ወደ ቫራናሲ በሚወስደው መንገድ ላይ

በ1996 በሰሜን ሕንድ ከሚገኝ አንድ ሴሚናሪ «የመንፈሳዊ ትኩረት» ሳምንት ላይ ለማስተማር ወደዚያ ለመምጣት ፈቃደኛ እንደ ሆንሁ የሚጠይቅ ደብዳቤ ደረሰኝ። በየምሽቱ በትልቁ ድንኳን ውስጥ አንድ ሕንዳዊ ሰው ይናገራል፤ እኔ ደግሞ በየጠዋቱ ለአንድ ሰዓት ለተማሪዎቹ ሁሉ፣ ለሠራተኞቹና ሊመጡ ለሚችሉ የአካባቢው አማኞች አስተምራለሁ። ጸሐፊው ስሜን የሰጠው በዩናይትድ ኪንግደም የሚኖር አንድ ወንድም እንደ ሆነና እርሱም ምንም ዓይነት የገንዘብ ድጋፍ ማድረግ ባይችሉም ምናልባት እንደምመጣ እንደ ጠቀሰላቸው ጨምሮ ገለጸ። የአገልግሎት ስጦታ ክፍያዎችና ልዩ ልዩ ስጦታዎች ሁሉ በሚቀመጡበት «የአገልግሎት ሒሳቤ» ውስጥ በቂ ገንዘብ እስካለ ድረስ የሚቀርብልኝን ማንኛውንም ግብዣ እንደምቀበል ቀደም ብዬ ለጌታ ቃል ገብቼ ስለ ነበር ለመሄድ ተስማማሁ።

ጉዞው ለፌብሩዋሪ 1997 ታቀደ። አን በዚያ ዓመት መጨረሻ በላክነው የገና ደብዳቤ ላይ ስለዚህ ጉዞ ጠቅሳ ስለ ነበር፣ በአዲሱ ዓመት መጀመሪያ ላይ ወደ እስያ የማደርገውን ጉዞ አራዝሜ በኔፓል ከዩዝ ዊዝ ኤ ሚሽን (ዋይዋም) ጋር ለአንድ ተጨማሪ ወር እንዳገለግል የሚጠይቅ ሌላ ደብዳቤ ሲደርስ ብዙም አልተገረምንም። በሆንግ ኮንግ በጉርካ ወታደሮች መካከል ከነበሩት የኔፓል አማኞች ጋር ስለ ነበረን ኅብረት እጅግ ሞቅ ያለ ትዝታ ስላለን ይህን ለማድረግ ጓጓሁ። ስለዚህ ጉዞው ታቀደ — በሕንድ፣ በአላሃባድ ሁለት ሳምንታት፣ ቀጥሎም በኔፓል አንድ ወር፤ ከዚያም ወደ አውስትራሊያና አን ወደምትጠብቀኝ ወደ ካፐርንሬይ ትምህርት ቤት እጓዛለሁ።

ለአምስት ወሩ ሙሉ ጉዞ የገዛሁት ትኬት ዋጋ «በአገልግሎት ሒሳቤ» ውስጥ ከነበረኝ ገንዘብ ጋር በትክክል ማለት ይቻላል እኩል ነበር።

በአዳር ባቡር ወደ አላሃባድና ወደ ሴሚናሪው ከመሄዴ በፊት በኒው ዴሊ በአምስት ትናንሽ የሴሚናሪ ክፍሎች ተናገርሁ። ዋናው ተናጋሪ በእሑድ ዕለት ስላልደረሰ በትልቁ የድንኳን ስብሰባ ለብዙ መቶ አማኞች እንድናገር ተጠየቅሁ። ከዚያም በየጠዋቱ ለመቶው ተማሪዎች፣ ለሠራተኞችና ለጎብኚዎች፣ ከአካባቢው የሴቶች ሴሚናር የመጡትንም ብዙዎች ጨምሮ — በድምሩ ሁለት መቶ ለሚሆኑ ሰዎች — ንግግር አደረግሁ። ሁሉ ነገር እጅግ መልካም ሆነ፤ ሁሉም ትምህርቴን በትሕትናና በደግነት ተቀበሉ።

