ከፍ ብሎ መብረር

እግዚአብሔር በነቢዩ በኢሳይያስ በኩል በምዕራፍ 40 ከቁጥር 28-31 ተጽፎ እንደምናገኘው እንዴት ያለ ድንቅ ሥዕል ይሰጠናል፦ አላወቅህምን? አልሰማህምን? ዘላለማዊው አምላክ፥ የምድር ዳርቻ ፈጣሪ፥ አይደክምም፥ አይታክትም፤ ማስተዋሉም አይመረመርም። ለደካማ ኃይልን ይሰጣል፥ ጕልበት ለሌለውም ብርታትን ያበዛል። ብላቴኖች እንኳ ይደክማሉ፥ ጐበዛዝትም ፈጽመው ይወድቃሉ፤ እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ፤ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ፤ ይሮጣሉ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ አይደክሙም።

[በመጨረሻው ቁጥር ያለው «መጠባበቅ» የሚለው ቃል «በእርሱ መኖር» («ከእርሱ ጋር መተሳሰር») ተብሎ ቢተረጎም ይሻል ነበር፤ ቃቫ የሚለው የዕብራይስጥ ቃል መሠረታዊ ትርጉም ይህ ነውና። (የስትሮንግን ቁጥር 6960 ተመልከት።)] መዝሙረኛው ዳዊት በመዝሙር 103:1-5 እንዲህ ሲል ይጽፋል፦ ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፤ በውስጤ ያለውም ሁሉ ቅዱስ ስሙን ይባርክ። ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፥ ቸርነቱንም ሁሉ አትርሺ። ኃጢአትሽን ሁሉ ይቅር የሚል፥ ደዌሽንም ሁሉ የሚፈውስ፥ ሕይወትሽን ከጥፋት የሚቤዥ፥ በቸርነቱና በምሕረቱ የሚከልልሽ፥ አፍሽን በበረከት የሚያጠግብ፤ ጕልማስነትሽም እንደ ንስር ይታደሳል።

የካናዳ ዝይዎች ጭፍራ በሰልፍ ተደርድሮ በላዬ ሲበር ተመልክቻለሁ፤ የፔሊካን መንጋ ከተናወጠ ሐይቅ ውኃ ላይ ሲነሣ አይቻለሁ፤ የጥንብ አንሳ ሠራዊት በበሰበሰ በድን ላይ ሲወርድ ተመልክቻለሁ፤ ነገር ግን ከሌሎች ወፎች ሁሉ እጅግ ከፍ ብሎ፣ የሚያየውን ሁሉ እንደሚገዛ ሆኖ በከፍታ ላይ የሚንሳፈፍ የጎለመሰ ንስርን ያህል የሚያስደንቅ ነገር ከቶ አላየሁም። የጥንቶቹ ሮማውያንና የዛሬዎቹ አሜሪካውያን ንስርን የታላላቅ አገሮቻቸው ምልክት አድርገው መውሰዳቸው ምንም አያስደንቅም።

ከሕይወቴ እጅግ አስደናቂ ቀናት አንዱን ያሳለፍሁት ከካናዳ ምዕራባዊ ጠረፍ ብዙም በማይርቀው በሳተርና ደሴት ላይ ነበር። በዚያ ከዌልስ ሊጠይቁኝ ከመጡ ሦስት ወዳጆቼ ጋር በአንድ ከፍተኛ ኮረብታ አናት ላይ ቆሜ ሳለሁ፣ ስድስት ወይም ሰባት ንስሮች ከበታቻችን ወዳለው ሸለቆ ቁልቁል እየተወረወሩ እንደ ገና ወደ ላይ ወደ ሰማይ ይንሳፈፉ ነበር፤ በተዘረጉ እጆቻችን አጠገብ በጥቂት ጫማ ርቀት ብቻ ያልፉ ነበር። ብዙም የሚደክሙ አይመስሉም ነበር፤ ገደላማውን ቁልቁለት ተከትሎ ወደዚያ ከፍተኛ ስፍራ በሚወጣው የነፋስ ሞገድ ላይ ሲጋልቡ አንዳቸውም ክንፋቸውን በጥድፊያ አያርገበግቡም ነበር።

