የእግዚአብሔር በረከት

ሕዝቡ የክህነት አገልግሎትን መብት ቢያጡም፣ በናዝራዊነት መለየትና ራስን በመቀደስ ወደ እርሱ መቅረብ እንዲችሉ የእግዚአብሔር ጸጋ ያዘጋጀውን መንገድ ቀደም ብለን አይተናል። ስጦታው እንደ በደሉ መጠን እንደዚያው አይደለም፤ የክህነት አገልግሎትን መብት ያጡት ወንዶች ብቻ ነበሩ፤ ናዝራዊ መሆን ግን ለሴቶችም ለልጆችም እንኳ ተፈቅዶ ነበር፤ የፈለገ ሁሉ መጥቶ በዚህ መንገድ ወደ እግዚአብሔር ለመቅረብ ነጻ ነበር።

አሁን ደግሞ ወደ ዘኍልቍ 6 የመጨረሻ ቍጥሮች እንመጣለን፤ በእነርሱም በእግዚአብሔር ቃል ሁሉ ውስጥ ከሚገኙት ቡራኬዎች እጅግ ሙሉ ከሆኑት አንዱን እናያለን። ስለዚህም ይህ ጥያቄ በተፈጥሮው ይነሣል፦

ይህ ቡራኬ በዚህ ስፍራ ለምን ተገኘ?

መልሱም ሁለት ገጽታ አለው። በአንድ በኩል መለኮታዊው ገጽታ አለ። ከእግዚአብሔር አፍቃሪ ልብ አስቀድሞ የናዝራዊነት መቀደስ መብት ፈለቀ፤ ከዚያም ሰው ራሱን በመቀደስ ድርጊት ሲለይ፣ አፍቃሪው ልቡ እጅግ ደስ ስለሚሰኝ በእነዚህ ባለ ጠጋ በረከቶች ተትረፍርፎ ይፈስሳል።

በሌላ በኩል ደግሞ ሰብአዊውን ገጽታ ስንመለከት፣ ፈጽማ ራሷን የቀደሰች ነፍስ የእግዚአብሔርን በረከት ሁልጊዜ እንደምትቀበል እንማራለን። ያ በረከት በማይገኝበት ስፍራ ሁሉ በመቀደሱ ውስጥ እውነት ያልሆነ ወይም የጎደለ ነገር ሁልጊዜ አለ። ምናልባት ራሳችንን የለየነው ራሳችንንና ፈቃዳችንን አሳልፈን ሰጥተን የእርሱን ፈቃድ ለመማርና ለማድረግ ሳይሆን፣ የራሳችንን ፈቃድ ወይም ሐሳብ ወይም የአገልግሎት ዕቅድ ለመፈጸም ሊሆን ይችላል፤ ፈቃድ ግን የእኛ ሳይሆን የእርሱ ሊሆን ይገባዋል። እግዚአብሔር እጅግ ባለ ጠጋ የሆኑትን በረከቶቹን በላያችን ሊያፈስስ በሚችልበት ስፍራ የሚያኖረን ለእግዚአብሔር የሚደረግ እውነተኛ ራስን መቀደስ ነው።

አባካኙ ልጅ ሁልጊዜም የአባቱ ልጅ ነበር፤ ነገር ግን ከአባቱ ፈቃድ ይልቅ የራሱን ፈቃድ፣ ከአባቱ መንገድ ይልቅ የራሱን መንገድ፣ በድርሻው ንብረት ላይ ከአባቱ አስተዳደር ይልቅ የራሱን አስተዳደር በመረጠ ጊዜ፣ ፍጻሜው ጥፋትና ጉስቁልና ብቻ ሆነ—ራብ፣ እራቁትነትና ውርደት። ልጅ መሆኑ በ«ሩቅ አገር»፣ በራስ ፈቃድና በራስ አስተዳደር ስፍራ ምንም አልጠቀመውም። ነገር ግን ተነሥቶ በእውነተኛ ንስሐና በመገዛት፣ ለማገልገልና የአባቱን ፈቃድ ለማድረግ ፈቅዶ ወደ አባቱ ቤት በተመለሰ ጊዜ፣ ወደ አባቱ ልብና ወደ ልጅነት መብቶች ሁሉ ተመልሶ ራሱን አገኘ፤ የሰባው ፊሪዳ ታረደ፣ ከሁሉ የተሻለው ልብስ ለበሰ፣ ዳግመኛም በእግሩ ጫማ በእጁም ቀለበት ተደረገለት፤ ቤቱም በሐሤትና በደስታ ተሞላ።

በራሳቸው ፈቃድና ራሳቸውን ለማስተዳደር በሚያደርጉት ሙከራ ቀን በቀን በኀዘን ወይም በጭንቀት ተሞልተው የሚገኙ ክርስቲያኖች እንዴት ብዙ ናቸው! ራሳቸውን ለመጠበቅ ሲሞክሩ አይጠበቁም፤ ደስተኞች ለመሆን ሲሞክሩ ብዙ ጊዜ ደስታ ያጣሉ፤ ለመሳካት ሲሞክሩ ይወድቃሉ፤ ሕይወታቸውም በመዝሙር 89:15-18 ከተገለጠው ከዚያ ፍጹም ሕይወት እጅግ የተለየ መሆኑን ከመናዘዝ በቀር ሌላ ሊሉ አይችሉም፦

«እልልታን የሚያውቅ ሕዝብ ብፁዕ ነው፤
አቤቱ፥ በፊትህ ብርሃን ይሄዳሉ።
በስምህ ቀኑን ሁሉ ደስ ይላቸዋል፤
በጽድቅህም ከፍ ከፍ ይላሉ።
አንተ የኃይላቸው ክብር ነህና፤
በሞገስህም ቀንዳችን ከፍ ከፍ ይላል።
በሞገስህም ቀንዳችን ከፍ ከፍ ይላል።
እግዚአብሔር መጠጊያችን ነውና፤
የእስራኤልም ቅዱስ ንጉሣችን ነው።»

ከዚህ ይልቅ ብዙዎች «አእምሮን ሁሉ የሚያልፍ» ሰላምን፣ በእውነትም «የማይነገር» የሆነውን ደስታ በተግባር የሚያውቁት እጅግ ጥቂት ነው፤ እነርሱ የሚያውቁትን ብዙ ጊዜ የሚታወክ ሰላም፣ አልፎ አልፎ የሚመጣ እርካታና ደስታ ለመግለጽ ከዚህ እጅግ ያነሱ ቅጽሎች በቂ በሆኑ ነበር። ጌታ አንድ ብቻ ሊሆን እንደሚችል፣ እግዚአብሔርን የሁሉ ጌታ የማያደርጉትም ፈጽሞ ጌታ እንዳላደረጉት የማያስተውሉ ብዙዎች አሉ። በመቀደሳችን ውስጥ ያለ ጥቂት ማስቀረት እንኳ ራሳችንን እንደ ገዛ ራሳችን ንብረት እንደምንቈጥርና ስለዚህም መልካም መስሎ የታየንን ያህል ብዙም ይሁን ጥቂት ልንሰጠው ነጻ እንደ ሆንን እንደምናስብ ያሳያል። እርሱን ጌታና መምህር አድርገን ብንቀበለው ግን የምናስቀረው ምንም የለንም፤ የራሳችን የሆነም ምንም የለንም፤ እኛና ያለን ሁሉ አስቀድሞ የእርሱ ነንና። በምትኩ ግን እርሱ ያለው ሁሉ፣ እርሱም ራሱ የሆነው ሁሉ የእኛ ይሆናል። ኦ የተባረከ ዕድል ፈንታ! ከእንግዲህ ወዲህ በራሱ—በብልቶቹ—በንብረቱ—በቤተሰቡ—በፍቅሩ ላይ የግል ይዞታ እንዳይኖረው፣ ነገር ግን ፈጽሞ ራሱን በመቀደስ የእግዚአብሔርን መብት አውቆ ተቀብሎ ከእንግዲህ የእግዚአብሔር ቀማኛ ላለመሆን የማይመኝ ማን ነው?

