የአለቆች አገልግሎት

ከዘኍልቍ 6 እግዚአብሔር ለራሱ የመለየትን የክብር ስፍራ ለመያዝ ከሚሹ ሰዎች የሚጠይቀውን ተምረናል። በዚያው ምዕራፍ መደምደሚያ ላይ ደግሞ እጅግ ተገቢ በሆነ ሁኔታ ተከትሎ በሚመጣው በባለጠጋውና ሁሉን በሚያቅፈው በረከት ውስጥ የእግዚአብሔር ፍቅር ሲትረፈረፍ አገኘን፤ ይህም በረከት በናዝራዊ መለየትና በምዕራፍ 7 በተገለጸው የአለቆች አገልግሎት መካከል የሚያገናኝ ሰንሰለት ነው፤—ይህ ምዕራፍ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት ረጃጅም ምዕራፎች አንዱ ሲሆን በድግግሞሽም የተሞላ ነው። አሁን ይህ የመስጠት አገልግሎት ስለምን ይህን ያህል ረጅም መዝገብ እንዳገኘ ይበልጥ በሰፊው ልናስብበት እንወዳለን።

ፍቅር ግድ የሚለው አገልግሎት።

ለእግዚአብሔር መለየት ወደ በረከት እንደሚያደርስ፣ እንዲሁ ከእግዚአብሔር የሚገኝ በረከትም ወደ አገልግሎት፣ በተለይም እግዚአብሔርን እጅግ ወደሚመስለው ወደ ከፍተኛው የአገልግሎት ዓይነት፣ ወደ መስጠት ግድ የሚል አይደለምን? እግዚአብሔር ዓለሙን እጅግ ስለ ወደደ ሰጠ፤ ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያንን እጅግ ስለ ወደደ ሰጠ፤ መንፈስ ቅዱስ ቤተ ክርስቲያንን እጅግ ስለሚወድ ይሰጣል፤ የተቤዡትም፣ ለመልካም ሥራ በክርስቶስ ኢየሱስ አዲስ ሆነው የተፈጠሩት፣ በመንፈስ ሲመሩ አስቀድመው ራሳቸውን ለእግዚአብሔር ይሰጣሉ፤ ከዚያም ጌታ እንዲያቀርቡ በሚያስችላቸው በሌሎች የፈቃድ መባዎች ደስ ይሰኛሉ። ምዕራፉ በዚህ ስፍራ የሚገኘው ስለዚህ እንደ ሆነ፣ ርእሰ ጉዳዩም ከቀደመው ምዕራፍ ርእሰ ጉዳይ ጋር ያለው እውነተኛ ግንኙነት ይህ እንደ ሆነ እናምናለን።

ነገር ግን ስለምን ይህን ያህል ረጅም፣ ይህን ያህል ተደጋጋሚ፣ ይህን ያህልስ አሰልቺ ሆነ? መጽሐፍ ቅዱስ ድንቅ መጽሐፍ ነው፤ ያለፈውን ታሪክና ለአሁኑ ዘመን መመሪያን መስጠቱ ብቻ ሳይሆን፣ በትንቢትም ገና የሚመጡትን ዘመናት ታሪክ ይዞልናል—እግዚአብሔር ሁሉ በሁሉ እስከሚሆንበት እስከ ታላቁ ፍጻሜ ድረስ የሚሆኑትን ነገሮች ሂደት። ሁሉን በማካተቱ እጅግ አስደናቂ በሆነ መጽሐፍ ውስጥ ለዚህ መዝገብ ይህን ያህል ስፍራ ስለምን ተሰጠ?

እግዚአብሔር በፍቅር ስጦታዎች ደስ ይሰኛል።

የእግዚአብሔርን ልብ ለመግለጥ፣ በአገልጋዮቹ የፍቅር መባዎች ደስ እንደሚሰኝ ለማሳየት አይደለምን? መዝገቡ ለእርሱ አሰልቺ አይደለም፤ ቍልፉን ስናገኝ፣ ከምስጋናና ከፍቅር በሚመነጨው በእያንዳንዱ ልጁ በእያንዳንዱ ስጦታ ወሰን የሌለው እርካታ ከሚያገኘው ከእርሱ ልብ ጋር ስንስማማም፣ ለእኛም እጅግ የሚያስደንቅና ልብ የሚስብ ይሆናል።

ጌታችን በምድር ላይ በኖረበት ዘመን፣ የመስቀሉ ጥላ ቀድሞውኑ ባረፈበት ጊዜ፣ ከተከታዮቹ ሁሉ መካከል ስለሚጠብቀው መከራ ደጋግሞ የተናገረውን በእውነት ያስተዋለችና የተቀበለች አንዲት ብቻ ነበረች—አንዲት ሴት፣ ማርያም፤ አስቀድማ ለቀብሩ ልትቀባው መጥታ ለዚሁ ዓላማ ያስቀመጠችውን ውድ የአልባስጥሮስ ቢልቃጥ በሰበረች ጊዜ፣ ከረጢቱን ይይዝ የነበረው ሌባ የነቀፌታና የወቀሳ የቍጣ ቃላት ብቻ ነበሩት። የጌታዋ ምስጋና፦ «የተቻላትን አደረገች!» የሚለው ለቈሰለው መንፈስዋ እንዴት ጣፋጭ ነበር! ደግሞም፦ «ይህ ወንጌል በዓለሙ ሁሉ በሚሰበክበት በማናቸውም ስፍራ፥ እርስዋ ያደረገችው ደግሞ ለእርስዋ መታሰቢያ ሊሆን ይነገራል» ብሎ ጨመረ።

ከዚያ ቀደም ብሎም እንዲሁ በመዝገብ አንጻር ተቀምጦ ሳለ፣ ብዙ ባለ ጠጎች ብዙ ብርና ወርቅ ይጥሉ ነበር፤ እርሱ ግን ከእነርሱና ከስጦታቸው ዞር ብሎ ሁለት ናስ አምጥታ የጣለችውን አንዲት ድሀ መበለት አመለከተ። የሀብት ሁሉ ፈጣሪና የሁሉም እውነተኛ ባለቤት የሆነውን የእርሱን ልብ ደስ አሰኘች። እርስዋ ከሁሉ ይልቅ አብልጣ ሰጥታለች አለ፤ እርስዋ ከጕድለትዋ የነበራትን ሁሉ ሰጥታለችና! ስለ ማርያም እውነት እንደ ሆነ ስለ እርስዋም ደግሞ እውነት ነው፤ የእግዚአብሔር ቃል በማናቸውም ቋንቋ በሚተረጐምበት፣ በማናቸውም አገር በሚነበብበት ስፍራ ሁሉ የጌታ ምስጋና ይታወቃል።