በቅዳሜ ዕለት ሥራዬ ተጠናቀቀ፤ ነገር ግን አንድ ችግር ገጠመኝ። በሚቀጥለው ሰኞ ወደ ካትማንዱ መብረር ነበረብኝ። ሆኖም የኤር ኢንዲያ ወኪሎች (ከብዙ ሳምንታት በፊት በካናዳ በኮምፒውተር የተያዘው) የበረራ ትኬቴ ሊገኝ እንዳልቻለ፣ በአውሮፕላን ሊያሳፍሩኝ የሚችሉበት የመጀመሪያው ቀንም ከአንድ ሳምንት በኋላ ያለው ዓርብ እንደ ሆነ ነገሩኝ። ብቸኛው አማራጭ በሁለተኛ ደረጃ መንገድ ላይ የአሥራ አምስት ሰዓት የአውቶቡስ ጉዞ ማድረግና ሁለቱን ከባድ የጉዞ ሻንጣዎቼን ተሸክሜ ድንበሩን አቋርጬ ረጅም ርቀት መጓዝ ነበር። በአቅራቢያ ያለው አውሮፕላን ማረፊያ 150 ኪሎ ሜትር ርቃ በምትገኘው በቫራናሲ ስለ ነበር ችግሩን ለማጣራት በቀላሉ ወደ አውሮፕላን ማረፊያው መሄድ አልቻልሁም።

ባለፈው ዓመት የሴሚናሪው ፕሬዚዳንት ለቅቀው ስለ ሄዱ፣ ከአሜሪካ የመጡ የቀድሞ ሚስዮናዊ በጊዜያዊ መሪነት ሥራውን ይመሩ ነበር። ሩዲ ሬቢና ባለቤታቸው ኤሊኖር ከሰባ ዓመት እጅግ ያለፉ ቢሆኑም ለጌታና ለሥራው ያላቸው ፍቅር አልቀነሰም ነበር።

ሩዲ፦ «ጋሬዝ፣ ከአውስትራሊያ የሚመጣ አንድ እንግዳ ለመቀበል ቅዳሜ ወደ አውሮፕላን ማረፊያ መሄድ አለብኝ» አሉኝ። «ትኬትህ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ ከእኔ ጋር ለምን አትመጣም? ምናልባት በዚያ ባለው መዝገባቸው ውስጥ ስምህን አምታተውት ይሆናል።» በዚያ ቅዳሜ ጠዋት ስነቃ በአውቶቡስ ለመጓዝ ፈቃደኛ እንደ ሆንሁ ለጌታ አረጋገጥሁለት፤ ቢሆንልኝ ግን በአውሮፕላን መጓዝን እጅግ እንደምመርጥ ነገርሁት! በዚህም ሁኔታ ብዙም ሳይቆይ ሩዲ፣ ኤሊኖርና እኔ ከአላሃባድ ወደ ቫራናሲ አውሮፕላን ማረፊያ የአምስት ሰዓቱን ጉዞ ጀመርን።

ጠመዝማዛውና ጠባቡ መንገድ በጉድጓዶች፣ በሰዎችና በላሞች የተሞላ ስለ ነበር ጉዞው ዝግ ያለ ነበር። ጉዞ ከጀመርን ሦስት ሰዓት ያህል ቆይቶ ኤሊኖር ለመጸዳዳት ለመቆም እጅግ አስቸኳይ ፍላጎት ተሰማቸው። በሕንድ ይህ ብዙውን ጊዜ «ከቅርቡ ቁጥቋጦ በስተ ጀርባ» ማለት ነው፤ ስለዚህ ሩዲ መጀመሪያ በሚያገኙት ምቹ ቦታ እንዲቆሙ ታዘዙ። ያ ቦታ ለኤሊኖር የሚስማማ ስላልነበረ ሩዲ ጥቂት ወደ ፊት እንዲነዱ ተነገራቸው። ይህ ሦስት ጊዜ ተደገመ፤ በመጨረሻም ከአንድ ቆሞ ከነበረ መኪና በስተ ኋላ ቆምን።

