ወንዶችን ለጸሎት አሰማሩ

ምግብህ ሥጋህን እንደሚመግብ ጸሎትም ነፍስህን እንዲመግብ በእግዚአብሔር ስም እለምንሃለሁ። የተወሰኑት የጸሎት ጊዜያትህ ቀኑን ሙሉ በእግዚአብሔር ፊት ያኑሩህ፤ በቀኑ ውስጥ ደጋግመህ የምታስበው መገኘቱም ዘወትር የሚፈልቅ አዲስ የጸሎት ምንጭ ይሁንልህ። እንዲህ ያለ አጭርና በፍቅር የተሞላ እግዚአብሔርን ማሰብ የሰውን ሁለንተና ያድሳል፤ ምኞቱን ጸጥ ያሰኛል፤ በችግር ጊዜ ብርሃንና ምክር ይሰጣል፤ ግልፍተኝነቱን ቀስ በቀስ ያበርዳል፤ ነፍሱንም በትዕግሥት እንዲገዛ ያደርገዋል፤ ይልቁንም እግዚአብሔር እንዲገዛት አሳልፎ ይሰጣታል።—ፌኔሎን

ለአገልግሎቱ ውጫዊና ሕዝባዊ ተግባራት እጅግ ብዙ ጊዜና ትኩረት ሰጠሁ። ይህ ግን የተሳሳተ አካሄድ ነበር፤ በማሰላሰልና በጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር ብዙና የጋለ ኅብረት ማድረግን ቸል ማለት ዘመኑን የመዋጃ መንገድ እንዳልሆነ፣ ለሕዝብ አገልግሎትም እንደማያዘጋጀኝ ተምሬአለሁና።

አሁን ያለብኝን መንፈሳዊ መደንዘዝ ለግል አምልኮ በቂ ጊዜና ጸጥታ ካለማግኘቴ የመጣ እንደ ሆነ ብቈጥረው ትክክል ነኝ። ተጨማሪ ንባብ፣ ለብቻ መሆንና የግል አምልኮ ስለ ጐደለኝ በገዛ ባሕርዬ ላይ ያለኝ ቍጥጥር ጥቂት ነው። ብቸኝነትና ጸሎት ስላነሰኝ ዛሬ ለእኔ አሳዛኝ ቀን ሆነ። የማደርገው ነገር ቢኖርም፣ ሳላደርገው የምተወው ነገር ቢኖርም፣ በጸሎት ግን ፍጹም ልሁን።

ለማንኛውም፣ እግዚአብሔር ምንም ቢወስን፣ ዋናው ነገር ጸሎት ነው። ምነው የጸሎት ሰው በሆንሁ!—ሄንሪ ማርቲን

በጳውሎስ ዘመን ወንዶች መጸለይን ትተው እንደ ነበር በእርግጠኝነት ልናረጋግጥ አንችልም። ዛሬ ግን በአብዛኛው መጸለይን ትተዋል። ለመጸለይ ጊዜ እስኪያጡ ድረስ ሥራ በዝቶባቸዋል። ጊዜአቸው፣ ጉልበታቸውና ችሎታቸው ሁሉ ለገንዘብ፣ ለንግድና ለዓለም ጉዳዮች ግብር ሆኖ ተገብሯል። ራሳቸውን ለታላቅ ጸሎት የሚሰጡ ወንዶች ጥቂቶች ናቸው። ታላቁ የጸሎት ተግባር በአብዛኞቹ ወንዶች ዘንድ የተቻኮለ፣ ኢምንት፣ የተራበና እንደ ለማኝ የደኸየ ተግባር ሆኗል።

ቅዱስ ጳውሎስ ይህን ሩጫ ያስቆማል፤ ወንዶችንም ለጸሎት እንደ ግዳጅ ይመለምላቸዋል። ወንዶችን ለጸሎት ማሰማራት በቤተ ክርስቲያን፣ በመንግሥት፣ በፖለቲካ፣ በንግድና በቤት ውስጥ ላሉ ታላላቅ ክፋቶች የጳውሎስ የማይወድቅ መድኃኒት ነው። ወንዶችን ለጸሎት አሰማሩ፤ ያን ጊዜ ፖለቲካ ይነጻል፤ ንግድ ይበልጥ ፍሬያማ ይሆናል፤ ቤተ ክርስቲያን ይበልጥ ትቀደሳለች፤ ቤትም ይበልጥ ደስ የሚያሰኝ ይሆናል።

«እንግዲህ ከሁሉ በፊት ልመናና ጸሎት ምልጃም ምስጋናም ስለ ሰዎች ሁሉ ይደረግ ዘንድ እመክራለሁ፤ እግዚአብሔርን በመምሰልና በጭምትነት ሁሉ ጸጥና ዝግ ያለ ሕይወት እንድንኖር ስለ ነገሥታትና በሥልጣን ስላሉ ሁሉ ይጸለይ። በመድኃኒታችን በእግዚአብሔር ፊት ይህ መልካምና የተወደደ ነው። … እንግዲህ ወንዶች በስፍራ ሁሉ አለ ቍጣና አለ ክፉ አሳብ የተቀደሱትን እጆች እያነሱ እንዲጸልዩ እፈቅዳለሁ።» (1ኛ ጢሞቴዎስ 2:1-3፣ 8)።

የሚጸልዩ ሴቶችና ልጆች በእግዚአብሔር ዘንድ ዋጋቸው የማይተመን ነው፤ ነገር ግን ጸሎታቸው በሚጸልዩ ወንዶች ካልታገዘ በጸሎት ኃይል ላይ ታላቅ ጕዳት ይደርሳል—በጸሎት ዋጋ ላይ ታላቅ ስብራትና ቅናሽ፣ በወንጌል ጉልበት ላይም ታላቅ ሽባነት ይመጣል። ኢየሱስ ክርስቶስ ለሕዝቡ ሳይታክቱም ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው የሚል ምሳሌን ነገራቸው። በሌላው ነገር ሁሉ ብርቱዎች የሆኑ ወንዶች በጸሎትም ብርቱዎች ሊሆኑ ይገባቸዋል፤ ለተስፋ መቍረጥ፣ ለድካምና ለመንፈስ መደቈስ ፈጽሞ እጅ ሊሰጡ አይገባቸውም። በሌላ ሥራቸው ጀግኖች፣ ጽኑዎችና የሚፈሩ የሆኑ ወንዶች በጸሎት ድፍረት የሞላባቸው፣ የማይታክቱና ልበ ብርቱዎች ሊሆኑ ይገባቸዋል።