በተሰበሰቡ ዓለማት ፊት የተቤዣቸውን ሰዎች የፍቅር ስጦታዎችና ስውር አገልግሎት የሚገልጥበት ቀን ይመጣል። ያን ጊዜ እነዚህ ሲቈጠሩና ዋጋ ሲሰጥባቸው አንሰለችም፤ በሁሉም ያለውን ደስታውን ስናይም የዘኍልቍ 7ን ርዝመት ይበልጥ እንረዳለን።

የፈቃድ መባዎች፦ ቍጥር 1፣ 2።

«ሙሴም ማደሪያውን ተክሎ በፈጸመበት ቀን፥ በቀባውና በቀደሰው ጊዜ… ዕቃውንም ሁሉ… የአባቶቻቸው ቤቶች አለቆች የነበሩት የእስራኤል አለቆች… አቀረቡ።»

ጌታ የማደሪያውንና የዕቃዎቹን ንድፍ በሰጠ ጊዜ፣ ለሕዝቡ ደግሞ ለማቅረብ ፈቃደኛ ልብንና ለመሥራት ብልሃትን ሰጠ። ማስገደድ አላስፈለገም፤ ሠራተኞቹና አዋጪዎቹ ልባቸው ያነሣሣቸውና መንፈሳቸው ፈቃደኛ ያደረጋቸው ነበሩ። ሕዝቡ ለሥራው አገልግሎት ከሚበቃው በላይ አመጡ፤ ሙሴም ተጨማሪ እንዳያመጡ ሊከለክላቸው በሰፈሩ ሁሉ አዋጅ ማስነገር ግድ ሆነበት።

በዚህ ውስጥ የምንማረው ትምህርት የለምን? ሥራው እግዚአብሔር ያቀደው ብቻ ይሁን፤ እንደ ፈቃዱም ይፈጸም፤ ከዚያም ከእርሱ ጋር የሚስማሙ ልቦች ተገቢና የተትረፈረፈ መባ በማቅረብ በደስታ ምላሽ ይሰጣሉ። የተሰጠውን የመጠቀም ብልሃት የእርሱ ሥራ እንደ ሆነ፣ ለመስጠት ፈቃደኛ መሆንም እንዲሁ የእርሱ ሥራ ክፍል አይደለምን? ያን ጊዜ መለኮታዊው ልብ በሰጪዎቹና በስጦታቸው፣ በሠራተኞቹና በሥራቸው ወሰን የሌለው ደስታ ያገኛል። «ሁሉ ከእርሱ»—ታላቁ ንድፍ አውጪ እንደ መሆኑ—«በእርሱ»—ዓላማዎቹን የሚፈጽም ብርቱ ኃይል እንደ መሆኑ—«ለእርሱም ነውና»—የአገልግሎት ሁሉ እውነተኛ ግብ እንደ መሆኑ—«ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን፤ አሜን።»

ነገር ግን መለኮታዊ አገልግሎት መጀመርን ብቻ ሳይሆን ለእግዚአብሔር በሚገባ ሁኔታ መቀጠልንም ይጠይቃል። ማደሪያውና የአገልግሎቱ ዕቃዎች በዕቃቸውም በአሠራራቸውም እንደ መለኮታዊው ምሳሌ መሆናቸው፣ በእግዚአብሔር ብቁ በተደረጉ ሠራተኞችም መሠራታቸው ብቻ በቂ አልነበረም፤ ሁሉ ተፈጽሞ ከተተከለ በኋላ ማደሪያውም ዕቃዎቹም መቀባትና መቀደስ ያስፈልጋቸው ነበር፤ ይህም ከተደረገ በኋላ አገልግሎቱን ለማካሄድ የሚያስፈልጉት መባዎች በነጻ መጉረፋቸው አይቀርም ነበር። እንዲሁም በሕይወትና በሥራ ሁሉ፣ በግልም ሆነ በተደራጀ መልኩ፣ እግዚአብሔር ብቻ ተገቢ ስፍራውን ያግኝ፤ ለእርሱ ራስን ከመቀደስ ጋር በእምነት የሚቀበሉት የመንፈስ ቅዱስ ቅባት ይኑር፤ ከዚያም በሕይወት ወይም በሥራ ውስጥ የእግዚአብሔርን ዕቅድ ለመፈጸም የሚያስፈልገው ሁሉ እንደሚገባ ይከተላል።

በደስታ መቀበል፦ ቍጥር 3-5።

«መባቸውንም በእግዚአብሔር ፊት አመጡ፤ ስድስት የተሸፈኑ ሰረገሎችና አሥራ ሁለት በሬዎች፤… እግዚአብሔርም ሙሴን እንዲህ ብሎ ተናገረው፦ የመገናኛውን ድንኳን አገልግሎት ይሠሩበት ዘንድ ከእነርሱ ተቀበል፤ ለሌዋውያንም ለእያንዳንዱ እንደ አገልግሎቱ ስጣቸው።»

የተመዘገቡት የመጀመሪያዎቹ መባዎች ማደሪያውን ለማንቀሳቀስ የሚረዱ መሆናቸውን ማስተዋል ደስ ያሰኛል፤ ማደሪያው በአንድ ስፍራ ተተክሎ እንዲቀር የእግዚአብሔር ዓላማ አልነበረም። የእግዚአብሔርም ሥራ ቆሞ እንዲቀር ፈጽሞ አልታሰበም፤ ይልቁንም ሁልጊዜ ወደ ፊት እንዲገፋ ነው።

