ክፍል 25

25. በሚቀጥለው ዓመት ከኃጢአት እንደ ዳኑ የሚያምኑ ሰዎች ቍጥር እየጨመረ ስለ ሄደ፣ በዋነኛነት ለእነርሱ ጥቅም «ስለ ክርስቲያናዊ ፍጽምና ተጨማሪ አሳቦች» የሚለውን ጽሑፍ ማሳተም አስፈላጊ ሆኖ አገኘሁት፦—

«ጥያቄ 1፦ ‹የሚያምኑ ሁሉ ይጸድቁ ዘንድ ክርስቶስ የሕግ ፍጻሜ ነው› የሚባለው እንዴት ነው? (ሮሜ 10:4)

«መልስ፦ ይህን ለመረዳት በዚህ ስፍራ የተነገረው የትኛው ሕግ እንደ ሆነ ማስተዋል ያስፈልጋል፤ እኔም እንደምረዳው ይህ ሕግ፦ (1) የሙሴ ሕግ ነው፤ ማለትም መላው የሙሴ ሥርዓት ነው፤ ቅዱስ ጳውሎስ ይህን የሕዝብ አስተዳደር፣ የሞራልና የሥርዓተ አምልኮ የሆኑ ሦስት ክፍሎች ቢኖሩትም ዘወትር እንደ አንድ ሕግ አድርጎ ይናገርለታል። (2) የአዳም ሕግ ነው፤ ይህም አዳም በንጽሕናው ሳለ የተሰጠው፣ በትክክል ‹የሥራ ሕግ› ተብሎ የሚጠራው ነው። ይህ ሕግ ለመላእክትና ለሰዎች የጋራ በመሆኑ በመሠረቱ ከመላእክት ሕግ ጋር አንድ ነው። ሰው የተፈጠረባቸውን ኃይላት ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብር እንዲያውላቸው ይጠይቅ ነበር። ሰው በዚያን ጊዜ በማስተዋሉም ሆነ በልቡ ዝንባሌዎች ከማንኛውም ጕድለት ነጻ ሆኖ ተፈጥሮ ነበር። ሥጋው ለአእምሮው ሸክም አልነበረም፤ ነገሮችን ሁሉ በግልጽ እንዳያስተውል፣ ስለ እነርሱ በእውነት እንዳይፈርድ፣ ቢያመዛዝንም በትክክል እንዳያመዛዝን አላገደውም ነበር። ቢያመዛዝንም፤ እላለሁ፤ ምናልባት ጭራሽ አያመዛዝንም ነበርና። የሚበሰብሰው ሥጋው አእምሮውን እስኪጫነውና የተፈጥሮ ችሎታዎቹን እስኪያደክም ድረስ ማመዛዘን አያስፈልገውም ነበር ይሆናል። ምናልባትም እስከዚያ ጊዜ ድረስ ዓይን አሁን ብርሃንን በቀጥታ እንደምታይ፣ አእምሮም የቀረበለትን እውነት ሁሉ በቀጥታ ያይ ነበር።

«ስለዚህ ይህ ሕግ ለመጀመሪያዎቹ ኃይላቱ የተመጣጠነ ስለ ነበረ፣ ሁልጊዜ በማንኛውም ነጥብ ላይ ፍጹም ትክክል አድርጎ እንዲያስብ፣ እንዲናገርና እንዲሠራ ይጠይቀው ነበር። ይህን ለማድረግ ደግሞ ሙሉ ችሎታ ነበረው፤ እግዚአብሔርም ሊፈጽመው የሚችለውን አገልግሎት ከመጠየቅ ሊቈጠብ አይችልም ነበር።

«አዳም ግን ወደቀ፤ የማይበሰብሰው ሥጋውም የሚበሰብስ ሆነ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ሥጋ ለነፍስ ሸክም ሆኖባታል፤ ሥራዋንም ያደናቅፋል። ስለዚህ በአሁኑ ጊዜ ከአዳም ልጆች መካከል በማንኛውም ጊዜ በግልጽ ሊያስተውል ወይም በእውነት ሊፈርድ የሚችል አንድ ስንኳ የለም። ፍርድ ወይም ማስተዋል በተሳሳተበት ስፍራ ደግሞ በትክክል ማመዛዘን አይቻልም። ስለዚህ ሰው መሳሳቱ እንደ መተንፈሱ ተፈጥሮአዊ ነው፤ ያለ መተንፈስ መኖር እንደማይችል ሁሉ ያለ መሳሳትም መኖር አይችልም። ስለዚህ የአዳም ሕግ የሚጠይቀውን አገልግሎት ሊፈጽም የሚችል ማንም ሰው የለም።