ወንዶች ሊጸልዩ ይገባቸዋል፤ ወንዶች ሁሉ ሊጸልዩ ይገባቸዋል። ከሴቶች ተለይተው ወንዶች—በብርታታቸውና በጥበባቸው ያሉ ወንዶች። ወንዶች እንዲጸልዩ ፍጹምና የተለየ ትእዛዝ አለ፤ ወንዶች መጸለያቸውም ፍጹምና የግድ አስፈላጊ ነገር ነው። በፍጥረት ቀዳሚ የሆነው ወንድ በጸሎትም ቀዳሚ ሊሆን ይገባዋል።

ወንዶቹ ስለ ሰዎች ሊጸልዩ ይገባቸዋል። መመሪያው የተለየና በየክፍሉ የተደለደለ ነው። ወዲያው ከሥሩ ሴቶችን የሚመለከት የተለየ መመሪያ እናገኛለን። ስለ ጸሎት—ስለ አስፈላጊነቱ፣ ስለ ስፋቱና ስለ አፈጻጸሙ—መጽሐፍ ቅዱስ በዚህ ስፍራ ወንዶችን ከሴቶች ለይቶና አነጻጽሮ ይናገራቸዋል። ወንዶች እንዲጸልዩ በግልጽ ታዝዘዋል፤ በጥብቅ አደራ ተሰጥቷቸዋል፤ በፍቅርም ተመክረዋል። ምናልባት ወንዶች ጸሎትን ይጠሉት ወይም ግድ አይሰጣቸው ይሆናል፤ ምናልባትም እንደ ትንሽ ነገር ቈጥረውት ጊዜም፣ ዋጋም፣ ክብደትም ሳይሰጡት ቀርተው ይሆናል። እግዚአብሔር ግን ወንዶች ሁሉ እንዲጸልዩ ይወዳል፤ ስለዚህም ታላቁ ሐዋርያ ጉዳዩን ወደ ፊት አውጥቶ አስፈላጊነቱን ያጐላዋል።

ጸሎት ከሁሉ የላቀ አስፈላጊነት አለውና። የእግዚአብሔርን ሥራ ለማስፋፋት ከሁሉ የበረታው መሣሪያ ጸሎት ነው። የእግዚአብሔርን ሥራ ሊሠሩ የሚችሉ የሚጸልዩ ልቦችና እጆች ብቻ ናቸው። ሌላው ሁሉ ሲወድቅ ጸሎት ይሳካል። ጸሎት ታላላቅ ድሎችን አስገኝቷል፤ ሌላው ተስፋ ሁሉ በጠፋ ጊዜ የእግዚአብሔርን ቅዱሳን በሚያስደንቅ ድል አድኗል። መጸለይን የሚያውቁ ሰዎች እግዚአብሔር ለምድር ሊሰጣት ከሚችለው ስጦታ ሁሉ የሚበልጡ ናቸው—ምድርም ለሰማይ ልታቀርበው የምትችለው እጅግ ባለ ጠጋ ስጦታ እነርሱ ናቸው። ይህን የጸሎት መሣሪያ መጠቀም የሚያውቁ ሰዎች የእግዚአብሔር ምርጥ ወታደሮች፣ እጅግ ብርቱዎቹም መሪዎቹ ናቸው።

የሚጸልዩ ሰዎች እግዚአብሔር የመረጣቸው መሪዎች ናቸው። እግዚአብሔር ሕዝቡን እንዲመሩና እንዲባርኩ ወደ ፊት በሚያወጣቸው መሪዎችና የመሪነት ስፍራቸውን ዓለማዊ፣ ራስ ወዳድና ያልተቀደሰ ምርጫ ባስገኘላቸው መሪዎች መካከል ያለው ልዩነት ይህ ነው፦ የእግዚአብሔር መሪዎች ከሁሉ አስቀድሞ የጸሎት ሰዎች ናቸው። ይህ ለጥሪያቸው ቀላሉ መለኮታዊ ምስክር፣ እግዚአብሔር ለይቶ ያቆማቸው የመሆናቸውም ማኅተም ሆኖ ይለያቸዋል። ሌሎች ጸጋዎችና ስጦታዎች ምንም ያህል ቢኖራቸው የጸሎት ስጦታና ጸጋ ከሁሉ በላይ ከፍ ብሎ ይታያል። በሌላው ነገር ሁሉ ቢካፈሉም ቢለያዩም በጸሎት ስጦታ ግን አንድ ናቸው።

የእግዚአብሔር መሪዎች ያለ ጸሎት ምን ይሆኑ ነበር? አሕዛብ እንኳ ታላቅ አድርገው እንዲቈጥሩት ያደረገውን የጸሎት ኃይሉን ከሙሴ ግፈፈው፤ ዘውዱ ከራሱ ይወሰዳል፤ የእምነቱ ምግብና እሳትም ይጠፋል። ኤልያስ ያለ ጸሎቱ በእግዚአብሔር መልእክተኞች መካከል ታሪክም ስፍራም ባልኖረው ነበር፤ ሕይወቱ ጣዕም የለሽና ፈሪ በሆነ፣ ጉልበቱ፣ ድፍረቱና እሳቱም በጠፋ ነበር። ኤልያስ ባይጸልይ ኖሮ ዮርዳኖስ ለመጐናጸፊያው ምት ፈጽሞ ባልተገዛ ነበር፤ ኰስታራው የሞት መልአክም በእሳት ሰረገላና በእሳት ፈረሶች ባላከበረው ነበር። እግዚአብሔር የሐናንያን ፍርሃት ጸጥ ለማሰኘትና ስለ ጳውሎስ ሁኔታና ቅንነት ለማሳመን የተጠቀመበት ማስረጃ የታሪኩ ማጠቃለያ፣ የሕይወቱና የሥራውም መፍቻ ነው—«እነሆ፥ እርሱ ይጸልያልና።»