መባዎቹ ራሳቸው አስገራሚ ነበሩ፤ ተራ የበሬ ሰረገሎች፣ ምናልባት በዕቃቸውም በአሠራራቸውም ሻካራ የሆኑ፣ ዛሬ በማይለወጠው በምሥራቅ ከምናውቃቸው ብዙም የማይለዩ ነበሩ፤ በጥበብ ከተዘጋጁት ውብ የአገልግሎት ዕቃዎች ጋር ሲነጻጸሩ እጅግ የተለዩ ሆነው ታይተው መሆን አለባቸው። እንዲህ ያለ ሐሳብ በሙሴ አእምሮ አልፎ እንደ ሆነ መገመት እንችላለን፦ እንዲህ ያሉ ተራ መባዎች ክቡር ለሆነው አምላክ ተቀባይነት ሊያገኙ ይችላሉን? ነገር ግን እግዚአብሔር ራሱ፦ «ከእነርሱ ተቀበል» በማለት ጥርጣሬን ሁሉ ያስወግዳል።

እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት አስቸጋሪ አይደለም፤ እውነተኛ የሰው ፍቅርም እንዲሁ ነው፤ ይህ የእርሱ የራሱ ፍቅር ደብዛዛ ነጸብራቅ ነውና። የፍቅር ስጦታዎቻችንን የምንገምታቸው በራሳቸው ዋጋ ሳይሆን ይልቁንም በሚገልጡት ፍቅር ነው። ከሃያ አራት ዓመት ገደማ በፊት የሆነችውንና ይህን እውነት የምትገልጥ አንዲት ትንሽ ገጠመኝ በሚገባ እናስታውሳለን።

በዚያን ጊዜ አምስት ዓመት ገደማ የነበራት ትንሿ ልጄ በልደቴ ቀን ጠዋት አንዲት እንግዳ የሆነች ትንሽ የልደት ስጦታ በእጅዋ ይዛ ወደ እኔ መጣች፤—«አባዬ፣ የልደት ስጦታ አልገዛሁልህም» አለች፤ «እኔ ራሴ የሠራሁትን ነገር ብታገኝ ይበልጥ የሚያስደስትህ መሰለኝ።» ልቤ ወደዚያች ትንሽ ውድ ልጅ እንዴት ተሳበ! እርስዋ የምትሠራው ነገር ከማንኛውም የተገዛ ስጦታ ይልቅ ለእኔ የከበረ እንደሚሆን ማሰብዋ እንዴት ደስ አሰኘኝ! ነገር ግን ያቺ እንግዳ ትንሽ ስጦታ ለምን እንደ ታሰበች ፈጽሞ መገመት አቃተኝ፤ ባላውቃት ልታዝን ትችላለች ብዬ ስለ ፈራሁ፣ ለምን እንደ ሠራቻት እንዳውቅ የሚረዳኝን አንዳች ፍንጭ ሳታስበው ትሰጠኝ ይሆናል ብዬ በመተማመን ወሬ ጀመርኩላት። ውዷ ትንሽ ልጅ አንዲት ትንሽ እንጨት አግኝታ በመቀሶዋ ቀዳዳ ቦርቡራባት፣ በዚያም ውስጥ አንድ ችንካር ተክላበት፣ በላዩም ግማሽ የባሕር ዛጎል አንጠልጥላበት ነበር—በእርግጥም ያልተለመደ የልደት ስጦታ!

በመጨረሻም ምን እንዲሆን እንደ ታሰበ መገመት ስላልቻልሁ ውድ ልጄን በጭኔ ላይ አስቀመጥኋትና እየሳምኋት፦ «አባዬ በገዛ እጅሽ የሠራሽውን የልደት ስጦታ በማግኘቱ እጅግ ደስ ብሎታል፤ ውዷ ልጄ ለእኔ የሠራችልኝ ምንድር ነው?» አልኋት። «እንዴ፣ አታውቀውም እንዴ አባዬ? ወደ ቻይና የሚወስድህ መርከብ ከሁሉ ይበልጥ የሚያስደስትህ መስሎኝ ነበር!»

ውድ ልጄ ትክክል ነበረች፤ ምናልባት ከተቀበልኋቸው ስጦታዎች ሁሉ ይህን ያህል ደስታ የሰጠኝ፣ ወይም ይህን ያህል በጥንቃቄ የተጠበቀና ይህን ያህል ብዙ ጊዜ የታሰበ አንድም አልነበረም። ያቺ ውድ ልጅ ራስዋ በቻይና በሚስዮናዊ ሥራ ለመሰማራት የሚያስችል ዕድሜ ላይ ደርሳ ወደ ክርስቶስ ያመጣቻቸውን የመጀመሪያዎቹን ሁለት ቻይናውያን ሴቶች ልታስተዋውቀኝ በቻለች ጊዜ፣ ያቺን ትንሽ መርከብ አስታወስሁ፤ ሴቶቹ ከሄዱም በኋላ ስለ እርስዋ አስታወስኋት፤ አሁን በዚያ በተባረከ ሥራ ውስጥ እግዚአብሔር ሲጠቀምባት ማየቴ ያስገኘልኝ ደስታ ከስጦታዋ ደስታ እንደሚበልጥም ነገርኋት። ያን ማስታወሴ አስገረማት፤ ነገር ግን ከትዝታዬ ፈጽሞ ጠፍቶ አያውቅም፤ ማስታወሱም እስከ ዛሬ ደስ ያሰኘኛል። የሚወዱንን ደስ ማሰኘት አስቸጋሪ አይደለም።

እግዚአብሔር ፍቅራችንን ይፈልጋል፤ «ልጄ ሆይ፥ ልብህን ስጠኝ።» ልባችን ከልቡ ጋር እንዲተባበር ይፈልጋል፤ ፍቅር የሚያነሣሣቸውን ስጦታዎችና መባዎች ይፈልጋል። ወደ እኛ በከንቱ ይመለከት ይሆን? ዳዊታችን አሁንም ይጠማል፤ የቤተ ልሔምን የጕድጓድ ውኃ ሳይሆን የሞተላቸውን ነፍሳት ይጠማል። አያገኛቸውምን? በተለይም የኃያሉን ምርኮኞች ነጻ ለማውጣት የጠላትን ሰፈር ሰብረው ለመግባት የተዘጋጁ፣ ፈቃደኞችና ብልሃተኞች የሆኑ ወጣቶች ያስፈልጉታል። መሄድ ከሚችሉት መካከል ማን ይሄዳል? አሁን መሄድ ከማይችሉትስ መካከል ሌሎች እንዲሄዱ ማን ይረዳል?

