ለካ ትርጕሙ ይህ ነው!

በማግሥቱ ጠዋት ሦስታችን ወደ መማሪያ ክፍሉ ገባን። አሪ በጥጉ ወንበሩን ሲይዝና ረቢ ኤስ በዕብራይስጥ መናገር ሲጀምር ክፍሉ በደስታ ስሜት ይንጫጫ ነበር። ክፍሉን ዙሪያውን ተመለከትሁና እነዚህ ቀደም ሲል የነበሩት ተማሪዎች እንዳልሆኑ ተገነዘብሁ። በ13ኛ ክፍል 50 ተማሪዎች ነበሩ፤ እነዚህ የዚያ ቡድን «ሌላኛው ግማሽ» ነበሩ። ረቢው ለጥቂት ደቂቃዎች በዕብራይስጥ ካናገራቸው በኋላ ወደ እኔ ዞሮ እንድናገር ጋበዘኝ። ልክ ከፊቴ ተቀመጠ… ብኮላተፍ ምራቄ ሊደርስበት በሚችል «ርቀት»!

«ባለፈው ጊዜ ካነጋገርኋቸው የተለየ ቡድን ስለ ሆናችሁ ለእነርሱ የነገርኋቸውን ልንገራችሁ፤» ብዬ ጀመርሁ። አንድ ተማሪ አቋረጠኝ።

«እባክዎ መምህር፣ ክርስቲያን ምን እንዳልሆነ፣ እርስዎ እንዴት ክርስቲያን እንደ ሆኑና እንዴት አይሁዳዊ እንደ ሆኑ ሁላችንም ሰምተናል። ላለፉት ሁለት ቀናት ስናወራ የነበረው ስለዚያ ብቻ ነው። እባክዎ ጥያቄዎችን እንድንጠይቅዎ ይፈቅዱልናል?»

ተማሪዎቹ እንደ ሌላኛው ክፍል ተማሪዎች ሁሉ ጉጉ ነበሩ — ይበልጥ ተዘጋጅተው ቢሆንም። ጥቂት ጥያቄዎች እኔን ለማጥመድ የተዘጋጁ ነበሩ፤ አብዛኞቹ ግን እውነተኛ ፍላጎት የሚያሳዩ ነበሩ። አንዲት ወጣት ሴት እኔ ሳይንቲስት ሆኜ እንዴት በድንግል መወለድ ማመን እንደምችል ጠየቀች። በመልሴ ውስጥ ከነቢያቶቻቸው አንዱ እንዲህ ያለውን ክስተት አስቀድሞ እንደ ተናገረ ስጠቅስ የት እንደ ሆነ እንድነግራት አጥብቃ ጠየቀች። ወደ እርሷ ዞሮ ኢሳይያስ 7ን እንድታነብ አሳብ ያቀረበላት ረቢው ነበር።

ከዚያም ረቢ ኤስ «አንድ ጥያቄ ልጠይቅህ?» አለ።

የአንገቴ ጀርባ ጸጉር ሲቆም ተሰማኝ። ይኸው ደረሰ! ትልቁ ማጋለጥ ይህ ሊሆን ነው! «ጀግናቸው» አሕዛብ የሆነውን ሰው በዚያ የክርስቲያን ተረት በማመኑ ምን ያህል ሞኝ እንደ ሆነ ሲያሳየው የሚነገረውን ቃል ሁሉ ለመስማት በክፍሉ ያለ ተማሪ ሁሉ ወደ ፊት አዘነበለ። በዚያ ምሽት እያንዳንዱ ቃል ከ25 በላይ በሆኑ የእራት ማዕዶች ላይ እንደሚደገም እርግጠኛ መሆን ይቻል ነበር።

