ጸሎትና የመንፈስ ቅዱስ ዘመን

እግዚአብሔር እንዴት ይፈልገዋል! ዓለም እንዴት ይፈልገዋል! ቤተ ክርስቲያንስ እንዴት ትፈልገዋለች! — ከዓባይ ይልቅ የተባረከውን፣ ከአማዞንም ኃያል ፈሳሽ ይልቅ የጠለቀውን፣ የሰፋውንና አብልጦ የሚትረፈረፈውን የዚያ ኃያል ወንዝ ፍሰት! እኛ ግን እንዴት ያለን ትንንሽ ጅረቶች ብቻ ነን! ጠላትንና ቂመኛን ጸጥ የሚያሰኙ፣ የእግዚአብሔርን ጠላቶች አፍ የሚያስይዙ፣ ደካሞችን ቅዱሳን የሚያበረቱ፣ ብርቱዎቹንም በድል አድራጊ ሐሤት የሚሞሉ የእግዚአብሔር ታላቅ ኃይል መታሰቢያዎች ያስፈልጉናል፤ ዘመኑ ያስፈልጉታል፤ ቤተ ክርስቲያንም ያስፈልጓታል።

—ኤድዋርድ ባውንድስ።

የመንፈስ ቅዱስ ዘመን የተከፈተው በጸሎት ነበር። በየሐዋርያት ሥራ 1:13 ያሉትን እነዚህን ቃሎች አንብብ—«በገቡም ጊዜ ወደሚኖሩበት ሰገነት ወጡ፥ ጴጥሮስና ዮሐንስም፥ ያዕቆብም፥ እንድርያስም፥ ፊልጶስም፥ ቶማስም፥ በርተሎሜዎስም፥ ማቴዎስም፥ የእልፍዮስ ልጅ ያዕቆብም፥ ቀናተኛ የሚባለው ስምዖንም፥ የያዕቆብ ልጅ ይሁዳም። እነዚህ ሁሉ ከሴቶችና ከኢየሱስ እናት ከማርያም ከወንድሞቹም ጋር በአንድ ልብ ሆነው ለጸሎት ይተጉ ነበር።»

ኢየሱስ ወደ ሰማይ ካረገ በኋላ ደቀ መዛሙርቱ የያዙት አቋም ይህ ነበር። ነቢያት በተመሰጠ ራእይ በተስፋ ይጠባበቁት የነበረውን የመንፈስ ቅዱስን ዘመን የከፈተው ያ የጸሎት ጉባኤ ነበር። የወንጌልን ዕጣ ፈንታ በእጁ የያዘው ይህ ዘመን ደግሞ በተለየ ሁኔታ ለጸሎት በአደራ ተሰጥቷል።

ሐዋርያዊ ሰዎች የጸሎትን ዋጋ ጠንቅቀው ያውቁ ነበር፤ ስለዚህም ጊዜያቸውንና ኃይላቸውን የሚሻሙባቸውን፣ ራሳቸውንም ዘወትር «ለጸሎትና ቃሉን ለማገልገል» ከመስጠት የሚያግዷቸውን እጅግ የተቀደሱ አገልግሎቶች እንኳ በቅናት ይጠነቀቁ ነበር። ጸሎትን አስቀደሙ። ቃሉ «እንዲሮጥ እንዲከበርም» በጸሎት ላይ የተመሠረተ ነው። የሚጸልዩ ሐዋርያት የሚሰብኩ ሐዋርያትን ያፈራሉ። ጸሎት ለቃሉ ስለትን፣ መግቢያንና ክብደትን ይሰጠዋል። በጸሎት የተፀነሱና በጸሎት የረሰረሱ ስብከቶች ክብደት ያላቸው ስብከቶች ናቸው። ስብከቶች በሐሳብ የከበዱ፣ በሊቅነትና በውበት ጌጦች የሚያብረቀርቁ፣ ደስ የሚያሰኙና ተወዳጆች ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን ለእግዚአብሔር አገልግሎት ይሆኑ ዘንድ ልደታቸውና ሕይወታቸው በጸሎት ካልሆነ ከንቱ፣ ደብዛዛና ሙታን ናቸው።

