የሚጸልይ አገልግሎት ይሳካል

ለክሳቴና ፍሬ ቢስነቴ ዋናው ምክንያት ለመጸለይ ያለኝ ሊገለጽ የማይችል ዳተኝነት ነው። በፈቃደኛ ልብ መጻፍ ወይም ማንበብ ወይም መወያየት ወይም መስማት እችላለሁ፤ ጸሎት ግን ከእነዚህ ሁሉ ይልቅ መንፈሳዊና ውስጣዊ ነው፤ አንድ ተግባር ይበልጥ መንፈሳዊ በሆነ ቍጥር ሥጋዊ ልቤ ከእርሱ ለመሸሽ ይበልጥ ያዘነብላል። ጸሎትና ትዕግሥት እምነትም ፈጽሞ አያሳፍሩም። መቼም አገልጋይ የምሆን ከሆነ አገልጋይ የሚያደርጉኝ እምነትና ጸሎት መሆን እንዳለባቸው ከረጅም ጊዜ በፊት ተምሬአለሁ። ልቤ ለጸሎት የተዘጋጀና ነጻ ሆኖ ሳገኘው ሌላው ነገር ሁሉ በንጽጽር ቀላል ነው።—ሪቻርድ ኒውተን

በእውነት በተሳካ አገልግሎት ሁሉ ውስጥ ጸሎት ግልጥና የሚገዛ ኃይል መሆኑን እንደ መንፈሳዊ መሠረታዊ እውነት መቍጠር ይቻላል—በሰባኪው ሕይወት ውስጥ ግልጥና የሚገዛ፣ በሥራውም ጥልቅ መንፈሳዊነት ውስጥ ግልጥና የሚገዛ ኃይል። አንድ አገልግሎት ያለ ጸሎት እጅግ አሳቢ አገልግሎት ሊሆን ይችላል፤ ሰባኪው ያለ ጸሎት ዝናንና ተወዳጅነትን ሊያገኝ ይችላል፤ የሰባኪው ሕይወትና ሥራ መሣሪያ ሁሉ ያለ ጸሎት ዘይት ወይም አንዲት ጥርስ ለመቀባት በማይበቃ ዘይት ሊሽከረከር ይችላል፤ ነገር ግን ጸሎት ግልጥና የሚገዛ ኃይል ካልተደረገ፣ በሰባኪውና በሕዝቡ ውስጥ ቅድስናን የሚያስገኝ መንፈሳዊ አገልግሎት ሊሆን የሚችል አገልግሎት የለም።

በእውነት የሚጸልይ ሰባኪ እግዚአብሔርን በሥራው ውስጥ ያኖረዋል። እግዚአብሔር ወደ ሰባኪው ሥራ የሚመጣው እንደ ተለመደ ነገር ወይም በአጠቃላይ መርሕ አይደለም፤ ይልቁንም በጸሎትና በልዩ ማጣደፍ ይመጣል። በፍጹም ልባችን በምንፈልገው ቀን እግዚአብሔር እንደሚገኝልን ለንስሐ ገቢው እውነት እንደ ሆነ ሁሉ ለሰባኪውም እውነት ነው። ሰባኪውን ከሕዝቡ ጋር በርኅራኄ የሚያስተሳስረው ጸሎተኛ አገልግሎት ብቻ ነው። ጸሎት ከመለኮታዊው ጋር እንደሚያስተሳስር ሁሉ ከሰውም ጋር በመሠረቱ ያስተሳስራል። ለሰባኪው ከፍተኛ ሹመቶችና ኃላፊነቶች ብቁ የሆነው ጸሎተኛ አገልግሎት ብቻ ነው። ኮሌጆች፣ ትምህርት፣ መጻሕፍት፣ ሥነ መለኮት፣ ስብከት ሰባኪን ሊሠሩ አይችሉም፤ ጸሎት ግን ይሠራዋል። ሐዋርያት የተቀበሉት የመስበክ ተልእኮ ጸሎት ባመጣው በበዓለ ሃምሳ እስኪሞላ ድረስ ባዶ ወረቀት ነበር። ጸሎተኛ አገልጋይ ከተወዳጅነት ክልል፣ ከተራ የጉዳይ ሰው፣ ከዓለማዊ ነገሮች፣ ከመድረክ ማራኪነት አልፎ ሄዷል፤ ከቤተ ክህነት አደራጅነት ወይም አዛዥነት አልፎ ወደ ላቀና ወደ በረታ ክልል፣ ወደ መንፈሳዊው ክልል ገብቷል። ቅድስና የሥራው ፍሬ ነው፤ የተለወጡ ልቦችና ሕይወቶች የሥራውን እውነተኛነት፣ ትክክለኛነቱንና ጽኑ ባሕርዩን ያውጃሉ። እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ነው። አገልግሎቱ በዓለማዊ ወይም ላይ ላዩን በሆኑ መርሖች ላይ የተዘረጋ አይደለም። በእግዚአብሔር ነገሮች ጥልቅ ክምችት ያለውና በጥልቅ የሠለጠነ ነው። ስለ ሕዝቡ ከእግዚአብሔር ጋር ያደረጋቸው ረጅምና ጥልቅ ኅብረቶች፣ የሚታገለው መንፈሱም ጣር በእግዚአብሔር ነገሮች ልዑል አድርገው አቀዳጅተውታል። የተራ ባለሙያው ቅዝቃዜ ከብዙ ጊዜ በፊት በጸሎቱ ግለት ቀልጦ ጠፍቷል።