ኤሊኖር በአቅራቢያው ወዳለው ቁጥቋጦ ሲሄዱ፣ ባለፉት ጥቂት ደቂቃዎች የእኛን የመቆምና የመሄድ እንቅስቃሴ ሳያይ ያልቀረው የመኪናው ሾፌር ከመኪናው ወርዶ ወደ እኛ ቀረበ።

«ችግር አለ?» ብሎ ጠየቀ። ሩዲም፦ «የለም፣ ለመጸዳዳት ነው የቆምነው» ብለው መለሱ፤ ከዚያም ቀረብ ብለው ትኩር ብለው እያዩት፦ «ስማ፣ አንተ ሳይመን ጆብ አይደለህም?» አሉት።

እንግዳውም፦ «አዎን» ብሎ መለሰ። «እርስዎ ማን ነዎት?» ሩዲም ከመኪናው ዘልለው እየወጡ፦ «እኔ ሩዲ ሬቢ ነኝ!» ብለው ጮኹ፤ ሁለቱም ተቃቀፉ። ከአሥራ አምስት ዓመት በፊት አባቶቻቸው በሴሚናሪው ያስተምሩ በነበረበት ጊዜ ሳይመንና የሩዲ ልጅ በትምህርት ቤት የቅርብ ጓደኛሞች እንደ ነበሩ ግልጽ ሆነ።

ተዋወቅን፤ ሳይመንም ስለ ትኬቴ ችግር በሰማ ጊዜ የጉዞ ዕቅዴን ጠየቀኝና፦ «ይህን ለእኔ ተወው» አለኝ። እኔም ክንፍ ይታይ እንደ ሆነ እያየሁ፦ «አንተ መልአክ ነህ እንዴ?» ብዬ ጠየቅሁት።

በዚያው ምሽት በቫራናሲ ሆቴል ውስጥ ዘና ብለን ሳለን ሳይመን ደውሎ ወኪሉ በማግሥቱ ጠዋት ወደ አውሮፕላን ማረፊያ እንደሚወስደኝ ነገረኝ። ትኬት ማስገኘት ባይችልም ወኪሉ የተቻለውን ሁሉ እንደሚሞክር አረጋገጠልኝ።

በማግሥቱ ጠዋት ወደ አውሮፕላን ማረፊያ በሚወስደው የ25 ኪሎ ሜትር መንገድ ላይ «ወኪሉ» — የሆቴሌ ሥራ አስኪያጅ — በዚያች የሂንዱ ከተማ ውስጥ ሳይመን ጆብ ከሰዎች ሁሉ እጅግ ከሚከበሩት አንዱ እንደ ሆነና ክርስቲያናዊ ሥነ ምግባሩ በንግድ ሥራዎቹ ሁሉ እንደሚታይ ነገረኝ። በዚያው ጠዋት ከኤር ኢንዲያ ቢሮ ጋር እንደ ተገናኘና እነርሱም «በቢዝነስ ክፍል» የተጠባባቂዎች ዝርዝር ላይ 10ኛ እንዳደረጉኝም ነገረኝ። 10ኛ! በቢዝነስ ክፍል ያሉት መቀመጫዎች በድምሩ አሥር ያህል ብቻ እንደ ሆኑ ስለማውቅ መቀመጫ የማግኘት ተስፋዬ ምን ያህል ትንሽ እንደ ሆነ ስገነዘብ ልቤ ደነገጠ።

የአውሮፕላን ማረፊያው ማረፊያ ክፍል በተጓዦች ተጨናንቆ ነበር፤ አብዛኞቹ ከሕንድ ከተሞች ሁሉ እጅግ ሂንዱ ወደ ሆነችው ወደዚህች ከተማ የመጡ ተሳላሚዎችና ጎብኚዎች ነበሩ። ወኪሉ ትኬቴን ፍለጋ ሲሄድ እኔ በአንድ ጥግ ሻንጣዎቼ ላይ ተቀመጥሁ። ከአሥር ደቂቃ በኋላ ተመለሰ። «አቶ ኢቫንስ፣ ስምዎን አገኘሁት!» ብሎ ጮኸ፤ «ነገር ግን ትልቅ የጎብኚዎች ቡድን ስለሚያልፍ ከሰኞው የተሳፋሪዎች ዝርዝር ሰርዘውዎታል!» ማዘኔን ባየ ጊዜ ፈጥኖ፦ «ማንም ሰው የሳይመን ጆብን ወዳጅ ከተሳፋሪዎች ዝርዝር አይሰርዝም ብዬ ነግሬአቸዋለሁ!» ብሎ ጨመረ።

