ጸሎት — ሰፊ ክልሉ

ከጸሎታችን ጋር በተያያዘ እግዚአብሔርን እንደ ምስጋናችን የሚያስደስተው ነገር የለም፤ … የሚጸልየውንም ሰው እርሱ እንደሚያቀርበው ምስጋና የሚባርከው ነገር የለም። በዚህ ረገድ አንድ ጊዜ በቻይና ታላቅ በረከት አግኝቻለሁ። ከአገሬ መጥፎና አሳዛኝ ዜና ደርሶኝ ነበር፤ ጥልቅ ጥላም ነፍሴን ሸፍኖት ነበር። ጸለይሁ፤ ጨለማው ግን አልተወገደም። ለመታገሥ ራሴን አበረታሁ፤ ጨለማው ግን ይበልጥ ጠለቀ። በዚያን ጊዜ በውስጥ አገር ወዳለ አንድ የሚስዮን ጣቢያ ሄድሁ፤ በሚስዮኑ ቤት ግድግዳ ላይም «ምስጋናን ሞክር» የሚሉ ቃላት ተጽፈው አየሁ። እንደዚያው አደረግሁ፤ በቅጽበትም ጥላው ሁሉ ተወገደ፤ ዳግመኛም አልተመለሰም። አዎን፣ መዝሙረኛው ትክክል ነበር፦ «እግዚአብሔርን ማመስገን መልካም ነው።»

— ሄንሪ ደብሊው ፍሮስት

የጸሎት ዕድሎች የሚለኩት እግዚአብሔር ማድረግ በሚችለው ላይ ባለ እምነት ነው። እምነት እግዚአብሔር የሚሠራበት አንዱና ዋናው ሁኔታ ነው። እምነት ሰው የሚጸልይበት አንዱና ዋናው ሁኔታ ነው። እምነት ከእግዚአብሔር እስከ ሙሉ መጠኑ ይቀዳል። እምነት ለጸሎት ባሕርይን ይሰጣል። ደካማ እምነት ሁልጊዜ ደካማ ጸሎትን ወልዷል። ብርቱ እምነት ብርቱ ጸሎትን ይፈጥራል። ክርስቶስ የብርቱ ጸሎትን አስፈላጊነት ባጠበቀበት ምሳሌ — «ሳይታክቱም ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው የሚል ምሳሌን ነገራቸው» — መደምደሚያ ላይ ይህን ጠንካራ ጥያቄ ይጠይቃል፦ «የሰው ልጅ በመጣ ጊዜ በምድር እምነትን ያገኝ ይሆንን?»

አባቱ መጀመሪያ ሊፈውሱት ወዳልቻሉት ወደ ደቀ መዛሙርቱ፣ ከዚያም ወደ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ባመጣው በጨረቃ ታማሚው ልጅ ጉዳይ፣ አባትየው እየደከመ ባለ እምነትና በታላቅ ሐዘን ስሜት ሁሉ፦ «ቢቻልህ ግን እዘንልን እርዳንም» ብሎ ጮኸ። ኢየሱስም፦ «ማመን ብትችል፥ ለሚያምን ሁሉ ይቻላል» አለው። ፈውሱ የተመሠረተው ክርስቶስ ልጁን ለመፈወስ ባለው ችሎታ ላይ ባለ እምነት ነበር። የማድረግ ችሎታው በባሕርዩና ለዘላለም በክርስቶስ ውስጥ ነበረ፤ ነገሩ መደረጉ ግን በእምነቱ ችሎታ ላይ የተመሠረተ ነበር። ታላቅ እምነት ክርስቶስ ታላላቅ ነገሮችን እንዲያደርግ ያስችለዋል።

በእግዚአብሔር ኃይል ላይ ሕያው የሚያደርግ እምነት ያስፈልገናል። በኃይሉ ላይ ጥቂት እምነት ብቻ እስኪኖረን ድረስ እግዚአብሔርን አጥረነዋል። ትንሽ አምላክ፣ በትንሹም አምላክ ላይ ትንሽ እምነት እስኪኖረን ድረስ የኃይሉን አሠራር በቅድመ ሁኔታዎች አስረነዋል።

የእግዚአብሔርን ኃይል የሚገታውና እንዳይሠራ የሚያደርገው ብቸኛው ሁኔታ አለማመን ነው። ሰዎችን በሚወስኑ ሁኔታዎች በሥራው አይወሰንም፣ አይገታምም።