እንደ አገልግሎቱ፦ ቍጥር 5-9።

«ለሌዋውያንም ለእያንዳንዱ እንደ አገልግሎቱ ስጣቸው። ሙሴም ሰረገሎቹንና በሬዎቹን ወስዶ ለሌዋውያን ሰጠ። ሁለቱን ሰረገሎችና አራቱን በሬዎች እንደ አገልግሎታቸው ለጌድሶን ልጆች ሰጠ፤ አራቱን ሰረገሎችና ስምንቱን በሬዎች እንደ አገልግሎታቸው በካህኑ በአሮን ልጅ በኢታምር እጅ በታች ለሜራሪ ልጆች ሰጠ። ለቀአት ልጆች ግን ምንም አልሰጠም፤ የእነርሱ የመቅደሱ አገልግሎት በትከሻቸው መሸከም ነበረና።»

አለቆቹ መባቸውን ለእግዚአብሔር አመጡ፤ እግዚአብሔርም ተቀበለው። እርሱ ራሱ ከተቀበለው በኋላ ለወደደው ይሰጠው ዘንድ የእርሱ ሆነ፤ ለሌዋውያንም ሊሰጠው መረጠ፤ እነርሱ በተለየ ሁኔታ የእርሱ ነበሩና፣ ለአገልግሎቱም የተሰጡ ነበሩና።

የሌዊ ነገድ በአንድ በኩል በእስራኤል ውስጥ ከሁሉ ይልቅ ድሀ ነበር። ምድሪቱ ለነገዶች በተከፋፈለች ጊዜ ለእነርሱ ምንም ግዛት አልተመደበላቸውም። ጌታ በሚመጣበት ጊዜ ወደ ፊት ግዛት ይኖራቸዋል (ተመልከት ሕዝቅኤል 48:12-14)፤ እስከ ዛሬ ግን ከቶ አልነበራቸውም። በእስራኤል ነገዶች ሁሉ ውስጥ በዚህም በዚያም የሚኖሩባቸው ከተሞችና መሰማሪያዎቻቸው ተሰጥተዋቸው ነበር፤ ከምድራዊ ድርሻ ግን ያ ብቻ ነበር።

ሆኖም እነርሱ በእስራኤል ውስጥ ከሁሉ ይልቅ ባለ ጠጋ ነገድ ነበሩ፤ እግዚአብሔር ራሱ ርስታቸው ነበረና። ከሌሎቹ ነገዶች የአንዱ ሰው ተማርኮ በተወሰደ ጊዜ ርስቱን ትቶ መሄድ ግድ ነበረበት፤ እግዚአብሔርን የሚፈራው ሌዋዊ ግን በፍልስጤም እንደ ነበረው በባቢሎንም እንዲሁ ባለ ጠጋ ነበር፤ ሞት ራሱ እንኳ ድርሻውን ሊነጥቀው አልቻለም። የሌዋዊውን ዕጣ የሚካፈሉ በእውነት ብፁዓን ናቸው! ጌታ ኢየሱስ ዳግመኛ በሚመጣበት ጊዜ፣ በሰማይ አብልጠው ያከማቹና በምድር ላይ የሚተዉት ጥቂት የሆነላቸው በእርግጥ ሒሳባቸውን በታላቅ ደስታ ያቀርባሉ።

«ለእያንዳንዱ እንደ አገልግሎቱ።» ጌታ፦ በሌዊ ወገኖች መካከል በእኩል አካፍለው አላለም። ስድስት ሰረገሎች፣ ሦስትም የሌዋውያን ወገኖች ነበሩ፤ ነገር ግን አራት ሰረገሎች ለሜራሪ፣ ሁለቱ ለጌድሶን ተሰጡ፤ «ለቀአት ልጆች ግን ምንም አልሰጠም።» በመጀመሪያ ሲታይ ይህ አከፋፈል ፍትሐዊ ያልሆነ ይመስላል፤ ነገር ግን «ለእያንዳንዱ እንደ አገልግሎቱ» መስጠት የጌታ ዕቅድ ነበር፤ አሁንም ነው። የማደሪያውን ከባባድ ዕቃዎች መሸከም ለሜራሪ ዕጣ ወደቀ፤ ሳንቆቹን፣ መወርወሪያዎቹን፣ ምሰሶዎቹንም ከነከባባድ የጠንካራ ብር እግሮቻቸው፣ መገልገያዎቹንም ሁሉ፤ ደግሞም የአደባባዩን ምሰሶዎች ከነናስ እግሮቻቸው፣ ከካስማዎቻቸውና ከአውታሮቻቸው ጋር፤—እነዚህ የሜራሪ ከባድ ሸክም ነበሩ።

የጌድሶን ተግባር የማደሪያውን መጋረጃዎች፣ ግርዶዎች፣ መሸፈኛዎችና አውታሮች፣ የአደባባዩንም ግርዶዎች መሸከም ነበር፤ ለዚህ አገልግሎት አራቱ ሰረገሎች ለሜራሪ በቂ እንደ ነበሩ፣ ሁለት ሰረገሎችም እንዲሁ በቂ እርዳታ ነበሩ።

ቀአትስ? የእርሱ ሸክም ቀላል አልነበረም፤ ታቦቱ ከመክደኛው ከስርየት መክደኛው ጋርና በላዩ ከሚጋርዱት ከወርቅ ኪሩቤል ጋር፣ ገበታውና መቅረዙ፣ መሠዊያዎቹና የመቅደሱ ዕቃዎች፣ መሸፈኛዎቻቸውም ሁሉ—እነዚህ ለልጆቹ በአደራ ተሰጡ። በእርግጥ ከባድ ነበሩ፤ ነገር ግን ምንም እርዳታ አልነበራቸውም፤ «የእነርሱ የመቅደሱ አገልግሎት በትከሻቸው መሸከም ነበረና።»

