ሄዝልግሌን ፌሎውሺፕ

ሄዝልግሌን ፌሎውሺፕ የምትገኘው ከቶሮንቶ በስተ ምዕራብ 100 ኪሎ ሜትር ርቀት ላይ በምትገኘው በኪችነር ከተማ ነበር። ከ20 ዓመታት በላይ የቆየች ብትሆንም በጉባኤዋ ውስጥ ከ30 የሚበልጡ ሰዎች ታይተው የሚያውቁት እምብዛም ነበር። ባለፈው ዓመት አንድ ትጉህ መጋቢ፣ አብዛኞቹ ብዙም ክርስቲያናዊ አስተዳደግ የሌላቸው በርካታ ወጣቶች ወደ ቤተ ክርስቲያኒቱ ሲመጡ አይቶ ነበር። ሦስቱ ሽማግሌዎች ገና በሠላሳዎቹ ዕድሜ ውስጥ ነበሩ፤ በጉባኤው ውስጥም ሁለት «ባለሙያዎች» ብቻ ነበሩ፤ ሁለቱም የነርሲንግ አስተማሪዎች ነበሩ። አብዛኞቹ ሥራ አጦች ነበሩ።

ባለፈው ዓመት አንዳንድ ችግሮች ተከስተው የነበረ ቢሆንም ጉባኤው በሞቀ ስሜት ተቀበለን። በዚያ በመጀመሪያው ዓመት እግዚአብሔር ወደዚያ ለምን እንዳመጣን የጠየቅንባቸው ብዙ ጊዜያት ነበሩ። ለሴቶች ልጆቻችንም ሆነ ለእኛ ኅብረት የምናደርግባቸው ጎረምሳ ልጆች ያሏቸው የበሰሉ ቤተሰቦች አልነበሩም። አን፣ እግዚአብሔር እኔን ወደዚያ ከጠራኝ — ይህንንም ከቶ አልተጠራጠረችም — እርሷና ሴቶች ልጆቻችንም በዚያ በመገኘታቸው ውስጥ ዓላማ እንዳለው እስክትቀበል ድረስ በጥልቅ ትግል ውስጥ አለፈች፤ ያም ሆኖ ኅብረቱ በእሑድ ቀን የሚሰበሰብ በእውነት «የወጣቶች ቡድን» ስለ ነበረ ለእኔ እንደ አዲስ መጋቢ እጅግ ተስማሚ ነበር። አንድ ጊዜ አን፣ አሁን መጋቢ በመሆኔ በሕይወታችን ምን ለውጦች እንደ መጡ ተጠየቀች። እርሷም «ምንም የለም። ቀደም ሲል በትርፍ ጊዜው ዘወትር ያደርገው የነበረውን አሁን የሙሉ ጊዜ ሥራው አድርጎ እየሠራው ነው!» ብላ መለሰች።

በኪችነር ካሳለፍናቸው አራት ዓመታት ብዙ መልካም ትዝታዎች አሉኝ፤ ነገር ግን ይህ ታሪክ አሁን ወዳለንበት ሁኔታ ስላደረሱን «የመሻገሪያ ድንጋዮች» ስለ ሆነ እነርሱ በሌላ ጊዜ መተረክ ይኖርባቸዋል። ሆኖም ስለ እግዚአብሔር ምሪት ሳስብ በመጀመሪያው ዓመት ያጋጠመኝን ተሞክሮ መናገር አለብኝ። በየረቡዕ ጠዋት፣ እሑድ በሚኖረኝ የአንድ ሰዓት ጊዜ እግዚአብሔር እንድሰብክ ይፈልጋል ብዬ ያመንሁትን መፈለግ እጀምር ነበር። በዚያን ጊዜ ኅብረቱ በየእሑዱ ከቀኑ 8 ሰዓት እስከ ምሽቱ 12 ሰዓት ይካሄድ ነበር፦ ለአምልኮ፣ ለትምህርት፣ እያንዳንዱ ያመጣውን ምግብ በጋራ ለምንበላበት የ«መግቦት ማዕድ»፣ እንዲሁም የጌታን እራት ለመውሰድ ለእያንዳንዱ አንድ አንድ ሰዓት ነበር። በአምልኮው ጊዜ ከጉባኤው አባላት አንዳንዶቹ የአምልኮ መዝሙር ሊያስጀምሩ ወይም አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ሊያነቡ ይችሉ ነበር። ከሽማግሌዎቹ አንዱ የሆነው ቻርሊ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ለማንበብ በተነሣ ቁጥር እጓጓ ነበር። በዚያ በመጀመሪያው ዓመት ብዙ ጊዜ በዚያ ቀን ልሰብክበት የመረጥሁትን ጥቅስ የከበቡትን ክፍሎች ያነብ ነበር፤ ጌታ ካልመራው በቀር — ስለዚህም እኔንም በዝግጅቴ ካልመራኝ በቀር — አስቀድሞ ሊያውቅ የሚችልበት ምንም መንገድ አልነበረም! ይህ ለዚያ ጠዋት የጌታ ቃል እንደ ሆነ ግልጽ የነበረውን ለመስበክ ምን ያህል ድፍረት እንደ ሰጠኝ መገመት ትችላለህ።