ሕዝቡ መሆን የሚገባቸውን ሁሉ እንዲሆኑ የእግዚአብሔር ፍላጎት ነው - ከእርሱ ጋር ወደ ሰማያዊ ስፍራ እንደሚንሳፈፉ ንስሮች። ሆኖም ከእኛ ብዙዎቻችን መብረርን ከቶ አልተማርንም፤ ይልቁንም የቅርብ ጊዜውን የእሑድ ጠዋት የመድረክ ምግብ እያላመጥን በጎጆአችን ምቾት ውስጥ መቆየትን ረክተንበታል።

አንዳንዶች ሌሎች አማኞች በመንፈስ ነፋስ ላይ ተነሥተው የጌታቸውን የበለጸገ በረከት እያጣጣሙ በከፍታ ሲንሳፈፉ አይተው ወይም ሰምተው፣ ክንፎቻቸውን ለማርገብገብ፣ ከተራው የዕለት ኑሮ በላይ ከፍ ለማለት ሞክረዋል።

«በእምነት ወደ ፊት ተራምደዋል» ወይም ደፍረው ስጋት ወስደዋል፤ ውጤቱም ብዙ ጊዜ ተንኮታኩተው ወደ ምድር ሲወድቁ የሚደርስባቸው ተስፋ መቁረጥና ቁስል ሆኗል።

አብያተ ክርስቲያናቶቻችን ከሚንሳፈፈው ንስር ይልቅ የግቢ ዶሮን በሚመስሉ ሰዎች ተሞልተዋል! ለጥቅማቸው ተብለው በተዘጋጁ፣ እንደ ተትረፈረፈ ማዕድ በሆኑ ልዩ ልዩ የቤተ ክርስቲያን ፕሮግራሞች መካከል የበረከት ቅንጣት እየለቀሙ እንደ ዶሮ እየተንጫጩ መኖርን ረክተውበታል። ይህ ለእኛ የእግዚአብሔር ፈቃድ፣ የልባችንም ምኞት ከሆነ፣ እንደ ንስር መብረር ይህን ያህል የሚከብድ የሚመስለው ለምንድን ነው? አንድ ሰው በፌዝ «በተርኪ ዶሮዎች ተከበህ እንደ ንስር መብረር ይከብዳል!» ብሏል፤ እኔ ግን ከዚህ የበለጠ መሠረታዊ ምክንያቶች እንዳሉ አምናለሁ።

ብዙዎች መብረር የማይችሉባቸው አንዳንድ ምክንያቶች

1. «ቆስለው» ይወለዳሉ።

ከእግዚአብሔር መንፈስ ዳግመኛ በተወለድን ጊዜ መንፈሳችን ለእግዚአብሔር ሕያው ሆነ፤ ከጨለማ መንግሥት ወደ ብርሃን መንግሥት ተዛወርን፤ ከሞት ወደ ሕይወት ተሻገርን። አዲስ ፍጥረት ሆንን፤ «አሮጌው ነገር አልፎአል፤ እነሆ፥ ሁሉም አዲስ ሆኖአል»። የሥነ መለኮት ሊቃውንት ይህን መጽደቅ ብለው ይጠሩታል - የመንፈስ መዳን ነው - ይህም ከኃጢአት ቅጣት የዳንንበት ያለፈ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ነው።

ሆኖም ሥጋችን በድንገት አልተለወጠም - አሁንም ቀን በቀን እየሞተ ነው፤ የኃጢአት ሥጋዊ ውጤቶችም በሥጋችን ውስጥ ይቀጥላሉ። የቀድሞ ቁስሎች ጠባሳ ይቀራል፤ ለማንበብ አሁንም መነጽር ያስፈልገናል፤ ጠጉራችን መርገፉን ይቀጥላል፤ በጥርሶቻችን መካከል ያሉት ክፍተቶችም በሚያብረቀርቅ አዲስ ጥርስ አይሞሉም። ሥጋችን «አዲስ ፍጥረት» እንዳልሆነ ግልጽ ነው! እግዚአብሔር ይመስገን፤ አንድ ቀን ይህ የሚበሰብሰው የማይበሰብሰውን ሲለብስ ይህም የሚሞተው የማይሞተውን ሲለብስ ሥጋችንም አዲስ ይሆናል።