ጳውሎስ፣ ሉተር፣ ዌስሊ—እነዚህ የእግዚአብሔር ምርጦች ለይቶ የሚያሳውቃቸውና የሚገዛቸው የጸሎት ባሕርይ ባይኖራቸው ኖሮ ምን ይሆኑ ነበር? ለእግዚአብሔር መሪዎች የሆኑት በጸሎት ብርቱዎች ስለ ነበሩ ነው። መሪዎች የሆኑት በሐሳብ ብሩህነት፣ በማያልቅ ብልሃት፣ በላቀ ትምህርታቸው ወይም በተፈጥሮ ችሎታቸው ምክንያት አልነበረም፤ ነገር ግን በጸሎት ኃይል የእግዚአብሔርን ኃይል ማዘዝ ይችሉ ስለ ነበር መሪዎች ሆኑ። የሚጸልዩ ሰዎች ማለት ጸሎት ከሚደግሙ ሰዎች እጅግ የበለጠ ማለት ነው፤ በልማድ ከሚጸልዩ ሰዎችም እጅግ የበለጠ ማለት ነው። ጸሎት ብርቱ ኃይል የሆነላቸው፣ ሰማይን የሚያንቀሳቅስና በምድር ላይ ቍጥር የሌለው የበጎነት መዝገብ የሚያፈስስ ጉልበት የሆነላቸው ሰዎች ማለት ነው።

የሚጸልዩ ሰዎች ቤተ ክርስቲያንን ዕቅዶቿንና አስተዳደሯን ሁሉ እየነካ የሕይወት ደሟን እያጠጠረ ካለው ቁሳዊነት የሚጠብቋት ናቸው። ቤተ ክርስቲያን እንደ ቀድሞው ንጹሕ በሆኑ መንፈሳዊ ኃይላት ላይ ያን ያህል የተመካች አይደለችም—የተለወጡ ዘመናትና የተለወጡ ሁኔታዎች ከመንፈሳዊ ጭንቋና ጥገኝነቷ አውጥተው ሌሎች ኃይላት ወደ ከፍታዋ ሊያደርሷት ወደሚችሉበት ስፍራ አስቀምጠዋታል—የሚል ሹክሹክታ እንደ ስውርና ገዳይ መርዝ እየተሰራጨ ነው። እንዲህ ያለው ገዳይ ወጥመድ ቤተ ክርስቲያንን አታልሎ ወደ ዓለም እቅፍ ወስዷታል፤ የመሪዎቿን ዓይን አጥበርብሯል፤ መሠረቶቿን አዳክሟል፤ ከውበቷና ከብርታቷም ብዙውን ገፍፏታል። የሚጸልዩ ሰዎች ቤተ ክርስቲያንን ከዚህ ቁሳዊ ዝንባሌ የሚያድኗት ናቸው። የቀደሙትን መንፈሳዊ ኃይላት ወደ እርሷ ያፈስሳሉ፤ ከቁሳዊነት የአሸዋ ቍልል ላይ አንሥተው ወደ መንፈሳዊ ኃይል ጥልቅ ውቅያኖስ ይገፏታል። የሚጸልዩ ሰዎች እግዚአብሔርን በሙሉ ኃይሉ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያኖሩታል፤ እጁ በመርከቡ መሪ ላይ እንዲኖር ያደርጋሉ፤ ቤተ ክርስቲያንንም የብርታትና የመታመን ትምህርቶቿን ያሠለጥኗታል።

በየአገሩ ባለው በእግዚአብሔር የወይን ቦታ ውስጥ ያሉ ሠራተኞች ብዛትና ብቃት በጸሎት ሰዎች ላይ የተመሠረተ ነው። የእነዚህ የጸሎት ሰዎች ብርታት እግዚአብሔር ባዘጋጀው ሥርዓት የተቀደሱትን ሥራዎች ብዛትና ስኬት ያበዛል። ጸሎት የመግቢያ ደጆቻቸውን ወለል አድርጎ ይከፍታል፤ ለመግባት ቅዱስ ብቃትን፣ ቅዱስ ድፍረትን፣ ጽናትንና ፍሬን ይሰጣል። በመንፈሳዊ ሥራ መስክ ሁሉ የሚጸልዩ ሰዎች ያስፈልጋሉ። በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ከፍ ያለም ይሁን ዝቅ ያለ፣ ያለ ትጉ ጸሎት በሚገባ ሊሞላ የሚችል ስፍራ የለም። ክርስቲያኖች የሚገኙበት፣ ሁልጊዜ የሚጸልይና ፈጽሞ የማይታክት እምነት ሙሉ በሙሉ እንዲሠራ የማይጠይቅ ስፍራ የለም። የሚጸልዩ ሰዎች በእግዚአብሔር ቤት ብቻ ሳይሆን በንግድ ቤትም ያስፈልጋሉ፤ ይኸውም ንግድን በዚህ ዓለም መርሖች ሳይሆን በመጽሐፍ ቅዱስ ትእዛዛትና በሰማያዊው ዓለም መርሖች እንዲያስተካክሉና እንዲመሩ ነው።

