ኤም/ቪ አናስታሲስ

በቪክቶሪያ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን ስምንት ዓመታት አሳለፍን — ብዙ መልካም ወዳጆች ያፈራንባቸውና የጌታ እጅ በብዙ ሰዎች ሕይወት ውስጥ ሲሠራ ያየንባቸው መልካም ዓመታት ነበሩ። በመጋቢዎች ኅብረት ውስጥ ንቁ ተሳታፊ ሆንሁ፤ ከአንድ ዓመት በኋላም የዚያ ቡድን ጸሐፊ ሆኜ ተሾምሁ። በየወሩ ለምሳና እርስ በርስ ለመበረታታት እንገናኝ ነበር። ከሳን ፔድሮ፣ ካሊፎርኒያ የስልክ ጥሪ የደረሰኝ በ1985 ጸደይ ነበር።

ደዋዩ «ኤም/ቪ አናስታሲስ» ስለምትባለው መርከብ ሰምቼ እንደ ሆነ ጠየቀኝ። እንዳልሰማሁ ስነግረው ዩዝ ዊዝ ኤ ሚሽን ስለ ገዛት ስለዚህች ውቅያኖስ ተሻጋሪ መርከብ ይነግረኝ ጀመር። ሕልማቸው የሕክምናና የግንባታ ሠራተኞችን እንዲሁም የወንጌል ስርጭት ቡድኖችን ይዘው ወደ ተቸገሩ የዓለም ክፍሎች መጓዝ ነበር። መርከቧ የዩናይትድ ስቴትስ የባሕር ዳርቻ ጠባቂዎችን የደኅንነት መስፈርቶች ከማለፏ በፊት ብዙ ሥራ ማከናወን አስፈላጊ ነበር፤ ስለዚህ በቪክቶሪያ ወዳሉት የመርከብ መጠገኛ ደረቅ ወደቦች ሊያመጧት ነበር። «ዋና መሐንዲሳችን ጆን ብሪግናል ማክሰኞ ቪክቶሪያ ይደርሳል» አለ ደዋዩ። «ከአውሮፕላን ማረፊያ የሚቀበለውና ወደ መርከብ መጠገኛው የሚወስደው ሰው በማዘጋጀት ልትረዳን ትችላለህን?» እኔ ራሴ ይህን ባደርግ ደስ እንደሚለኝ ነገርሁት፤ ስለዚህ በሚቀጥለው ሳምንት ማክሰኞ ከጆን ብሪግናልና ከአናስታሲስ ጋር የረጅም ጊዜ ወዳጅነቴን ጀመርሁ።

መርከቧ በመጨረሻ በሴፕቴምበር 1985 ቪክቶሪያ በደረሰች ጊዜ በመርከቧ ላይ የወጣሁት የመጀመሪያው ሰው እኔ ነበርሁ። ጆን ቤተሰቡን፣ በርካታ ወዳጆቹንና በመጨረሻም የምሕረት መርከቦች መሥራችና ፕሬዚዳንት የሆነውን ዶን ስቲቨንስን በፍጥነት አስተዋወቀኝ። ዶን በመርከቡ ላይ በታላቅ ደግነት ተቀበለኝ፤ ከዚያም አናስታሲስ በቪክቶሪያ ለሦስት ወይም ለአራት ወራት ትቆያለች ብሎ ስለ ገመተው ጊዜ ያለውን ሕልም ይነግረኝ ጀመር።