አንዳንድ ጊዜ የእግዚአብሔር ልጆች አገልግሎታቸው ከባድ መስሎ ሲታያቸውና የሚገኘው እርዳታ ጥቂት ሲሆን ለማጕረምረም ይፈተናሉ፤ ምናልባትም ዕጣቸውን ይበልጥ ሰፊ ዝግጅት ከተደረገላቸው ከሌሎች ዕጣ ጋር ያወዳድሩ ይሆናል። ነገር ግን እግዚአብሔር አይሳሳትም፤ እርዳታውን የሚያካፍለው እንደ አገልግሎታቸው ነው፤ ወደ ቅዱሱ አገልግሎት የተጠሩትም ከሁሉ ያነሰ እርዳታ ሊኖራቸው የሚችሉት ናቸው። እንደነዚህ ያሉት ይህ መብት ካልተሰጣቸው ጋር ሊካፈሉት የማይገባውን ቅዱስ ሸክም በገዛ ትከሻቸው የመሸከም መብት ተሰጥቷቸዋል። መጥመቂያውን ብቻውን የረገጠ፣ ከአሕዛብም አንድ ሰው ከእርሱ ጋር ያልነበረ አንዱ አለ፤ ጌታውን እጅግ የመሰለ አንድ ሰውም፦ «በፊተኛው ሙግቴ አንድ ስንኳ አልደረሰልኝም፥ ሁሉም ተዉኝ እንጂ… ዳሩ ግን የስብከቱ ሥራ በእኔ እንዲፈጸም አሕዛብም ሁሉ እንዲሰሙት፥ ጌታ በእኔ አጠገብ ቆሞ አበረታኝ» ይለናል። በክብር ከጌታ አጠገብ ለመሆን የሚሹ በዚህ ዓለም የኀዘንን ጽዋ ከእርሱ ጋር ሊጠጡና በጥምቀቱም ሊጠመቁ ይገባቸዋል።

የሌዋውያን ሸክም መሸከም ለዘላለም የሚቀጥል አልነበረም፤ ወደ ተስፋይቱ ምድር ከገቡ በኋላ ያ አገልግሎት ቀረ። የእኛም ሸክም የመሸከም ዕድል ለረጅም ጊዜ አይቆይም፤ የታላቁ አምላካችንና የመድኃኒታችን የክብሩ መገለጥ በቅርቡ የሚተጉትንና የሚጠባበቁትን ጌታን በአየር ለመቀበል ይጠራቸዋል። በቻይና በየወሩ አንድ ሚሊዮን ሰዎች ያለ እግዚአብሔር ይሞታሉ፤ አሁን እነርሱን ለማትረፍ ልንጥር እንችላለን፤ አሁን እነርሱን ለማትረፍ መከራ ልንቀበል እንችላለን። ዕድሉ እስካለ ድረስ ከእኛ አንድ ስንኳ ራስን የመካድንና የአገልግሎትን ዕድል አያጣ!

«‹ጥቂት ጊዜ›—ዳግመኛ ይመጣል!
የከበሩትን ሰዓታት እንዋጅ፤
ታላቅ ኀዘናችን እርሱን ማሳዘን፣
ደስታችንም እርሱን ማገልገልና መከተል ይሁን።
ጌታቸውን ለማየት እንደሚናፍቁ፣
ነቅተንና ተዘጋጅተን እንገኝ።

‹ጥቂት ጊዜ›—ፈጥኖ ያልፋል!
ኀፍረትንና መስቀልን ለምን እንሸሻለን?
ኦ! ስለ እርሱ ሌላውን ሁሉ ጕዳት እየቈጠርን
በፍለጋው እንፍጠን።
ኦ! የዚህን ‹ጥቂት ጊዜ› መከራ
ፈገግታው እንዴት አድርጎ ይክሰዋል!»

የመቀደሻ መባዎች፦ ቍጥር 10፣ 11።

«አለቆቹም መሠዊያው በተቀባበት ቀን ለመሠዊያው መቀደሻ አቀረቡ… እግዚአብሔርም ሙሴን፦ ለመሠዊያው መቀደሻ ከአለቆቹ እያንዳንዱ በቀኑ መባውን ያቅርብ አለው።»

በዚህ ምዕራፍ የመጀመሪያ ቍጥሮች ውስጥ የተመዘገቡት መባዎች ከማደሪያው መተከል ጋር በተያያዘ የተሰጡና ማደሪያውን ከማጓጓዝ ጋር የተያያዙ ነበሩ። አሁን የምናስባቸው መባዎች ግን ከመሠዊያውና በላዩ ከሚቀርቡት መሥዋዕቶች ጋር የተያያዙ ነበሩ። ቍጥራቸው፣ ዓይነታቸውና ዋጋቸው ትርጕም የተሞላ ነው፤ እግዚአብሔርም ለመዝገባቸው የሰጠው ስፍራ መለኮታዊው ግምት ለመሠዊያው፣ ለእርሱም ከሚቀርበው መሥዋዕት ጋር ለተያያዙት ስጦታዎች ምን ያህል እንደ ሆነ ያሳያል።

መሠዊያው ሥጋ ወደ ለበሰው መድኃኒታችን፣ ወደ እግዚአብሔር ክርስቶስ ያመለክተናል፤ ደምም ሳይፈስ ስርየት የለም የሚለውንም ያሳስበናል። መሠዊያው ስጦታውን ይቀድስ ነበር፤ በመሠዊያው ላይ የነበረው እሳት በመጀመሪያ ከሰማይ ወረደ፤ ከመሠዊያው ያልመጣ እሳት ሁሉ ሌላ እሳት ነበር፤ በአምልኮም ጥቅም ላይ ሲውል፣ በናዳብና በአብዩድ እንደ ሆነው፣ በአቅራቢው ላይ ሞትን ብቻ ያመጣ ነበር።

ሐሰተኛ አስተማሪዎች የክርስቶስን ሞት የማስተስረያ ባሕርይ በሚክዱበትና እግዚአብሔር ባልተቀደሰ የሥጋዊ ትጋት እሳት ሊገለገል እንደሚችል በከንቱ በሚያስቡበት በዚህ ዘመን ይህን ማስታወስ አያስፈልገንምን?