በተለይ በቤተ ክርስቲያን ተጽዕኖ፣ ክብርና ሥልጣን ባላቸው ስፍራዎች የጸሎት ሰዎች ያስፈልጋሉ። እነዚህ የቤተ ክርስቲያን አስተሳሰብ፣ የቤተ ክርስቲያን ሥራና የቤተ ክርስቲያን ሕይወት መሪዎች በጸሎት ልዩ ኃይል ያላቸው ሰዎች ሊሆኑ ይገባል። የእጆችን ድካምና ብልሃት፣ የአእምሮንም ድካምና ጥበብ የሚቀድሰው የሚጸልይ ልብ ነው። ጸሎት ሥራን በእግዚአብሔር ፈቃድ መስመር፣ አስተሳሰብንም በእግዚአብሔር ቃል መስመር ይጠብቃል። በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጥ በሰፊም ይሁን በጠባብ ክልል ያለው የመሪነት ከባድ ኃላፊነት በእርሱና በዓለም መካከል የማይሻገሩት ገደል እስኪኖር ድረስ በጸሎት ሊታጠር ይገባዋል፤ ደመናም ሆነ ሌሊት እንደ ቀትር ፀሐይ ዘወትር የሚታየውን የእግዚአብሔርን ራእይ ብርሃን እንዳያጐድፍ፣ ዕይታውንም እንዳያደበዝዝ በጸሎት ከፍ ሊልና ሊነጻ ይገባዋል። ብዙ የቤተ ክርስቲያን መሪዎች የንግድ፣ የገንዘብ፣ የተጽዕኖ፣ የአስተሳሰብ፣ የዕቅድ፣ የምሁርነት፣ የአንደበተ ርቱዕነት ስጦታ፣ የሚማርኩና ጐልተው የሚታዩ እንቅስቃሴዎች ሰዎች ሆነው ታዋቂ መሆን ከቻሉ እነዚህ እንደሚበቁ፣ ብዙ ጸሎት ብቻ ሊሰጠው የሚችለው ከፍ ያለው መንፈሳዊ ኃይል አለመኖሩንም እንደሚያካክሱ የሚያስቡ ይመስላሉ። ነገር ግን እግዚአብሔርን የማክበር፣ ቤተ ክርስቲያንን ለእርሱ የመምራትና ከመለኮታዊ ተልእኮዋ ጋር ሙሉ በሙሉ የማስማማት ከባድ ሥራ ሲመጣ እነዚህ ምንኛ ከንቱና ኢምንት ናቸው!

ቀድሞ ለእግዚአብሔር እጅግ ብዙ ነገር ያደረጉት የሚጸልዩ ሰዎች ናቸው። ለእግዚአብሔር ድልን ያገኙትና ጠላቶቹን የበዘበዙት እነርሱ ናቸው። መንግሥቱን በጠላቶቹ ሰፈር መካከል ያቆሙት እነርሱ ናቸው። በዚህ ዘመን ሌላ የስኬት ቅድመ ሁኔታ የለም። ሃያኛው መቶ ዘመን የጸሎትን አስፈላጊነትና ኃይል የሚሽር የነጻነት ሕግ የለውም—የጸሎትን ጸጋ የሞላባቸው ግቦች የሚያስገኝ ምትክም የለውም። ወደዚህ ብቻ ተዘግተናል፦ ለእግዚአብሔር ሊገነቡ የሚችሉ የሚጸልዩ እጆች ብቻ ናቸው። እነርሱ በምድር ላይ የእግዚአብሔር ኃያላን፣ ብልሃተኛ አናጺዎቹ ናቸው። ሌላ ነገር ሁሉ ሊጐድላቸው ይችላል፤ ነገር ግን በቀና ልብ እምነት ትግልና አሸናፊነት ብርቱዎች ናቸው፤ ለእግዚአብሔር ከሁሉ የበረቱ ናቸው። የቤተ ክርስቲያን መሪዎች በሌላው ነገር ሁሉ ተሰጥኦ ሊኖራቸው ይችላል፤ ያለዚህ ከስጦታዎች ሁሉ የሚበልጥ ስጦታ ግን ጠጕሩ እንደ ተላጨ ሶምሶን፣ ወይም መለኮታዊ መገኘትና መለኮታዊ ክብር እንደሌለበት፣ በመሠዊያዎቹም ላይ ሰማያዊው ነበልባል እንደ ጠፋበት መቅደስ ናቸው።

ከዓለማዊነት የሚጠብቀንና የሚያድነን ብቸኛው ነገር ብርቱና ሥር ነቀል መንፈሳዊነታችን ነው፤ ይህ ከፍ ያለና የሚያድን መንፈሳዊነት እንዲኖርና እንዲጸና ያለን ብቸኛ ተስፋ ከእግዚአብሔር ቀጥሎ እጅግ ንጹሕና እጅግ ወደ ፊት የሚገሠግሥ አመራር ነው—ቤተ ክርስቲያን ድል ያደረገችበትን ምልክት፣ ማለትም የጸሎትን ስውር ኃይል የሚያውቅ፣ ለምልክቶቿ፣ ለትውፊቶቿና ኃይሏ ለተሰወረበት ምንጭ ታማኝ ሆኖ ለመቆም ኅሊና፣ እምነትና ድፍረት ያለው አመራር ነው። ይህ የሚጸልይ አመራር ያስፈልገናል፤ ልናገኘውም ግድ ነው፤ ይኸውም በቅድስናው ፍጹምነትና ውበት፣ በእምነቱ ብርታትና ከፍታ፣ በጸሎቶቹ ጕልበትና ግፊት፣ በአርአያነቱ ሥልጣንና ንጽሕና፣ በቅንዓቱ እሳትና ተላላፊነት፣ እግዚአብሔርን በመምሰሉ ልዩነት፣ ግርማና ከዓለም መለየት በእግዚአብሔር ላይ ተጽዕኖ እንዲያሳድር፣ ቤተ ክርስቲያንንም ይዞ እንደ ሰማያዊው ምሳሌዋ እንዲቀርጻት ነው።

እንዲህ ያሉ መሪዎች ምንኛ በብርቱ ይሰማሉ! ነበልባላቸው ቤተ ክርስቲያንን እንዴት ያነቃቃታል! በበዓለ ሃምሳ መሰል መገኘታቸው ኃይል እንዴት ያንቀሳቅሷታል! በገዛ እምነታቸው ተጋድሎና ድል እንዴት ለጦርነት ያሰልፏታል፤ ድልም ያጐናጽፏታል! በጸሎታቸው ማኅተምና ጽናት እንዴት ይቀርጿታል! በቅድስናቸው ተላላፊነትና እሳት እንዴት ይከትቧታል! በታላላቅ መንፈሳዊ አብዮቶች ውስጥ ጕዞውን እንዴት ይመራሉ! በስብከቶቻቸው የትንሣኤ ጥሪ ቤተ ክርስቲያን ከሞት እንዴት ትነሣለች! በፀደይ ድምፅ አበቦች እንደሚበቅሉ ቅድስና በፈለጋቸው ይበቅላል፤ በሚረግጡበትም ስፍራ ምድረ በዳው እንደ እግዚአብሔር ገነት ያብባል። የእግዚአብሔር ጉዳይ ከበታች ሹም እስከ ከፍተኛ ባለ ሥልጣን ድረስ በኀላፊነት ስፍራ ሁሉ እንዲህ ያሉ መሪዎችን ይጠይቃል። ያለ እነርሱ ጥረቶቻችን ምንኛ ደካሞች፣ ዓላማ ቢሶች ወይም ዓለማውያን ናቸው! ለእግዚአብሔር ሥራም ምንኛ የተዳከሙና ከንቱ ናቸው!