ይህን መክበር ብለን እንጠራዋለን - የሥጋ መዳን ነው - ይህም ከኃጢአት መገኘት የምንድንበት ወደ ፊት የሚሆን የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ነው።

በተመሳሳይ መንገድ ነፍሳችንም ከደረሰባት ቁስል በቅጽበት አልተፈወሰችም፤ እነዚህም እንደ መገፋት፣ እንደ መተው፣ እንደ ቃልና እንደ አካል ጥቃት ያሉ፣ ወደ የበታችነት ስሜት፣ ወደ ዋስትና ማጣትና ወደ ፍርሃት የሚመሩ ቁስሎች ናቸው፤ ብዙውን ጊዜም ከንቃተ ኅሊና በታች በጥልቅ የተቀበሩ ቁስሎች ናቸው። የተፋቱ ወላጆች ልጅ ከሆንህ ቁስል ተሸክመሃል። ከጋብቻ ኪዳን ውጭ የሥጋ ግንኙነት ተፈጽሞ ከሆነ ቁስል ተሸክመሃል። ወላጆችህ በዋስትና፣ ለራስ ክብር በመስጠትና በስሜት ጤንነት የሚገለጠውን ፍቅር በውስጥህ ማፍሰስ ካልቻሉ ቁስል ተሸክመሃል። ሰይጣን የምንሸከማቸውን ብዙ ቁስሎች ያውቃል፤ ለእግዚአብሔር ታላላቅ ነገሮችን ለማድረግ በሞከርን ቁጥርም እነርሱን ለማባባስ ፈጣን ነው።

የምሥራቹ ግን ለእነዚህ ቁስሎች እንኳ በመስቀሉ የማስተስረያ ሥራ ውስጥ ፈውስና ሙሉነት መገኘቱ ነው። ይህን መቀደስ ብለን እንጠራዋለን - የነፍስ መዳን ነው - ይህም ከኃጢአት ኃይል እየዳንን ያለንበት የአሁኑና ቀጣይ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ነው። እነዚህ ቁስሎች - በመንፈሳዊ መንገድ - መፍትሔ እስኪያገኙ ድረስ «መብረራችን» ውሱን ይሆናል። (በእጄ ያለው መክፈቻ የተሰኘውን ሌላውን መጽሐፌን ተመልከት።)

«የሰላምም አምላክ ራሱ ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁም ነፍሳችሁም ሥጋችሁም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመጣ ጊዜ ያለ ነቀፋ ፈጽመው ይጠበቁ።»

2. ከእግዚአብሔር የሕይወት መርሖች ጋር የሚቃረኑ ውሳኔዎችን አድርገናል።

ከእነዚያ ውሳኔዎች ብዙዎቹ ዕድሜ ልክ የሚዘልቅ መዘዝ አላቸው። ለምሳሌ «ከማያምኑ ጋር በማይመች አካሄድ አትጠመዱ» ተብለን ተምረናል፤ ሆኖም የማያምኑ የትዳር ጓደኞችን ያገቡ ብዙ አማኞች አሉ። ጌታ በአገልግሎቱ ወደ ታላቅ ዕጣ ፈንታ ጠርቷቸው ሊሆን ቢችልም፣ አሁን የመጀመሪያው ኃላፊነታቸው ለማያምነው የትዳር ጓደኛቸው ምስክር መሆን ነው። እርግጥ ነው፣ ጌታ የማያምነውን የትዳር ጓደኛ ወደ ራሱ ሊያመጣው ይችላል - ይህ የተለመደ ባይሆንም - ከዚያም ሁለቱም መብረርን ሊማሩ ይችላሉ። የትዳር ጓደኛው ራሱን ለጌታ ሳይሰጥ ቢቀርም ጌታ እንዲህ ያሉትን ሰዎች አሁንም ሊጠቀምባቸው ይችላል፤ ነገር ግን «መብረራቸው» እጅግ ውሱን ነው፤ ውሳኔውም ሊቀለበስ አይችልም።

