የእግዚአብሔር የተሰበረ ልብ

በኤም/ቪ አናስታሲስ ላይ ከብዙ ወዳጆች ጋር ባለን ኅብረት እየተደሰትን ሳለ፣ ጌታ የእርሱን ምሪት በሕይወታችን የምናውቅበትን እያደገ የሚሄድ ተሞክሮአችንን ቀጣይ እርምጃ እያዘጋጀ እንደ ገና በፊታችን እየሄደ እንደ ነበረ ብዙም አልተገነዘብንም ነበር። ከመርከቧ ሠራተኞች ጋር በመቀራረባችን በእርግጥ ደስተኞች ነበርን፤ ነገር ግን አንድ ቀን የዚያ ቤተሰብ ክፍል እንሆናለን ብለን አልጠበቅንም፣ ተስፋም አላደረግንም። እንዲያውም አን «በባሕር ዳር ያለ ቤት» እንዴት እንደምትፈልግ ብዙ ጊዜ ብትናገርም፣ አንድ ቀን «በባሕር ላይ ያለ ቤት» ይኖራታል ብዬ በሕልሜም አላሰብሁም ነበር! መርከቧ በቪክቶሪያ በነበረችበት ጊዜ እንዲህ ያለውን ነገር ለእርሷ እንኳ ብጠቁምላት ኖሮ በጣም ጮክ ያለ «በፍጹም!» እሰማ እንደ ነበር እርግጠኛ ነኝ።

በመጀመሪያ ግን እንደ «ሙሉ ጊዜ» መጋቢ ደመወዝ ከሚያስገኝልኝ ቦታ ዋስትና እንድላቀቅ እግዚአብሔር በልቤ ውስጥ ተጨማሪ ነገር ማድረግ ነበረበት። በትምህርት ቤት መምህርነት «ጥሩ ደመወዝና ጥሩ የጡረታ አበል» የነበረውን ቦታ ትቼ «በግማሽ ደመወዝና በግማሽ የጡረታ አበል» መጋቢ ሆኜ ነበር። እርሱ ደግሞ ከዚያም አልፎ «ደመወዝም የጡረታ አበልም» ወደሌለው የሚስዮናዊነት ቦታ ሊያመጣኝ ፈለገ!

ክርስቲያን ኤንድ ሚሽነሪ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን መጋቢ እንደ መሆኔ፣ ወደ ዓለም ሁሉ ሄደን ወንጌልን እንድንሰብክ ጌታ የሰጠንን የሚስዮን ተልእኮ እንዲገነዘቡ ሕዝቤን አበረታታ ነበር። ሚስዮናውያኑ የሚሠሩት ሥራ እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ አምነን፣ በአገልግሎት መስክ ያሉትን ሚስዮናውያኖቻችንን ለመደገፍ ገንዘብ ለማሰባሰብ በየዓመቱ ከፍተኛ ጥረት እናደርግ ነበር።

የሚስዮን መልእክቶችን እሰብክ፣ ጸሎትንም አበረታታ ነበር። ሆኖም እግዚአብሔር ለጠፉትና ለተጎዱት የዓለም ሰዎች እንዴት እንደሚያለቅስ ለመጀመሪያ ጊዜ የተገነዘብሁት እስከ 1988 ድረስ አልነበረም።

በቤተ ክርስቲያኒቱ ውስጥ «ሚሽን ብሪጅ» የተባለ ትምህርት ቤት አቋቁሜ ነበር፤ ስለ ክርስቲያናዊ ደቀ መዝሙርነት በካሴትና ከአካባቢው መጋቢዎች ትምህርት ለመስማት በሳምንት ሁለት ጊዜ ይሰበሰብ ነበር። በክፍሉ ውስጥ ከተለያዩ አብያተ ክርስቲያናት የመጡ አሥራ አምስት ተማሪዎች ነበሩ። የገቡት ቃል ኪዳን በሜክሲኮ በሚገኙ የሕፃናት ማሳደጊያዎች የሚሠሩበትን የሦስት ሳምንት «የተደራሽነት አገልግሎት» ጨምሮ ለስድስት ወር ለመማር ነበር። ጌታ ልቡን የገለጠልኝ እንደዚህ ባለ የሕፃናት ማሳደጊያ ውስጥ ሳለን ነበር።

