ወደ ዕጣ ፈንታህ መድረስ

እንደ ንስር መብረር ትችላለህ! እግዚአብሔር ያቀደልህ ዕጣ ፈንታ ይህ ነው፤ ነገር ግን ደስታውን የምታውቀው መጻሕፍት በግልጽ እንዳስቀመጡት ዕቅዶቹን ስትከተልና ነገሩን በእርሱ መንገድ ስትሠራ ብቻ ነው።

በክርስቶስ ወዳለህ ዕጣ ፈንታ ለመድረስ የሚያስችሉ ስድስት እርምጃዎችን እንመለከታለን፤ በ2ኛ ነገሥት 4:1-7 የተነገረውንም ታሪክ እንደ መመሪያ እንጠቀምበታለን።

ከነቢያት የአንዱ ሚስት ወደ ኤልሳዕ መጥታ እንዲህ አለችው፦ «ባሪያህ ባሌ ሞቷል። እግዚአብሔርን ይፈራ ነበር፤ ነገር ግን ልከፍለው የማልችለውን ብዙ ዕዳ ትቶብን ሞተ፤ አሁንም አበዳሪዎቹ ሁለቱን ልጆቼን ባሪያዎች ሊያደርጓቸው ሊወስዷቸው መጥተዋል።» ኤልሳዕም፦ «ምን ላደርግልሽ እችላለሁ? ንገሪኝ፣ በቤትሽ ምን አለሽ?» አላት። እርሷም፦ «ምንም የለኝም» አለች፤ «ከአንዲት ትንሽ የዘይት ማሰሮ በቀር።» እርሱም እንዲህ አላት፦ «ሂጂ፤ ከጎረቤቶችሽ ሁሉ የምትችዪውን ዕቃ ሁሉ ተዋሺ። ቅርጹም ሆነ መጠኑ ምንም ይሁን፣ ብቻ ባዶ ዕቃዎች ይሁኑ፤ የቻልሽውን ያህል ብዙ ይሁኑ። ከዚያም ወደ ቤትሽ ግቢ፤ በሩን ዝጊ፤ ከትንሿ ማሰሮሽም ዘይቱን ወደ እያንዳንዱ የጎረቤቶችሽ ዕቃ አፍስሺ። አንዱ ሲሞላ ወደ አንድ ጎን አኑሪው።»

እርሷም ሄዳ እንዳላት አደረገች፤ እያንዳንዱ ዕቃ እስኪሞላ ድረስ ዘይቱን አፈሰሰች። በመጨረሻም የሚሞላ ዕቃ አልቀረም፤ ዘይቱም መፍሰሱን አቆመ። መጥታም የሆነውን ለነቢዩ ለኤልሳዕ ነገረችው። እርሱም፦ «ሂጂ፣ ዘይቱን ሽጪ» አለ፤ «ዕዳሽን ክፈዪ፤ ከዚያም አንቺና ልጆችሽ በተረፈው ገንዘብ በቀረው ዕድሜያችሁ ሁሉ ልትኖሩ ትችላላችሁ።»

ለዚህች መበለት የወደፊቱ እጅግ ጨለማ ነበር። ሁኔታዎች አሸንፈዋት ስለ ነበር ከችግሯ የምትወጣበት መንገድ አልታያትም። የምታየው ሁሉ ተስፋ የሌለው ጨለማ ብቻ ነበር። ከሸለቆዋ የምትወጣበት መንገድ ያለ አይመስልም ነበር። አዲስ ራእይ ያስፈልጋት ነበር። በእስር ቤት ክፍል ውስጥ ሆነው በብረት ዘንጎቹ መካከል አሻግረው የሚመለከቱ ሁለት ሰዎች፦ አንዱ ጨለማውን ብቻ አየ፤ ሌላው ከዋክብትን አየ!

ሁለቱም ሰዎች በፊታቸው ያው ትዕይንት ነበር፤ ራእያቸው ግን የተለያየ ነበር! ሁኔታቸው አንድ ነበር፤ አመለካከታቸው ግን የተለያየ ነበር።

ሁለቱን ልጆቿን ለአበዳሪዎቹ ልታጣ ስለ ነበረች የመበለቲቱ ልብ ከብዶ ነበር። ያጎበጣትን ሸክም ተሸክማ ነበር። የተለየ ሸክም ያስፈልጋት ነበር። አንድ ልጅ አካሉ የሰለለ ሌላ ልጅ በጀርባው አዝሎ ኮረብታ ሲወጣ ታየ።