ሌሎች ውሳኔዎች ግን ሊቀለበሱ ይችላሉ፤ አንድ ሰው እንደ ንስር መብረር ከፈለገም መቀልበስ አለባቸው። ብዙዎች ከእግዚአብሔር ቃል ጋር እጅግ በሚቃረን ሁኔታ በዕዳ ውስጥ ይኖራሉ፤ አሁን ለባዕድ አምላክ ለገንዘብ (ለማሞን) እየተገዙ እንደ ሆኑም አይገነዘቡም! ብዙ ክርስቲያን መሪዎችና አብያተ ክርስቲያናት ራሳቸውን በከባድ የዕዳ ሸክም ሥር ሲጥሉ ሳይ እጅግ እደነቃለሁ፤ አበዳሪዎቻቸው የሚጠይቁትን ማሟላት ሲሳናቸው ይህ ዕዳ ጌታ ፈጽሞ ያላሰበላቸው ባርነት ውስጥ ያስገባቸዋል። ለአበዳሪዎቻቸው ጥያቄ ተገዢ ሊሆኑ በሚችሉበት ሁኔታ ውስጥ እስካሉ ድረስ ጌታ በአገልግሎቱ ወደ ታላቅነት ሊለቅቃቸው አይችልም።

ብዙዎች በልባቸው ውስጥ በሌሎች ላይ ይቅር ያለማለትን ይሸከማሉ፤ በዚህም ለሰይጣን ፈንታ ይሰጡታል፤ ከእነርሱ የሚበዙት ደግሞ ቅሬታንና ጭፍን ጥላቻን ተሸክመዋል። ሌላውን መውቀስ ቢመርጡም እነዚህ ሁሉ ራሳቸው ያደረጓቸው ውሳኔዎች ናቸው። አንድ ሰው ሲበድልህ ጌታ ያንን በደል ለመሸከምና ይቅር ለማለት የሚበቃ ጸጋን ተስፋ ሰጥቶሃል።

አንድ ሰው በድርጊቱ፣ በጠባዩ ወይም በቃሉ ሲያስቀይምህ ያ ዝንጀሮ በትከሻህ ላይ እንዳይቀመጥ መምረጥ ትችላለህ!

ከቀረ ግን ቅሬታው የአንተ ነው! ጭፍን ጥላቻ ብዙውን ጊዜ ባለማወቅ ላይ ተመሥርተን በሌሎች ላይ የምንይዘው አሉታዊ አመለካከት ነው። አስታውስ፤ የሌላውን ሰው ጫማ አድርገህ ጥቂት ማይሎች እስክትሄድ ድረስ ያ ሰው ምን እንደሚሰማው ከቶ አታውቅም!

ጌታ እነዚህን ሰዎች ሁሉ አሁንም በአገልግሎት ሊጠቀምባቸው ይችላል፤ ነገር ግን «መብረራቸው» ውሱን ነው።

«ሸክምን ሁሉ ቶሎ የሚከበንንም ኃጢአት አስወግደን በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ።»

3. መብረር እንደሚገባን ከቶ አልተረዳንም!

በክርስቲያናዊ ሕይወታችን ተራነት እጅግ ከመርካታችን የተነሣ ከዚህ የሚበልጥ ነገር ይኖር እንደ ሆነ ከቶ ጠይቀን አናውቅም። በየእሑዱ ከመድረክ በሚሰጥ መልእክት መመገብን፣ በዚያም ላይ በመኪናችን ሬዲዮ በሚሰማ ደስ የሚል የ«አምልኮ» ሙዚቃና በቅርብ ጊዜው ዝነኛ ክርስቲያን በተጻፈ ቀለል ያለ የቡድን ውይይት መጽሐፍ መታገዝን ረክተንበታል። በእርግጥ ይህ ያልተለመደ ነው - ጌታ ካሰበልን ከተትረፈረፈው ሕይወት እጅግ ያነሰ ነው!