የሰዎች ሥራ የሚንጠለጠልባቸው የጊዜ፣ የስፍራ፣ የቅርበት፣ የችሎታና ሊጠቀሱ የሚችሉ ሌሎች ሁኔታዎች ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ምንም ተጽዕኖ የላቸውም። ሰዎች ወደ እግዚአብሔር ቢመለከቱና በእውነተኛ ጸሎት ወደ እርሱ ቢጮኹ፣ ሁኔታው ምንም ያህል አስከፊ ቢሆን፣ ያሉበት ሁኔታ ምንም ያህል መፍትሔ የሌለው ቢሆን፣ ይሰማል፤ ሊያድንም ይችላል።

እግዚአብሔር ሕዝቡን ማድረግ በሚችለው ነገር ማሠልጠን ያለበት መሆኑ እንዴት የሚያስገርም ነው! ይስሐቅ እንደሚወለድ ለአብርሃምና ለሣራ የተስፋ ቃል ሰጠ። አብርሃም በዚያን ጊዜ መቶ ዓመት ሊሞላው ተቃርቦ ነበር፤ ሣራም በተፈጥሮዋ መካን ነበረች፤ ልጅ የማትወልድበትም ዕድሜ አልፋ ነበር። ልጅ የመውለድን ሐሳብ እንደ የማይመስል ነገር ቈጥራ ሳቀች። እግዚአብሔርም፦ «ሣራ ስለ ምን ሳቀች? በውኑ ለእግዚአብሔር የሚሳነው ነገር አለን?» ብሎ ጠየቀ። እግዚአብሔርም ለእነዚህ ሽማግሌዎች የሰጠውን የተስፋ ቃል በትክክል ፈጸመ።

ሙሴ አንደበተ ርቱዕ ባለመሆኑ እስራኤልን ከግብፅ ባርነት ነጻ የማውጣቱን የእግዚአብሔር ዓላማ ለመቀበል አመነታ። እግዚአብሔር ወዲያውኑ በጥያቄ ገታው፦

«ሙሴም እግዚአብሔርን፦ ‹ጌታዬ ሆይ፥ እኔ ከዚህ በፊትም ቢሆን፥ አንተም ባሪያህን ከተናገርኸው ጊዜ ጀምሮ ንግግር የሚያውቅ ሰው አይደለሁም፤ ነገር ግን አፌ ኮልታፋ፥ ምላሴም ጸያፍ ነው› አለው።»

«እግዚአብሔርም፦ ‹ለሰው አፍን የፈጠረ ማን ነው? ዲዳውንና ደንቆሮውን፥ የሚያየውንና ዕውሩንስ የፈጠረ ማን ነው? እኔ እግዚአብሔር አይደለሁምን?› አለው።»

«አሁንም ሂድ፤ እኔም ከአፍህ ጋር እሆናለሁ፥ የምትናገረውንም አስተምርሃለሁ።»

እግዚአብሔር የእስራኤልን ልጆች አንድ ወር ሙሉ ሥጋ እንደሚመግባቸው በተናገረ ጊዜ ሙሴ ይህን ለማድረግ ያለውን ችሎታ ተጠራጠረ። እግዚአብሔርም ሙሴን አለው፦ «በውኑ የእግዚአብሔር እጅ አጭር ናትን? ቃሌ ይፈጸምልህ ወይም አይፈጸምልህ እንደ ሆነ አሁን ታያለህ።»

ለእግዚአብሔር ለማድረግ የሚያቅተው ምንም ነገር የለም። ጳውሎስ እንዳወጀው፣ እርሱ «ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ» ይችላል። ጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር፣ ማድረግ ከሚችለው ችሎታው ጋር የተያያዘ ነው። የጸሎት ዕድል የእግዚአብሔር የማድረግ ችሎታ መለኪያ ነው።

«ሁሉ»፣ «የምትለምኑትን ሁሉ» እና «ማናቸውንም ነገር» የተባሉት ሁሉም በእግዚአብሔር ችሎታ ይሸፈናሉ። አጣዳፊው ልመና «የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ» ይላል፤ ምክንያቱም ምኞቶቼ ሊመኙት የሚችሉትንና እርሱ ቃል የገባውን ማንኛውንም ነገርና ሁሉንም ነገር እግዚአብሔር ማድረግ ይችላልና። እግዚአብሔር በማድረግ ችሎታው ሰው ከሚለምነው እጅግ ያልፋል። የሰው ሐሳብ፣ የሰው ቃል፣ የሰው ምናብ፣ የሰው ምኞትና የሰው ፍላጎት የእግዚአብሔርን የማድረግ ችሎታ በምንም መንገድ ሊለኩ አይችሉም።