«ዋም!» የሚለውን የሰማሁት — ወይም እንደዚያ መስሎኝ ነበር! — በዚያ በመጀመሪያው ዓመት ነበር። ሮብና ቲም በአምስተርዳም በሚገኘው «ዘ አርክ» (መርከቡ) ውስጥ ለበርካታ ወራት ቆይተው ገና ወደ ቤተ ክርስቲያን የተመለሱ ሁለት ምርጥ ወጣቶች ነበሩ። በዚያች ከተማ በሴተኛ አዳሪዎችና በግብረ ሰዶማውያን ማኅበረሰብ መካከል ሲሠሩ ቆይተው ነበር። «ዘ አርክ» የዋይዋም — የዩዝ ዊዝ ኤ ሚሽን — አገልግሎት እንደ ሆነ ነገሩኝ። ይበልጥ የማወቅ ፍላጎት ባሳየሁ ጊዜ፣ 10 ኪሎ ሜትር ብቻ ርቆ በካምብሪጅ፣ ኦንታሪዮ የሚገኘው የካናዳ ዋና መሥሪያ ቤታቸው አድራሻ ተሰጠኝ። ስለዚህ ከአንድ ሳምንት በኋላ የዋይዋም የካናዳ ዳይሬክተር በሆነው በኡሊ ኮርሽ ቢሮ ተቀምጬ መልካም ወዳጅነት የሚሆነውን ጅማሬ እያጣጣምሁ ነበር። ስለ እንቅስቃሴው የመጀመሪያ ዘመናት፣ ስለ መሥራቹ ስለ ሎረን ካኒንግሃም፣ እንዲሁም ስለ ዓላማዎቹና ተሞክሮዎቹ ነገረኝ።