ሜክሲኳዊው ወዳጄ ፍራንሲስኮ፣ ወርሃዊ የገንዘብ ድጋፋቸው የሕፃናት ማሳደጊያዎቹ ሥራ እንዲቀጥል የሚያስችለውን ደጋፊዎች ለማበረታታት ወደ ካናዳ፣ ዩናይትድ ስቴትስና ታላቋ ብሪታንያ እንዲላኩ የትንንሾቹን ልጆች ፎቶግራፍ እያነሣ ነበር። ከተማሪዎቼ አንዷ በሕፃናት ማሳደጊያው ውስጥ ባለ ዝቅተኛ ግንብ ላይ ተቀምጣ አንዲትን ትንሽ ሜክሲኳዊት ልጅ በሁለቱም እጆቿ አቅፋ ነበር። ሲንዲ እያለቀሰች ነበር፤ እንባዋም በጭኗ ላይ ከመውደቁ በፊት በአገጯ ላይ ይጠራቀም ነበር። ፍራንሲስኮ ወደ እርሷ ዞር ብሎ «ሲንዲ፣ ልባችን በየቀኑ ይሰበራል!» አላት በለሆሳስ። ስለ እግዚአብሔር ታማኝነት ዘወትር ሰብኬ ነበር። እርሱ አዳኜ፣ ብርታቴ፣ አቅራቢዬ፣ ፈዋሼ፣ ቀዳሼና ከዚህም የሚበልጥ ብዙ ነገር ሆኖልኝ ነበር። ስለ ቸርነቱ ሁሉ በደስታ እመሰክር ነበር። እርሱ የኖረው እኔን ለመባረክ ነበር!

ፍራንሲስኮ ለሲንዲ ሲናገር፣ በኢየሱስ በሰማያዊ ስፍራ ተቀምጬ በጭኑ ላይ ያለውን ዋስትና እያጣጣምሁ እንደ ሆንሁ መመስከር እችል ነበር (ኤፌሶን 2:6)። በዚያች ቅጽበት ግን ለመጀመሪያ ጊዜ ያህል ሞቃት እንባው በራሴ ላይ ሲወርድ ተሰማኝ። የተሰበረ ልቡ ተሰማኝ — ለሜክሲኮ ትንንሽ ወላጅ አልባ ልጆች ብቻ ሳይሆን ለዚህ ዓለም ለተጎዱ፣ ለቆሰሉና ለድሆች ሁሉ። እኔ እርሱን እንድባርከው እንዴት ይናፍቅ ነበር! ወደ ሌሎች የሚዘረጉ እጆቹ እንድሆን ፈለገ። ልዩ ደስታ የተሰጠኝ በዚያ ወደ ሜክሲኮ ባደረግሁት የመጀመሪያ ጉዞ ነበር።

እኔና አን ለበርካታ ዓመታት በኮምፓሽን በኩል ልጆችን ስንደግፍ ቆይተን ነበር — የአሁኗ ልጃችን ቪኪም በሜክሲኮ በሆነ ቦታ ነበረች። እኛ ከምንሠራበት ስፍራ 15 ደቂቃ ብቻ ርቃ እንደምትኖርና እርሷንና ቤተሰቧን ማግኘት እንደሚቻል ሳውቅ የተሰማኝን ደስታ አስበው። ወላጅ አልባ አልነበረችም፤ ነገር ግን ቤተሰቧ እጅግ ድሆች ነበሩ፤ የእኔ ድጋፍም በኮምፓሽን በኩል መሠረታዊ ምግብና ልብስ እንዲያገኙ አስችሏቸው ነበር። ቪኪን ባገኘኋት ጊዜ በፍቅሯ ተማረክሁ! ካናዳ መጥታ ጎብኝታናለች፤ እኔም ብዙ ጊዜ ወደ ቤቷ ሄጃለሁ።