«እግዚአብሔርም ሙሴን እንዲህ ብሎ ተናገረው፦ ለአሮንና ለልጆቹ እንዲህ ብለህ ንገራቸው፦ የእስራኤልን ልጆች እንዲህ ብላችሁ ባርኩአቸው … እንዲሁ ስሜን በእስራኤል ልጆች ላይ ያደርጋሉ፤ እኔም እባርካቸዋለሁ።»

እግዚአብሔር ራሳቸውንና ያላቸውን ሁሉ ለእርሱ ለቀደሱት ሊሰጥ ደስ የሚለው በረከት ይህ ነው። በዝርዝር ከማየታችን በፊት በመጀመሪያ ይህ ከእግዚአብሔር የሚመጣ በረከት እንዴት በገዛ ፈቃዱ የሚሰጥና ያልተለመነ መሆኑን እናስተውል—ጌታ አሮንንና ልጆቹን እስራኤልን እንዲባርኩና ስሙን በላያቸው እንዲያደርጉ አዘዘ፤ የማይለወጠውንም የራሱን ዓላማ «እኔም እባርካቸዋለሁ» ብሎ አወጀ። ከዚያም ራሳችንን እንዲህ ብለን እንጠይቅ፦

የበረከት እውነተኛ ትርጉም ምንድር ነው?

ይህን ቃል ብዙ ጊዜ እጅግ በድብዝዝ ስለምንጠቀምበት ውድነቱን በብዙ እናጣለን፤ በአንዳንድ ሁለተኛ ደረጃ ትርጉሞቹም ውስጥ ቀዳሚውን ትርጉሙን እንዘነጋለን። ለምሳሌ ብዙ ጊዜ የምስጋና ተመሳሳይ ቃል አድርገን እንጠቀምበታለን፤ እግዚአብሔርን ስለ መባረክ ስንናገርም እርሱን ስለ ማመስገን እናስባለን። ነገር ግን መባረክ ማመስገን ብቻ አይደለም፤ እግዚአብሔር እኛን ይባርከናልና። ደግሞም አንዳንድ ጊዜ ለአንድ የጸጋ ስጦታ እንጠቀምበታለን፤ የሰላም በረከት ወይም የጥጋብ በረከት እንደምንለው። ነገር ግን በረከት ስጦታ ማለት ብቻ አይደለም፤ እግዚአብሔርን ስንባርክ ሰላምን ወይም ጥጋብን አንሰጠውምና። መባረክ ልብ ወደሚወደውና ደስ ወደሚሰኝበት ነገር የሚያደርገው መንቀሳቀስ ነው። ይህ የልብ ወደ ውጭ መፍሰስ እንደ ሁኔታው በተፈጥሮው በስጦታ ወይም በምስጋና ይታጀባል። ልባችን ጌታን ሲባርክ፣ ስለ ወደደን ስለዚያ ታላቅ ፍቅሩ የምስጋና መዝሙር እንዘምርለታለን፤ በረከቱ ግን መዝሙሩ አይደለም—መዝሙሩን የሚያነሣሣው ስሜት ነው። ጌታ ሕዝቡን በሰላምና በጥጋብ ሲባርክ፣ አፍቃሪ እጁን የሚያንቀሳቅሰው የተከፈተው ልቡ ነው።

ደግሞም በረከት ሁልጊዜ በደስታ ይታጀባል፤ በረከት ራሱ ደስታ ነው፤ ለሰጪውም ለተቀባዩም ደስታን ይሰጣል። በአሻንጉሊቶቹ የሚጫወት ትንሽ ልጅ ደስተኛም የረካም ሊሆን ይችላል። ነገር ግን የእናቱን የእግር ኮቴ ይሰማል፤ እናቱ በሩን ስትከፍት ያያል፤ ወዲያውም አሻንጉሊቶቹ ይጣላሉ፤ ይረሳሉም፤ ትንንሾቹ እጆች ይዘረጋሉ፤ ትንንሾቹ እግሮችም የናፈቃትን እናቱን ለመቀበል ይሮጣሉ። ይህ ብቻም አይደለም፤ የእናቲቱ ትልልቅ ክንዶችም እንዲሁ ፈጥነው ወደ ልጁ ይዘረጋሉ፤ እናቲቱም በረጃጅም እርምጃ ትንሹን ልትቀበል ትቸኩላለች፤ ወደ እቅፏም ታስጠጋዋለች፤ የሚወዱትም ትንንሽ ክንዶች አንገቷን ይጠመጥማሉ።

ታዲያ ከሁለቱ ይበልጥ ደስ የሚለው የማን ልብ ነው? የትንሹ ልጅ ልብ ሞልቷል፤ የእናቲቱም ልብ ሞልቷል፤ ነገር ግን የእርሷ መጠን ይበልጣል፤ ስለዚህም ደስታዋ ጥልቅ ነው። ስለ ሰማያዊ አባታችንስ ይህ እውነት አይደለምን? ልቡ ልባችንን ሲባርክ፣ ልባችንም እርሱን ሲባርክ እኛ በደስታ እንሞላለን፤ ልቡ ግን ከልባችን ወሰን በሌለው ሁኔታ ይበልጣል፤ ወሰን የሌለው ወሰን ካለው እንደሚበልጥ፣ እንዲሁ በሕዝቡ ላይ ያለው ደስታው በእርሱ ላይ ካላቸው ደስታ ሁሉ እጅግ ይበልጣል።

ከበረከት ጋር በተያያዘ ዋነኛው ሐሳብ ጥልቁ የልብ ስሜት መሆኑን ሁልጊዜ እናስብ። «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፤ በውስጤ ያለውም ሁሉ ቅዱስ ስሙን ይባርክ።» የከንፈር ምስጋና ከልብ ያልሆነ ሊሆን ይችላል፤ የልብ በረከት ግን እንዲህ ሊሆን አይችልም።

ባለ ሦስት ክፍሉ ቡራኬ፦ ቍጥር 24-26

«እግዚአብሔር ይባርክህ፥ ይጠብቅህም፤

«እግዚአብሔር ፊቱን ያብራልህ፥ ይራራልህም፤

«እግዚአብሔር ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ፥ ሰላምንም ይስጥህ።»

የበረከትን ትርጉም—ልብ ወደሚወደውና ደስ ወደሚሰኝበት ነገር የሚያደርገውን መንቀሳቀስ—አብራርተናል፤ ይህም እንደ ሁኔታው በተፈጥሮው በስጦታ ወይም በምስጋና እንደሚታጀብ አስተውለናል። ፍቅር ሲትረፈረፍ የፍቅር ቃላት፣ የፍቅር እቅፍ ወይም የፍቅር ስጦታዎች ሳይታሰቡ ይከተላሉ።

በአዲስ ኪዳን ሙሉ መገለጥ ብርሃን ስናየው፣ በዚህ ባለ ሦስት ክፍል ቡራኬ ውስጥ የአብ፣ የወልድና የመንፈስ ቅዱስ በረከት ተትረፍርፎ ሲፈስስ ከማየት ልንቀር አንችልም፤ እንዲህም ልናነበው እንችላለን፦—

«ይሖዋ አብ ይባርክህ፥ ይጠብቅህም፤

«ይሖዋ ወልድ፣ ሙሽራው፣ ፊቱን ያብራልህ፥ ይራራልህም፤

«ይሖዋ መንፈስ ቅዱስ ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ፥ ሰላምንም ይስጥህ።»

እንዲህ ስናነበው በእነዚህ ቃላት ውስጥ ይበልጥ ሙሉ ውበትንና ተስማሚነትን እናያለን። አሁን የመጀመሪያውን ክፍል ለብቻው እንመልከት።