በብዙው የምዕራቡ ዓለም ክፍል ባለው ደካማና ቁሳዊ ክርስትና እጅግ ከመደንዘዛችን የተነሣ ሙሽራችን ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ፥ ነዪ ሲል ከእንግዲህ መስማት አንችልም። ድምፁ የእንግዳ ድምፅ ሆኖባታል፤ ሙሽራይቱም የድምፁን ጣፋጭ ቃና ረስታለች። ይህን ዓለም እጅግ ወዳዋለች፤ ጭንቀቱና ጉድፉም ከብደው አጉብጠዋታል።

አንድ ሰው የጌታን ድምፅ ለመስማት፣ ወደ እርሱም ለመቅረብ ቢፈልግ በንቀት «ሚስጢራዊ» ተብሎ ይጠራል (እኔም በአንድ ወቅት በአንድ ከፍተኛ ፓስተር እንዲህ ተብዬ ነበር!)። የእረኛውን ድምፅ ለመስማት ከእንግዲህ ግድ አይለንም፤ አንጠብቀውምም።

ብዙዎቹ አብያተ ክርስቲያናቶቻችን እግዚአብሔርን የምናመልክባቸውና እርሱ በሕይወታችን ላይ ያለውን ጥያቄ የምንማርባቸው ስፍራዎች ከመሆን ይልቅ ደስ እንዲለን ብቻ የምንሄድባቸው ስፍራዎች ሆነዋል። ወቀሳ ያመጣብናል ብለን በመስጋት ድምፁን መስማት አንወድም። አንድ ሰው ስለሚሄድባት «ታላቅ» ቤተ ክርስቲያን በነገረኝ ቁጥር «ታላቅ» ሲል ምን ማለቱ እንደ ሆነ ሳላስቆጣው ለማወቅ እሞክራለሁ። ብዙውን ጊዜ ማለታቸው የተሰብሳቢው ቁጥር ከፍ ብሏል፣ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ይላል፣ እጆች ወደ ላይ ከፍ ብለዋል፣ ዝማሬው ከፍ ያለ ስሜት አለው፣ ስብከቶቹም በማይፈታተን ርእስ ላይ ቢበዛ እስከ ሃያ አምስት ደቂቃ ብቻ ናቸው ማለት ነው! ሁልጊዜ ወደ ላይ ብቻ በምትወጣ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ መሆን እንፈልጋለን! በ1904 በታላቁ የዌልስ መነቃቃት የእግዚአብሔር መሣሪያ የነበረው ኢቫን ሮበርትስ «ጌታ ሆይ፥ አጉብጠኝ፤ ይበልጥ ዝቅ አድርገኝ!» ብሎ በመጸለይ እንደ ንስር መብረርን መማሩ ይገርመኛል።

ከዚህም በላይ ብዙዎቹ «ታላላቅ» አብያተ ክርስቲያናቶቻችን እንዲህ የሆኑት በመሪው ግላዊ ማራኪነት (ካሪዝማ) እንጂ በመንፈስ ቅዱስ የጸጋ ስጦታዎች (ካሪስማታ) እንዳልሆነ ይመስለኛል። መሪው የግል የቤተ ክርስቲያን ግዛቱን በመገንባት እንደ ተሳካለት ሁሉ የንግድ ግዛትንም በመገንባት እንዲሁ ይሳካለት ነበር። ለእርሱ የሚሠሩትን ሰዎች ለመቆጣጠር የንግዱን ዓለም ዘዴዎች ሁሉ ተምሯል፤ የሥልጣንና የኃላፊነት ጽኑ «የድርጅት መዋቅር ሰንጠረዥ»ም አቋቁሟል። በተመሳሳይ መንገድ፣ በሌላው ጽንፍ ደግሞ ብዙዎቹ ትናንሽ አብያተ ክርስቲያናቶቻችን ትናንሽ ሆነው የሚቀሩት በመሪያቸው ዋስትና ማጣትና ሁሉን የመቆጣጠር ዝንባሌ ምክንያት ነው።

እባክህ በጣም አትግፋኝ! እዚሁ ጎጆዬ ውስጥ ማረፍ ብቻ ደስ ይለኛል!

4. እጅግ ከፍ ብለን እንዳንበር ክንፎቻችን ተቆርጠዋል!