ቤተሰቧ ቤተሰቤ ሆነ፤ አሁንም ከብዙ ዓመታት በኋላ፣ ቪኪ አራት ሴቶች ልጆች ባሏት ጊዜም፣ እንጻጻፋለን፤ ብዙ ጊዜም ንግግራችንን «ቴ ኪየሮ ሙቾ» — እጅግ በጣም እወድሻለሁ — ብለን እንጨርሳለን።

በእነዚያ ሁለት የሜክሲኮ ጉዞዎች ከልቤ የሆነ ነገር እዚያው ቀረ። እንደ ብዙዎቹ የተደራሽነት ቡድኑ አባላት ከዚያ በኋላ እንደ ቀድሞው ሆኜ አልቀረሁም። እግዚአብሔር ወደ ሌላ ከፍ ያለ ተራራ ሊወስደኝ ነበር — ነገር ግን ወደዚያ ለመድረስ ረጅምና ጨለማ በሆነ ሸለቆ ውስጥ ማለፍ ነበረብኝ!

በጃንዋሪ 1990 ከሜክሲኮ ከተመለስሁ በኋላ ከአካባቢው ሕንዳውያን (የአገሬው ተወላጆች) አማኞች ጋር መሥራት ጀመርሁ። ከወጣቶቻቸው በርካቶቹ በጌታ ማመን ጀምረው ነበር፤ አሁን ደግሞ በተወላጆቹ ክልል ውስጥ ስደት እየደረሰባቸው ነበር። ከእነርሱ አንዷ አጋንንታዊ መናፍስትን የምትቀበልበትን የማስጀመሪያ ሥርዓት እንድታልፍ ወደ «ረጅሙ ቤት» «ታፍና» ተወሰደች። ይህ ከፈቃዷ ውጭ ነበር፤ ነገር ግን የክልሉን ድንበር ማለፍ እጅግ ስሱ የፖለቲካ ጉዳይ ስለ ነበረ የካናዳ ፖሊስ ይህን ለማስቆም ብዙም አያደርግም ነበር።

በፌብሩዋሪ 1990 በርካታ የአገሬው ተወላጆች ከክልሉ ሸሽተው በቤተ ክርስቲያናችን ምድር ቤት ተደበቁ። በዚህ ጊዜ ከፌዴራልም ከግዛትም ፖለቲከኞች ጋር የማያቋርጥ ግንኙነት ነበረኝ፤ በባልንጀሮቼ መጋቢዎች ድጋፍም ላይ እጅግ እደገፍ ነበር።

በዚህ ሁኔታ ውስጥ በቅርብ የተሳተፍነው ሁለታችንም በጽኑ ታመምን።

ከሰሜን ምዕራብ ዩናይትድ ስቴትስና ከካናዳ ሁሉ ብዙ አማኞች አስቸጋሪ ጊዜ ውስጥ እንዳለሁ፣ ምናልባትም ብዙዎቹ እንዳሉት በሕንዳውያን እርግማን ምክንያት እንደ ሆነ አውቀው የማበረታቻ ቃላትን ይጽፉልኝ ወይም ይደውሉልኝ ነበር። ስለ እንደዚህ ያሉ እርግማኖች ሥነ መለኮቴ ምን እንደ ሆነ እርግጠኛ አይደለሁም፤ ይሁን እንጂ ብዙ አማኞች፣ ከእነርሱም መካከል የቤተ ክርስቲያን መሪዎች፣ ጉዳዩ እንደዚያ እንደ ሆነ ያስቡ እንደ ነበር አውቃለሁ።

ስደት የደረሰባቸው ተወላጆች በቤተ ክርስቲያኑ ውስጥ ከነበሩበት ከመጀመሪያው ሌሊት ጀምሮ እንቅልፍ አጣሁ። መጋቢ ወዳጆቼ እንዲጸልዩልኝ ጠየቅሁ፤ ከእነርሱ አንዷ በላዬ ላይ «አስከፊ የመተው መንፈስ» እንዳለ እንደ ተሰማት ነገረችኝ። ምን ማለቷ እንደ ሆነ ምንም አልገባኝም።