የአብ በረከት

እንደ አባት በረከት ሲታይ «እግዚአብሔር ይባርክህ፥ ይጠብቅህም» ከሚለው የበለጠ ተስማሚ ነገር ሊኖር ይችላልን? አፍቃሪ አባት ሁሉ ሊያደርግ የሚሻው ይህንኑ አይደለምን—ልጆቹን መባረክና መጠበቅ? ይህንም እንደ አስጨናቂ ሸክም አይቈጥረውም፤ ከሁሉ የሚበልጥ ደስታው ነው እንጂ። ኃላፊነቱን ልታቀልለትና ልጁን በማደጎ ልትወስድለት ብትጠይቀው መልሱ ምን እንደሚሆን እይ! በዚህ ጉዳይ ስናስብ ግን በአባትነት ፍቅር ብቻ መወሰን የለብንም፤ ይልቁንም የእናትንም ፍቅር ያካተተ የወላጅ ፍቅር አድርገን እንውሰደው፤ «እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ … እናቱ እንደምታጽናናው ሰው እንዲሁ እኔ አጽናናችኋለሁ» ተብሏልና። የእናት ፍቅር በምትንከባከባቸው ላይ ራሱን አብዝቶ ማፍሰስ እንዴት እንደሚወድ ሁላችንም እናውቃለን። በማይደክም ትዕግሥት፣ ሊያልቅ በማይችል በሚመስል ጽናትና ወሰን በሌለው በሚመስል እንክብካቤ እናት ለሕፃንዋ ደኅንነት ሕይወቷን እንኳ ስንት ጊዜ ሠውታለች! ነገር ግን የእናት ፍቅር ምንም ያህል ብርቱ ቢሆን ሊወድቅ ይችላል፤ የእግዚአብሔር ፍቅር ግን ከቶ አይወድቅም። «በውኑ ሴት ከማኅፀንዋ ለተወለደው ልጅ እንዳትራራ የምታጠባውን ሕፃንዋን ትረሳ ዘንድ ትችላለችን? አዎን፥ እነዚህ ይረሱ ይሆናል፤ እኔ ግን አልረሳሽም።»

በክርስቶስ ኢየሱስ እግዚአብሔር አባታችን እንደ ሆነ ለእኛ መግለጥ ከአዳኛችን ተልእኮ ዓላማዎች አንዱ ነበር። ይህን የከበረ እውነት በመግለጥ እንዴት ደስ ይለው እንደ ነበረ የተራራው ስብከት ይመሰክራል፦ «አባታችሁን እንዲያከብሩ»። «ውደዱ … መርቁ … መልካም አድርጉ፥ … የአባታችሁ ልጆች ትሆኑ ዘንድ»። «የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ» ፍጹማን ሁኑ። «በስውር የሚያይ አባትህ»። «አባታችሁ የሚያስፈልጋችሁን ያውቃልና»፤ ወዘተ፣ ወዘተ። ልቡን እንዲህ ያረካው ሐሳብ—እግዚአብሔር በእውነት አባታችን መሆኑ—ልባችንንም ቢያሳርፈው ተገቢ ነው።

እንዴት ያለ ክቡር አባት ነው! የእውነተኛ አባትነትና እናትነት ሁሉ ምንጭ ነው። ብዙ ጊዜ በማለዳ በሜዳዎች ስንመላለስ፣ የምትወጣው ፀሐይ እያንዳንዱን የጤዛ ጠብታ ወደሚያብረቀርቅ ዕንቍ እንዴት እንደ ለወጠችው አስተውለናል፤ የራሷ ደማቅ ብርሃን አንዲት ጨረር ብቻ ከተንጠለጠሉት ቅጠሎች ላይ ተንጠልጥለው በየስፍራው ከሚያንጸባርቁት ሚሊዮን ጠብታዎች እያንዳንዱን ትንሽ ፀሐይ ታደርገዋለች። ነገር ግን ያቺ ክብርት ፀሐይ ራሷ የጤዛ ጠብታዎች ሁሉ እስከ ዛሬ ካንጸባረቁትና ወደፊትም ከሚያንጸባርቁት ብርሃን ወሰን በሌለው መጠን የሚበልጥ ብርሃን እንዳላት ማስታወሱ ይጠቅማል። ሰማያዊ አባታችንም እንዲሁ ነው፤ እርሱ ራሱ የክቡርና የእውነተኛ ነገር ሁሉ፣ እስከ ዛሬ ፍቅር የተሞላና የታመነ የሆነው ሁሉ ታላቅ ምንጭ ነው—የእያንዳንዱ ውብ ሰብእና እያንዳንዱ ውብ ጠባይ የእርሱ የራሱ ታላቅ ፍጽምና የአንዲት ጨረር ደብዛዛ ነጸብራቅ ብቻ ነው። የሰው ልጅ በጎነት፣ ርኅራኄና ፍቅር ሁሉ ድምር ከእርሱ ጋር ሲነጻጸር ጤዛ ከፀሐይ ጋር እንደሚነጻጸር ብቻ ነው። እንግዲያስ በእንዲህ ያለ አባት—በሰማያት ባለው አባታችን—ወሰን በሌለውና በማይለወጠው ፍቅር መታመን እንዴት የተባረከ ነው!

ደግሞም እንዴት ያለ ደኅንነት ነው! «እንደ ይሹሩን አምላክ ያለ የለም፤ ይረዳህ ዘንድ በሰማያት ላይ፥ በግርማውም በደመናት ላይ ይሄዳል። የዘላለም አምላክ መጠጊያህ ነው፥ ከበታችህም የዘላለም ክንዶች አሉ።» ብዙ ጊዜ የምድራዊ ወላጆች ፍቅር ባይወድቅም እንኳ ለመባረክና ለመጠበቅ አቅም አጥተዋል። ጨካኙ አምባገነን ልጁን በማሠቃየት ወላጁን አሠቃይቷል፤ የሚያድን ኃይልም አልነበረም። በሰው ልጅ ችግርና መከራ ፊትስ እጅግ ብርቱ የሆነው የሰው ፍቅር እንኳ ስንት ጊዜ አቅመ ቢስ ሆኖ ተገኝቷል! የሰማያዊ አባታችን ፍቅር ግን እንዲህ አይደለም፤ ሀብቱና ኃይሉ እንደ ፍቅሩ የማያልቁ ናቸው፤ እርሱ ሊባርካቸውና ሊጠብቃቸው የፈቀደላቸውም በእውነት የተባረኩና የተጠበቁ ናቸው።

«እነርሱ ብቻ» ብለን ልንጨምር አንችልምን? ሰነፉ አባካኝ ልጅ ከአባቱ ፊትና ፈቃድ ቍጥጥር ነጻ ሲወጣ ለራሱ የበለጠ ደስታ ሊያገኝ እንደሚችል ያስባል፤ እንዲህ ያሉ ሁሉ ሁልጊዜ ወደ ችግር ይደርሳሉ፤ ወዮ! ዕርቅና በረከት ብቻ ወደሚገኙበት ቤትም ሁልጊዜ ፈጥነው አይመለሱም። ራሱን ለመጠበቅ የሚሞክር ደካማ ጥበቃ ብቻ ያገኛል፤ የኃጢአት ተድላም ለጊዜው ቢያስደስት እንኳ ከቶ ሊያረካ አይችልም!