አንድ መንገደኛም፦ «ወይ ጉድ፣ እንዴት ያለ ከባድ ሸክም ተሸክመሃል!» አለው። ልጁም፦ «ይህ ሸክም አይደለም! ወንድሜ ነው!» ብሎ መለሰ።

ኢየሱስ ሸክም እንድንሸከም ይፈልጋል — ቀሊል የሆነውን የራሱን ሸክም። የምትሸከመው ሸክም የሚከብደው እርሱ ያቀደልህ (አንተንም ያቀደለት!) ሸክም ካልሆነ ብቻ ነው።

ነቢዩ በእጇ ምን እንዳለ በጠየቃት ጊዜ ሁኔታዋን ችላ ያለ ይመስል ነበር። «ያለኝ አንዲት ትንሽ የዘይት ማሰሮ ብቻ ነው!» ያቺ ትንሽ ማሰሮ ታላቁን ችግሯን ለማሟላት የሚያስፈልገውን ሁሉ እንደ ያዘች አላስተዋለችም። በእጅህ ያለው ምንድን ነው — ስጦታህ?

እግዚአብሔርም፦ «ሙሴ ሆይ፣ በእጅህ ያለው ምንድን ነው?» ብሎ ጠየቀ። አገልጋዩም፦ «የእረኛ በትር ብቻ ነው» ብሎ መለሰ። እግዚአብሔርም፦ «ይበቃል» አለ፤ «የበጎቼን መንጋ በግብፅ ካሉበት ባርነት እንድታወጣ እፈልጋለሁና።» እግዚአብሔር ሸክሙን ለመሸከም የሚያስፈልጉንን ችሎታዎችና ስጦታዎች ሁልጊዜ በእጃችን ያኖራል።

ከዚያም ነቢዩ ለመበለቲቱ የምትሠራውን ተግባር ሰጣት — ለጎረቤቶቿ ሁሉ የሚሆን አገልግሎት። ማድረጉ ሞኝነት ይመስል ነበር። ይህን ያህል ብዙ ማሰሮዎችንና ድስቶችን፣ ባልዲዎችንና ሳሕኖችን ማስገባት ለምን አስፈለገ? ያላት አንዲት ትንሽ የዘይት ማሰሮ ብቻ ነበረች — ቢሆንም የተባለችውን አደረገች። እያንዳንዳችን አገልግሎት ያስፈልገናል።

«ኢየሱስ አብ ሁሉን በልጁ እንደ ሰጠው ከእግዚአብሔርም እንደ ወጣ ወደ እግዚአብሔርም እንዲሄድ አውቆ፥ ከእራት ተነሣ… የደቀ መዛሙርቱንም እግር ሊያጥብ… ጀመረ።»

ኢየሱስ ሊያገለግል እንጂ እንዲያገለግሉት እንዳልመጣ ተናግሯል — ከደቀ መዛሙርቱም ያንኑ ይጠብቃል። መበለቲቱ ዘይቱን ስታፈስ አስደናቂ ነገር ሆነ! ማሰሮዎቹና ድስቶቹ ከትንሿ የዘይት ማሰሮ እስኪትረፈረፉ ድረስ ሲሞሉ የፊታቸውን ገጽታ ልትገምት ትችላለህ? እግዚአብሔር መታዘዟን በቅባቱ ባርኮት ነበር!

«ጌታ ሆይ፣ ያለን አምስት እንጀራና ሁለት ዓሣ ብቻ ነው!» ጌታውም፦ «ለሕዝቡ አከፋፍሏቸው» አለ። ሁሉም በልተው ጠገቡ — የተረፈውንም ቁርስራሽ አሥራ ሁለት መሶብ ሙሉ አነሡ!

መበለቲቱና ሁለቱ ልጆቿ ዘይቱን ሁሉ ለጎረቤቶቻቸው ሸጡ። ዕዳውን ሁሉ ለመክፈልና በተረፈው ገንዘብ በቀረው ዕድሜያቸው ሁሉ በምቾት ለመኖር የሚበቃ ገንዘብ ተገኘ። እነርሱ ተባረኩ፤ ጎረቤቶቻቸውም ተባረኩ፤ እግዚአብሔርም ከበረ።

በእውነተኛው ዕጣ ፈንታቸው — በእግዚአብሔር ነጻነትና በረከቶች — እንደ ንስር እየበረሩ መኖርን ተምረው ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ለነበሩት አማኞች እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁ።»

ስለዚህ ስድስቱን እርምጃዎች እንዲህ እንዘረዝራለን፦ ራእይ፣ ሸክም፣ ስጦታ፣ አገልግሎት፣ ቅባት፣ መብረር!

እነዚህን በሚቀጥሉት ምዕራፎች በጥልቀት እንመለከታቸዋለን።