የእነዚህ መሪዎች መገኘት በቤተ ክህነት ሥልጣን ክልል ውስጥ አይደለም። እነርሱ የእግዚአብሔር ስጦታዎች ናቸው። መኖራቸው፣ መገኘታቸው፣ ብዛታቸውና ችሎታቸው የሞገሱ ምልክቶች ናቸው፤ መጥፋታቸው ደግሞ እርሱ እንዳልተደሰተ የሚያሳይ እርግጠኛ ምልክት፣ የመራቁም ጥላ ነው። እግዚአብሔር ያሉንን መሪዎች ይበልጥ በኃይል እንዲያስታጥቅ፣ ሌሎችንም በሰልፍ እንዲያቆም፣ በተሰለፈው የጦር ግንባራችን ሁሉ እንዲመራም የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን በሠራዊት ጌታ ፊት በጕልበቷ ትንበርከክ።

ዓለም በብዙ ስፍራዎችና በብዙ መንገዶች ወደ ቤተ ክርስቲያን እየገባ ነው። ሾልኮ ይገባል፤ ጐርፎ ይገባል፤ በድፍረት ፊት ወይም በለስላሳና በሚያታልል ጭምብል ይገባል፤ ከላይ ይገባል፤ ከታችም ይገባል፤ በብዙ ስውር መንገዶችም ጠብ እያለ ይሠርጋል።

የምንፈልገው የሚጸልዩና ቅዱሳን ሰዎችን ነው—በቤተ ክርስቲያን ውስጥ መገኘታቸው እርሷን ወደ እግዚአብሔር እየተንበለበለ የሚወጣ እጅግ ቅዱስ ዕጣን እንዳለበት ጥና የሚያደርጋት ሰዎችን። በእግዚአብሔር ዘንድ ሰውየው ሁሉ ነገር ነው። ሥርዓቶች፣ ደንቦችና ድርጅቶች ጥቂት ዋጋ ያላቸው ናቸው፤ በሰውየው ቅድስና ካልተደገፉ በፊቱ የሚያስከፉ ናቸው። «ዕጣን በእኔ ዘንድ አስጸያፊ ነው፤ መባቻንና ሰንበትን፥ ጉባኤንም መጥራት አልታገሥም፤ የተቀደሰው ጉባኤ እንኳ በደል ነው።»

እግዚአብሔር በገዛ ሥርዓቶቹ ላይ ይህን ያህል አጥብቆ የሚናገረው ለምንድን ነው? የግል ንጽሕና ጠፍቶ ነበርና። ርኩሱ ሰው የእግዚአብሔርን የተቀደሱ ተቋማት ሁሉ አጕድፏቸውና አርክሷቸው ነበር። እግዚአብሔር ሰውየውን እጅግ አስፈላጊ አድርጎ ስለሚመለከተው የሌላውን ነገር ሁሉ ዋጋ የሚያሳንስ ያህል ያደርጋል። ሰዎች ክቡር መቅደሶችን ሠርተውለታል፤ በልዩ ልዩ ስጦታዎችም እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት ታግለዋል፤ ራሳቸውንም አድክመዋል፤ እርሱ ግን በከፍተኛ ቃል እነዚህን ትዕቢተኞች አምላኪዎች ገሥጿቸዋል፤ እንደ መኳንንት ያቀረቡትንም ስጦታ ጥሏል።

«ሰማይ ዙፋኔ ነው፥ ምድርም የእግሬ መረገጫ ናት፤ የምትሠሩልኝ ቤት ምን ዓይነት ነው? የማረፊያዬስ ስፍራ ምንድር ነው? እነዚህን ሁሉ እጄ ሠርታለችና፥ እነዚህም ሁሉ ሆኑ፥ ይላል እግዚአብሔር። በሬን የሚያርድ ሰውን እንደሚገድል ነው፤ በግንም የሚሠዋ የውሻን አንገት እንደሚሰብር ነው፤ መባንም የሚያቀርብ የእሪያን ደም እንደሚያቀርብ ነው፤ ዕጣንንም የሚያጥን ጣዖትን እንደሚባርክ ነው።» ከእነዚህ ውድና ርኩስ መባዎች ተጸይፎ ፊቱን በመመለስ እንዲህ ይላል፦ «ነገር ግን ወደዚህ ወደ ትሑትና መንፈሱ ወደ ተሰበረ፥ በቃሌም ወደሚንቀጠቀጥ ሰው እመለከታለሁ።»

እግዚአብሔር የሰውየውን የግል ንጽሕና እንደሚመለከት የሚገልጸው ይህ እውነት መሠረታዊ ነው። ሥርዓቶች ሲገነኑና የአምልኮ ደንቦች ሲበዙ ይህ እውነት ይጐዳል። የቤተ ክርስቲያን ሥርዓተ አምልኮ በጨመረ መጠን ሰውየውና መንፈሳዊ ባሕርዩ ዋጋቸው ይወርዳል። የአምልኮ ቀላልነት በሃይማኖታዊ የውበት ጥበብ ወይም በሃይማኖታዊ ደንቦች ጌጠኛነት ውስጥ ይጠፋል።