«ይሖዋ አብ ይባርክህ፥ ይጠብቅህም።» ይህ ለእያንዳንዱ ሰው የሚሆን በረከት ነው፤ ሥጋዊውንም መንፈሳዊውንም የበረከት ዓይነት ሁሉ ያጠቃልላል—«አምላኬም … የሚያስፈልጋችሁን ሁሉ ይሞላባችኋል»፤ ይህም «እንደ ባለ ጠግነቱ መጠን በክብር በክርስቶስ ኢየሱስ» ነው እንጂ ጉድለታችንን እንደምናውቀው መጠን አይደለም። እርሱ ሊባርክ ይችላል፤ ጸጋን ሁሉ ሊያበዛ ይችላል—በሁሉ ነገር ሁልጊዜ በቂ ሁሉ ኖሮን ለበጎ ሥራ ሁሉ እንድንበዛ ጸጋውን በእኛ ላይ እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ ሊያበዛ ይችላል፤ ሊጠብቅም ይችላል—ሳንሰናከል ሊጠብቀን፣ ከክፉ ሁሉ ሊጠብቀን ይችላል። መቻሉ ብቻም አይደለም፤ አስቀድሞ «በክርስቶስ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ» ባርኮናል፤ እኛም ልጆቹ የበረከት ሁሉ ምንጭ የሆነውን ፍቅር እንድናውቅና እንድንደሰትበት ይፈልጋል፤ ሙላቱን ውሱን ቃላት ከቶ ሊገልጹት የማይችሉትን ፍቅር፣ የዘላለም ዘመናት ከቶ የማያሟጥጡትን ፍቅር!

«ከበረከቶች ሁሉ የሚበልጠውን ያዘጋጅልናል፤
ከመልካም በቀር ምንም አያገኘንም፤
ወደ ክብር በሰላም ይመራናል፤
ኦ፥ እንዴት ይወደናል!»

የሥላሴ ሁለተኛው አካል

የበረከቱ ሁለተኛው ክፍል የወልድ በረከት ነው፤ እርሱም በሙላቱና በተስማሚነቱ ከመጀመሪያው አያንስም። ከዘላለም ዘመናት ጀምሮ የእግዚአብሔር ልጅ የሆነው እርሱ፣ የዘመኑ ፍጻሜ በደረሰ ጊዜ የሰው ልጅ ሆነ። የክብሩ መንጸባረቅ፣ የጽድቅ ፀሐይ የሆነው እርሱ የአብን ፍቅር ሊናገር ብቻ ሳይሆን ሊገልጥም መጣ። የእግዚአብሔር በግ ብቻ ሳይሆን የዓለም ብርሃንም ሆነ፤ በእያንዳንዱ ገጽታም የእግዚአብሔርን ሥራ ብቻ ሳይሆን ፈቃዱንም እያደረገ፣ የአብን አስደናቂ ፍቅርና ጸጋ እንዲሁም የራሱን ፍጹም ልጅነት ገለጠ። የአብ ፈቃድ ክርስቶስ ወደ እርሱ የሚመጡትን ሁሉ በደስታ መቀበሉን፣ ጉድለታቸውን ሁሉ መሙላቱን—ማዳኑን፣ መቀደሱን፣ ማርካቱን፣ መጠበቁን፣ በመጨረሻውም ቀን ማስነሣቱን—አብ ለሰጠው ሁሉ ራሱን አሳልፎ መስጠቱንና ራሱንም ለእነርሱ መስጠቱን ያጠቃልል ነበር።

በእውነት ድንቅ አዳኝ ነው! ሥጋ የለበሰው የእግዚአብሔር ቃል (እርሱም ብርሃን የሆነው) በተጻፈው የእግዚአብሔር ቃል ላይ እንዴት ያለ ብርሃን ፈንጥቋል! የሕግን ሕጋዊ ፍላጎቶች ፈጽሞ የዘላለምን ጽድቅ አመጣ፤ ይህም በእውነት በእርሱ ላሉት ሁሉ ይቈጠርላቸዋል። ሕጉን በብዙ ዓይነት የምሳሌነት ገጽታዎቹም ፈጽሞታል—እርሱ ራሱ ቤተ መቅደሱ፣ ካህኑና መሥዋዕቱ ነው፤ እርሱ ራሱ መሠዊያው፣ አቅራቢውና የሚሠዋው ነው፤ እርሱ ራሱ መቅረዙና የመብራቶቹን ክር የሚያስተካክለው ካህን ነው (እርሱ ደግሞ ሙሉው የወይን ግንድ ሆኖ የእያንዳንዱ ቅርንጫፍ ሕይወት እንደ ሆነ)። ሁሉም በእርሱ የተፈጸሙትን የምሳሌነት አገልግሎት ልዩ ልዩ ዕቃዎችና ሥርዓቶች ለመዘርዘር ጊዜ ያጥረናል። ደግሞም እርሱ ሙሽራው ነው፤ ከቈሰለው ጎኑ ሙሽራይቱ እየተሠራች ናት፤ በቅርቡም በአየር ልትቀበለው የምትነጠቀውን ሙሽራይቱን ይጠብቃል። እውነተኛው ሰሎሞን ክብሩን የምንካፈለው እርሱ ነው፤ ይህ ብቻም አይደለም፤ መገኘቱ ለተመረጠችው ሙሽራይቱ ዘወትር የሚያረካ ዕድል ፈንታ ይሆናል።

ሙሽራይቱ ልብሷን አትመለከትም፥ የተወደደውን የሙሽራዋን ፊት እንጂ፤
እኔም ክብርን አልመለከትም፥ የጸጋዬን ንጉሥ እንጂ፤
የሚሰጠውን አክሊል አይደለም፥ የተወጋውን እጁን እንጂ፤
በጉ የአማኑኤል ምድር ክብር ሁሉ ነው።

በዚህ ስለ አዳኛችንና ንጉሣችን አካል ክብርና ስለ ሥራው ሙላት የተገለጠውን ሁሉ በሕይወታችን ያለውን ተግባራዊ ፋይዳ ይበልጥ እንድንረዳ መንፈስ ቅዱስ ይስጠን!

የወልድና የሙሽራው በረከት

ይሖዋ ወልድ ፊቱን ያብራልህ፥ ይራራልህም።

የባለ ሦስት ክፍሉ በረከት የመጀመሪያው ክፍል የማይታየው አብ ልብ ወደ ውጭ መውጣቱን ነገረን፤ አሁን ወደ ወልድ በረከት ስንመጣ ደግሞ «እግዚአብሔር ፊቱን ያብራልህ» የሚለውን እናነባለን፤ በሌላ አነጋገር ሞገሱን ለአንተ በሚታይ ሁኔታ ይግለጥልህ ማለት ነው። የእግዚአብሔር ልጅ የመቤዠት መብት ያለው ዘመድ፣ ከወንድም ይልቅ የሚጠጋ ወዳጅ፣ የዓለም ብርሃን ለመሆን ብቻ ሳይሆን በተለየ ሁኔታ ለተቤዡት ለራሱ ሕዝብ ብርሃን ለመሆን የመጣው ነው።

በብልጽግና ዘመን በእስራኤል የሚቤዥ ዘመድ አያስፈልግም ነበር፤ ነገር ግን ሞትና ድህነት ለአበዳሪዎች ርስቱን የሚይዙበትን አጋጣሚ በሰጡ ጊዜ፣ ደግና ባለ ጠጋ የሆነ የሚቤዥ ዘመድ በእውነት በረከት ነበር። የሩትን ውብ ታሪክ እናስታውሳለን፤ የቦዔዝ የጸጋ ቃላት በወጣቷ እንግዳ ጆሮ እንዴት ጣፋጭ ሆነው ተሰሙ! ያ ዘመድስ ወደ ልቧና ወደ ሕይወቷ ምን ያህል በረከት አመጣ! ከወንድም ይልቅ የሚጠጋ ወዳጅ በማንኛውም ጊዜ ውድ ነው፤ ነገር ግን እንደ መከራ ጊዜ ፈጽሞ አይከበርም፤ «የዓለም ብርሃን» የሚለው አነጋገር ራሱም ኃጢአት ያመጣውን ጨለማ ይነግረናል—ወዮ! በዙሪያችን ብቻ ሳይሆን በውስጣችንም ያለውን ጨለማ። የይሖዋ ወልድ ፊት መብራት ጨለማውንና ጭጋጉን ያስወግዳል፤ በችግር ጊዜ የሚደርሰውን ወዳጅ መኖር ይገልጣል፤ የሚያድን ብቻ ሳይሆን የነፍስ ሙሽራ የሚሆነውንም ቤዛ ያሳየናል።