ብዙዎቹ መሪዎቻችን ሕዝባቸውን መብረር የማስተማር ኃላፊነታቸውን አልተረዱም። ይልቁንም ብዙ አብያተ ክርስቲያናትና ከቤተ ክርስቲያን ጎን የሚሠሩ ድርጅቶች የሚመሩት ከዓለም ሥርዓቶች ጋር በሚመሳሰል መንገድ ነው፤ በዚያም የድርጅቱ መዋቅር ፒራሚድ መሰል ነው፤ ሥልጣን ከላይ ወደ ታች ይፈስሳል፤ ዋናው መርሕም መቆጣጠር ነው። ኢየሱስ «እናንተ ግን እንዲህ አትሁኑ» አለ። እንደ ፓስተር ሥራዬ «ቅዱሳንን ለአገልግሎት ሥራ ፍጹማን ለማድረግ» መሆኑ እጅግ ይፈታተነኛል፤ ይኸውም መብረርን ማስተማር ነው! የተጠራሁት ደቀ መዛሙርትን ለማፍራት እንጂ ትልልቅ ጎጆዎችን ለመሥራት አይደለም! - ደቀ መዛሙርትም እግዚአብሔር እንዳሰበላቸው ሊበሩ ይገባቸዋል።

ንስር ጫጩቶቹ ተነሥተው በሰፊው የሰማይ ጠፈር ውስጥ ከሌሎች ወፎች ሁሉ በላይ ሲንሳፈፉ እስኪያይ ድረስ አያርፍም። ምነው ፓስተሮች ይህ ምኞት በኖራቸው - እያንዳንዱ በክርስቶስ ያለውን ከፍተኛ ዕጣ ፈንታ እንዲደርስ ሕዝባቸውን ለመመገብ፣ ለማስተማርና ለመልቀቅ! ይልቁንም የ«እነርሱን» ቤተ ክርስቲያን ምቾት እንዳይረብሹ የሕዝባቸውን ክንፍ ሲቆርጡ ብዙ ጊዜ እናያቸዋለን።

ለመሆኑ ቤተ ክርስቲያኒቱ የማን ናት?

በአውስትራሊያ በአንድ ፓስተር ቤት ነበርሁ፤ አስተናጋጄም ከካናዳዊው እንግዳው ጋር የኅብረት ምሽት እንዲያሳልፉ በርካታ ወዳጆቹን ጋብዞ ነበር። በአጭሩ አስተዋወቀኝና ጌታ በልቤ ያኖረውን ማንኛውንም ነገር ለእንግዶቹ እንዳካፍል ጠየቀኝ። እኔም የእርሱን መግቢያ በማስፋት ጀመርሁ። «እኔ ፓስተር ነኝ፤ በአሁኑ ጊዜ አንዲትን ቤተ ክርስቲያን በኃላፊነት ባልመራም፣ እንደ ኤፌሶን 4:11 ግን ፓስተር ነኝ፤ ጥሪዬንና ጌታ በፊቴ ያኖረውን አገልግሎት አውቃለሁ።» ወዲያውኑ በዚያ የነበረች በመካከለኛ ዕድሜ ላይ ያለች አንዲት ሴት ሁሉም ሊሰሙት በሚችል ከፍ ባለ ድምፅ «እንግዲህ እንደ ገና ክንፋችን ሊቆረጥ ነው ማለት ነው!» አለች። ስለ ፓስተሮች የነበራት ልምድ፣ በሕይወቷ ላይ ያለ የእግዚአብሔር ጥሪ ነው ብላ በምታስበው ነገር ዘወትር ያደናቅፏት እንደ ነበር ብቻ ልገምት ቻልሁ።

በምሽቱ መጨረሻ እርስዋና እኔ «የቅርብ ጓደኛሞች» ሆነን እንደ ነበር ለመናገር ደስ ይለኛል! ንግግሬን ስጨርስ እንኳ ከልብ «አሜን» አለች።

በዚያው ስብሰባ ላይ ከክርስቲያኖች ሁሉ እጅግ አስቸጋሪ ከሆኑት አንዱን እንዳገኘሁም መጨመር አለብኝ፤ እርሱም ራሱን በራሱ የሾመ «በቅጥር ላይ ያለ ጠባቂ» ነው፤ በሕይወቱ ሚናው ፓስተሩ ወይም እንግዳው ሊናገር የሚችለውን፣ ለቅዱሳን አደገኛ ትርጉም ያለው ሊመስል የሚችለውን (እንደ ጠባቂው አስተያየት) ነገር ሁሉ መተቸት ነው - ብዙውን ጊዜ ተናጋሪው ፈጽሞ ያላሰበውን ነገር። መልካም ፓስተር የእንዲህ ያሉትን ክንፎች በእርግጥ መቁረጥ ያስፈልገው ነበር!