የመከሩ ጌታ ለጸሎት መልስ ሆኖ በቍጥር የተሟሉ፣ በዓይነትም ፍጹማን የሆኑ ሠራተኞችን ይልካል። ቤተ ክርስቲያን የጸሎትን ኃይል እስከ መጨረሻው ብትጠቀምበት ኖሮ የወንጌል ብርሃን ዓለምን ከብዙ ጊዜ በፊት በከበበው ነበር ብሎ ለመናገር የነቢይ አስተዋይነት አያስፈልግም።

የእግዚአብሔር ወንጌል ለስኬቱ ሁልጊዜ ከማንኛውም ነገር ይልቅ በጸሎት ላይ ሲጠብቅ ኖሯል። የምትጸልይ ቤተ ክርስቲያን በሌላው ሁሉ ድሀ ብትሆንም ብርቱ ናት። ጸሎት አልባ ቤተ ክርስቲያን በሌላው ሁሉ ባለጸጋ ብትሆንም ደካማ ናት። የእግዚአብሔርን መንግሥት የሚገነቡት የሚጸልዩ ልቦች ብቻ ናቸው። በአዳኙ ራስ ላይ ዘውድን የሚያኖሩት የሚጸልዩ እጆች ብቻ ናቸው።

መንፈስ ቅዱስ በአካል ለነበረውና ሰው ለሆነው ክርስቶስ በእግዚአብሔር የተሾመ ተተኪና ወኪል ነው። ለእኛ ምንኛ ብዙ ነገር ነው! በእርሱ ልንሞላ፣ በእርሱ ልንኖር፣ በእርሱ ልንመላለስ፣ በእርሱም ልንመራ እንዴት ይገባናል! ያንን ቅዱስ ነበልባል ልንጠብቀውና ይበልጥ ወደሚያበራና ይበልጥ ወደሚያቃጥል ፍም ልናቀጣጥለው እንዴት ይገባናል! ያንን ንጹሕ ነበልባል ፈጽሞ እንዳናጠፋው እንዴት መጠንቀቅ ይገባናል! ስሱና አፍቃሪ ባሕርዩን እንዳናሳዝን እንዴት ንቁዎች፣ ርኅሩኆችና አፍቃሪዎች ልንሆን ይገባናል! መለኮታዊ ግፊቶቹን ፈጽሞ እንዳንቃወም፣ ድምፁን ሁልጊዜ እንድንሰማ፣ መለኮታዊ ፈቃዱንም ሁልጊዜ እንድናደርግ እንዴት በትኩረት የምናደምጥ፣ የዋሆችና ታዛዦች ልንሆን ይገባናል። ይህ ሁሉ ብዙና የማያቋርጥ ጸሎት ሳይኖር እንዴት ሊሆን ይችላል?

ያቺ በጽናት የለመነች መበለት ረዳት የሌለውንና ተስፋ ቢስ የሆነውን ተስፋ መቁረጥ ተቋቁማ የምታሸንፈው ታላቅ ክርክር ነበራት፤ እርሷ ግን በጽናት በቀረበ ጸሎት አሸነፈችው። እኛም ልንጠብቀውና ልናሳድገው የሚገባ ይህ ታላቅ መዝገብ አለን፤ ደግሞም የምናስተናግደውና የምናግዘው መለኮታዊ አካል አለን። ኃላፊነቶቻችንን ለመወጣት የምንበቃው እጅግ በበዛ ጸሎት ብቻ ነው።

መንፈስ ቅዱስ ሊኖርበትና ሊሠራበት የሚችልበት ብቸኛው ከባቢ ጸሎት ነው። ጸሎት በእኛ ውስጥ ላለው አስደሳች ሥራው በደስታ የሚያስገዛው የወርቅ ሰንሰለት ነው።

ሁሉ ነገር የተመካው ይህን ሁለተኛ ክርስቶስ በማግኘታችንና በኃይሉ ሙላት ይዘነው በመቆየታችን ላይ ነው። ለደቀ መዛሙርቱ በዓለ ኀምሳ የተገኘው በጸሎት ነበር። ለእነርሱ በዓለ ኀምሳ የቀጠለው ደግሞ ራሳቸውን ለማያቋርጥ ጸሎት በመስጠታቸው ነበር። ለበዓለ ኀምሳችን የምንከፍለው ዋጋ ጽኑና የማይታክት ጸሎት ነው — ትጉና የማያቋርጥ ጸሎት። በጸሎት ተግባርና መንፈስ ውስጥ መኖር በበዓለ ኀምሳ ኃይልና ንጽሕና ውስጥ ለመኖራችን ብቸኛው ዋስትና ነው።