«ፊቱን ያብራልህ።» ፊት ምናልባት ከአስደናቂው የሰው አካል እጅግ አስደናቂው ክፍል ነው። እግዚአብሔር ከፈጠራቸው ፊቶች ሁሉ፣ ጸጥ ባሉበት ጊዜ እንኳ፣ ሁለቱ ፈጽመው አንድ ዓይነት አይደሉም፤ አልፎ አልፎ እጅግ የሚመሳሰሉ ብናገኝም፣ የፊትን እንቅስቃሴ የሚያውቁ የቅርብ ወዳጆች ከቶ አይሳሳቱም። ይህ ለምን ሆነ? ፊት የሰውን ጠባይና ስሜት እንዲገልጥ እግዚአብሔር እንዲህ ስላዘጋጀው ነው። የክርስቶስም ልብ ለሕዝቡ እንዲገለጥ የእግዚአብሔር ዓላማ ነው። ያ ልብ በፍቅር የተሞላ ሆኖ ሳለ እኛ ግን ከቶ ሳናውቀው ልንቀር እንችል ነበር፤ ነገር ግን «የእግዚአብሔርን የክብሩን እውቀት ብርሃን» «በክርስቶስ ፊት» ለእኛ እንዲገለጥ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው።

የፊት ብርሃን ምን ማለት እንደ ሆነ በዕለት ኑሮአችን እንዴት በሚገባ እናውቃለን! የእናት ፈገግታ በልጁ ልብ ውስጥ ብርሃንንና ሐሤትን እንዴት ታመጣለች! የወዳጅ የእንኳን ደህና መጣህ እይታ ወዲያውኑ እንዴት ይገባናል! በዳንኤል 9:16-17 ነቢዩ እንዲህ ብሎ ይጸልያል፦ «ጌታ ሆይ፥ … ቍጣህና መዓትህ ከከተማህ ከኢየሩሳሌም ይመለስ ዘንድ እለምንሃለሁ፤ … በፈረሰውም መቅደስህ ላይ ፊትህን አብራ።» ፊት በሚበራበት ስፍራ ከይቅርታ የሚበልጥ ነገር እንዳለ እናውቃለን፤ ሞገስና ደስታ አለ። በመዝሙር 80 ሦስት ጊዜ በቀረበው ጸሎት፦ «ፊትህንም አብራ፤ እኛም እንድናለን» የእስራኤል መዳን እንደ ውጤቱ ተቈጥሯል፤ በመዝሙር 67 ደግሞ የእግዚአብሔር ፊት በሕዝቡ ላይ መብራቱ ወደ ፊት «መንገዱ በምድር፥ ማዳኑም በአሕዛብ ሁሉ መካከል» እንዲታወቅ እንደሚያደርስ እናገኛለን።

ይሁን እንጂ የዚህ በረከት ርኅራኄና ውድነት በሙላት የሚታየው እርሱን በሙሽራና በንጉሥ ግንኙነት ስናስበው ነው። በእውነት ንጉሣዊ ሙሽራ ነው፤ «በሞገሱ ሕይወት አለ»፤ ፊቱን ይሰውራል ወይም የወርቅ በትረ መንግሥቱን አይዘረጋልንም ብለን ሳንፈራ በማንኛውም ጊዜ ወደ እርሱ መቅረብ እንችላለን። ንግሥት አስቴር ስለ ድፍረቷ ውጤት ልትንቀጠቀጥ ትችል ነበር፤ ንጉሣችን ግን ሙሽራይቱ ወደ እርሱ ስትቀርብ ሁልጊዜ በደስታ ይቀበላታል።

ልቧ «በአፉ መሳም ይሳመኝ» ብሎ በሚጮኽ ጊዜ፣ ወደ እልፍኙ ሊያገባት ሁልጊዜ ዝግጁ ነው፤ እንዲያውም ብዙ ጊዜ ሙሽራይቱ የሙሽራውን ሞገስ ከምትሻ ይልቅ ሙሽራይቱን የሚያባብላት ሙሽራው ነው። ራሷን በጨለማ የምታገኘው እርሱን ቸል ስትለው ወይም ሳትታዘዘው ብቻ ነው። ለታማኝና ልበ ቅን ሙሽራ የእርሱ ሞገስ ምን የማይሆንላት ነገር አለ! ለተገዢ የንጉሥ ሞገስ «በሣር ላይ እንዳለ ጠል» ነው፤ ለሙሽራ ግን ሁሉ ነገር አይደለምን? «ይሖዋ ሙሽራው ፊቱን ያብራልህ፥ ይራራልህም!»

የእርሱን መልክ መለወጥ የተመለከቱት የተወደዱ ደቀ መዛሙርት የፊቱን ብርሃን እንዴት ያለ ድንቅ ሆኖ አይተውት ይሆን! ፊቱም እንደ ፀሐይ በራ ተብሎ ተነግሮናልና። ለመጀመሪያው ሰማዕት ለእስጢፋኖስ ሰማያት ተከፈቱለት፤ የጌታም ፊት በላዩ በራ፤ ባየውም ጊዜ እርሱን እጅግ ስለ መሰለ የሞቱ ጊዜ ንግግሩ ጌታው በመስቀል ላይ ከተናገረው ጋር ተስማማ። እንዲሁም ሳውል ወደ ደማስቆ ሲሄድ የተነሣውን አዳኙን ክብር ባየ ጊዜ፣ በቀትር የታየው ራእይ በዙሪያው የበራ ከፀሐይ ብሩህነት የበለጠ ብርሃን ነበር፤ የዚያም ሰማያዊ ራእይ ውጤት የሕይወቱን አቅጣጫ ፈጽሞ ለወጠው፤ ራሱን ደስ ያላሰኘው የክርስቶስ ተከታይ አደረገው፤ በመጀመሪያ ጩኸቱም፦ «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» ብሎ የገለጠው መንፈስ ከዚያ በኋላ ለዘወትር የሕይወቱ መንፈስ ሆነ። ስለዚህ ጌታ የፊቱን ብርሃን በማናቸውም ሕዝቡ ላይ ሲያበራ፣ በመጋረጃ በማይከደን ፊት የጌታን ውበት እንደሚያስተውሉበት መጠን፣ ወደ እርሱ መልክ የሚደረግ ሥነ ምግባራዊና ቀስ በቀስ የሚያድግ መለወጥ ይሆንላቸዋል፤ ይህም መንፈስ ከሚሆን ጌታ የሚደረግ ሥራ ነው።

ጌታ መንፈስ ቅዱስ

የአብን ፍቅር የተትረፈረፈ መፍሰስ ተመልክተናል፤ በወልድ ፍቅር ላይ ስናሰላስልና ሙቀቱንም ስንሰማው ልባችን በውስጣችን ተቃጠለ። አሁን ደግሞ ስለ ጌታ መንፈስ ቅዱስ በረከት ስናስብ፣ በእርሱ መሪነት በተጻፉትና በእርሱ ብርሃን ብቻ እንጂ በሙላት ሊረዱና ሊጣፍጡ በማይችሉት በእነዚህ ቅዱሳት ቃላት አማካይነት ራሱን ይግለጥልን። መጽሐፍ ቅዱስ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ መጽሐፍ፣ መለኮታዊ መገለጥ ነው፤ መንፈስ ቅዱስም ወደ ትርጉሙ የሚመራ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ መለኮታዊ መሪ ነው። ትምህርቱ «ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች» የተሰወረ ነው፤—ስለዚህም የአንዳንድ ምሁራን ጥያቄዎች እውነትነቱን ከማጽናት በቀር ሌላ አያደርጉም፤ «ለሕፃናት» ግን—ምሁራንም ይሁኑ ያልተማሩ፣ መንፈስ ቅዱስ የሕፃንነትን መንፈስ ለሠራባቸው ሁሉ—የተከፈተ መጽሐፍ ነው፤ ይወዱታል፣ ይመገቡታል፣ በእርሱም ያድጋሉ።