ጸሎት በተገቢው ዕድሎቹ በእግዚአብሔር በራሱ ላይ ይወጣል። ጸሎት የሚወጣው በእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ላይ ባለ እምነት ብቻ ሳይሆን በእግዚአብሔር በራሱና እግዚአብሔር ማድረግ በሚችለው ላይ ባለ እምነት ነው። ጸሎት የሚወጣው በተስፋ ቃሉ ላይ ብቻ አይደለም፤ ይልቁንም «የተስፋ ቃልን ያገኛል»፣ የተስፋ ቃሎችንም ይፈጥራል።

ኤልያስ እግዚአብሔር ዝናብን እንደሚልክ የተስፋ ቃል ነበረው፤ እሳትን እንደሚልክ ግን የተስፋ ቃል አልነበረውም። ነገር ግን በእምነትና በጸሎት ከዝናቡ ጋር እሳቱንም አገኘ፤ የመጣው ግን እሳቱ አስቀድሞ ነበር።

ዳንኤል እግዚአብሔር የንጉሡን ሕልም እንደሚገልጥለት የተለየ የተስፋ ቃል አልነበረውም፤ ነገር ግን እርሱና ጓደኞቹ በአንድነት ተባብረው ጸለዩ፤ እግዚአብሔርም የንጉሡን ሕልምና ፍቺውን ለዳንኤል ገለጠለት፤ በዚህም ሕይወታቸው ተረፈ።

ሕዝቅያስ እግዚአብሔር ሕይወቱን ካሰጋው ከጽኑ ሕመሙ እንደሚፈውሰው የተስፋ ቃል አልነበረውም። በተቃራኒው እንዲሞት የእግዚአብሔር ቃል በነቢዩ አፍ መጣለት። ሆኖም ሁሉን የሚችል አምላክ ባወጣው በዚህ ውሳኔ ላይ በእምነት ጸለየ፤ የእግዚአብሔርም ቃል እንዲለወጥ በማድረግ ተሳካለት፤ በሕይወትም ኖረ።

እግዚአብሔር በነቢዩ አፍ ሲናገር ነገሩን እጅግ አስደናቂ ያደርገዋል፦ «የእስራኤል ቅዱስ ፈጣሪውም እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ ስለሚመጡት ነገሮች ጠይቁኝ፤ ስለ ልጆቼና ስለ እጆቼ ሥራ እዘዙኝ።» ራሱን በሚጸልዩ ሕዝቡ እጅ አሳልፎ በሚሰጥበት በዚህ ብርቱ የተስፋ ቃል ውስጥም ወደ ታላቁ የፍጥረት ኃይሉ ይጠቍማል፦ «እኔ ምድርን ሠርቻለሁ፥ ሰውንም በላይዋ ፈጥሬአለሁ፤ እኔ፥ እጆቼ፥ ሰማያትን ዘረጉ፥ ሠራዊታቸውንም ሁሉ አዘዝሁ።»

እግዚአብሔር ሰውንና የሰውን ዓለም በመሥራቱና ሁሉን ነገር ዘወትር በመደገፉ የሚታየው ግርማውና ኃይሉ በእግዚአብሔር ላይ ላለን እምነት መሠረት፣ ለጸሎትም ማረጋገጫና መገፋፊያ ሆኖ ሁልጊዜ በፊታችን ይቀመጣል። ከዚያም እግዚአብሔር እርሱ ራሱ ካደረገው ነገር ይጠራናል፤ አእምሯችንንም ወደ ራሱ ማንነት ይመልሳል። የአካሉ ወሰን የሌለው ክብርና ኃይል እንድናሰላስለው በፊታችን ይቀርባል፦ «የቀድሞውን ነገር አታስቡ፥ የጥንቱንም ነገር አትመልከቱ።» «አዲስ ነገር» እንደሚያደርግ፣ ራሱን መድገም እንደማያስፈልገው፣ ያደረገው ሁሉ ሥራውንም ሆነ የአሠራሩን መንገድ እንደማይወስነው፣ ጸሎትና እምነት ቢኖረን ደግሞ ጸሎታችንን እንዲህ እንደሚመልስና ስለ እኛ እንዲህ እንደሚሠራ፣ የቀድሞው ሥራው እስከማይታሰብና ወደ ልብ እስከማይመጣ ድረስ እንደሆነ ያውጃል። ሰዎች ሊጸልዩ እንደሚገባቸው ቢጸልዩ፣ የቀድሞው ዘመን ድንቆች ከመደገምም በላይ በሆኑ ነበር። ወንጌል ከቶ ባላወቀው ቅለትና ኃይል በተስፋፋ ነበር። በሮች ለወንጌል በተከፈቱ ነበር፤ የእግዚአብሔርም ቃል ከዚህ በፊት እምብዛም፣ ምናልባትም ከቶ ያልታወቀ ድል የሚነሣ ኃይል ባገኘ ነበር።