ከዚያ ከመጀመሪያው ዓመት በኋላ አሁንም በአምልኮና በተሰበከው ቃል ላይ አጽንዖት እየሰጠን የአገልግሎታችንን ሥርዓት በእሑድ ጠዋት ወደ ሁለት ሰዓት ለወጥነው። ቍጥራችን ማደግ ጀመረ፤ የበሰሉ ቤተሰቦችም ቤተ ክርስቲያኒቱን ተቀላቀሉ። ብዙ ጊዜ የዋይዋም ቡድኖች አገለገሉን፤ «አሻንጉሊት ሠሪውና ልጁ» የተባለው ድንቅ የሙዚቃ ተውኔታቸውም በቤተ ክርስቲያናችን ሣር ሜዳ ላይ በብዙ ተመልካቾች ፊት ቀረበ። በሌላ ጊዜ ደግሞ ከአርካንሳስ የመጡ 15 የዋይዋም ተማሪዎች በቤተ ክርስቲያናችን ውስጥ እየኖሩና ከዚያ እየተነሡ እየሠሩ አራት ሳምንት አሳለፉ… እኛም ማደጋችንን ቀጠልን። «ንስር እንዲበር» ከመፍቀዴ በቀር ለዕድገቱ ምስጋና ልወስድ አልችልም። ሮን ስሚዝ የጸሎት ሸክም ነበረው፤ «የእግዚአብሔርን ድምፅ መስማትንና» በልቡ ያለውን በጸሎት ወደ እውንነት ማምጣትን ያስተማረንም እርሱ ነበር። ስለ ሮንና በቤተ ክርስቲያኒቱ ላይ ስላሳደረው ተጽዕኖ «እንደ ንስር ተምዘግዘግ» በተሰኘው በሌላው መጽሐፌ ይበልጥ ማንበብ ትችላለህ። ወደ አንድ ልዩ አገልግሎት የተጋበዝሁት በሄዝልግሌን ፌሎውሺፕ ሳለን ነበር። ቪንሰንት ቼአ በአካባቢው ዩኒቨርሲቲ የሚማር የማሌዥያ ተማሪ ሲሆን በኦንታሪዮ በተለያዩ ኮሌጆችና ዩኒቨርሲቲዎች የሚማሩ የብዙ የማሌዥያ ክርስቲያኖች ቡድን የበላይ ጠባቂ ነበር። በእነዚያ ውድ ወጣቶች መካከል እጅግ አስደሳች አገልግሎት የሆነውን የቄሳቸውን ቦታ እንድይዝ ጋበዘኝ። በቶሮንቶ ሴሚናሮችን አካሂድላቸው፣ የክረምት ካምፖችን እመራላቸው፣ በልዩ አጋጣሚዎችም (ለምሳሌ በኅብረት ማዕዶች) አብሬአቸው እገኝ ነበር። አንዳንድ ጊዜ በኪችነር ተሰብስበው በምድር ቤታችን ያድሩ ነበር። ስለ እንግዳ ተቀባይነታችን ምን ያህል በልባቸው እንደሚያኖሩን፣ እነዚህ ተማሪዎችም በኋላ በገዛ አገራቸው ምን ያህል ተጽዕኖ ፈጣሪዎች እንደሚሆኑ ብዙም አልተገነዘብንም ነበር።

ከሦስት ዓመት በኋላ ሁላችንም ትልቅ የአምልኮ አዳራሽ የምንሠራበት ጊዜ እንደ ደረሰ አወቅን። እጅግ ሞቃትና ወበቃማ የኦንታሪዮ የበጋ ቀን ነበር፤ እኔም በቤተ ክርስቲያኑ መግቢያ በር ፊት ለፊት ባለችው ትንሽ በረንዳ ላይ ቆሜ ከአዲሶቹ ተሳታፊዎቻችን አንዱ ከሆነው ከቢል ዊልያምስ ጋር እየተነጋገርሁ ነበር። ቢል በቅርቡ የልብ ድካም እንዳጋጠመውና በዚህም ምክንያት እንደ ገና ቤተ ክርስቲያን መሄድ ለመጀመር ከሌሎች እንቅስቃሴዎቹ አንዳንዶቹን እንደ ተወ አውቅ ነበር። ስለ ሌላ ሕንጻ አስፈላጊነት መነጋገር ስንጀምር እንዲህ ያለው ሥራ ስለሚጠይቀው ወጪ ያደረግሁትን ጥናት ነገርሁት። «ይህን የምንችልበት ምንም መንገድ የለም» አልሁ። ቢልም «እንግዲያውስ ራሳችን መገንባት ይኖርብናል!» ብሎ መለሰ። ከልቡ እየተናገረ እንደ ሆነ እስክገነዘብ ድረስ መሳቅ ጀመርሁ። «እንዴት አድርገን ልንገነባው እንችላለን?» ብዬ ጠየቅሁ። «ከእኛ አንዳችንም ስለ ግንባታ ምንም አናውቅም።» ለብዙ ዓመታት በዚያ የኦንታሪዮ አካባቢ፣ ከ100 ማይል በሚበልጥ ክልል ውስጥ የግንባታ ሠራተኞች የበላይ ተቆጣጣሪ እንደ ነበረ ሲነግረኝ ተገረምሁ! ጌታ ወደ ቤተ ክርስቲያናችን ያመጣው ለዚህ ይሆን? እንደዚያ ከሆነ በሚቀጥሉት ጥቂት ወራት ስንገነባ ካየናቸው ብዙ ተአምራት የመጀመሪያው ብቻ ነበር። ወጣቶቹ ይህን አዲስ ሕንጻ በገንዘብ ለመደገፍ ከአቅማቸው በላይ በመስጠት አስደነቁን፤ እግዚአብሔርም ተአምር በተአምር ላይ ሲያደርግ በአድናቆት ተመለከትን።

