነኝ! እኔ የበርሚንግሃም ዩኒቨርሲቲን ለመግባት አቅጄ ሳለሁ፣ እርሱ በስዋንሲ ቤት ያዘጋጅልኝ ነበር፤ አሁንም በዚያች ከተማ ሁሉ ውስጥ ወደማውቀው ብቸኛ ሰው መራኝ — ከ100,000 በላይ ሰዎች ወደሚኖሩባት ከተማ!