ስለ ሥላሴ ሦስተኛው አካል ግልጽ ሐሳብ መያዝ እጅግ አስፈላጊ ነው። ብዙ ክርስቲያኖች በዚህ ረገድ ይጎድላሉ፤ በዚህም ምክንያት ብዙ ያጣሉ። እርሱ እንደ እግዚአብሔር ልጅ የተለየ አካል አለው፤ አካል ሳይሆን ኃይል ብቻ እንደ ሆነ አድርገን በድብዝዝ ልናስብበትም ሆነ ልንናገርበት አይገባም። አዳኛችን እኛ እርሱን እንድናውቀው ያስተምረናል፤ «ከእናንተ ዘንድ ስለሚኖር በውሥጣችሁም ስለሚሆን» ብሏልና። ነገር ግን እርሱ ገና «ሕያውና ብሩህ እውነታ» ያልሆነላቸው ብዙ የጌታ ሕዝብ የሉምን?

የመንፈስ ቅዱስ መገኘትና ሥራ እጅግ አስፈላጊ በመሆኑ፣ ጌታችን አጽናኙ ይመጣ ዘንድ እርሱ መሄዱ እንደሚሻላቸው ለደቀ መዛሙርቱ አረጋገጠላቸው። በበዓለ ሃምሳም መንፈስ ቅዱስ በእውነት በፈሰሰ ጊዜ በደቀ መዛሙርቱ ላይ የሆነውን ታላቅ ለውጥ እናያለን። ፈሪዎቹ ደፋሮች ሆኑ፤ የተበተኑትና የተሰደዱት ደቀ መዛሙርት ቃሉን እየሰበኩ በየስፍራው ዞሩ፤ መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን ስለ ኃጢአት ወቀሰ፣ የተነሣውንም አዳኝ የእምነት ዓላማ አድርጎ ገለጠ፤ ብዙዎችም ወደ ጌታ ተጨመሩ። ያው መንፈስ ዛሬም ከእኛ ጋር አለ፤ እኛም ደግሞ በእርሱ እንሞላ፤ የበረከት መተላለፊያዎችም አድርጎ በስፋት ይጠቀምብን።

የመንፈስ ቅዱስ በረከት

«ይሖዋ መንፈስ ቅዱስ ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ፥ ሰላምንም ይስጥህ።»

የመንፈስ ቅዱስ በረከት ለቡራኬው ሙላት አስፈላጊ ነው። ይሁን እንጂ ይህ በረከት ከእርሱ በፊት ካለው ጋር ያለው መመሳሰል ትኩረታችንን ይስባል፤ መመሳሰሉም የሚያስገርም አይደለም። ወልድ አብን ሊገልጥ እንደ መጣ፣ እንዲሁ መንፈስ ቅዱስ ወልድን ሊገልጥ መጥቷልና። ክርስቶስ እውነተኛ አጽናኝ ነበር፤ ነገር ግን በምድር ላይ የነበረው የግል ሥራው ስለ ተፈጸመ፣ በእግዚአብሔር ፊት ሊቀ ካህናቸው ሆኖ ስለ ሕዝቡ ሊያገለግል ወደ ላይ ዐረገ። መንፈስ ቅዱስ ከቤተ ክርስቲያን ጋር ለዘላለም ይኖር ዘንድ አብ በክርስቶስ ስም የላከው ሌላው አጽናኝ ነው። ክርስቶስ በውስጣችን የሚያድር አዳኝ ነው፤ መንፈስ ቅዱስ በውስጣችን የሚያድር አጽናኝ ነው። ክርስቶስ ፊቱን ባበራለት በማንኛውም ሰው ላይ መንፈስ ቅዱስም በእርግጥ ያነሣል—

ፊቱን

«ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ።» ፊት (በዋናው ቋንቋ ያው አንድ ቃል ነው) የልብን ስሜት እንደሚገልጥ ያለውን ትርጉም ቀደም ብለን አብራርተናል። ከእነዚህ ቃላት የመንፈስ ቅዱስ መገኘትና ፍቅር እርሱ ለሚያድርባቸው እንዲታወቅ የእግዚአብሔር ዓላማ እንደ ሆነ እናያለን። ፊቱን ወደ እኛ ሲያነሣ፣ ደኅንነታችንን አውቀን በነጻነት እንመላለሳለን፤ መንፈስ ቅዱስ ቢያዝን ግን የፊቱ ብርሃን ከእኛ ይሰወራል፤ በጨለማም እንመላለሳለን። ኦ፥ ይህ በጨለማ መመላለስ እንዴት አደገኛ ነው! ከመንገዱ እንዴት በእርግጥ እንስታለን፤ ከዲያብሎስም ወጥመዶች በአንዱ እንዴት እንወድቃለን! ደኅንነት ያለበት መንገድ አንድ ብቻ ነው፤ እርሱን ያሳዘነውን ኃጢአት መናዘዝ፣ ኅብረቱም እስኪመለስ ድረስ አለማረፍ ነው፤ ይህንም ከአብ ዘንድ ጠበቃ ወደ ሆነልንና የፈሰሰው ደሙ ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል ወደሚባልለት ወደ እርሱ ወዲያውኑ በመናዘዝና በመመለስ ሁልጊዜ በቀላሉ ማድረግ ይቻላል። ኃጢአት ሲወገድ መንፈስ ቅዱስ እንደ ገና ፊቱን ወደ እኛ ያነሣል፤ ልብንም ሰላም ይሞላዋል።

የመንፈስ ቅዱስ ሰላም

ጌታ ኢየሱስ በምድር ሳለ «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም። ልባችሁ አይታወክ አይፍራም።» አለ። እዚህ ግን ሰላምን እንደሚሰጥ የተነገረለት መንፈስ ቅዱስ ነው፤ ይህ ለምን ሆነ? የእግዚአብሔር መንፈስ እውነተኛ ነገሮችን ለእኛ እውን የሚያደርግ፣ በጌታ ኢየሱስ ሞትና ትንሣኤ እንዲሁም በክህነት አገልግሎቱ የተገኙልንን በረከቶች በተግባር እንድንደሰትባቸው የሚያስችለን ስለ ሆነ ነው። ክርስቶስ ሰላምን የተወላቸው ብዙ አማኞች ስለዚያ ሰላም የሚያውቁት ጥቂት ነው፤ በመንፈስ የተሞሉት ግን በሰላም የተሞሉ ናቸው። በእግዚአብሔር ዘንድ ሰላም አላቸው፤ በግጭትና በሁከት መካከልም የልብ ሰላም አላቸው፤ አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባቸውንና አሳባቸውን ይጠብቃል። የመንፈስ ፍሬ ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም ነው።