«ደግሞም ማንም ሰው ይህን እንዲፈጽም አይገደድም፤ እግዚአብሔር ከማንም አይጠይቀውም፤ ክርስቶስ የሙሴ ሕግ ብቻ ሳይሆን የአዳምም ሕግ ፍጻሜ ነውና። በሞቱ ሁለቱንም አስቀርቶአቸዋል፤ ሰውን በሚመለከት ሁለቱንም ሽሮአቸዋል፤ አንዱን ወይም ሌላውን የመጠበቅ ግዴታም ጠፍቶአል። በሕይወት ያለ ማንም ሰው የሙሴን ሕግ ለመጠበቅ እንደማይገደድ ሁሉ የአዳምንም ሕግ ለመጠበቅ አይገደድም። [ይህም ማለት የአሁኑ ወይም የወደፊቱ መዳን ቅድመ ሁኔታ አይደለም ማለቴ ነው።]

«በእርሱም ፋንታ ክርስቶስ ሌላ ሕግ፣ ማለትም የእምነትን ሕግ አቁሞአል። አሁን ጽድቅን በቃሉ ሙሉ ትርጉም የሚቀበለው የሚያደርግ ሁሉ ሳይሆን የሚያምን ሁሉ ነው፤ ይህም ማለት እርሱ ይጸድቃል፣ ይቀደሳል፣ ይከብራልም ማለት ነው።

«ጥ. 2፦ እንግዲያስ ለሕግ ሞተናልን?

«መ፦ ስለ እኛ በተሰጠው በክርስቶስ ሥጋ ‹ለሕግ ተገድለናል› (ሮሜ 7:4)፤ ለሙሴ ሕግ ብቻ ሳይሆን ለአዳም ሕግም ጭምር ሞተናል። በሞቱ ከዚያ ሕግ ፈጽመን ነጻ ወጥተናል፤ ያ ሕግ ከእርሱ ጋር ሞቶአልና።

«ጥ. 3፦ እንግዲያስ ‹ያለ እግዚአብሔር ሕግ ሳንኖር ነገር ግን በክርስቶስ ሕግ በታች› የምንሆነው እንዴት ነው? (1ኛ ቆሮንቶስ 9:21)

«መ፦ ያ ሕግ የለብንም፤ ነገር ግን ይህ ማለት ምንም ሕግ የለብንም ማለት አይደለም፤ እግዚአብሔር በእርሱ ፋንታ ሌላ ሕግ፣ ማለትም የእምነትን ሕግ አቁሞአልና፤ ሁላችንም ለእግዚአብሔርና ለክርስቶስ ከዚህ ሕግ በታች ነን፤ ፈጣሪያችንም ቤዛችንም እንድንጠብቀው ይጠይቁናል።

«ጥ. 4፦ ፍቅር የዚህ ሕግ መፈጸሚያ ነውን?

«መ፦ ያለ ጥርጥር ነው። አሁን ያለንበት ሕግ ሁሉ በፍቅር ይፈጸማል። (ሮሜ 13:9-10) አሁን እግዚአብሔር ከሰው የሚጠይቀው ሁሉ በፍቅር የሚሠራ ወይም በፍቅር ሕያው የሆነ እምነት ነው። በመላእክት ፍጽምና ፋንታ (ቅንነትን ሳይሆን) ፍቅርን አስቀምጦአል።

«ጥ. 5፦ ፍቅር ‹የትእዛዝ ፍጻሜ› የሆነው እንዴት ነው? (1ኛ ጢሞቴዎስ 1:5)

«መ፦ ፍቅር የእግዚአብሔር ትእዛዛት ሁሉ ፍጻሜ ነው። መላው የክርስትና ሥርዓትና እያንዳንዱ ክፍሉ የሚያነጣጥሩበት ግብ እርሱ ነው። መሠረቱ ልብን የሚያነጻ እምነት ነው፤ ፍጻሜውም በጎ ሕሊናን የሚጠብቅ ፍቅር ነው።

«ጥ. 6፦ ይህ ፍቅር ምን ዓይነት ፍቅር ነው?