መንፈስ ቅዱስ በእኛ ውስጥና ለእኛ የሚሠራው ዘርፈ ብዙ ሥራ ስለ እርሱ የመጸለይን አስፈላጊነት ሊያስተምረን ይገባል፤ ይህ ብቻ ሳይሆን ከጸሎታችን ጋር ያለው ግንኙነቱ ሌላ መልክ ይይዛል፤ ይኸውም የእርስ በርስ መደጋገፍ፣ የድርጊትና የምላሽ መልክ ነው። አብዝተን በጸለይን መጠን እንድንጸልይ ይበልጥ ይረዳናል፤ ከራሱም የሚሰጠን መጠን ይበልጥ ይሰፋል። ወደ እኛ እንዲመጣ መጸለይ፣ ተግቶ መሻትና መጠበቅ ብቻ ሳይሆን፣ በሙላቱ ከተቀበልነው በኋላም ራሱን ይበልጥ በሙላትና ይበልጥ በስፋት እንዲሰጠን መጸለይ ይገባናል። እጅግ ሰፊ ለሆነ፣ ዘወትር እያደገ ለሚሄድና ለማይቋረጥ የአቅም ሙላት መጸለይ ይገባናል። ጳውሎስ በመንፈስ ለተጠመቀችው የኤፌሶን ቤተ ክርስቲያን እንደ ጸለየው፦ «በውስጥ ሰውነታችሁ በመንፈሱ በኃይል እንድትጠነክሩ»። ደግሞም «ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር» እንደ ጸለየ ይታወሳል፤ በፍቅር ተተክለውና መሠረት ተመሥርተው፣ እጅግ ፍጹም የሆነውን የቅድስና ሕይወት ስፋት፣ ርዝመት፣ ጥልቀትና ከፍታ፣ እንዲሁም የማይለካውን የክርስቶስን ፍቅር እስኪደርሱ ድረስ አድገው፣ «እስከ እግዚአብሔርም ፍጹም ሙላት ድረስ» እንዲሞሉ ጸለየ።

ስለ እነዚያ ክርስቲያኖች ባቀረበው በዚያ አስደናቂ ጸሎት ጳውሎስ ወደ እግዚአብሔር ለመጸለይ ራሱን ሙሉ በሙሉ ሰጠ፤ እግዚአብሔር በመንፈስ ቅዱስ ሀልዎትና ሥራ ለማይሞቱ ነፍሳት ያዘጋጀውን የመዳን ዕቅድ የማይመረመር ጥልቀት ለመመርመር፣ ወሰን የሌላቸውን ዓላማዎቹንና በረከቶቹንም ለመለካት በጸሎት ፈለገ። መንፈስ ቅዱስን ወደ እኛ ሊያመጣና እነዚህን ከቃል በላይ የሆኑ የጸጋ ፍሬዎች ሊያስገኝልን የሚችለው በጽናት የሚቀርብና የማይሸነፍ ጸሎት ብቻ ነው። «ኤጳፍራ … በእግዚአብሔር ፈቃድ ሁሉ ተረድታችሁና ፍጹማን ሆናችሁ እንድትቆሙ፥ ሁልጊዜ ስለ እናንተ በጸሎቱ ይጋደላል።»

የእግዚአብሔር ቃል በቅዱሳኑ ውስጥ ኃያልና በንቃት የሚታወቅ ሃይማኖትን አዘጋጅቶላቸዋል፤ እነዚህ ቅዱሳን እግዚአብሔር በደስተኛና በሚያበሩ መንፈሶቻቸው ውስጥ እንደ ነዋሪ የገባባቸው፣ በሰማያዊ ቃና የተቃኘው ሕይወታቸውም በእግዚአብሔር በራሱ እጅ ጣዕመ ዜማ እንዲያሰማ የተቃኘ ናቸው።