ንድፎቹ በነፃ ተለገሱ፤ ለምድር ቤታችን የሚሆን ትልቅ ጕድጓድም የቁፋሮ ማሽን ባለቤት በሆነ አንድ ክርስቲያን ወንድም ተቈፈረ። ሥራውን ሊዘጋ ከነበረ ኩባንያ የሲሚንቶ ብሎኬቶችን ከግማሽ ዋጋ ባነሰ ገዛን፤ ከመደብሩ ወደ ሥራ ቦታችን ስናጓጉዛቸው እያንዳንዳቸውን እኔና ቢል በእጃችን ያዝናቸው! በዚያ ሳምንት የመሠረቱን ሥራ ለመጀመር እጅጌዎቻችንን ሰብስበን ስንዘጋጅ ከአንድ ጎረቤታችን ምን ልንገነባ እንዳሰብን የሚጠይቅ የስልክ ጥሪ መጣ። እርሱና እኔ በአካባቢው ምክር ቤት ስብሰባዎች ላይ አብረን ተቀምጠን ስለ ማኅበረሰቡ ፍላጎቶች ተወያይተን ነበር።

የአካባቢው ወጣቶች ሊጠቀሙበት የሚችሉት የስፖርት አዳራሽ ያለው ቤተ ክርስቲያን ለመሥራት ያለንን ዕቅድ ስነግረው ገንቢያችን ማን እንደ ሆነ ጠየቀኝ። ቤተ ክርስቲያኑን ራሳችን እንደምንገነባ ስነግረው ሳቁ ሊሰማኝ ምንም አልቀረም። በሚቀጥለው ቅዳሜ ከአሥራ አምስት የሥራ ባልደረቦቹ ጋር — ሁሉም ግንበኞች ነበሩ — ወደ ሥራ ቦታው መጣ። እርሱ የአካባቢው የግንበኞች ማኅበር ጸሐፊ ነበር፤ እነዚህም ሰዎች መሠረታችንን እንዲጥሉልንና የምድር ቤታችንን ግድግዳዎች እንዲገነቡልን አሳምኖአቸው ነበር!

ለሁለት የሳምንት መጨረሻዎች ያለ ምንም ክፍያ ከእኛ ጋር ሠሩ — እርግጥ ስለ ደግነታቸው ትናንሽ ስጦታዎችን፣ እንዲሁም ብዙ ቺሊ ኮን ካርኔ፣ ኮካ ኮላና አይስ ክሬም ስንሰጣቸው ደስ ብሎን ነበር!

በ1982 መጨረሻ 250 ሰዎችን የሚያስቀምጥ፣ ከሥሩም ሰፊ የመዝናኛ አዳራሽና የተሟላ ዕቃ ያለው ማብሰያ ቤት ያለው ያማረ የአምልኮ አዳራሽ ሠርተን ጨረስን።

ሕንጻው በውበት የተጠናቀቀ ሲሆን ባለ ብዙ መብራት ጌጦችን፣ ምቹ ወንበሮችንና ትልቅ ፒያኖ ይዞ ነበር! ሥራው ሁሉ ማለት ይቻላል በቢል ቁጥጥር በራሳችን የተሠራ ሲሆን ዕዳው በሦስት ተጨማሪ ዓመታት ውስጥ ሙሉ በሙሉ ይከፈል ነበር። እኔ ግን ያን ለማየት በዚያ አልኖርም ነበር! በማርች 1983 መጀመሪያ ላይ፣ በውቢቱ ቫንኩቨር ደሴት የምትገኘውን የሲድኒ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን በመጋቢነት እንዳገለግል የቀረበልኝን «ጥሪ» እንዳስብበት የሚጠይቅ የስልክ ጥሪ ከቪክቶሪያ፣ ብሪቲሽ ኮሎምቢያ ደረሰኝ። ብዙ ከጸለይንና የሄዝልግሌን ፌሎውሺፕን የወደ ፊት ሁኔታ ካጤንን በኋላ በኪችነር ላሉት ወዳጆቻችን «የስንብት» ቃላችንን ተናግረን ይበልጥ ወደ ምዕራብ ለመጓዝ ተዘጋጀን።