ክርስቲያኖች ክርስቲያኖች ሊጸልዩ እንደሚገባቸው — በብርቱና በሚያዝዝ እምነት፣ በትጋትና በቅንነት — ቢጸልዩ፣ ሰዎች፣ በእግዚአብሔር የተጠሩ ሰዎች፣ በእግዚአብሔር ኃይል የተሰጣቸው ሰዎች በየስፍራው ሁሉ ሄደው ወንጌልን በዓለም ዙሪያ ለማሰራጨት በተቃጠሉ ነበር። የጌታ ቃል ከዚህ በፊት ባልታወቀ መንገድ በሮጠና በተከበረ ነበር። በእግዚአብሔር የተነኩ ሰዎች፣ በእግዚአብሔር መንፈስ የተነሣሡ ሰዎች፣ በእግዚአብሔር የተላኩ ሰዎች ሄደው ለክርስቶስ፣ ለድነትና ለሰማይ የቅዱሱን እሳት ነበልባል በየስፍራው በአሕዛብ ሁሉ መካከል ባቀጣጠሉ ነበር፤ ሰዎችም ሁሉ ብዙም ሳይቆዩ የድነትን የምሥራች በሰሙና ኢየሱስ ክርስቶስን እንደ ግል አዳኛቸው ለመቀበል ዕድል ባገኙ ነበር። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ካሉት፣ ለጸሎትና ለእምነት ቀጥተኛ ተግዳሮት ከሆኑት ከእነዚያ ሰፋፊና ወሰን የለሽ አባባሎች ሌላውን እናንብብ፦

«ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው ያው ከእርሱ ጋር ደግሞ ሁሉን ነገር እንዲያው እንዴት አይሰጠንም?»

ወርዱ፣ ጥልቀቱና ከፍታው ወሰን የሌለውና የማይለካ የሆነ እንዴት ያለ የጸሎትና የእምነት መሠረት እዚህ አለን! ሁሉን ነገር ሊሰጠን የገባው የተስፋ ቃል እግዚአብሔር አንድያ ልጁን ለቤዛነታችን እንዲያው መስጠቱን በማሳሰብ የተደገፈ ነው። ልጁን መስጠቱ ለሚያምንና ለሚጸልይ ሁሉን ነገር እንዲያው እንደሚሰጥ ማረጋገጫና ዋስትና ነው።

በዚህ መለኮታዊ ቃል ውስጥ በመንፈስ ለተነሣሣ ልመና እንዴት ያለ መታመን አለን! በዚህ ለታላቁ ልመና እንዴት ያለ ቅዱስ ድፍረት አለን! ምንም ዓይነት ተራ ልፍስፍስነት ታላቁን ልመናችንን ሊገታው አይገባም። ታላቅ፣ የበለጠ ታላቅና ከሁሉ የላቀ ልመና ጸጋን ያገንናል፤ በእግዚአብሔርም ክብር ላይ ይጨምራል። ደካማ ልመና ለማኙን ያደኸያል፤ ለታላቁ መልካም ነገር ያሉትን የእግዚአብሔርን ዓላማዎች ይገታል፤ ክብሩንም ይሰውራል።

በሰማይ በአባቱ ቀኝ ያለው የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ምልጃ እንዴት በዙፋን ላይ የተቀመጠ፣ ግርማ ያለውና ንጉሣዊ ነው! የምልጃው ጥቅሞች በእኛ ምልጃ በኩል ወደ እኛ ይፈስሳሉ። ምልጃችን በአባቱ ቀኝ ካለው ከክርስቶስ ታላቅ ሥራ መነሣሣትንና ስፋትን እንደ ተላላፊ ነገር፣ በግድም ሊይዝ ይገባዋል። ሥራውና ሕይወቱ መጸለይ ነው። የእኛም ሥራና ሕይወት መጸለይ፣ ሳናቋርጥም መጸለይ ሊሆን ይገባዋል።

በምልጃችን መውደቅ የእርሱን ምልጃ ፍሬዎች ይነካል። በእኛ በኩል የሚቀርብ ሰነፍ፣ ልብ የሌለው፣ ደካማና ግድ የለሽ ጸሎት የክርስቶስን ጸሎት ውጤቶች ያበላሻል፣ ያደናቅፋልም።