እኛስ ይህን በረከት በተግባር እየተደሰትንበት፣ አእምሮን ሁሉ የሚያልፈውን ይህን ሰላም እያጣጣምን ነውን? እርሱ ጸጥታን ሲሰጥ ማንም ሊያውክ እንደማይችል እያገኘን ነውን? ካልሆነስ እንቅፋቱ ምንድር ነው? ያልተናዘዝነው ወይም ያላስወገድነው የምናውቀው ኃጢአት አለን? በደል ተፈጽሞ እንደ አቅማችን መጠን ካሳ ሳንከፍል ቀርተናል? እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ክርክር ያለበት ጉዳይ አለን? ወይስ ጥርጣሬ ባለብን ነገር ራሳችንን እያስደሰትን ነው? ለእግዚአብሔር የሚገባውን ነገር—ራሳችንን፣ ንብረታችንን፣ ልጆቻችንን፣ ወይም ምናልባት ምስክርነታችንን—ከእርሱ እያስቀረን ነው? ወይስ ከእነዚህ አንዳቸውም ባያግዱንም የመንፈስ ቅዱስን መሙላት በእምነት መቀበል ቀርቶብናል፤ ምናልባት እየለመንን ብቻ ሳንቀበልም? ወይስ የእግዚአብሔርን ቃል በጸሎት ማጥናትን ቸል ብለን፣ በዚህም ቃሉን ያስጻፈውን መንፈስ እያሳዘንነው ነው? ጳውሎስ ለኤፌሶን ክርስቲያኖች የመጥራቱ ተስፋ ምን እንደ ሆነ፣ በሚያምኑ በእነርሱም ዘንድ የኃይሉ ታላቅነት ምን ያህል ወደር የሌለው እንደ ሆነ እንዲያውቁ፣ እግዚአብሔር እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ እንዲሰጣቸው ለመነ። «በሚያምኑ» የሚለውን ቃል ማስተዋል መልካም ነው፤ የእንቅፋት ዓይነት ሁሉ ሥሩ አለማመን ነውና።

መንፈስ ቅዱስ ክርስቶስን እንደሚገልጥ፣ ክርስቶስም መንፈስ ቅዱስን ይሰጣል፤ በክርስቶስና በቃሉ በማመንም ስጦታውን የራሳችን እናደርገዋለን። በዮሐንስ 4:14 ያሉትን፦ «እኔ ከምሰጠው ውኃ የሚጠጣ ሁሉ ግን

ለዘላለም አይጠማም»

የሚሉትን ቃላት ከሠላሳ ዓመት ገደማ በፊት በማንበብ የተቀበልነውን በረከት ከቶ አንረሳውም። ክርስቶስ የተናገረውን ቃል በቃል ማለቱን—«ለዘላለም» ማለት በእርግጥ ለዘላለም፣ «አይ» ማለት በእርግጥ አይ፣ «መጠማት»ም በእርግጥ መጠማት ማለት መሆኑን—በተረዳን ጊዜ ስጦታውን ስንቀበል ልባችን በደስታ ተትረፈረፈ። ኦ፥ ተቀምጠን በነበረ ጊዜ የነበረብን ጥማት! ኦ፥ የመጠማት ቀናት ሁሉ ያለፉ፣ ለዘላለምም ያለፉ መሆናቸውን ጌታን እያመሰገንን ከመቀመጫችን ዘልለን በተነሣን ጊዜ የተሰማን ደስታ! ጌታችን ቀጥሎ እንደሚለው፦ «እኔ የምሰጠው ውኃ በእርሱ ውስጥ ለዘላለም ሕይወት የሚፈልቅ—ሞልቶ የሚፈስስ—የውኃ ምንጭ ይሆናል»ና። ይሁን እንጂ ክርስቶስ «የሚጠጣ ሁሉ» ባለው ቃል ላይ ትኩረት ልንሰጥ ይገባናል፤ የጠጣ—አንድ ጊዜ ለሁልጊዜ—ሳይሆን «የሚጠጣ» ነው ያለው፤ ይህም ዘወትር የሚጠጣ ማለት ነው፤ በምዕራፍ 7:38-39 እንዳለው፣ «የሕይወት ውኃ ወንዝ ከሆዱ ይፈልቃል» ብሎ ተስፋ ከሰጠ በኋላ ትርጉም ባለው ሁኔታ «ይህን ግን በእርሱ የሚያምኑ ሊቀበሉት ስላላቸው ስለ መንፈስ ተናገረ» ተብሎ ተጨምሯልና፤—ማለትም ማመናቸውን ዘወትር የሚቀጥሉ ሊቀበሉት።

እንዲህ ያለ ነጻ ስጦታ ይህን ያህል ዝቅ ተደርጎ መታየቱ፣ ብዙ ጊዜ ሳይደሰቱበትና ሳይፈልጉትም መቅረቱ አያሳዝንምን? ስጦታው ለእያንዳንዳችን የተዘጋጀ ነው—«ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ፥ ሰላምንም ይስጥህ»። እያንዳንዱ አንባቢ ስጦታውን አሁኑኑ ተቀብሎ ለእግዚአብሔር ክብር ለዘላለም ቢደሰትበት እንዴት መልካም ነበር!

በእግዚአብሔር ስም መታተም፦ ቍጥር 27

«እንዲሁ ስሜን በእስራኤል ልጆች ላይ ያደርጋሉ፤ እኔም እባርካቸዋለሁ።»

በእነዚህ ቃላት ይህ ድንቅ ምዕራፍ ይዘጋል፤ እግዚአብሔር በረከቱን በሕዝቡ ላይ የሚያፈስስበት ታላቅ ዓላማም ይገለጣል፦ «ስሜን በእስራኤል ልጆች ላይ ያደርጋሉ»፤ በሌላ አነጋገር የእግዚአብሔር ሕዝብ እንዲሆኑ ብቻ ሳይሆን ይህንንም በግልጥ እንዲያሳዩ ያደርጓቸዋል ማለት ነው።

በጥንት ዘመን ስሞች ትርጉም የለሽ አልነበሩም፤ ጠባይን ወይም ግንኙነትን ይገልጹ ነበር። የእግዚአብሔር ልዩ ልዩ ስሞች ሁሉ በትርጉም የተሞሉ ናቸው፤ እያንዳንዱም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ሁልጊዜ ሆን ተብሎ ይጠቀሳል፤ ይህን ባለማስተዋላቸው፣ ምሁራን ሆነው ሳሉ በመንፈሳዊ ነገር አላዋቂዎች የሆኑ ሰዎች የብሉይ ኪዳን መጻሕፍት ከልዩ ልዩ ደራሲዎች ሥራዎች የተሰበሰቡ ብቻ እንደ ሆኑ አስበዋል፤ የእግዚአብሔርም ልዩ ልዩ ስሞች በተለያየ ዐውድ ሲጠቀሱ ያላቸውን ውብ ተስማሚነት ማየት ተስኗቸዋል።

ከዚህ በፊት ባለው ቡራኬ ውስጥ ሦስት ጊዜ የተደጋገመው የይሖዋ ስም ሥላሴ እግዚአብሔርን ከተቤዣቸው ሕዝቡ ጋር ባለው የጸጋ ግንኙነት ገልጦልናል፤ በእነዚህም ግንኙነቶች እርሱ የማይለወጠው፣ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው መሆኑን አሳስቦናል፤ ይህ ሁሉ ይሖዋ በሚለው ስም ውስጥ ይገኛልና። ስለዚህ «ስሜን በእስራኤል ልጆች ላይ ያደርጋሉ» የሚለው አነጋገር በሕዝቡ ውስጥ የመለኮታዊ ባሕርዩ ውበቶች ብቻ ሳይሆኑ ከእርሱ ጋር ያላቸው የማይለወጥ ግንኙነትም እንዲገለጥ የእግዚአብሔርን ዓላማ ያመለክታል። የጥንቱ እስራኤል በዓለም ውስጥ የእግዚአብሔር ምስክር ነበረ፤ ዛሬም ነው። በታማኝነት ማጣታቸው ሁሉ መካከል እንኳ እንደ ተለየ ሕዝብ መኖራቸው ራሱ ለትንቢት እውነትነት የሚመሰክር ዘላቂ ተአምር ነው። ታማኞች ቢሆኑ ኖሮ ግን ከዚህ እጅግ የበለጡ በሆኑ ነበር፤ የአምላካቸው የእግዚአብሔር ውበት በላያቸው በሆነ ነበርና፤ እነርሱም ራሳቸው በረከቱን ተቀብለው ለዓለም በረከት በሆኑ ነበር። አሁን የእግዚአብሔር ልጆች የሆንን እኛ—የክርስቶስ ስም የተጠራብን ክርስቲያኖች—ለጌታችን ምስክሮች እንድንሆንና «በገዛ ክብሩና በበጎነቱ የጠራንን» የእርሱን ውበቶች እንድናሳይ ተሾምን። (2ኛ ጴጥሮስ 1:3፤ የእንግሊዝኛው የተሻሻለው ትርጒም)

