የፍቅር ስጦታዎች

በቅርቡ በትውልድ አገሬ በዌልስ ሳለሁ አማቼ ቪቪያን ስለ 1904ቱ የዌልስ መነቃቃት የሚያውቃቸውን አንዳንድ ታሪኮች ሲናገር አዳምጥ ነበር። ታላቋ ብሪታንያን ለመጀመሪያ ጊዜ የምትጎበኝና ከዚያ መነቃቃት ጋር አንዳች ግንኙነት ካላቸው ሰዎች ስለ መነቃቃቱ ወሬ ለመስማት የጓጓች አንዲት ካናዳዊት ወዳጄ ከእኔ ጋር ነበረች። የቪቪያን አያት በዚያን ዘመን ወደ ጌታ ከተመለሱት አንዱ ነበር፤ ቪቪያን ራሱም ያደገው በዚያን ጊዜ በተወለደች የጸሎት ቤት (ቻፕል) ውስጥ ነው፤ ይህችም ኢቫን ሮበርትስ አገልግሎቱን በጀመረበት በዚያው መንደር የምትገኝ ናት።

ታሪኮቹን ስታዳምጥ የወዳጄ ዓይኖች በእንባ ይሞሉ ነበር፤ የእኔን ትኩረት የሳበው ግን በቪቪያን ፊት ላይ የነበረው ገጽታ ነበር። በውስጡ ያለ ጥልቅ የናፍቆት ምንጭ ወደ ላይ እየፈለቀ የሚወጣ ይመስል ነበር። እነዚያን የተቀቡ ቀናት ሲኖሩ ኃጢአተኛውም ቅዱሱም እኩል ይሰማቸው የነበረውን የእግዚአብሔርን የሚያስፈራ መገኘት የሚተርኩትን የአያቱን ታሪኮች ሲያስታውስ ፊቱ አበራ። የድንቅ ተአምራትን፣ በክብር የተለወጡ ሕይወቶችን፣ አገልግሎቶቹ ሊጀመሩ ከተወሰነው ሰዓት አንድ ሰዓት አስቀድመው ጢም ብለው የሚሞሉ አብያተ ክርስቲያናትን፣ ጥቁሩን ወርቅ (የድንጋይ ከሰል) ቆፍረው ከማውጣታቸው በፊት በአምልኮና በዝማሬ ጊዜ ለማሳለፍ አንድ ሰዓት ቀድመው ወደ ማዕድኑ ጉድጓድ የሚወርዱ የማዕድን ሠራተኞችን ታሪኮች አስታወሰ። አያቱ እነዚህን ሁሉ ነግሮት ነበር። ሆኖም በቪቪያን ልብ ውስጥ ከሁሉ ይበልጥ ጠልቆ የገባው የእግዚአብሔር መገኘት ጥልቅ ስሜት ነበር።

ቅባት ምንድን ነው?

ባለቤቴ አንና እኔ በአውስትራሊያ የአገልግሎት ጉዞ ካደረግን በኋላ በኒው ዚላንድ የሚኖሩ ወዳጆቻችንን እየጎበኘን ነበር። በአንድ ቅዳሜ ምሽት መጀመሪያ ላይ በሰሜን ደሴት በምትገኝ አንዲት ትንሽ ከተማ ውስጥ በመኪና ስናልፍ የኤሊም ቤተ ክርስቲያንን ስብሰባዎች የሚያስተዋውቅ ማስታወቂያ አየን። በ1975 ወደ ካናዳ ከመሰደዳችን በፊት በዌልስ የኤሊም ቤተ እምነት አባላት ነበርን፤ ከዚያ ወዲህ ግን በኤሊም ቤተ ክርስቲያን ተገኝተን አናውቅም ነበር፤ ስለዚህ በኒው ዚላንድ ያሉትን እነዚህን ወንድሞች ብንጎበኝ መልካም እንደሚሆን አሰብን።