«መ፦ ጌታ አምላካችንን በፍጹም ልባችን፣ በፍጹም አሳባችን፣ በፍጹም ነፍሳችንና በፍጹም ኃይላችን መውደድ ነው፤ ባልንጀራችንን፣ ማለትም ሰውን ሁሉ፣ እንደ ራሳችን፣ እንደ ገዛ ነፍሳችን መውደድ ነው።

«ጥ. 7፦ የዚህ ፍቅር ፍሬዎች ወይም ባሕርያት ምንድር ናቸው?

«መ፦ ቅዱስ ጳውሎስ በሰፊው እንደሚነግረን ፍቅር ይታገሣል። የእግዚአብሔርን ልጆች ድካም ሁሉ፣ የዓለምንም ልጆች ክፋት ሁሉ ይታገሣል፤ ይህንም የሚያደርገው ለጥቂት ጊዜ ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔር እስከ ፈቀደ ድረስ ነው። በሁሉም ነገር የእግዚአብሔርን እጅ ያያል፤ በፈቃዱም ይገዛለታል። በዚያው ጊዜ ቸርነትን ያደርጋል። በሁሉም ነገር፣ ከሁሉም በኋላ ይታገሣል፤ ገር፣ ለስላሳ፣ ርኅሩኅና ደግ ነው። ‹ፍቅር አይቀናም›፤ ማንኛውንም ዓይነትና መጠን ያለውን ቅናት ከልብ ያስወግዳል፤ ‹ፍቅር በችኰላ አያደርግም›፤ በግፍና በእልኸኝነት አይሠራም፤ ችኩል ወይም ጨካኝ ፍርድም አይሰጥም፤ ‹የማይገባውን አያደርግም›፤ ባለጌ አይደለም፤ ከባሕርይው ውጭ አይሠራም፤ ‹የራሱንም› ምቾት፣ ደስታ፣ ክብር ወይም ጥቅም ‹አይፈልግም›፤ ‹አይበሳጭም›፤ ቍጣን ሁሉ ከልብ ያወጣል፤ ‹በደልን አይቆጥርም›፤ ቅናትን ሁሉ፣ ጥርጣሬንና ክፉን ለማመን መቸኰልን ያስወግዳል፤ ‹ስለ ዓመፃ ደስ አይለውም›፤ እንዲያውም በመራራ ጠላቶቹ ኃጢአት ወይም ሞኝነት ያለቅሳል፤ ‹ከእውነት ጋር ደስ ይለዋል እንጂ›፤ በሰው ልጅ ሁሉ ቅድስናና ደስታ ደስ ይለዋል። ‹ፍቅር ሁሉን ይሸፍናል›፤ ስለ ማንም ሰው ክፉ አይናገርም፤ የሌላውን ስም የሚጠቅመውን ‹ሁሉን ያምናል›፤ ሊካዱ የማይችሉትን ስሕተቶች ሊያቃልል የሚችለውን ሁሉ ‹ሁሉን ተስፋ ያደርጋል›፤ እግዚአብሔር የሚፈቅደውን ወይም ሰዎችና አጋንንት የሚያደርሱትን ‹በሁሉ ይጸናል›። ይህ ‹የክርስቶስ ሕግ፣ ፍጹሙ ሕግ፣ ነጻ የሚያወጣው ሕግ› ነው።

«ይህም በ‹እምነት ሕግ› (ወይም በፍቅር ሕግ) እና በ‹ሥራ ሕግ› መካከል ያለው ልዩነት ረቂቅ ወይም ‹አላስፈላጊ ልዩነት› አይደለም። ግልጽ፣ ቀላልና ለማንኛውም ተራ አእምሮ የሚገባ ነው። ‹በፍቅር ለሚመላለሱት› እንኳ የሚመጡትን ሺህ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች ለመከላከልም ፈጽሞ አስፈላጊ ነው።

«ጥ. 8፦ ነገር ግን ከእኛ መካከል እጅግ የተሻሉት እንኳ በዚህ ሕግ ላይ ‹ሁላችን በብዙ ነገር እንሰናከላለን› አይደለምን?