«አቶ ኢቫንስ፣» ብሎ ጀመረ፤ «የእናንተን አዲስ ኪዳን ብዙ ጊዜ አንብቤአለሁ። እኔም ከብዙ ሌሎች አይሁድ ጋር በዚህች ምድር ላይ ከተመላለሱት ሁሉ ታላቁ ሰው የናዝሬቱ ኢየሱስ እንደ ሆነ አምናለሁ። አይሁዳዊ በመሆኑ እኮራለሁ። እርሱና ተከታዮቹ ሕዝቡን ወደ ቅድስናና ወደ ቀና ሃይማኖት የሚጠሩ ጻድቃን ሰዎች ነበሩ። በአምልኳቸው ታማኞች ነበሩ፤ በዓላትንና ቅዱሳን ቀናትን ሁሉ ያከብሩ ነበር። እንዲያውም መጽሐፍ ቅዱሳችሁ ‹ሕግን በሚጠይቀው ሁሉ እንደ ፈጸመ› ይነግረኛል (ማቴዎስ 5:17)። ያልገባኝ ይህ ነው፦ የእርሱ ተከታይ ነኝ ካልህ ለምን አንተም አይሁዳዊ አትሆንም?»

በእነዚህ ተማሪዎች ፊት ባደረገው መናዘዝ እየተደነቅሁ መልሴን ጀመርሁ።

«እኔም የእናንተን መጻሕፍት፣ የእኛን ብሉይ ኪዳን፣ አንብቤአለሁ፤ እግዚአብሔርም በሕዝቡ መካከል ላለ ለማንኛውም ዓይነት ርኵሰት አንድ መፍትሔ ብቻ እንዳለ ለሙሴ እንደ ነገረው አይቻለሁ — የደም መሥዋዕት ማቅረብ። የፍየል ወይም የበግ ወይም የወፍ ደም ሊሆን ይችላል፤ በሁሉም ሁኔታ ግን ደም ያስፈልግ ነበር። ደግሞም በዓመት አንድ ጊዜ በስርየት ቀን፣ በዮም ኪፑር፣ አንድ ዓመት የሆነው ነውር የሌለበት ተባዕት በግ ተወስዶ መታረድ እንዳለበት አንብቤአለሁ።

ደሙም በሊቀ ካህናቱ ወደ መቅደሱ ቅድስተ ቅዱሳን ተወስዶ እግዚአብሔር በሚያድርበት በስርየት መክደኛው ላይ ይረጭ ነበር።»

ረቢው ራሱን ነቀነቀ።

ቀጠልሁም፦ «በዚያ ቀን እግዚአብሔር ይህን መባ ለሌላ አንድ ዓመት የኃጢአታቸው መሸፈኛ አድርጎ ይቀበለው እንደ ሆነ ለማየት ትንፋሻቸውን ውጠው ሲጠባበቁ በመላው እስራኤል ማንም አይሠራም ነበር። ሊቀ ካህናቱ ከእግዚአብሔር ፊት በተመለሰ ጊዜ ሁሉም በደስታ አከበሩ። መሥዋዕቱ ተቀባይነት አገኘ! ኃጢአታቸው ለሌላ አንድ ዓመት ተሸፈነ! ስለዚህ ‹ደም ሳይፈስ ለኃጢአት መሸፈኛ አልነበረም› ተብሎ በእውነት ሊነገር ይችል ነበር።»

ረቢው እንደ ገና ራሱን ነቀነቀና «የጥንቶቹ ረቢዎቻችን ሂሌልና ሺሜኢ ሁለቱም ሕጉ በሙሉ በዚያ አባባል ሊጠቃለል እንደሚችል ተስማምተዋል» አለ።