ቤተ ክርስቲያኒቱን በአንድ የአካባቢ ትምህርት ቤት ውስጥ አገኘናት። ስንደርስ ጥቁር ሰሌዳዎች እየተጠረጉ፣ ዴስኮች ከግድግዳ ጋር እየተደረደሩ፣ ለሚጠብቋቸው አርባ ያህል ሰዎች (ልጆችንም ጨምሮ) የሚበቁ ወንበሮችም እየተዘረጉ ነበር። አንድ ወጣት ወደ እኛ ቀርቦ ወደ ቤተ ክርስቲያኒቱ እንኳን ደኅና መጣችሁ አለን። «ፓስተሩ ዛሬ ጠዋት እዚህ ባለመኖሩ አዝናለሁ» አለ። «በእርሱ ፈንታ እኔን መታገሥ ይኖርባችኋል!» ይህ ብዙም አላስደነገጠንም፤ ከወጣቶች ጋር ለብዙ ዓመታት ሠርተናል፤ ጌታ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በዕድሜ በበሰሉ አባላት እንደሚናገር ሁሉ በወጣቶችም አማካይነት እንዲሁ ሊናገር እንደሚችል በሚገባ እናውቅ ነበር።

ወጣቱ እስኪናገር ድረስ አገልግሎቱ ለአንድ ትንሽ፣ ቤተሰባዊ ጉባኤ የተለመደ ዓይነት ነበር። ለአርባ ደቂቃ ያህል አሳቡን በፊልጵስዩስ 1:6 ላይ መሥርቶ መጻሕፍትን ገለጠልን፦ «በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁ።»

ሲጨርስ ወደ አን ዞር ብዬ «ስለዚህ ምን አሰብሽ?» ብዬ ጠየቅኋት። እርስዋም «እንዲህ ያለ የተቀባ ስብከት ለሃያ ዓመት አልሰማሁም!» ብላ መለሰች። በእነዚያ ዓመታት እኔ ስሰብክ ብዙ ጊዜ ስለ ሰማች ተሳስታ እንድትሆን እመኛለሁ፤ ነገር ግን እኔም ራሴ ያንኑ ስሜት እጋራ ነበር። የተናገረው ለአእምሮአችንና ለነፍሳችን ብቻ አልነበረም፤ መንፈስ ቅዱስ መንፈሳችንን ለማገልገልም ተጠቀመበት። ያረጀውን የምድረ በዳ መና ሳይሆን ከተስፋይቱ ምድር ባለ ጠግነት፣ ከጣፋጭ ወይንና ከማር እንደ ተመገብን ተሰማን። እርሱ የተቀባ ነበር። እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ በዚያ አገልግሎት ውስጥ ነበረ፤ ከመረጣቸው ዕቃዎቹ አንዱን ተጠቅሞ በእርሱ አማካይነት እያስተማረን ባረከን። በመካከላችን መገኘቱን አወቅን።

በእርግጥ ቅባት እግዚአብሔር በሰውየው ወይም በአገልግሎቱ ላይ ማኅተሙን፣ ይሁንታውንም ማኖሩ ነው፤ ይህም በሚገለገሉት ሰዎች (መንፈሳዊ) ሕይወት ላይ ዘላለማዊ ተጽዕኖ እንዲኖር ነው። ቅባት ሥጋንና ነፍስን ብቻ ሳይሆን መንፈስንም ያገለግላል።

ኦ፣ ወንዶችና ሴቶች በመንፈስ ቅባት ሥር ሲያገለግሉ ለማየት እንዴት እናፍቃለሁ! እንዲህ ያለውን ብዙ ጊዜ ተለማምጃለሁ፤ ነገር ግን እጅግ አልፎ አልፎ ነው። እንዲህ ባለ አገልግሎት ሥር ከተቀመጥሁ በኋላ አሁን ሌላ ምንም ነገር ሊያረካኝ አይችልም።

አን ጆንስ ግጥሟን ስታነበንብ፣ ስለ ጌታ፣ ስለ ሥራው፣ ስለ መከራውና ስለ ክብሩ በቃላት ሥዕል ስትስል አንድም ዓይን ሳያለቅስ የማይቀርበትን ጊዜ አስታውሳለሁ። የእኔ ግጥም ሰዎችን እንዲህ አንቀሳቅሶ አያውቅም!

ያልተማረው ሃርቲ ዋረንስ በቤተ ክርስቲያን ለመጸለይ ሲነሣ አስታውሳለሁ። ጌታ በድንገት ወደ መካከላችን የመጣ ይመስል ነበር፤ ሌሎች ድምፆች ሁሉ ጸጥ አሉ። እኔ ከቶ እንዲህ መጸለይ አልችልም!