እግዚአብሔር የሚገደው የግለ ሰቡ የግል ንጽሕና ብቻ መሆኑን የሚገልጸው ይህ እውነት ቤተ ክርስቲያን ሰዎችን ባላቸው ነገር መመዘን ስትጀምር ይዘነጋል። ቤተ ክርስቲያን የሰውን ገንዘብ፣ ማኅበራዊ ደረጃውን፣ በማንኛውም መንገድ ያለውን ሀብት ስትመለከት ያን ጊዜ መንፈሳዊ ዋጋዎች እጅግ በሚያስፈራ ሁኔታ ይረክሳሉ፤ የንስሐ እንባና የበደል ክብደትም በደጆቿ ፈጽሞ አይታዩም። ዓለማዊ ጉቦዎች የዕንቍ ደጆቿን ከፍተዋል፤ ርኩሳን በመግባታቸውም አጕድፈዋቸዋል።

እግዚአብሔር የግል ንጽሕናን እንደሚፈልግ የሚገልጸው ይህ እውነት ቤተ ክርስቲያን ለብዛት ስትስገበገብ ይዋጣል። የሜቶዲዝም አባቶች «ግባችን ብዛት ሳይሆን የግል ንጽሕና ነው» ብለዋል። የቤተ ክርስቲያንን የአባላት ቍጥር እየደረደሩ መኩራራት ከመንፈሳዊ ሃይማኖት ባሕርይ ጋር እጅግ ይቃረናል። ብዛትን መመልከት የግል ንጽሕናን መከታተል እጅግ ያደናቅፋል። የብዛት መጨመር በአብዛኛው የሚመጣው በጥራት መቀነስ ነው። ግዙፍነት ክቡርነትን ይቀንሳል።

የቤተ ክርስቲያን ድርጅትና የቤተ ክርስቲያን መዋቅር ዘመን ከፍ ባለና ብርቱ በሆነ የግል እግዚአብሔርን መምሰል የሚታወቅ ዘመን አይደለም። መዋቅሩ እንደ ማሽን መሐንዲሶችን፣ ድርጅቶችም ጄኔራሎችን እንጂ ቅዱሳንን እንዲያንቀሳቅሷቸው አይፈልጉም። እጅግ ቀላል የሆነ ድርጅት ንጽሕናንም ብርታትንም ሊረዳ ይችላል፤ ከዚያ ጠባብ ገደብ ባሻገር ግን ድርጅት ግለ ሰቡን ይውጣል፤ ለግል ንጽሕናም ግድ የለውም፤ ግፊት፣ እንቅስቃሴ፣ ግለትና ለድርጅት ያለ ቅንዓት የመንፈሳዊ ባሕርይ ክፉ ምትኮች ሆነው ይገባሉ። ቅድስናና በብርቱ እርሻ የሚለሙትና ቀስ ብለው የሚያድጉት መንፈሳዊ ጸጋዎች ሁሉ ለዘመኑ ግስጋሴና ሩጫ እጅግ የዘገዩና እጅግ ውድ ተብለው ይጣላሉ። በእምነት፣ በጸሎትና እግዚአብሔርን በመጠበቅ ብቻ ሊገኙ የሚችሉ ውጤቶች በመዋቅር፣ በአዳዲስ ድርጅቶችና በመንፈሳዊ ድካም ይገኛሉ ተብለው በከንቱ ይጠበቃሉ።

እግዚአብሔር የሚፈልገው ሰውየውንና መንፈሳዊ ባሕርዩን ነው። ሰዎች፣ ቅዱሳን ሰዎች፣ ከጥንቱ አሠራር ይልቅ በቀላሉ የቤተ ክርስቲያን መዋቅር ሂደት በፍጥነትና በተሻለ ሁኔታ ሊወጡ ቢችሉ ኖሮ በየአዲሱና በየተሻሻለው ፈጠራ ሁሉ ገንዘባችንን በደስታ ባፈሰስን ነበር፤ ነገር ግን ይህን አናምንም። የቀድሞውን መንገድ አጥብቀን እንይዛለን—ቅዱሳን ነቢያት የሄዱበትን መንገድ፣ የንጉሡን የቅድስና ጎዳና።

ለዚህ ምሳሌ የሚሆነን የዊልያም ዊልበርፎርስ ታሪክ ነው። በማኅበራዊ ደረጃው ከፍ ያለ፣ የፓርላማ አባል፣ የታዋቂው የአገር መሪ የፒት ወዳጅ ነበር፤ እግዚአብሔር ከፍ ያለውን ማኅበራዊ ደረጃውን እንዲተው ወይም ፓርላማውን እንዲለቅ አልጠራውም፤ ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ ባስቀመጠው አርአያ መሠረት ሕይወቱን እንዲያስተካክልና ራሱን ለጸሎት እንዲሰጥ ጠራው። የሕይወቱን ታሪክ ያነበበ ሁሉ በቅድስናው፣ ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን የሚያሳልፋቸው ጸጥ ያሉ ሰዓታት ለሚጠይቁት ነገርም ባለው መሰጠት ይማረካል። መለወጡም ለወዳጆቹ—ለፒትና ለሌሎችም—በደብዳቤ ተነገረ።

በሃይማኖታዊ ሕይወቱ መጀመሪያ እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «የስውር ጸሎት ቀን እንዲኖረኝ ዋና ዋና ምክንያቶቼ እነዚህ ናቸው፦ (1) የሕዝብ ጉዳዮች ሁኔታ እጅግ አሳሳቢ ስለ ሆነ የእግዚአብሔር ቍጣ እንዲመለስ አጥብቆ መለመንን ይጠይቃል። (2) በሕይወቴ ያለሁበት ስፍራ እጅግ አስቸጋሪ ነው፤ እንዴት እንደምሠራም ግራ ይገባኛል። ስለዚህ ምሪት በየጊዜው በተለየ ሁኔታ ሊፈለግ ይገባዋል። (3) በሕዝባዊ ጉዳዮች ረገድ በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ በጸጋ ተደግፌአለሁ። ወጥቼ በሰላም ወደ ቤቴ ተመልሻለሁ፤ መልካም አቀባበልም ተደርጎልኛል። አሁን የማደርገውም ነገር እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱሱን ከእኔ እንዳልወሰደ ማስረጃ እንደ ሆነ በትሕትና ተስፋ አደርጋለሁ። በምሕረቶች ተሸፍኛለሁ።»