በምንመለከተው በዚህ ክፍልና ጌታችን ለሕዝቡ አሕዛብን ሁሉ በአብና በወልድ በመንፈስ ቅዱስም ስም እያጠመቁ ደቀ መዛሙርት እንዲያደርጉ በሰጠው ትእዛዝ መካከል የሚያስደስት መመሳሰል አለ። እውነተኛ ክርስቲያኖች በእግዚአብሔር ኃይል ይጠበቃሉ («እግዚአብሔር ይባርክህ፥ ይጠብቅህም»)፤ በክርስቶስ ኢየሱስ ባለው ጸጋ ይኖራሉ («እግዚአብሔር ፊቱን ያብራልህ፥ ይራራልህም»)፤ የመንፈስ ቅዱስንም ብርሃን ይቀበላሉ («እግዚአብሔር ፊቱን ወደ አንተ ያንሣ»)፤ ይህም እነርሱ በዓለም እንደ ብርሃን እንዲታዩና ሰዎች ሁሉ የሚያውቁትና የሚያነቡት ሕያዋን መልእክቶች እንዲሆኑ ነው።

የዚህን ክፍል መታተም ከራእይ 7 እና 14 መታተም ጋር ማያያዝም እጅግ የሚያስደስት ነው። በመጀመሪያው ክፍል (ራእይ 7:1-3) መቅሠፍቶቹ የተሰጡአቸው ኃይላት የእግዚአብሔር ባሪያዎች መታተም እስኪፈጸም ድረስ ተከልክለው እናያለን። መቶ አርባ አራት ሺሁ ሁሉ ታትመዋል—ይህም ምሥጢራዊና ምሳሌያዊ ቍጥር ነው፤ የሚያመለክተውም ምሥጢራዊውንና ምሳሌያዊውን እስራኤል ነው እንጂ በሥጋ የሆነውን እስራኤል አይደለም። በዚህ በራእይ መጽሐፍ በግ ሲል እንስሳን ሳይሆን የእግዚአብሔርን በግ ማለቱ ነውና። አውሬውም ቃል በቃል የዱር አውሬ ማለት ሳይሆን የእግዚአብሔርን ልጆች የሚያጠፋው መንፈሳዊው የዱር አውሬ ነው። እንዲሁም ከይሁዳ ነገድ የሆኑት አሥራ ሁለቱ ሺህ የክርስቶስን መንጋ አመስጋኞች ያመለክታሉ፤ ከአሴር የታተሙት ጌታን ሁልጊዜ የሚባርኩትን ደስተኞች፤ የንፍታሌም የሆኑት በሞገስ የጠገቡትን፣ በእግዚአብሔርም በረከት የተሞሉትን፤ የሮቤል የሆኑት ደግሞ በአንድ ወቅት እንደ ውኃ የዋለሉትን አሁን ግን ፈጽመው የዳኑትን ያመለክታሉ፤ ወዘተ፣ ወዘተ።

በራእይ 13 ታላቁ መከራ እየተካሄደ፣ በምድር ላይ የቀሩትም በአውሬው እጅግ ሲሰደዱ፣ ብዙዎቹም እስከ ሞት ሲደርሱ እናገኛለን። የራእይ 14 መቶ አርባ አራት ሺህ ግን ከእነርሱ መካከል አይደሉም፤ በምድር ላይ ሊመጡ ካሉት ነገሮች ለማምለጥና በሰው ልጅ ፊት ለመቆም የተገባቸው ሆነው ተቈጥረው (ሉቃስ 21:34-36) መከራው ከመጀመሩ በፊት ተነጥቀዋል። እንዲህ ያሉት ከዓለም ጋር በሚደረግ መንፈሳዊ ምንዝር ያልረከሱ ድንግሎች ብቻ ሳይሆኑ በመንፈስ የተሞሉ ልባሞችም ናቸው፤ የሙሽራውን መምጣት የሚጠባበቁ ብቻ ሳይሆኑ ለመምጣቱም የተዘጋጁ ናቸው፤ ሰነፎቹ ግን ሄደው ዘይት መግዛት ስላለባቸው ዕድላቸውን ያመልጣሉ። በራእይ 14 የእግዚአብሔር ስም በእነዚህ ልባሞች ቈነጃጅት ግምባር ላይ እንደ ተጻፈ፣ በአፋቸውም ሌላ ማንም ሊዘምረው የማይችል ቅኔ እንዳለ እናያለን። እነርሱ ከበኵራቱ ሙሽራ ጋር የተባበሩ የበኵራት ሙሽራ ናቸው፤ (ከአይሁድ መካከል ብቻ ሳይሆን) ከሰዎች መካከል ለእግዚአብሔርና ለበጉ ተዋጅተዋል። በዚያን ጊዜ በመከራው ውስጥ ያሉ ሌሎች አማኞች ኋላ ይቀላቀሏቸዋል፤ ለእግዚአብሔርም መከር ይሆናሉ (ራእይ 7:14-17)፤ ጌታችንም እግዚአብሔርን የማያውቁትን በሚነድድ እሳት ሊበቀል ከሰማይ በሚገለጥበት ጊዜ ከሙሽራውና ከሙሽራይቱ ጋር ይመጣሉ (2ኛ ተሰሎንቄ 1:6-10)። መከሩ ከበኵራቱ የተለየ መሆኑ በራእይ 7 እና 14 ብቻ ሳይሆን በራእይ 20ም ይታያል። የቍጥር 4ን ሁለተኛ ክፍል «… ነፍሳትንም ደግሞ አየሁ፤ ወዘተ» ብለን—«አየሁም፤ ወዘተ» ከማለት ይልቅ—፣ የመጨረሻውንም ክፍል «እነርሱም ደግሞ ከክርስቶስ ጋር ሺህ ዓመት ኖሩና ነገሡ» ብለን ብንተረጕመው ቍጥር 4-6ን ይበልጥ ግልጽ አድርገን ልናነበው እንችላለን። በዚህም በዙፋን ላይ የተቀመጡትን ሙሽራውንና ሙሽራይቱን፣ እንዲሁም መከሩን፣ የክርስቶስን አካል፣ የፊተኛውን ትንሣኤ ሆነው በአንድነት በክብር ሲነግሡ እናያለን።

«እኔም እባርካቸዋለሁ።» ይህ ቃል በረከቱን ለሚያውጁት ለአሮንና ለልጆቹ፣ እንዲሁም በረከቱን ለተቀበለው ሕዝብ የብርታት ቃል ነበር። በረከቱን የእግዚአብሔር ትእዛዝ ቀደመው («ለአሮንና ለልጆቹ … እንዲህ ብላችሁ ባርኩ»)፤ ከላይ የተጠቀሰው ተስፋም ተከተለው፤ ልክ አዳኛችንም አሕዛብን ሁሉ ደቀ መዛሙርት እንዲያደርጉ የመጨረሻ ትእዛዙን በሰጠ ጊዜ «ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ…፤ እንግዲህ ሂዱና» በሚለው ቃል እንደ ቀደመውና «እነሆም እኔ … ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» በሚለው ማረጋገጫና ተስፋ እንደ ተከተለው። በንጉሥ ቃል ኃይል አለ፤ አገልጋዮቹ ትእዛዙን ሲፈጽሙ ንጉሣችን ሥራቸውን ለማጽናትና ውጤቱንም ለማረጋገጥ በዚያ ይገኛል።

---