ያን ጊዜ ይህ ቃል እውነት ሆኖ ይገኛል፦ «በእኔ የሚያምን መጽሐፍ እንዳለ፥ የሕይወት ውኃ ወንዝ ከሆዱ ይፈልቃል።» እነሆ፣ መንፈስ ቅዱስ በእኛ ውስጥ ስለ መኖሩና ከእኛ ስለሚፈስሰው የተሰጠ የተስፋ ቃል ነው፤ ሕይወት የሚሰጥ፣ ፍሬ የሚያፈራ፣ የማይገታ፣ በእኛ ውስጥ ያለ የማያቋርጥ የእግዚአብሔር ወንዝ ፍሰት ነው።

እግዚአብሔር እንዴት ይፈልገዋል! ዓለም እንዴት ይፈልገዋል! ቤተ ክርስቲያንስ እንዴት ትፈልገዋለች! — ከዓባይ ይልቅ የተባረከውን፣ ከአማዞንም ሰፊና ኃያል ፈሳሽ ይልቅ የጠለቀውን፣ የሰፋውንና አብልጦ የሚትረፈረፈውን የዚህ ኃያል ወንዝ ፍሰት! እኛ ግን የሆንነውም ያለንም እንዴት ያለ ትንንሽ ጅረት ብቻ ነው!

ኦ፣ ቤተ ክርስቲያን መንፈስ ቅዱስ ሞልቷት ከእርሷም እየፈሰሰ፣ ልብን እንደሚማርኩ ሁሉ ዓይንንም የሚስቡ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል መታሰቢያዎችን በየስፍራው ማቆም ብትችል ምንኛ መልካም ነበር! ጠላትንና ቂመኛን ጸጥ የሚያሰኙ፣ የእግዚአብሔርን ጠላቶች አፍ የሚያስይዙ፣ ደካሞችን ቅዱሳን የሚያበረቱ፣ ብርቱዎቹንም በድል አድራጊ ሐሤት የሚሞሉ የእግዚአብሔር ታላቅ ኃይል መታሰቢያዎች ያስፈልጉናል፤ ዘመኑ ያስፈልጉታል፤ ቤተ ክርስቲያንም ያስፈልጓታል።

ስለዚህ ወሳኝ ጉዳይ የተሰጡትን ሌሎች መለኮታዊ የተስፋ ቃሎች በጨረፍታ ብንመለከት፣ ወደ ልምምድና ወደ ተጨባጭ እውነታ መውጣት እንዴት እንደሚያስፈልጋቸው ያሳየናል። «ፈቃዱን ሊያደርግ የሚወድ ቢኖር፥ እርሱ ይህ ትምህርት ከእግዚአብሔር ቢሆን ወይም እኔ ከራሴ የምናገር ብሆን ያውቃል።» ግላዊና ሕያው፣ በደስታው የማይነገር፣ ክብርም የሞላበት፣ በንቃት የሚታወቅ ሃይማኖት እንዴት ያስፈልገናል! የሚያስፈልገው፣ የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን መንፈስ ስለሚመሰክር በንቃት የሚታወቅ ሃይማኖት ነው። ብቸኛው ኃያል፣ ሕያውና ወደ ፊት የሚገሰግስ ሃይማኖት «አውቃለሁ» የሚል ሃይማኖት ነው። «ዕውር እንደ ነበርሁ አሁንም እንዳይ ይህን አንድ ነገር አውቃለሁ።» በዚህ ልል ዘመን ከላይ የተጠቀሰውን የክርስቶስን የተስፋ ቃል በውስጣዊ ንቃተ ህሊናቸው ሊያረጋግጡ የሚችሉ ወንዶችና ሴቶች ያስፈልጉናል። ሆኖም በሁሉም አብያተ ክርስቲያናችን ውስጥ ደብዛዛ፣ የማይጨበጥ፣ ምናልባት ይሆን ይሆናል፣ እንደዚያ እንደሚሆን ተስፋ አደርጋለሁ በሚል ዓይነት ሃይማኖት ብቻ የያዙ፣ ሁሉም ነገራቸው አጠራጣሪ፣ የማይዳሰስና የማይጸና የሆነ ስፍር ቍጥር የሌላቸው ሺህ ሰዎች ስንት ናቸው!