ስጦታዎቹ ለእይታ መቅረባቸው።

የእግዚአብሔር እስራኤል ወኪሎች የሆኑት አሥራ ሁለቱ አለቆች መባቸውን በመሠዊያው ፊት አመጡ፤ በዚያም ትተዋቸው ይሄዱ ነበር፤ ሁሉም ፍጹም አንድ ዓይነት ነበሩ፤ ስጦታዎቹም በፍጥነት ተቀባይነት አግኝተው በአጭሩ ሊመዘገቡ፣ ምናልባትም ጭራሹን ሳይመዘገቡ ሊቀሩ ይችሉ ነበር። «ነገር ግን እግዚአብሔር ሙሴን፦ ከአለቆቹ እያንዳንዱ በቀኑ መባውን ያቅርብ አለው፤—ወይም በቃል በቃል፦ በአንድ ቀን አንድ አለቃ፤ ይህ ሐረግ በመጀመሪያው ቋንቋ ሁለት ጊዜ ተደግሞ ተገልጧል፤ ይህም እግዚአብሔር ከአገልግሎቱ ጋር በተያያዙ ነገሮች ሁሉ ሥርዓትንና ቅደም ተከተልን እንደሚመለከት፣ የእያንዳንዱን ታማኝ አገልጋዩን መባ በቸርነቱ እንደሚቀበልና እንደሚያስታውስ ያሳያል። በዚህም መሠረት የእያንዳንዱ አለቃ መባዎች ሁሉ በዘመናት ሁሉ ለክርስቲያናዊ ልግስና ማበረታቻ ይሆኑ ዘንድ በእግዚአብሔር መጽሐፍ ውስጥ በመንፈስ ቅዱስ እዚህ ተመዝግበዋል» (ወርድስወርዝ)።

መለኮታዊው ደስታ በአገልጋዮቹ መባ እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ ሕዝቡም ለአሥራ ሁለት ተከታታይ ቀናት በእነርሱ ላይ እንዲያሰላስሉ የሚፈልግ አይመስልምን? በአሥራ ሁለት ቀናት ላይ ማሰራጨቱ ብቻ አይደለም፤ በዚህ ረጅም ምዕራፍ ውስጥ በሰባ ሰባት ረጃጅም ቍጥሮች ላይ ዘርግቷቸዋል፤ መጀመሪያ እጅግ በዝርዝር፣ ለመጨረሻው አቅራቢ ስጦታዎች ለመጀመሪያው እንደ ሰጠው ያህል ስፍራ እየሰጠ፣ ከዚያም ጠቅላላውን ድምር እያሰላ፣ እንዲህ የሚል ይመስላል፦ «የሕዝቤን የፍቅር ስጦታዎች እዩ! የእያንዳንዳቸው መባ ምን ያህል ብዙና ምን ያህል የከበረ ነው፤ የሁሉም ዋጋ ምን ያህል ታላቅ ነው! የአቅራቢዎቹንም ማንነት አስተውሉ፤ ስጦታዎቻቸው ሁሉ ለመሠዊያው መቀደሻ እንደ ነበሩ፣ የመሥዋዕትንም አስፈላጊነትና የተባረከ መብት እንደ ተረዱ የሚያሳዩ መሆናቸውንም አስተውሉ!»

በመግቢያ ምዕራፋችን እንደ ጠቀስነው፣ አእምሯችን ከዚህ ቀደም ባልሆነ መንገድ የእግዚአብሔርን ታላቅ የፍቅር ልብ ለማየት የተከፈተው በታላቅ መንፈሳዊ ችግር ወቅት ይህን ታሪክ በማንበብ ነበር። ሙሽራይቱና ሙሽራው ብዙዎች በደስታቸው እንዲካፈሉ የወዳጆቻቸውን የፍቅር ስጦታዎች ዘርግተው ለእይታ በማቅረብ ብዙ ጊዜ የሚያገኙት ደስታ ትዝ ያለን መሰለን። ብዙዎች ተመሳሳይ ስጦታዎችን ልከው ይሆናል፤ ነገር ግን እያንዳንዱ የሰጪው ስም ተያይዞበት በተቻለ መጠን በሚያምር ሁኔታ ይቀርባል። የእያንዳንዱም ስጦታ ራሱን የቻለ ዋጋ ባይዘነጋም፣ ከሁሉ ይበልጥ የሚከበረው ስጦታው የሚገልጠው የፍቅር ሐሳብ ነው።

ደግሞም ከቤትና ከልጆች ብዙ ጊዜ ርቀን በነበርንበት ወቅት የባለቤታችን ደብዳቤዎች እንዴት ያበረታቱንና ያስደስቱን እንደ ነበር ትዝ አለን፤ ልጆቹ በልደት ቀንዋ ወይም በሌላ አጋጣሚ ያመጡላትን ስጦታዎች በእናትነት ርኅራኄ ይገልጡ ነበር፤ ዝርዝሩም የጸሐፊዋን ደስታና ታሪኩ በምን ያህል ደስታ እንደሚነበብ ማወቅዋን የሚያሳይ ነበር። የዚህ ምዕራፍ ሙሉ ዝርዝርም እንዲሁ መጽሐፉ የእርሱ የሆነው አምላክ ለእያንዳንዱ አቅራቢ ያለውን ፍቅርና ርኅራኄ አይገልጥምን? በአክብሮት የእግዚአብሔር ባሕርይ የእናትነት ገጽታ ብለን ልንጠራው የምንችለውን አያወጣምን? እርሱ ራሱን ዝቅ አድርጎ፦ «እናቱ እንደምታጽናናው ሰው፥ እንዲሁ እኔ አጽናናችኋለሁ» ብሏልና።

የአቅራቢው ማንነት። ቍጥር 12-17።

«በመጀመሪያው ቀን መባውን ያቀረበ ከይሁዳ ነገድ የአሚናዳብ ልጅ ነአሶን ነበረ፤» ወዘተ።

የአሥራ ሁለቱን አለቆች መባዎች ስናነብ፣ መባዎቹ በግልጽ ውድ ቢሆኑም፣ በመንፈስ መሪነት በተጻፈው መዝገብ ውስጥ ይበልጥ ጎልቶ የሚታየው ፍቅሩ ስጦታዎቹን ያነሣሣው አቅራቢው እንደ ሆነ እናስተውላለን። ስጦታዎቹ ከመዘርዘራቸው በፊት የእያንዳንዱ አቅራቢ ማንነት በግሉም፣ በወኪልነት ከሚቆምለት ነገድ ጋር ካለው ዝምድናም አንጻር ይቀርብልናል፤ ዝርዝሩ በሙሉ ከተሰጠ በኋላም አቅራቢው ራሱ እንደገና ይታወሰናል። መለኮታዊው ፍቅርና እርካታ ከዚህ በበለጠ ግልጽ ሆኖ ሊገለጥ ይችል ነበርን?