የልደቱ ቀን እንደ ገና መድረሱ ሁኔታውንና ሥራውን ዳግመኛ እንዲመረምር አደረገው። እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «ከማንኛውም ነገር ያላነሰ መጻሕፍት ልቤን ከእግዚአብሔር እንደሚያርቁ አገኘሁ። ለራሴ የጥናት ዕቅድ እያወጣሁ ነበር፤ ነገር ግን የሚያስፈልገው አንድ ነገር ብቻ እንደ ሆነ ላስታውስ፤ ልቤ ከጥናት ጋር የማይስማማ ያህል ብዙ ጸሎት፣ ማሰላሰልና መጽሐፍ ቅዱስ ንባብ ወዘተ. ሳይኖር በመንፈሳዊ ሁኔታ ሊጠበቅ ካልቻለ የእግዚአብሔርን ጽድቅ አስቀድሜ መፈለግ አለብኝ።» ለመንፈሳዊ እድገት ሲባል ሁሉም ነገር መሰጠት ነበረበት። ደግሞም እንዲህ ሲል እናገኘዋለን፦ «መጽሐፍ ቅዱስን በበቂ ሁኔታ እንዳላጠናሁ እፈራለሁ። በፓርላማው የዓመት ዕረፍት ጊዜ ከጸሎት፣ ከመንፈሳዊ ንባብና ከማሰላሰል በተጨማሪ በየቀኑ አንድ ወይም ሁለት ሰዓት መጽሐፍ ቅዱስን ማንበብ በእርግጥ ይገባኛል። እግዚአብሔርን ብጠብቀው ይበልጥ ያከናውንልኛል። የመልካም ሰዎች ሁሉ ተሞክሮ የሚያሳየው ያለ ማያቋርጥ ጸሎትና ንቃት በነፍስ ውስጥ ያለው የእግዚአብሔር ሕይወት እንደ ቆመ ውኃ እንደሚረጋ ነው። የዶድሪጅ የጠዋትና የማታ ጸሎቶች ቀላል ነገሮች አልነበሩም። ኮሎኔል ጋርድነር ከቤቱ ከመውጣቱ በፊት ሁልጊዜ ጠዋት ለሰዓታት ይጸልይ ነበር። ቦኔል ጠዋትና ማታ የግል አምልኮን በሰፊው ይፈጽም ነበር፤ አእምሮውንም ወደ ሰማያዊ ነገሮች ለማንሣት ልብሱን ሲለብስና ሲያወልቅ መዝሙራትን ይደግም ነበር። መንገዶቹን ፍሬያማ እንዲያደርግልኝ ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ። ጸሎቶቼ እጅግ የተቻኮሉ እንደ ሆኑ፣ መጽሐፍ ቅዱስንም በበቂ እንደማላነብ እፈራለሁ። በጸጋ ማደግ አለብኝ፤ እግዚአብሔርን ይበልጥ መውደድ አለብኝ፤ የመለኮታዊ ነገሮች ኃይል ይበልጥ ሊሰማኝ ይገባል። ይበልጥ ብማርም ባልማርም ግድ የለውም። ጠቃሚ ነው ብዬ የማስበውን ሥራ መፈጸሜ እንኳ በአንጻሩ አስፈላጊ አይደለም። ነፍሴ ሆይ፣ ግን ከለብታ ተጠንቀቂ።»

አዲሱ ዓመት በቅዱስ ቍርባንና በአዲስ ስእለት ተጀመረ። እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «ወደ ፊት እገሠግሣለሁ፤ እግዚአብሔርንም ይበልጥ ለማወቅና ይበልጥ ለመውደድ እደክማለሁ። በእርግጥ እችላለሁ፤ እግዚአብሔር ለሚለምኑት መንፈስ ቅዱሱን ይሰጣልና፤ መንፈስ ቅዱስም የእግዚአብሔርን ፍቅር በልብ ውስጥ ያፈስሳል። እንግዲያውስ ጸልይ፣ ጸልይ፤ ትጋ፤ ወደ ፊት ገሥግሥ፤ ጌታንም ለማወቅ ተከታተል። ያለ ንቃት፣ ራስን ማዋረድና ጸሎት የመለኮታዊ ነገሮች ስሜት መዛሉ አይቀርም።» ለወደፊቱ ለመዘጋጀት ከስውር ጸሎትና አዲስ ኪዳንን በጥሞና ከማንበብ የበለጠ ውጤታማ ነገር እንዳላገኘ ተናገረ።

ደግሞም እንዲህ አለ፦ «በቅርቡ ለግል አምልኮ የምሰጠው ጊዜ እጅግ ጥቂት እንደ ሆነ መመዝገብ አለብኝ። በጸሎት እልፍኝ ውስጥ ነገራችን ሲበላሽ በሌላ ስፍራ ሁሉ በአብዛኛው እንዲሁ ይበላሻል የሚለውን የዶድሪጅን አባባል በሐዘን አረጋግጣለሁ። በዚህ ረገድ መታረም አለብኝ። ኦወን የኃጢአትና የንስሐ ንግድ ብሎ ወደሚጠራው ውስጥ እንዳልገባ እፈራለሁ… ጌታ ሆይ፣ እርዳኝ፤ የግል አምልኮን ማሳጠር ነፍስን ያስርባታል፤ ትከሳለች፤ ትዝላለችም። ይህ መሆን የለበትም። ተጨማሪ ጊዜ መዋጀት አለብኝ። ለግል አምልኮ ሙሉ ጊዜ ሳልሰጥ ስቀር በመንፈስ ምንኛ እንደምከሳ አያለሁ፤ ለጸሎት በመትጋት መጠንቀቅ አለብኝ።»