«ስልክ ያለው የቢሮ ቦታ ያስፈልገናል» አለ፤ «እንዲሁም የድራማ ቡድኖቻችን የሚለማመዱበት የስፖርት አዳራሽ።» «አግኝታችኋል» አልሁ፤ «ቤተ ክርስቲያናችን ለእናንተ ክፍት ነው።» የአካባቢው መጋቢዎች የስልክ ቍጥሮች ማውጫ እንዳለ ሲጠይቀኝ፣ የመጋቢዎች ኅብረት ጸሐፊ እንደ ሆንሁና የሚፈልገውን ሁሉ በቢሮዬ እንደ ያዝሁ ነገርሁት። እርሱም በተፈጥሮው እጅግ ተደሰተ! አብያተ ክርስቲያናቱ ዶንንና ሠራተኞቹን በሞቀ ስሜት ተቀበሉ፤ ወዳጅነታችን አደገ፤ እኔም «የሰላም ልጃቸው» (ሉቃስ 10:6) ተብዬ ታወቅሁ። የመርከቧ ሠራተኞች ሁሉ ተወዳጅ ቤተ ክርስቲያን ፍለጋ ከአንዱ ወደ ሌላው ሳይዘሉ፣ ለአንድ ጉባኤ ታማኝ ሆነው በአጥቢያ አብያተ ክርስቲያናት ይሳተፉ ነበር። የብሪግናል ቤተሰብና ሌሎች አሥር ያህል ሰዎች በቋሚነት ይገኙ ስለ ነበር የራሳችን ቤተ ክርስቲያን እጅግ ተባረከች። ጊዜው ከታሰቡት ጥቂት ወራት አልፎ ወደ ሙሉ አሥራ አራት ወራት ሲረዝም፣ ሠራተኞቹ ቪክቶሪያ ቤታቸው እንደ ሆነች ይሰማቸው ጀመር — እኛም ሁላችን እንደዚያው ተሰማን።

በኖቬምበር 1986 አዲስ ፈቃድ ያገኘችውና በሎይድስ የተመዘገበችው አናስታሲስ አገልግሎቷን ለመጀመር ከቪክቶሪያ ተነሥታ በባሕር ተጓዘች። ቀኑ እጅግ ቀዝቃዛ ነበር፤ የስንብት መዝሙሮቻችንን ስንዘምር ግን ልባችን ሞቅ ያለ ነበር። እኔና አን መርከቧ ወደምታርፍበት የመጀመሪያ ወደብ ድረስ አብረናት እንድንጓዝ ተጋብዘን ነበር።

ይህም የአጎራባቿ የዋሽንግተን ግዛት (ዩናይትድ ስቴትስ) ዋና ከተማ ወደ ሆነችው ወደ ኦሊምፒያ የተደረገ የአክብሮት ጉብኝት ነበር። ከአንድ ሳምንት በኋላ ደግሞ ወደ ደቡብ፣ ወደ ሜክሲኮና ወደዚያች አገር ችግረኞች «በመርከብ ሲጓዙ»፣ ላፈራናቸው ለብዙ ወዳጆች በእቅፍና በመሳም የመሰናበት ተራው የእኛ ነበር። ኤም/ቪ አናስታሲስ ጌታ ለእኛ እያዘጋጀልን በነበረው የወደ ፊት ሕይወታችን ውስጥ ዋና ክፍል እንደምትሆን ፈጽሞ አላሰብንም ነበር። ያ ከመሆኑ በፊት ግን በፊታችን ሊያኖራቸው የሚገቡ ሁለት ተጨማሪ የመሻገሪያ ድንጋዮች ነበሩ። እነዚህ ባይኖሩ ኖሮ በኋላ በጠራን ጊዜ ምሪቱን መከተል ባልቻልን ነበር።

በ1975 ካናዳ በደረስን ጊዜ የገባነው ከአገሪቱ ዜጎች ጋር ተመሳሳይ የሚባሉ መብቶች ያሏቸው «ቋሚ ነዋሪ ስደተኞች» ሆነን ነበር። መምረጥ እንችል ነበር፤ ለፓርላማ ግን መወዳደር አንችልም ነበር። በዚህች ውብ አገር መኖር ያስደስተን ነበር፤ «ካናዳውያን» ተብለን መጠራታችንም ያኮራን ነበር። (የዌልስ ካናዳውያን!!) ሆኖም ቋሚ ነዋሪ ስደተኛ የመሆን አንዱ ችግር በአንድ ጊዜ ከአገሪቱ ውጭ መቆየት የምትችለው ቢበዛ ለስድስት ወር ብቻ መሆኑ ነው። ከዚያ በላይ ርቀህ ብትቆይ የስደተኝነት ፈቃድ እንደ ገና ማመልከት አስፈላጊ ነው — ያም ቢሆን የተረጋገጠ አይደለም።