ይህን ሐሳብ በአእምሯችን ይዘን፣ በመዝገቡ መስመሮች መካከል ያለውን እናንብብ፦—

መባውንም ያቀረበ—በደስታ የቀረበ የፈቃድ መባ ነበረና—በመጀመሪያው ቀን ነአሶን ነበረ፤ የአሚናዳብ ልጅ ነአሶን፣ የይሁዳ ነገድ አለቃ ነአሶን፤ መባውም አንድ ሳሕን ነበረ—የብር ሳሕን፣ ከባድም ሳሕን፤ ሚዛኑ መቶ ሠላሳ ሰቅል ነበረ፤ ደግሞ ሰባ ሰቅል የሚመዝን፣ እርሱም የብር የሆነ አንድ ድስት፤ የንግድ ቀላል ሰቅል ሳይሆን የመቅደሱ ከባድ ሰቅል። እነዚህም ዕቃዎች ባዶ አልነበሩም፤ ሁለቱም ሞልተው ነበር—ለእህል ቍርባን በተዘጋጀ በዱቄት፣ በዘይት በተለወሰ መልካም ዱቄት ሞልተው ነበር።

ቀጣዩ ስጦታ አንድ ጭልፋ ነበረ፤ ይበልጥ የከበረ፣ ከጠንካራ ወርቅ የተሠራ፣ አሥር ሰቅል የሚመዝን ጭልፋ። እርሱም ሞልቶ ነበር—በዕጣን ተሞልቶ ነበር።

ቀጥሎም አንድ ወይፈን፣ አንድ አውራ በግ፣ አንድ የአንድ ዓመት ጠቦት ቀረቡ—ሁሉም ለሚቃጠል መሥዋዕት። ከእነዚህ ማንኛውም አንዱ ሊቀርብ ይችል ነበር፤ ነአሶን ግን ሁሉንም አመጣ፤ ሁሉንም ለእግዚአብሔር ብቻ ደስታና እርካታ በመሠዊያው ላይ ፈጽመው እንዲቃጠሉ አቀረበ።

ነገር ግን ነአሶን ኃጢአተኛ ነበረ፤ የሚወክለውም ነገድ ኃጢአተኞች ሰዎች ነበሩ፤ ስለዚህ የኃጢአት መሥዋዕት ቸል አልተባለም፤ በዝርዝሩ ቅደም ተከተል የሚጠቀሰው ቀጥሎ ነው፤ ቀደም ብለን እንዳልነው ግን አስቀድሞ የቀረበው እርሱ ነበር—ለኃጢአት መሥዋዕት አንድ አውራ ፍየል።

በመጨረሻም ለደኅንነት መሥዋዕት ለአለቃ የሚገባ መባ፤ ሁለት በሬዎች፣ አምስት አውራ በጎች፣ አምስት አውራ ፍየሎች፣ አምስት የአንድ ዓመት ጠቦቶች—እግዚአብሔር፣ እንደ ማለት፣ ከሕዝቡ ጋር አብሮ የተመገበባቸው፣ የሚሠዋው ካህን፣ አቅራቢውና ወዳጆቹ ሁሉ ሙሉ ድርሻቸውን ያገኙባቸው መሥዋዕቶች።

ይህም፣ ይህ ሁሉ፣ የነአሶን መባ ነበረ፤ የአሚናዳብ ልጅ የነአሶን።

ይህ ሁሉ ዝርዝር አሥራ ሁለት ጊዜ ተደግሟል—ይህም እግዚአብሔር የእያንዳንዱን ሕዝቡን አገልግሎት በመመዝገብ ፈጽሞ እንደማይሰለች እጅግ አጽንዖት የሚሰጥ ማስረጃ ነው። ነገር ግን ይህም ቢሆን ሁሉ አይደለም። በዚህ ረጅም ምዕራፍ ቍጥር 84 እና በተከታዮቹ ቍጥሮች እንዲህ እናነባለን፦—

«መሠዊያው በተቀባበት ቀን ከእስራኤል አለቆች የሆነው የመሠዊያው መቀደሻ ይህ ነበረ፤ አሥራ ሁለት የብር ሳሕኖች፣ አሥራ ሁለት የብር ድስቶች፣ አሥራ ሁለት የወርቅ ጭልፋዎች። እያንዳንዱ የብር ሳሕን መቶ ሠላሳ ሰቅል፣ እያንዳንዱ ድስት ሰባ ሰቅል ይመዝን ነበር፤ የብሩ ዕቃ ሁሉ እንደ መቅደሱ ሰቅል ሁለት ሺህ አራት መቶ ሰቅል ይመዝን ነበር። ዕጣን የሞላባቸው የወርቅ ጭልፋዎች አሥራ ሁለት ነበሩ፤ እንደ መቅደሱ ሰቅል እያንዳንዳቸው አሥራ ሁለት አሥራ ሁለት ሰቅል ይመዝኑ ነበር፤ የጭልፋዎቹ ወርቅ ሁሉ መቶ ሀያ ሰቅል ነበረ።

«ለሚቃጠል መሥዋዕት የሆኑት በሬዎች ሁሉ አሥራ ሁለት ወይፈኖች ነበሩ፤ አውራ በጎቹ አሥራ ሁለት፣ የአንድ ዓመት ጠቦቶቹ አሥራ ሁለት፣ ከእህል ቍርባናቸው ጋር፤ ለኃጢአት መሥዋዕትም የሆኑት አውራ ፍየሎች አሥራ ሁለት። ለደኅንነት መሥዋዕት የሆኑት በሬዎች ሁሉ ሀያ አራት ወይፈኖች ነበሩ፤ አውራ በጎቹ ስድሳ፣ አውራ ፍየሎቹ ስድሳ፣ የአንድ ዓመት ጠቦቶቹ ስድሳ።