የሚንተባተበው ዮሪ ሪቻርድስ እኔን ጨምሮ የወዳጆቹን ምክር ወደ ጎን ትቶ ስለ ጌታው በአደባባይ ምስክርነት ለመስጠት የቆረጠበትን ጊዜ አስታውሳለሁ። ራሱንም እኛንም ታላቅ እፍረት ላይ እንደሚጥል እርግጠኞች ነበርን። ይልቁንም እግዚአብሔር አንደበቱን ቀብቶት ግልጽ፣ ያለ መንተባተብ፣ ኃይለኛ ምስክርነት ሲሰጥ በአድናቆት አዳመጥን፤ በዚህም ብዙዎች በአዳኙ ወደ ማመን መጡ!

በሆንግ ኮንግ በምትገኘው በኮውሉን ቅጥር ከተማ ቆሻሻ መካከል፣ በዚያ በሚኖሩት የዕፅ ሱሰኞችና ሴተኛ አዳሪዎች መካከል ለጌታ ምስክር ለመሆን ከቆረጠች ወጣት ወዳጄ ጋር ስገባ አስታውሳለሁ። ድካሟን አየሁ፤ ፍርሃቷን ስትገልጽም ሰማሁ፤ ዛሬ ግን በዚያ አደገኛ ሥራ ላይ በእርስዋ ላይ በነበረው ቅባት ምክንያት የጃኪ ፑሊንገር ስም በዓለም ዙሪያ የታወቀ ነው።

ዶክተር ማርቲን ሎይድ-ጆንስን በሳምንታዊ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናቶቹ፣ የአሴምብሊስ ኦፍ ጎድ አገልጋይ የሆኑትን ቄስ ኤሪክ ዳንዶን፣ የድኅነት ሠራዊቱን ሻለቃ አሊስተር ስሚዝን ስለ እግዚአብሔር ክብርና ስለ መስቀሉ ኃይል ሲሰብኩ ማዳመጤን አስታውሳለሁ። እግዚአብሔር በዚያ ስለ ነበረ ከእኛ አንዳችንም ከጠንካራዎቹ የእንጨት መቀመጫዎቻችን መነሣት አልፈለግንም።

በ1991 የምሕረት መርከቦች (ሜርሲ ሺፕስ) ፖላንድን በጎበኙ ጊዜ ከእነርሱ ጋር ይሠራ የነበረን አንድ ብራዚላዊ ወጣት አስታውሳለሁ። ገና በሃያዎቹ መጀመሪያ ላይ የነበረ ቢሆንም፣ በካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለብዙ ጉባኤዎች ሲናገር የጌታ ቅባት በእርሱ ላይ እንደ ነበረ የሚያሳይ ግልጽ ማስረጃ ነበር። በብራዚል፣ በፎርታሌዛ አሥር ሳምንት ቆይቼ አሁን ገና ወደ ካናዳ መመለሴ ነው፤ በዚያም ወደ 400 ከሚጠጉ አብያተ ክርስቲያናት የመጡ ፓስተሮችን ለታላቅ የወንጌል ስርጭት ዘመቻ በአንድነት ሲያሰባስብ ተመለከትሁ፤ ውጤቱም ከ35,000 በላይ «ለክርስቶስ የተደረጉ ውሳኔዎች» ነበሩ።

«እንግዲህ ምን እላለሁ? … እንዳልተርክ ጊዜ ያጥርብኛልና…» ኦ፣ ጌታ ሙሽራይቱ በመንፈስ ቅባት ሥር ስታገለግል ለማየት እንዴት ይናፍቃል! እንዲህ ያለው ቅባት የአንተ ሊሆን ይችላል፤ እንደ ንስር መብረር ከፈለግህም የአንተ መሆን አለበት።

ምሥጢሩ ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ቅባቱን የሚያኖረው እርሱ በጠራቸውና ባዘጋጃቸው ሚና ውስጥ በሚያገለግሉ ወንዶችና ሴቶች ላይ ብቻ ነው። ከዕቅዱና ከዓላማዎቹ ውጭ በሚሠሩት ላይ ቅባቱን ለምን ያኖራል?