በሌላ ጊዜም እንዲህ ብሎ መዘገበ፦ «ከብዙ ጊዜ በፊት የሰማሁትን የታላቁን የቤት ዕቃ ልባስ ሠሪ የኢ—ን ደንብ መሞከር አለብኝ፤ እርሱ ከቦንድ ስትሪት ወደ ትንሿ የገጠር ቤቱ ሲመጣ ሁልጊዜ አስቀድሞ ወደ ጸሎት እልፍኙ ይገባ ነበር። ሌሊት እስከ ብዙ ሰዓት ሳልተኛ እቆይ ነበር፤ ስለዚህም ለራሴ ያገኘሁት የተቻኮለ ግማሽ ሰዓት ብቻ ነበር። ያለ በቂ የግል አምልኮ ነፍስ እንደምትከሳ የመልካም ሰዎች ሁሉ ተሞክሮ በእርግጥ ያረጋግጣል።»

ለልጁም እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «የጠዋት ጸሎቶችህን ቸል እንድትል፣ እንድታሳጥር ወይም እንድትቻኮልባቸው እንዳትታለል አጥብቄ እለምንሃለሁ። ከሁሉ በላይ እግዚአብሔርን በጸሎት እልፍኝ ውስጥ ቸል ከማለት ተጠበቅ። ለሃይማኖት ሕይወትና ኃይል ከዚህ የበለጠ የሚገድል ነገር የለም። ይበልጥ ብቸኝነት፣ በጊዜ መተኛትና በማለዳ መነሣት—ቢያንስ በቀን ሦስት ጊዜ ጸሎት። ከእግዚአብሔር ጋር ይበልጥ የቀረበ ግንኙነት ባዳብር ኖሮ ምንኛ በተሻለ ባገለገልሁ ነበር!»

ዊልበርፎርስ የቅዱስ ሕይወትን ምሥጢር ያውቅ ነበር። አብዛኞቻችን የምንወድቀው በዚህ አይደለምን? በሌሎች ነገሮች እጅግ ተጠምደናል፤ በጎ በማድረግና የጌታን ሥራ በማካሄድ እንኳ እጅግ ተውጠናል፤ ስለዚህም ከእግዚአብሔር ጋር ጸጥ ያሉትን የጸሎት ጊዜያት ቸል እንላለን፤ ሳናውቀውም ነፍሳችን ከስታ ደኽያለች።

«ብቻውን በጸሎት የሚያልፍ አንድ ሌሊት» ይላል ስፐርጀን፣ «ከነፍስ ድህነት ወደ መንፈሳዊ ብልጽግና፣ ከመንቀጥቀጥ ወደ ድል አድራጊነት የተለወጥን አዲስ ሰዎች ሊያደርገን ይችላል። ለዚህ በያዕቆብ ሕይወት ምሳሌ አለን። ቀድሞ ተንኰለኛ አታላይ፣ ሁልጊዜ የሚደራደርና የሚያሰላ፣ በሁሉም ረገድ ማለት ይቻላል የማያምር ነበር፤ ነገር ግን በጸሎት ያሳለፈው አንድ ሌሊት አሰናካዩን ወደ አሸናፊ መስፍን ለወጠው፤ በሰማያዊ ግርማም አለበሰው። ከዚያች ሌሊት ጀምሮ በቅዱሱ መጽሐፍ ገጽ ላይ ከሰማይ መኳንንት እንደ አንዱ ሆኖ ይኖራል። እኛስ ቢያንስ አልፎ አልፎ፣ በእነዚህ አድካሚና ምድራዊ ዓመታት፣ ከሰማያት ጋር ለሚደረግ እንዲህ ያለ የሚያበለጽግ ንግድ አንዲትን ሌሊት ለይተን ልናጥር አንችልምን? ምን፣ ቅዱስ ምኞት የለንምን? የመለኮታዊ ፍቅርን ናፍቆት የማንሰማ ደንቆሮዎች ነንን? ወንድሞቼ ሆይ፣ ሰዎች ለሀብትና ለሳይንስ ሲሉ ሞቅ ያለ መኝታቸውን በደስታ ይተዋሉ፤ እኛስ ለእግዚአብሔር ፍቅርና ለነፍሳት መልካም አልፎ አልፎ ይህን ልናደርግ አንችልምን? ቅንዓታችን፣ ምስጋናችን፣ ቅንነታችን የት አለ? ራሴንም እናንተንም እንዲህ ስገሥጽ አፍራለሁ። መልአኩን አጥብቆ እንደ ያዘው እንደ ያዕቆብ በያቦቅ ብዙ ጊዜ እንቆይ፤ ከእርሱም ጋር እንዲህ ብለን እንጩኽ፦

‹ሌሊቱን ሙሉ ከአንተ ጋር እቆያለሁ፣

ጎሕ እስኪቀድ ድረስ እታገልሃለሁ።›

ወንድሞች ሆይ፣ ለሞኝነት ሙሉ ቀናትን ሰጥተን ከሆነ ለሰማያዊ ጥበብ ጥቂት ጊዜ መስጠት በእርግጥ እንችላለን። ሙሉ ሌሊቶችን በዝሙትና በመዳራት፣ ለዘፈንና ለዓለም ፈንጠዝያ የሰጠንበት ጊዜ ነበር፤ ያን ጊዜ አልደከመንም፤ ፀሐይ ቶሎ በመውጣቷ እንወቅሳት ነበር፤ ይበልጥ በልቅ ፈንጠዝያና ምናልባትም በጥልቅ ኃጢአት እንድንደሰት ሰዓታቱ ትንሽ እንዲዘገዩ እንመኝ ነበር። ታዲያ በሰማያዊ ሥራ ለምን እንደክማለን? ከጌታችን ጋር እንድንተጋ ስንጠየቅ ለምን እንታክታለን? አንተ ሰነፍ ልብ ሆይ፣ ተነሥ፤ ኢየሱስ ይጠራሃል! ተነሥተህ ራሱን በሚገልጥበት ስፍራ ሰማያዊውን ወዳጅ ለመገናኘት ውጣ።»

የጌታችንን ምሳሌ ካልተከተልንና ከአብ ጋር ለሚደረግ ኅብረት ይበልጥ ጊዜ ካልሰጠን በጌታችን መልክ እናድጋለን ብለን ፈጽሞ ልንጠብቅ አንችልም። የእውነተኛ ጸሎት መነቃቃት መንፈሳዊ አብዮትን ያመጣል።