«ይህ»—ይህ ሁሉ—«መሠዊያው ከተቀባ በኋላ የመሠዊያው መቀደሻ ነበረ።»

የመሠዊያው አስፈላጊነት።

የመባዎቹን ታላቅ ጠቅላላ ዋጋ በደስታ በሚያጠቃልለው በዚህ ድምር ውስጥ፣ እግዚአብሔር በሕዝቡ የፍቅር ስጦታዎችና በአቅራቢዎቹ ማንነት ያለውን ደስታ ይበልጥ ማየታችን ብቻ ሳይሆን፣ የመባዎቹ ዓላማም በተለየ ሁኔታ ጎልቶ ይወጣል። የእያንዳንዱ አለቃ መባዎች ዝርዝር ከፊቱም ከኋላውም የአቅራቢውን ማንነት በማንሣት እንደ ተከበበ፣ የድምሩም ዝርዝር ከፊቱም ከኋላውም፦ መሠዊያው በተቀባበት ቀን የመሠዊያው መቀደሻ ይህ ነበረ በሚለው ሐሳብ ተከቧል።

የናሱ መሠዊያ አስፈላጊነት ከልክ በላይ ሊገለጽ አይችልም። ማደሪያው ብዙ የከበሩ ነገሮችን ይዞ ነበር፤ እያንዳንዳቸውም ስለ ጌታችንና ስለ አገልግሎቱ እጅግ አስፈላጊ የሆኑ እውነቶችን በምሳሌነት ይገልጡ ነበር፤ ሴኪና የተባለው የክብር መገኘት ያረፈበት፣ የሕጉን ጽላቶች የያዘውና በስርየት መክደኛው የተከደነው ታቦት፣ የገጹ ኅብስት ገበታ፣ የወርቁ መቅረዝና የወርቁ መሠዊያ ሁሉም እጅግ የከበሩ ነበሩ፤ ነገር ግን ከናሱ መሠዊያ ውጭ በደለኛ ሰው ወደ እነርሱ የሚቀርብበት መንገድ አልነበረም፤ ደምም ሳይፈስ ስርየት የለም። ስለዚህ አለቆቹ የመሠዊያውን አስፈላጊነት ተገነዘቡ፤ ስለዚህም መለኮታዊው አጽንዖት በእነዚያ ስጦታዎች ላይ ተደረገ—በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ፈጽሞ አቻ የሌለው አጽንዖት። እግዚአብሔርን ለሚፈራው እስራኤላዊ የናሱ መሠዊያ በመስቀል ላይ የተፈጸመውን በምሳሌ ያመለክት ነበር፤ እኛም፦ «ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ መስቀል በቀር ሌላ ትምክህት ከእኔ ይራቅ» (ገላትያ 6:14) ብለን ብንጮኽ ተገቢ ነው።

---

ስናሰላስልባቸው የቆየናቸውን ሁለቱን ምዕራፎች መለስ ብለን ስንመለከት፣ በሙሴ ዘመን እንኳ፣ በውስጣቸው አስደናቂ የሆነ የመለኮታዊ ፍቅር መገለጥ እናያለን። በመጀመሪያ፣ ወደ እግዚአብሔር ለመቅረብ ገደብ የሌለበት ግብዣ፤ ሴትም ሆነ ወንድ፣ ከማናቸውም ነገድ—የሚወድ ሁሉ—መጥቶ ፈጽሞ ለጌታ ሊለይ ይችላል—ነገር ግን በእግዚአብሔር መንገድ ብቻ። ደግሞም እንዲህ ባለው ራስን መቀደስ ውስጥ ሰው ሊደገፍበት ወይም ሊመካበት የሚችል ምንም ብቃት እንደሌለ እንማራለን፤ ቢበዛ የማንጠቅም ባሪያዎች ነን፤ ተቀባይነት የምናገኘው በውድ ልጁ ብቻ ነው፤ ሙሉ የምንሆነውም በእርሱ ብቻ ነው። ሆኖም እንዲህ ያለው ራስን መቀደስ እግዚአብሔርን ደስ ያሰኘዋል፤ ወደ አስደናቂ የበረከት መገለጦችም መንገድ ይከፍታል፤ ይህም በረከት ስንደሰትበት ወደ አገልግሎት፣ ወደ መስጠት፣ የመሠዊያውን፣ የመስቀሉን ክቡርነት ወደ መገንዘብ ግድ ይለናል—እግዚአብሔር ራሱ ደስ የሚሰኝበትና በእርሱ ላይ ለማሰላሰል ፈጽሞ የማይሰለችበት አገልግሎት።

እግዚአብሔር ማሰላሰላችንን በተግባር የሚገለጥ ያድርግልን፤ እኛም «አንዱ ስለ ሁሉ ሞተ፤ እንግዲያስ ሁሉ ሞቱ፤ በሕይወትም ያሉት ስለ እነርሱ ለሞተውና ለተነሣው እንጂ ወደ ፊት ለራሳቸው እንዳይኖሩ ስለ ሁሉ ሞተ»—ወይም ይበልጥ በተሻለ ሁኔታ ልናነበው እንደምንችለው፦ «ስለ እነርሱ ለሞተውና ስለ እነርሱ ለተነሣው» ብለን እንድንቈርጥ ይሁን።

በእውነት እንዲህ እየኖርን ነውን? እግዚአብሔር ያውቃል፤ ዘላለም ይገልጠዋል፤ ኅሊና አሁን ምን መልስ ይሰጣል? ወንድሞቻችን፣ እኅቶቻችን፣ ልጆቻችንና ወዳጆቻችን ከሕይወታችን ምን ድምዳሜ ላይ ይደርሳሉ? እውነተኛው ራስን መካዳችን፣ ራስን ባዶ ማድረጋችንና ለክርስቶስ ዓላማ መስጠታችን ለክርስቶስ መስቀል ያለንን የራሳችንን እውነተኛ ግምት፣ ስለ እኛ ለተሰቀለው ለክርስቶስ ያለንን እውነተኛ ፍቅር በተግባር ያሳያሉ።

መጨረሻ።