«መ፦ ዝንባሌዎቻችን፣ አሳቦቻችን፣ ቃሎቻችንና ሥራዎቻችን ሁሉ ከፍቅር እስከ መነጩ ድረስ በአንድ መልኩ አንሰናከልም። በሌላ መልኩ ግን በሥጋ እስካለን ድረስ ብዙም ይሁን ጥቂት እንሰናከላለን፤ ወደ ፊትም እንሰናከላለን። ፍቅርም ሆነ ‹ከቅዱሱ የሆነ ቅባት› ከስሕተት ነጻ አያደርገንምና፤ ስለዚህ ልናስወግደው በማንችለው የማስተዋል ጕድለት ምክንያት በብዙ ነገር ከመሳሳት ልንድን አንችልም። እነዚህ ስሕተቶች ደግሞ በዝንባሌያችን፣ በቃላችንና በሥራችን ብዙ ጊዜ አንዳች ስሕተትን ያስከትላሉ። የአንድን ሰው ማንነት በተሳሳተ መንገድ በመረዳታችን የሚገባውን ያህል ሳንወደው እንቀር ይሆናል። በዚያው ስሕተት ምክንያትም ስለዚያ ሰው ከላይ ከተዘረዘሩት ነገሮች በአንዱ ወይም በሌላው ይህን ሕግ በሚቃረን መንገድ ከመናገርና ከመሥራት ልናመልጥ አንችልም።

«ጥ. 9፦ እንግዲያስ በዚህ ምክንያት እንኳ ክርስቶስ አያስፈልገንምን?

«መ፦ ከሰዎች ሁሉ እጅግ ቅዱሳን የሆኑት አሁንም ክርስቶስ እንደ ነቢያቸው፣ እንደ ‹ዓለም ብርሃን› ያስፈልጋቸዋል። ብርሃንን የሚሰጣቸው ከቅጽበት ወደ ቅጽበት ብቻ ነውና፤ እርሱ በሚለይበት ቅጽበት ሁሉ ነገር ጨለማ ይሆናል። አሁንም ክርስቶስ እንደ ንጉሣቸው ያስፈልጋቸዋል፤ እግዚአብሔር የተከማቸ የቅድስና ክምችት አይሰጣቸውምና። በየቅጽበቱ አዲስ ስንቅ ካልተቀበሉ ርኩሰት እንጂ ሌላ ምንም አይቀርም። አሁንም ስለ ቅዱሳት ነገሮቻቸው ማስተስረያ የሚያደርግላቸው ካህን ሆኖ ክርስቶስ ያስፈልጋቸዋል። ፍጹም ቅድስና እንኳ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት የሚያገኘው በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ብቻ ነው።

«ጥ. 10፦ እንግዲያስ ከሰዎች ሁሉ እጅግ የተሻሉት ያ ሊሞት የተቃረበው ሰማዕት የተናገረውን፦ ‹እኔ በራሴ ኃጢአት፣ ጨለማና ገሃነም እንጂ ሌላ አይደለሁም፤ አንተ ግን ብርሃኔ፣ ቅድስናዬና ሰማዬ ነህ› የሚለውን ኑዛዜ የራሳቸው ሊያደርጉ አይችሉምን?

«መ፦ በትክክል እንደዚያ አይደለም። ነገር ግን ከሰዎች ሁሉ እጅግ የተሻሉት እንዲህ ሊሉ ይችላሉ፦ ‹አንተ ብርሃኔ፣ ቅድስናዬና ሰማዬ ነህ። ከአንተ ጋር ባለኝ አንድነት በብርሃን፣ በቅድስናና በደስታ ተሞልቻለሁ። ለራሴ ብቻ ብተው ግን ኃጢአት፣ ጨለማና ገሃነም እንጂ ሌላ አልሆንም ነበር።›

«እንግዲህ ልቀጥል፦ ከሰዎች ሁሉ እጅግ የተሻሉት ክርስቶስ እንደ ካህናቸው፣ እንደ ማስተስረያቸው፣ ከአብ ዘንድ እንደ ጠበቃቸው ያስፈልጋቸዋል፤ ይህም የሆነው የእያንዳንዱ በረከታቸው መቀጠል በእርሱ ሞትና ምልጃ ላይ ስለሚመሠረት ብቻ ሳይሆን ከፍቅር ሕግ ስለሚጐድሉም ጭምር ነው። በሕይወት ያለ ሰው ሁሉ ይጐድላልና። በፍቅር ብቻ የተሞላችሁ መስሎ የሚሰማችሁ እናንተ፣ ራሳችሁን ከላይ ከተገለጠው መግለጫ ጋር አስተያዩ። በዚህ ሚዛን ራሳችሁን መዝኑ፤ በብዙ ነገር የምትጐድሉ መሆናችሁንም ወይም አለመሆናችሁን እዩ።