አብያተ ክርስቲያናቶቻችንን እጅግ አጥብቀን ከማደራጀታችን የተነሣ እግዚአብሔር በአገልግሎቶቻችን ውስጥ የሚጫወተው ድርሻ የለውም። እግዚአብሔር ላላዘጋጃቸውና ላላስታጠቃቸው ሚናዎችና አገልግሎቶች ሰዎችን እንመድባለን። በመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት ቤት፣ ቀጥሎም በሥነ መለኮት ኮሌጅ አልፈው ወደ አንዲት ቤተ ክርስቲያን ይገባሉ። ቤተ ክርስቲያኒቱ ትልቅ ከሆነች በቀጥታ ከፓስተሮቹ ሁሉ ዝቅተኛውን ስፍራ፣ ማለትም የወጣቶች ፓስተርነትን ይይዛሉ። እግዚአብሔር ወጣቶችን እንዲያገለግሉ ወይም ፓስተር እንዲሆኑ ጠርቷቸዋል ወይ የሚለው ጉዳይ አያሳስብም። የቤተ ክርስቲያናችን ፕሮግራሞች እንዲቀጥሉ ያንን ቦታ መሙላት ያስፈልገናል! እርግጥ ነው፣ አንድ ቀን ከፍ ብሎ (ዋና) ፓስተር ይሆናል፤ እንደ ፓስተር በእርሱ ላይ የእግዚአብሔር ቅባት ስለ መኖሩ የሚያሳይ ማስረጃ ግን እምብዛም የለም።

ምናልባት በንግድ የተሳካለት ታማኝ የቤተ ክርስቲያን አባል ይሆናል፤ ስለዚህ «ለማስተማር የሚበቃ» መሆኑን ብዙም ሳናስብ ሽማግሌ እናደርገዋለን። ቀለል ያሉ የቡድን ውይይት ጥናቶችን የሚያካሂድ አንድ አነስተኛ ቡድን ይመራል፤ ሊሰጣቸው የሚችለው ወተት ብቻ ሆኖ ሳለ ሕዝቡ ጠንካራ ምግብ ለምን እንደሚራቡ ይገረማል።

የምክር አገልግሎት ፍላጎት አለብን፤ ስለዚህ የሙሉ ጊዜ የሥነ አእምሮ ሐኪም በሠራተኞቻችን ውስጥ እንሾማለን፤ ክርስቲያን ነው በማለትም ውሳኔያችንን ትክክል እናስመስላለን። ይህ ማለት ግን በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ምክር በቅባት ለማስተማርና ለማገልገል ስጦታ አለው ማለት አይደለም። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን የሚሰጠው ምክር አብዛኛው ባለ አሥራ ሁለት ደረጃ ፕሮግራሙ ካለው የዓለም ምክር የተለየ አይደለም። በክርስቲያናዊ ምክር ስም እንዲህ ያሉ ምን ያህል መጻሕፍት አሁን እንደሚገኙ ለማየት በአካባቢህ ያለውን የክርስቲያን መጻሕፍት መደብር መደርደሪያዎች ተመልከት።

የባለ አሥራ ሁለት ደረጃው ፕሮግራም ግብ ለተዛባው ሰው ሚዛኑን የጠበቀ ሕይወት የመምራት አንዳች ችሎታ መስጠት ነው። ብዙም ሳትደናቀፍ በሕይወት ውስጥ ማለፍ እንድትችል ምርኩዝ ይሰጡሃል። እርግጥ ነው፣ እንደ ማኅበረሰቡ ሁሉ በአብያተ ክርስቲያናቶቻችን ውስጥም ለሕመማቸው የሥነ አእምሮ ምክር የሚያስፈልጋቸው ብዙዎች አሉ። ሆኖም ብዙዎች በሥነ አእምሮ ዘዴዎች ፈጽሞ ሊፈወሱ የማይችሉ መንፈሳዊ ሕመሞች አሉባቸው። እውነተኛ ክርስቲያናዊ ምክር በፈሰሰው የመስቀሉ ደም አማካይነት ከመንፈሳዊ ቁስሎች ሙሉ ፈውስን ይሰጣል። ወይ፣ ያን ደም እንዴት አቅልለነዋል፤ ኃይሉንም ነጥቀነዋል! ኢየሱስ የሞተው ምርኩዝ ሊሰጠን አይደለም - ሙሉ እንድንሆን ሞተ እንጂ!

«እግዚአብሔር እንደ ወደደ ብልቶችን እያንዳንዳቸው በአካል አድርጎአል።»

«እግዚአብሔርም በቤተ ክርስቲያን አንዳንዶቹን አስቀድሞ ሐዋርያትን፥ ሁለተኛም ነቢያትን፥ ሦስተኛም አስተማሪዎችን፥ ቀጥሎም ተአምራት ማድረግን ...»