የብዙ አገልግሎቶች ላይ ላዩን ውጤትና የሌሎችም ሙትነት ምክንያቱ የጸሎት ማጣት ነው። ያለ ብዙ ጸሎት የሚሳካ አገልግሎት የለም፤ ይህም ጸሎት መሠረታዊ፣ ሁልጊዜ የሚኖርና ሁልጊዜ የሚጨምር መሆን አለበት። ጥቅሱና ስብከቱ የጸሎት ፍሬ ሊሆኑ ይገባቸዋል። የጥናት ክፍሉ በጸሎት ሊታጠብ፣ ተግባሮቹ ሁሉ በጸሎት ሊረሰርሱ፣ መንፈሱም ሁሉ የጸሎት መንፈስ ሊሆን ይገባዋል። «በጣም ጥቂት በመጸለዬ አዝናለሁ» የሚለው ከእግዚአብሔር ምርጦች የአንዱ የሞት አልጋ ቍጭት ነበር፤ ለሰባኪ የሚያሳዝንና የሚያጸጽት ቍጭት። «ይበልጥ ታላቅ፣ ይበልጥ ጥልቅና ይበልጥ እውነተኛ የጸሎት ሕይወት እፈልጋለሁ» አለ ሟቹ ሊቀ ጳጳስ ቴት። ሁላችንም እንዲሁ እንበል፤ ይህንንም ሁላችንም እናግኝ።

የእግዚአብሔር እውነተኛ ሰባኪዎች በአንድ ታላቅ መለያ ተለይተው ታውቀዋል፤ የጸሎት ሰዎች ነበሩ። በብዙ ነገሮች ብዙ ጊዜ ቢለያዩም ሁልጊዜ የጋራ ማዕከል ነበራቸው። ከተለያዩ ቦታዎች ተነሥተው በተለያዩ መንገዶች ተጉዘው ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን በአንድ ነጥብ ላይ ተገናኙ፤ በጸሎት አንድ ነበሩ። እግዚአብሔር ለእነርሱ የመሳብ ማዕከል ነበር፤ ጸሎትም ወደ እግዚአብሔር የሚያደርስ መንገድ ነበር። እነዚህ ሰዎች አልፎ አልፎ፣ በተወሰኑ ወይም አጋጣሚ ባገኙ ጊዜያት ጥቂት ብቻ አልጸለዩም፤ ይልቁንም ጸሎታቸው ወደ ባሕርያቸው ገብቶ እስኪቀርጸው ድረስ ጸለዩ፤ የራሳቸውንና የሌሎችን ሕይወት እስኪነካ ድረስ ጸለዩ፤ የቤተ ክርስቲያንን ታሪክ እስኪሠሩና የዘመኑን አካሄድ እስኪያዘዋውሩ ድረስ ጸለዩ። በጸሎት ብዙ ጊዜ አሳለፉ፤ ይህም በፀሐይ ሰዓት ላይ ያለውን ጥላ ወይም በሰዓቱ ላይ ያሉትን ቀስቶች ስለ ተመለከቱ ሳይሆን፣ ጸሎት ለእነርሱ እጅግ ታላቅና ልብን የሚመስጥ ሥራ ስለ ነበረ ለማቋረጥ ስለሚያዳግታቸው ነው።

ጸሎት ለእነርሱ ለጳውሎስ እንደ ነበረው ነበር፤ በነፍስ ልባዊ ጥረት መጋደል። ለያዕቆብ እንደ ነበረው ነበር፤ መታገልና ማሸነፍ። ለክርስቶስ እንደ ነበረው ነበር፤ «ከብርቱ ጩኸትና ከእንባ ጋር» የሚቀርብ ጸሎት። «በጸሎትና በልመናም ሁሉ ዘወትር በመንፈስ» ጸለዩ፤ በዚህም በመጽናት ሁሉ ተጉ። «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች» የሚባልለት ጸሎት የእግዚአብሔር ኃያላን ወታደሮች እጅግ ኃያል መሣሪያ ሆኖ ኖሯል። ስለ ኤልያስ የተነገረው ቃል—«እንደ እኛ የሆነ ሰው ነበረ፥ ዝናብም እንዳይዘንብ አጥብቆ ጸለየ፥ በምድርም ላይ ሦስት ዓመት ከስድስት ወር አልዘነበም፤ ሁለተኛም ጸለየ፥ ሰማዩም ዝናብን ሰጠ ምድሪቱም ፍሬዋን አበቀለች»—ትውልዳቸውን ለእግዚአብሔር ያንቀሳቀሱትን ነቢያትና ሰባኪዎች ሁሉ ያጠቃልላል፤ ድንቃቸውንም የሠሩበትን መሣሪያ ያሳያል።