በአብያተ ክርስቲያናቶቻችን ውስጥ በዕድሜ በገፉት አባላት ዘንድ እጅግ የተለመደው የስንፍና ደዌ ገና ያልያዛቸውና ጌታን ስለ ማገልገል ሕልምና አሳብ ያላቸው ብዙ ወጣቶች አሉን።

«ለምን ካፌ አንከፍትም? ወጣቶቹ አንድ እሑድ አምልኮውን ሊመሩ ይችላሉን? የአደባባይ ስብሰባ ልናደርግ እንችላለንን? ከዩዝ ዊዝ ኤ ሚሽን ወይም ከካምፓስ ክሩሴድ ጋር ወደ ሚስዮን ጉዞ መሄድ እፈልጋለሁ። ጠጉራቸውን በልዩ ልዩ ቀለም ላቀለሙና በአፍንጫቸው ቀለበት ላደረጉ የጎዳና ልጆች የጥብስ ግብዣ ልናዘጋጅ እንችላለንን? ሁሉም የራግቢ ማሊያና ሰማያዊ ጂንስ የለበሱበት የወጣቶች መዘምራን ቡድን ልናቋቁም እንችላለንን?» ቅንዓታቸውን እናደንቃለን፤ ነገር ግን በመቶ አንድ ሰበብ ተስፋ ልናስቆርጣቸው እንፈጥናለን።

«ጀልባችን እንዲናወጥ» አንፈልግም። ለመሆኑ የእኛ የተከበረች ቤተ ክርስቲያን ናት፤ ሁሉንም ነገር «በቁጥጥራችን ሥር» አድርገናል። በእርግጥ ተጨማሪ ፕሮግራሞች አያስፈልጉንም፤ በተለይም ከላይ እንደ ተጠቀሱት ያሉ ዓለም ሊያስተውላቸው የሚችሉ ፕሮግራሞች ፈጽሞ አያስፈልጉንም።

ለመሆኑ እግዚአብሔር በቤተ ክርስቲያኑ ውስጥ የትኞቹን ፕሮግራሞች እንደሚፈልግ ማወቅ የፓስተሩ ሥራ ነው፤ አይደለም እንዴ? አይደለም እንዴ???

ከላይ የገለጽኋቸው አስተያየቶቼ እውነት ከሆኑ፣ በተስፋ መቁረጥ፣ በብስጭትና በቁስል ምክንያት ከአጥቢያ ቤተ ክርስቲያን ጋር መልካም ኅብረት የሌላቸው ብዙ አማኞች መኖራቸው ምንም አያስደንቅም።

በልቤ ያለው ሸክም ለቆሰለችው ቤተ ክርስቲያን ነው፤ በተለይም በእነርሱ ላይ በተፈጸመ በደልና ቁስል ለሚሠቃዩ «በግንባር ቀደምትነት» ላሉ ፓስተሮችና ሚስዮናውያን ነው፤ ይህም በደል ብዙውን ጊዜ፣ የሚያሳዝነውም፣ በሌሎች የክርስቶስ አካል አባላት የተፈጸመ ነው። ሆኖም በጉዞዎቼ ጌታን በማገልገል ደስታቸውንና ዓላማቸውን ያጡ፣ ተስፋ የቆረጡ አማኞችን - አገልጋዮችንም ምእመናንንም - ይበልጥ እየበዙ አገኛለሁ። ብዙዎች እግዚአብሔር እንዲሸከሙት ፈጽሞ ያላሰበላቸውን አገልግሎት በመሸከም ኃይላቸው ተሟጦ ዝለዋል።