መጀመሪያ ካናዳ በገባሁ ጊዜ የምሄድበት አስተማማኝ ሥራና በቶሮንቶ ፈረንሳይኛ ትምህርት ቤት ስፖንሰር ነበረኝ። ለስደተኞች ጉዳይ ቢሮ የማቀርበው ገቢም ሆነ ዋስትና የማይኖረኝ ጊዜ ይመጣ ነበር። በዚያን ጊዜ በቪክቶሪያ ቤት ቢኖረኝና ሴቶች ልጆቻችን በዚያ ቢኖሩም ወደ ካናዳ እንደ ገና መግባት እጅግ አስቸጋሪ ሊሆን ይችል ነበር።

እርግጥ በ1989 ትንሿ ልጃችን ሊኔት አውስትራሊያዊ ከሆነው ከፊሊፕ ጋር ሠርጓን ስታቅድና ካናዳን ለቅቃ «የዓለም ማዶ» ወደምትባለው ወደ አውስትራሊያ ሄዳ ለመኖር ስታስብ ስለዚህ ጉዳይ እያሰብሁ አልነበረም። ወደ ካናዳ መመለስ ብትፈልግ እንድትችል ከሠርጓ በፊት የካናዳ ዜጋ ለመሆን ፈለገች። እኔና አን ለጉዳዩ ብዙ ትኩረት አልሰጠነውም፤ ነገር ግን እኛም እንዲሁ ብናደርግ መልካም እንደሚሆን ወሰንን። ዜግነታችንን መጠቀም የሚያስፈልገን ጊዜ ይመጣል ብለን አላሰብንም፤ ዜጎች ላለመሆን የሚያበቃ ምክንያትም አላየንም። ከዚያ ወዲህ አስተሳሰባችንን ለውጠናል፤ በዚህ ነገር እንኳ ጌታ እያዘጋጀን እንደ ነበረ እናውቃለን። በዚህ መንገድ በጁን 1989 እኔና አን የካናዳ ዜጎች ሆነን ተቀበልን።

ሁለተኛው የመሻገሪያ ድንጋይ ቤታችንን የሚመለከት ነበር። በ1986 በቪክቶሪያ ዳርቻ ጥሩ ቤት ነበረን፤ ነገር ግን ሁለት ትልልቅ ጉድለቶች ነበሩበት። እንደ መጋቢ ብዙ ጊዜ ሰዎችን ለምክር በቤታችን እቀበል ነበር፤ ይህም በተወሰነ ደረጃ ምሥጢር መጠበቅን ይጠይቅ ነበር። ቤታችን የመኖሪያውን ክፍል የሚከፋፍሉ ጥቂት በሮች ብቻ ያሉት «ክፍት ዲዛይን» ስለ ነበረ ይህ አስቸጋሪ ነበር።

ሁለተኛ፣ መደበኛ እንክብካቤ የሚያስፈልጋቸው ሦስት የሣር ሜዳዎች ነበሩ፤ እኔ ደግሞ የአትክልት ሥራ የሚያስደስተኝ ሰው አይደለሁም። ሐኪሜ መጠነኛ የልብ ቫልቭ መንሸራተት እንዳለብኝ ባወቀ ጊዜ ለአኗኗራችን ይበልጥ ወደሚስማማ ሌላ ቤት የምንዛወርበት ጊዜ እንደ ደረሰ አወቅን። ቤታችንን ለሽያጭ አስተዋወቅን፤ በአንድ ሳምንት ውስጥ ገዢ ባገኘን ጊዜም ተደነቅን። ሴትዮዋ የፈለግነውን ዋጋ በጥሬ ገንዘብ ልትከፍል ፈቃደኛ ነበረች፤ በአንድ ቅድመ ሁኔታ — ቤቱን እስከ ወሩ መጨረሻ፣ ማለትም በሦስት ሳምንት ውስጥ እንድንለቅ።