አንድ ሰዓት አለፈ። ብዙዎቹ ተጓዦች ወደ መሳፈሪያው ክፍል ሄደው ነበር፤ እኔም ወደ ከተማ እንድንመለስ ወኪሉና ሾፌሩ እስኪመለሱ በትዕግሥት እጠብቅ ነበር። በዚያን ጊዜ አንድ ወጣት ትኬት በእጁ ይዞ እየሮጠ መጣ። «ይምጡ ጌታዬ፣» ብሎ ጮኸ፤ «ዛሬ በዚህ አውሮፕላን ይሄዳሉ።» ሁለቱንም የጉዞ ሻንጣዎቼን ይዞ ወደ መሳፈሪያው በር ሮጠ። በደረስሁበት ጊዜ፦ «ከተጠባባቂዎቹ ዝርዝር ስንቶች አውሮፕላኑን ተሳፈሩ?» ብዬ ጠየቅሁት። ሁለት ሰዎች ብቻ ትኬት እንዳገኙ በነገረኝ ጊዜ እኔ 10ኛ መሆኔን ስለማውቅ መገረሜን ገለጽሁ። እርሱም፦ «ኧረ የለም ጌታዬ፣ እዚህ የሳይመን ጆብ ወዳጅ የሆነ ሁሉ 1ኛ ነው!» ብሎ መለሰ። በመወጣጫው ላይ እየሮጥሁ ወደ አውሮፕላኑ ስገባ በውስጡ ያለሁት እኔ ብቻ መሆኔን አወቅሁ!

አስተናጋጇ በመጀመሪያው መቀመጫ ላይ ስታስቀምጠኝ፣ የመንገደኞች ማረፊያው በሮች ተከፍተው ሌሎቹ ተሳፋሪዎች ሁሉ ወደ እኛ ሲመጡ እስካይ ድረስ የተሳሳተ አውሮፕላን ውስጥ የገባሁ መስሎኝ ፈራሁ። እያንዳንዳቸው ሲገቡ አንድ ታላቅ ባለ ሥልጣን መስዬአቸው ራሳቸውን ዝቅ አድርገው እጅ ነሡኝ! በእርግጥም ነኝ — የንጉሡ ልጅ — የሳይመን ጆብም ወዳጅ!

እግዚአብሔር ልጁ የጉዞ ችግር እንደ ገጠመው አውቆ፣ ጥቂት ደቂቃዎች ቆይታ አንዲት አረጋዊት ለመጸዳዳት መቆም በሚያስፈልጋቸው በዚያው ስፍራ አንድ ወጣት ነጋዴ ለዕረፍት በመንገድ ዳር እንዲቆም አድርጎ ይሆን? አጋጣሚ? እኔ አይመስለኝም!

በኔፓል ድንቅ የአንድ ወር አገልግሎት ነበር፤ በዚያም ጊዜ በሆንግ ኮንግ የማስተማር መብት ካገኘሁባቸው የጉርካ ወታደሮች ሁለቱን አገኘሁ። ለብዙ የዋይዋም ቡድኖችና በበርካታ አብያተ ክርስቲያናት ተናገርሁ።