በዚህ ዘመን በዘመናዊቷ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ በእርግጥ ታላቅ ፍላጎት አለ፤ በመጀመሪያ፣ ክርስቲያኖች በወንጌል ውስጥ ያለውን ከፍ ያለ መብት እንዲያዩ፣ እንዲሹና እንዲያገኙ ያስፈልጋል፤ ይኸውም ከሰማይ የተወለደ፣ ግልጽና የማያሻማ፣ ደስተኛም የሆነ፣ ከመንፈስ ቅዱስ ሀልዎት የሚወለድ፣ ኃጢአታችን እንደ ተሰረየልንና ወደ እግዚአብሔር ቤተሰብ በልጅነት እንደ ተቀበልን ጥርጥር የሌለው ማረጋገጫ የሚሰጥ ሃይማኖታዊ ልምምድ ነው።

ሁለተኛ ደግሞ፣ በኃጢአት ስርየት የተገለጠውን መለኮታዊ ሞገስ በንቃት ከመረዳት በኋላና በእርሱም ላይ ተጨምሮ፣ መንፈስ ቅዱስን በሙላቱ የመቀበል ፍላጎት አለ፤ ይህም ልባቸውን በእምነት የሚያነጻ፣ በፍቅር ፍጹማን የሚያደርጋቸው፣ ዓለምን የሚያሸንፍ፣ በውስጣዊም ሆነ በውጫዊ ኃጢአት ሁሉ ላይ መለኮታዊና ውስጣዊ ኃይልን የሚሰጥ፣ ለመመስከርም ድፍረትን የሚሰጥ፣ በቤተ ክርስቲያንና በዓለም ለእውነተኛ መንፈሳዊ አገልግሎትም የሚያበቃ ነው።

በዚህ ረገድ በአሁኑ ጊዜ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የሚያስፈራ የእርግጠኝነት ማጣት አስተሳሰብ (አግኖስቲሲዝም) ተንሰራፍቷል። ከአብያተ ክርስቲያናችን አባላት እጅግ አብዛኞቹ አሁን በዚህ የመንፈሳዊ አግኖስቲሲዝም ትምህርት ቤት ውስጥ እንዳሉ፣ በዚያ መገኘትንም በእውነት እንደ በጎነት እንደሚቈጥሩት እጅግ እንፈራለን። የእግዚአብሔር ቃል ለጥላ መሰል ሃይማኖትና ለደብዛዛ ሃይማኖታዊ ልምምድ ምንም ዓይነት ማበረታቻ አይሰጥም። በእርግጠኝነት ወደ እውቀት ግዛት ይጠራናል። ሃይማኖትን «አውቃለሁ» በሚለው ዘውድ ያቀዳጃል። ከኃጢአት፣ ከጥርጣሬና ከውስጣዊ ስጋት ጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃን ያሻግረናል፤ በዚያም ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ግላዊ ግንኙነት በግልጽ እናያለን፤ በሙላትም እናውቃለን።

«ደካማ ስሜት የማያውቃቸው፣
የአእምሮ ጭላንጭል ያላያቸው፣
በብርቱና በሚያዝዝ መተማመን
ሰማያዊ ምንጫቸውን ይገልጣሉ።»

በዚህ ርዕስ ላይ የምናደርገውን የዚህን ክፍል ጥናት ስንደመድም በዚህ ስፍራ ሁለት ነገሮች ሊነገሩ ይችላሉ፦ መጀመሪያ፣ ከዚህ በላይ የተገለጠው እንዲህ ያለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ሃይማኖት በቀጥታ የሚመጣው ከእያንዳንዱ ነፍስ ጋር በግል በሚሠራው በመንፈስ ቅዱስ አገልግሎት በኩል ነው፤ ሁለተኛ ደግሞ፣ መንፈሳዊ ሕይወትንና ሃይማኖታዊ ልምምድን በሚመለከቱ አገልግሎቶቹ ሁሉ መንፈስ ቅዱስ የሚገኘው በትጋት፣ በግልጽነትና በድል አድራጊነት በሚቀርብ ጸሎት ነው።