«እንደ ክርስቶስ ስጦታ መጠን ለእያንዳንዳችን ጸጋ ተሰጠን። .... ወደ ላይ በወጣ ጊዜ … ለሰዎችም ስጦታን ሰጠ ... እርሱም አንዳንዶቹ ሐዋርያት፥ ሌሎቹም ነቢያት፥ ሌሎቹም ወንጌልን ሰባኪዎች፥ ሌሎቹም እረኞችና አስተማሪዎች እንዲሆኑ ሰጠ።»

«እንደ ተሰጠንም ጸጋ ልዩ ልዩ ስጦታ አለን፤ እያንዳንዱም በዚያው መሠረት ይጠቀምበት።»

እነዚህን አራት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎችና አውዳቸውን በየትኛውም መንገድ ብናነብ፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ከተለያዩ ስጦታዎቻችንና አገልግሎቶቻችን ጋር የሚያኖረን እግዚአብሔር ነው ከሚለው እውነታ ልናመልጥ አንችልም። የራሳችንን ስጦታ ለማወቅና በዚያም ስጦታ ለማገልገል ልንጓጓ ይገባናል። የቤተ ክርስቲያን መሪዎች ከሆንን ደግሞ የሌሎችን ስጦታዎች ለማግኘትና በዚያው መሠረት ወደ አገልግሎት ለመልቀቅ ልንተጋ ይገባናል።

የእግዚአብሔርን ድምፅ እንዲያውጁና ወደ መንግሥቱ መሠረታዊ ነገሮች - ኢየሱስ ወደ ጸለየለት አንድነት፣ ከእኛ ወደ ጠየቀው የአኗኗር ዘይቤ - መልሰው እንዲጠሩን «እግዚአብሔር በቤተ ክርስቲያን ያኖራቸው» ሐዋርያትና ነቢያት ወዴት ናቸው? እንዲህ ያሉት በእግዚአብሔር መንግሥት ታላላቆች እንደ ሆኑ አውቀው ከሁሉ በኋላ ያሉና ከሁሉ የሚያንሱ፣ እንደ ታናሽና እንደ ሕፃን ለመሆን ፈቃደኞች የሆኑ አገልጋይ መሪዎች ወዴት ናቸው?

ያ ታላቅ ነቢይ ኤልያስ ወደ ሰማይ በተወሰደ ጊዜ መጎናጸፊያው በወጣቱ ተከታዩ በኤልሳዕ ላይ ወደቀ፤ እርሱም «የኤልያስ አምላክ እግዚአብሔር ወዴት ነው?» ብሎ ጮኸ። ዛሬ ግን «የእግዚአብሔር ኤልያሶች ወዴት ናቸው?» ብለን ብንጮኽ ይበልጥ ተገቢ ይሆናል። ብዙ ጊዜ ክንፎቻቸው ተቆርጠዋል፤ መጎናጸፊያቸውም ተቀድዷል።

ቤተ ክርስቲያኔን እንዴት ማሳደግ እንደምችል በሚያስተምር አንድ ጉባኤ ላይ መገኘቴን አስታውሳለሁ። አብዛኛው ትምህርት እጅግ ጥሩና ተግባራዊ ምክር ነበር። በተለይ ለእኔ ሁኔታ ጠቃሚ የነበረው ከፓስተሩ ጎን የሚሠራ የአስተዳደር ስጦታ ያለው ሰው አስፈላጊነት መታወቁ ነበር። በቤተ ክርስቲያኔ እንዲህ ያለ ሰው ነበረኝ፤ አብረን ስንሠራም የእግዚአብሔርን ቅባት ማስረጃ አይቻለሁ። ከዚያ በኋላ ግን ስኬታማ መሆን ከፈለግን እንደ ፓስተሮች (እረኞች) ማሰባችንን ትተን እንደ ትልልቅ የከብት እርባታ ባለቤቶች ማሰብ መጀመር እንዳለብን ተነገረን! በክርስቶስ አካል ውስጥ እግዚአብሔር የከብት እርባታ ባለቤቶች እንዲሆኑ «የጠራቸው» ሰዎች እንዳሉ እርግጠኛ ነኝ፤ ነገር ግን ያ እኔ ልመርጠው የምችለው ምርጫ አይደለም። እርሱ ራሱ ወደ ሌላ አገልግሎት እስኪጠራኝ ድረስ እንደ ፓስተር/አስተማሪ ታማኝ ለመሆን እጥራለሁ።