አገሪቱ በ90ዎቹ መጀመሪያ ክርስቲያናዊ አገልግሎቶችን ከመፍቀዷ በፊት በታላቅ ስደት ዘመን አንዲትን ቤተ ክርስቲያን በመጋቢነት ያገለገለን ሰው የማግኘት ታላቅ መብት አገኘሁ። ከዚህ በታች የምጠቅሳቸው ቍጥሮች ትክክል ላይሆኑ ይችላሉ፤ ብዙም ግን አይራራቁም። ሃያ ጊዜ ታስሮ ነበር፤ ስምንት ጊዜ ወኅኒ ገብቶ እስከ አሥራ ሁለት ዓመት ድረስ በእስር አሳልፏል። በተፈታ ቍጥር ወደ ተቃጠለችው ቤተ ክርስቲያኑ ተመልሶ እንደ ገና መስበክ ይጀምር ነበር። ዛቻ፣ ድብደባና እስር እንደ ገና ይከተሉ ነበር።

እኔ ስደት ደርሶብኝ ስለማያውቅ በዚያ ሁሉ ውስጥ እንዴት እንዲህ ደፋር ሊሆን እንደ ቻለ ጠየቅሁት። መልሱ ዓይን የሚከፍት ነበር። «ጋሬዝ፣ አንበሳው በከፍተኛ ድምፁ አስቀድሞ እንዳገሣ እያወቅሁ ለምን እፈራለሁ?» አለኝ። ትሕትናውም ተገለጠ፤ እርሱ አስተርጓሚዬ በነበረበት ትምህርት መካከል በተደረገ ዕረፍት ሁለታችንም ለማደሻ በቆርቆሮ ብረት ዋንጫዎች ኮካ ኮላ ቀረበልን። እርሱም፦ «ከነቢዩ ጎን መቆም እንዴት ያለ መብት ነው — አህያውም እንኳ የሚጠጣው ያገኛልና!» አለ።

ከካትማንዱ በሚወጣው አውሮፕላን ላይ በግራ በኩል የመስኮት አጠገብ መቀመጫ በማግኘቴ ተባረክሁ፤ ወደ ሲንጋፖርና ወደ ሲድኒ ወደ ደቡብ ከመታጠፋችን በፊት በቀጥታ ወደ ምሥራቅ ስንጓዝ ከዚያ ሆኜ የሂማላያ ተራሮችን ድንቅ ትዕይንት አየሁ። ሰማዩ ደማቅ ሰማያዊ ነበር፤ ተራሮቹ ነጭ ሆነው ያንጸባርቁና እንደ ብርሌ ጥርት ብለው ይታዩ ነበር፤ ከአንዲት ትንሽ ጥቁር ሦስት ማዕዘን በቀር — ይህችም ደቡባዊ ገጽታው በረዶ ለመያዝ እጅግ ቀጥ ያለው ኤቨረስት ነው!

ወደ ሲድኒ በረርሁ፤ ከዚያም አን ወደምትጠብቀኝ ወደ ካፐርንሬይ መጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት ቤት ሄድሁ። በዚህም ከአውስትራሊያ፣ ከአውሮፓና ከካናዳ የመጡ ወጣቶችን ለአንድ ሳምንት አስተማርሁ።

በሕንድም ሆነ በኔፓል ያሉት ሥራዎች ለጉዞ ወጪዎቼ ምንም ዓይነት ድጋፍ ለማድረግ አቅም ስላልነበራቸው ይህ በሁለት ወራት ውስጥ የተቀበልሁት የመጀመሪያው የአገልግሎት ስጦታ ክፍያ ነበር። በአውስትራሊያ ሦስት ወር ካሳለፍሁ በኋላ በዚያ የተቀበልሁት የአገልግሎት ስጦታ ክፍያ ድምር ለዚህ ጥምር ጉዞ የገዛሁትን የአምስት ወር ትኬት ዋጋ በትክክል ማለት ይቻላል እንደ ሸፈነ መናገር ይበቃል! በዚያ ላይ የሊኔት ቤተ ክርስቲያን በ«የፍቅር መባ» ልታስደንቀንና ልትባርከን ወሰነች፤ ይህም ከአንድ ወር በኋላ መድረሻዬ ወደ ሆነችው ወደ ብራዚል የሚወስደውን ትኬት ዋጋ በድጋሚ በትክክል የሚሸፍን ነበር። እግዚአብሔር ታማኝ ነው!