በሜይ እኔና አን በአንግሊካን ቤተ ክርስቲያን በተዘጋጀ ለመጋቢዎች የአንድ ሳምንት መንፈሳዊ ማረፊያ ተካፈልን። በዚያም እርግማን አርፎብኝ እንደ ነበረ፣ አሁን ግን እንደ ተሰበረ ተነገረኝ። መሪው በመቀጠል «ከስሜቶችህ አንድ ትልቅ ክፍል ጎድሏል፤ ይህም ከእናትህ ሞት ጋር የተያያዘ ነው» አለ። አሁንም ምን ማለቱ እንደ ሆነ አልገባኝም።

በጁን እንቅልፍ ማጣቴ ስለ ቀጠለ ከቤተ ክርስቲያኑ ለመልቀቅ ጠየቅሁ። አእምሮዬ «ተደናግሮ» ነበር፤ ለማጥናትም ሆነ ለመምከር በግልጽ ማሰብ አልቻልሁም። በጥናት ክፍሌ ወለል ላይ ተኝቼ ይህን ተሞክሮ ለምን እንደማልፍ እየጠየቅሁ ወደ ጌታ አለቅስ ነበር። መገኘቱን ፈጽሞ አልተጠራጠርሁም፤ ነገር ግን እርሱ አይሰማኝም ነበር። ዘና እንድል የሚረዱኝን በሐኪም የታዘዙ በርካታ ክኒኖች በየምሽቱ እወስድ ነበር፤ ያም ሆኖ መተኛት አልቻልሁም። ቤተ ክርስቲያኒቱ የመልቀቂያ ጥያቄዬን አልተቀበለችም፤ የዲስትሪክቱ የበላይ ጠባቂም እንድቆይ ጠየቀኝ።

በሴፕቴምበር በመጨረሻ በቫንኩቨር በሚገኘው በብሪቲሽ ኮሎምቢያ ዩኒቨርሲቲ የእንቅልፍ ክሊኒክ ገባሁ። በዚያም በፓይኒያል እጢ ውስጥ ያለው እንቅልፍ የማስጀመሪያ ሥርዓት ሙሉ በሙሉ እንደ ተበላሸ ታወቀ፤ ሥራዬን እንዳቆምም በጥብቅ ተመከርሁ።

በሚቀጥለው እሑድ የስፔሻሊስቱን ምክር ለቤተ ክርስቲያኑ ነገርሁ፤ ወዲያውኑ የሚጸና የመልቀቂያ ጥያቄዬንም አቀረብሁ። ሐኪሜ የሁለት ዓመት ይሆናል ብሎ የጠበቀውን ከአገልግሎት የዕረፍት ጊዜ ጀመርሁ። ብዙ በእግሬ ተጓዝሁ፣ ብዙ መጻሕፍትን አነበብሁ፣ ስለ ራሴና እንቅልፍ ማጣትን ስለሚያስከትለው ጭንቀት የተማርሁትን ሁሉ አሰላሰልሁ።

ከሥራ መልቀቄ በኋላ ባለው ማክሰኞ ከአንዳንድ መጋቢ ወዳጆቼ ጋር በቁርስ ግብዣ ላይ ተገኘሁ። ስለ ሁኔታዬ ሲጨዋወቱ ከእነርሱ አንዱ፣ ለቡድኑ አዲስ የሆነ ሰው፣ «ጋሬዝ፣ በላይህ ላይ አስከፊ የመተው መንፈስ እንዳለ ይሰማኛል!» አለኝ። ከሰባት ወር በፊት የተነገረኝ ያው ቃል በቃል ነበር! ወደ ቤት ስመለስ እኔና አን ተቀምጠን ሕይወቴን አጤንን። በውስጤ ያለው ትንሹ ልጅ የመተውን ሕመም ሊሰማው የሚችልባቸውን ብዙ ጊዜያት ስናይ ተደነቅን፤ ከእነርሱም ትንሽ ያልሆነው እናቴ ሞታ እኔን የአሥራ ሦስት ዓመት ልጅ ሆኜ ትታኝ በሄደችበት ጊዜ ነበር። በሞቷ አላለቀስሁም ነበር — ለመሆኑ ወንዶች ልጆች ማልቀስ አይገባቸውም! ሆኖም በውስጤ አዝኜ ነበር፤ ከዚያም በኋላ ለብዙ ዓመታት።