በእርግጥ ይህ ለእኛ የቀረን አሥር ቀን ብቻ ነበር ማለት ነው፤ በዚያው ጊዜ በአውስትራሊያ ያለችውን እኅቴን ለመጠየቅ፣ ከዚያም በኪችነር ሳለን የማሌዥያ የቄስነት አገልግሎታችን ክፍል የነበሩትን ቪንሰንት ቼአን፣ ሚስቱን ሸርሊንና ሌሎች ተማሪዎችን ለመጠየቅ ወደ ኩዋላ ላምፑር ለመሄድ አቅደን ለዕረፍት የምንሄድበት ጊዜ ነበርና። በውሉ ተስማማንና ዕቃ ማሸግ ጀመርን። የቤት ዕቃዎቻችን በቤተ ክርስቲያን አባላት ቤቶች ተቀመጡ፤ ትንንሾቹ ሳጥኖች ሁሉ ደግሞ በቤተ ክርስቲያኒቱ ቢሮዎች ውስጥ ተከማቹ። ስንመለስ ሌላ ቤት እስክናገኝ ጊዜ እንዲሰጠን ወደ ኪራይ ቤት እንገባለን ብለን ጠብቀን ነበር። ሆኖም ያ አልሆነም፤ ሊኔት ወደ ሥራ ስትሄድና ስትመለስ «ፍጹሙን ቤት» አይታ ነበርና።

ከሸጥነው ቤት በ50,000 ዶላር የሚበልጥ ዋጋ ስለ ነበረው ከአቅማችን በላይ ሆኖ ማግኘታችን አላስገረመንም፤ የቤት ደላላችን ግን ቀድሞውኑ ከምንከፍለው ጋር ተመሳሳይ ክፍያ ያለው የቤት ብድር ማግኘት እንደሚቻል ሲያስረዳን እጅግ ተገረምን። ከዚህም በላይ ቤቱ በምድር ቤቱ ውስጥ አፓርትመንት ነበረው፤ ከእርሱም የሚገኘው ኪራይ የብድሩን የተወሰነ ክፍል ይሸፍን ነበር። ከዚያም ሻጯ ዋጋዋን ቀነሰች፤ እኛም ተያዝን። አዲሱ ብድር «የቤት ዋጋን የመጠቀም» ብድር ነበር፤ ይህም ዋናውን ዕዳ በማንኛውም ጊዜ ያለ ቅጣት መክፈል እንችላለን ማለት ነበር። እንዲሁም ተጨማሪ ገንዘብ በሚያስፈልገን ጊዜ ሁሉ — እኔ ምንም ገቢ በማላገኝበት ጊዜም እንኳ — ከእርሱ ገንዘብ ማውጣት እንችል ነበር!

ለትንሿ ልጃችን ለሊኔት ቤቱን የመግዛት «የውክልና ሥልጣን» ሰጥተን ለዕረፍት ሄድን፤ እኛም በማሌዥያ የባሕር ዳርቻዎች ፀሐይ እየሞቅን ነበር። ከአምስት ሳምንት በኋላ ከቫንኩቨር በመጨረሻው ጀልባ ስንመለስ የቤተ ክርስቲያን ወዳጆቻችን የቤት ዕቃዎቻችንን ሁሉ ወደ አዲሱ ቤት አስገብተው፣ አልጋዎቹን እንኳ አንጥፈውና የመመገቢያ ዕቃዎቹን በመሳቢያዎቹ ውስጥ አስቀምጠው ስናገኝ ስሜታችን ተነካ! ያ ቤት ከተገዛ ጊዜ ጀምሮ ለእኛ ታላቅ በረከት ሆኖልናል። ከ1991 በኋላ ርቀን በነበርንበት ጊዜ — ታሪኩ ገና ይመጣል — ለዩኒቨርሲቲ ተማሪዎች አከራየነው፤ እነርሱም ቤቱን በጥሩ ሁኔታ ከመጠበቃቸውም በላይ የቤት ብድራችንን በሙሉ ከፈሉልን — ቤቱን መጀመሪያ በገዛን ጊዜ ፈጽሞ ያልጠበቅሁት ነገር ነበር። አሁን ከቪክቶሪያ ኮሌጆች የሚመጡ ተማሪዎችን ስለምናስተናግድበት ብቸኛው የገቢ ምንጫችን ሆኗል፤ ባለፉት ስምንት ዓመታትም ዋጋው ከእጥፍ በላይ ጨምሯል። ጌታ ዜግነታችንን በማግኘትም ሆነ ይህን ቤት በመግዛት እንደ መራን እርግጠኞች ነን። ከሁለቱ አንዱ ባይኖር ኖሮ የተደረገውን ማድረግ ፈጽሞ ባልቻልን ነበር — እርሱንም እናመሰግነዋለን።