አሁን በስምምነት ራሴን የመነቅነቅ ተራው የእኔ ነበር።

«ጌታዬ፣ ከኢየሱስ በፊት ሕዝቡን ወደ ንስሐ የሚጠራ ሌላ አይሁዳዊ መጥቶ ነበር። ስሙ ዮሐንስ ነበር። ሕዝቡ ከኃጢአታቸውና ከዓመፃቸው ንስሐ ሲገቡ በዮርዳኖስ ወንዝ ያጠምቃቸው ነበር። ከእርሱ እጅግ የሚበልጥ — የጫማውን ጠፍር ሊፈታ የማይገባው — እንደሚመጣ ለሕዝቡ ነገራቸው። ኢየሱስ ሲመጣ አይቶ ለሕዝቡ ‹እነሆ የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ› (ዮሐንስ 1:29) ማለቱ እንግዳ ሆኖ አይታየኝም። የሕጉ መሥዋዕቶች ሁሉ ኃጢአትን ሁሉ ለዘላለም የሚያስወግደው ፍጹም በግ የሚገኝበትን ቀን አስቀድመው የሚያመለክቱ ጥላዎች ብቻ እንደ ነበሩ ተገነዘበ። እርስዎ ራስዎ ኢየሱስ ከኖሩት ሁሉ እጅግ ፍጹም ሰው እንደ ነበረ ተናግረዋል።

ብቻውን የሕጉን መስፈርቶች ማርካት የቻለው በግ እርሱ ነበር። ሕጉን በሚጠይቀው ሁሉ ፈጸመ። በሞቱ ኃጢአታችንን ሁሉ ለዘላለም ሸፈነ። ለዚህም ነው አንድ ቀን ይህ ትንሽ አሕዛብ ልጅ በአልጋው አጠገብ ተንበርክኮ በኢየሩሳሌም ወዳለው መስቀል ተመልክቶ የአይሁድ አምላክ ያንን መሥዋዕት ለእኔም ኃጢአት እንዲቀበል መለመን የቻለው።»

በዚህ ጊዜ ረቢ ኤስ ራሱን ዝቅ አድርጎ ነበር። ሁሉም ጸጥ አለ፤ እኔም የምናገረው ተጨማሪ ነገር አልነበረኝም። ከዚያም ለራሱ የሚናገር ይመስል ድምፁን ሰማሁ።

«ለካ ትርጕሙ ይህ ነው! ለካ ትርጕሙ ይህ ነው!» ከዚያም ቀና ብሎ እያየኝ «አሁን ገባኝ። አሁን ገባኝ» አለ።

ከዚያ የበለጠ አስደሳች ቅጽበት አጋጥሞኝ እንደ ሆነ አላውቅም። ሌሎች በተመረጠው ሕዝቡ መካከል ለረጅም ጊዜ ለእርሱ ደክመው እንዲህ ያለ ነገር ሳያዩ፣ ጌታ ያንን የሰማይ ቅምሻ ለእኔ ለምን እንደ ሰጠኝ ብዙ ጊዜ አስቤአለሁ። ከዚህም በላይ ወደ ካናዳ እንዳንመጣ በሩን ለምን እንደ ዘጋው ምክንያቱን በጠየቅሁበት ጊዜ፣ ይህን ሁሉ ከብዙ ዓመታት በፊት አቅዶት እንደ ነበረ ግልጽ ነው።

ቅር መሰኘታችን የእርሱ ቀጠሮ ሆኖ እየተገኘ ነበር! ከጀርመን ከደረሰብን ቅሬታ አንሥቶ በኦግሞር ግራማር ትምህርት ቤት፣ በቶሮንቶ ፈረንሳይኛ ትምህርት ቤት፣ በፕሮፌሰር ካርላይልና በብቃት ማረጋገጫ ደብዳቤው በኩል ወደ «ታይፕ ኤ» ዲፕሎማ፣ በዕብራይስጥ አካዳሚ ወደ ተሾምሁበት ቦታ፣ እስከዚህችም ቀን ድረስ የዘለቀ ግልጽ የ«መሻገሪያ ድንጋዮች» መስመር ነበር!

ጌታ አንዳች ነገር ያለ ዓላማ ያደርጋል ብዬ አላምንም፤ ቃሉ በከንቱ ወደ እርሱ እንደማይመለስ (ኢሳይያስ 55:11) ስለማውቅም በዚያ የመማሪያ ክፍል ከነበሩት አንዳንዶቹና ረቢውም ከእኔ ጋር በሰማይ እንደሚሆኑ እርግጠኛ ነኝ።