በዚያው ምሽት የማነበው መጽሐፍ አነሣሁ። ስለ አሥራ አንደኛው ክፍለ ዘመን የመስቀል ጦርነቶች የሚተርክ ልብ ወለድ ነበር። በዚያም ሁለት ባላባቶች በውጊያው ፊት ለፊት ተገናኙ። ሆኖም የመስቀል ጦረኛው ባላባት ቆስሎ ነበር፤ ሰይፉ ጥቅም አልባ ሆኖ በጎኑ ተንጠልጥሎ በኮርቻው ላይ ተዝለፍልፎ ነበር። ጠላቱ የራሱን ኃያል ሰይፍ ከፍ አድርጎ የመስቀል ጦረኛውን ሊገድለው ቀረበ። ጠንካራ የጦር ልብስ ለብሶ ነበር፤ የመስቀል ጦረኞቹ ፍላጻዎችም በእርሱ ላይ ጥቅም አልባ ሆነው ነበር። ሆኖም ክንዱን ከፍ ባደረገ ጊዜ ዘጠኝ ፍላጻዎች ጥበቃ በሌለው ብብቱ ውስጥ ዒላማቸውን በፍጥነት አገኙ፤ እርሱም ለሞት በሚያደርስ ሁኔታ ቆስሎ ከፈረሱ ወደቀ። የእግዚአብሔር መንፈስ እየተናገረኝ እንደ ሆነ ተሰማኝ። «ጋሬዝ፣ ለዕለት ተዕለት ውጊያ የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ ልትለብስ ትችላለህ። ሆኖም ጠላት ደካማ ስፍራዎችህን ያውቃል፤ ክንድህንም በእርሱ ላይ ከፍ ስታደርግ ሊያቆስልህ ተዘጋጅቷል።

የአንተ ደካማ ስፍራ፣ ቍስሎችህ፣ ያሉት በመተው ስሜት ውስጥ ነው።» ሰይጣን አገልግሎቴን ለማደናቀፍ የተጠቀመባቸውን ስልቶች አሁን መረዳት ጀመርሁ።

በሕመሜ ወቅት ሰዎች ከቤተ ክርስቲያኑ ቀስ በቀስ መራቅ ሲጀምሩ የፍቺን ሕመም — የመተውን ሕመም — ዘወትር ይሰማኝ ነበር። የሕንዳውያኑ ሁኔታ ከመከሰቱ በፊት እንኳ ይህ እንዴት እንደ ነካኝ አየሁ። በመጨረሻም «ሕመሙ» እንቅልፍ ማጣትን አስከትሎ ነበር፤ እኔም በውጊያው ደካማ ነበርሁ።

እግዚአብሔር በነፍሳቸው ቍስል የተሸከሙትን ብዙ ሰዎች ለመምከር እንድጠቀምበት ያስቻለኝን ብዙ ነገር በዚያ ሸለቆ ውስጥ ተማርሁ። «በእጄ ያለው መክፈቻ» በተሰኘው በሌላው መጽሐፌ ከእነዚያ ታሪኮች አንዳንዶቹን እተርካለሁ። ሆኖም እግዚአብሔር ወደ ተራራ ጫፍ ሊመራን ካልፈለገ በቀር በሸለቆ ውስጥ ፈጽሞ አያሳልፈንም፤ የእኔም ተራራ በአድማስ ላይ ይታይ ነበር።