«ጥ. 11፦ ነገር ግን ይህ ሁሉ ከክርስቲያናዊ ፍጽምና ጋር የሚስማማ ከሆነ፣ ያ ፍጽምና ከኃጢአት ሁሉ ነጻ መሆን አይደለም ማለት ነው፤ ‹ኃጢአት ሕግን መተላለፍ ነውና›፤ ፍጹማን የሆኑትም ያሉበትን ሕግ ራሱን ይተላለፋሉ። ከዚህም በላይ የክርስቶስ ማስተስረያ ያስፈልጋቸዋል፤ እርሱ ደግሞ ከኃጢአት በቀር የሌላ ነገር ማስተስረያ አይደለም። ታዲያ ኃጢአት የለሽ ፍጽምና የሚለው አባባል ተገቢ ነውን?

«መ፦ ይህ ለክርክር የሚበቃ ነገር አይደለም። ነገር ግን እነዚህ ሰዎች የክርስቶስ ማስተስረያ የሚያስፈልጋቸው በምን መልኩ እንደ ሆነ ልብ በሉ። ከእግዚአብሔር ጋር እንደ ገና እንዲያስታርቃቸው አያስፈልጋቸውም፤ ታርቀዋልና። የእግዚአብሔርን ሞገስ እንዲያስጠብቅላቸው እንጂ እንዲመልስላቸው አያስፈልጋቸውም። እንደ ገና አዲስ ይቅርታ አያስገኝላቸውም፤ ነገር ግን ‹ስለ እነርሱም ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራል›፤ ደግሞም ‹አንድ ጊዜ በማቅረብ የሚቀደሱትን የዘላለም ፍጹማን አድርጎአቸዋል›። (ዕብራውያን 10:14)

«ይህን በሚገባ ባለማስተዋል አንዳንዶች የክርስቶስ ማስተስረያ እንደሚያስፈልጋቸው ይክዳሉ። በእርግጥ እነዚህ እጅግ ጥቂቶች ናቸው፤ በእንግሊዝ ውስጥ አምስት እንኳ ማግኘቴን አላስታውስም። ከሁለቱ አንዱን መምረጥ ቢኖርብኝ ፍጽምናን ቶሎ እተው ነበር፤ ነገር ግን አንዱንም ሆነ ሌላውን መተው አያስፈልገንም። እኔ የምይዘው ፍጽምና፣ ማለትም ‹ሁልጊዜ ደስ የሚሰኝ፣ ሳያቋርጥ የሚጸልይ፣ በሁሉም ነገር የሚያመሰግን ፍቅር›፣ ከዚህ ጋር በሚገባ ይስማማል፤ የማይስማማ ፍጽምናን የሚይዝ ማንም ቢኖር ራሱ ይወቅበት።

«ጥ. 12፦ እንግዲያስ ክርስቲያናዊ ፍጽምና ከቅንነት የበለጠ ነገርን ያመለክታልን?

«መ፦ በዚያ ቃል ልብን የሚሞላ፣ ትዕቢትን፣ ቍጣን፣ ክፉ ምኞትንና የራስን ፈቃድ የሚያስወግድ፣ ሁልጊዜ ደስ የሚሰኝ፣ ሳያቋርጥ የሚጸልይና በሁሉም ነገር የሚያመሰግን ፍቅርን ማለትህ ከሆነ፣ አያመለክትም። ነገር ግን ‹ቅንነት› የሚለውን ቃል በዚህ ትርጉም የሚጠቀሙ ጥቂቶች እንደ ሆኑ እጠራጠራለሁ። ስለዚህ የቀድሞው ቃል የተሻለ ነው ብዬ አስባለሁ።

«አንድ ሰው ተፈጥሮአዊ ዝንባሌዎቹ ሁሉ፣ ማለትም ትዕቢቱ፣ ቍጣው፣ የሥጋ ምኞቱና የራሱ ፈቃድ ገና ሳሉበት ቅን ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ልቡ ከእነዚህና ከሌሎቹ ርኩሰቶቹ ሁሉ እስኪነጻ ድረስ ፍጹም አይደለም።

«ይህን ነጥብ ይበልጥ ለማብራራት፦ እግዚአብሔርን በፍጹም ልባቸው የሚወዱ ብዙ ሰዎችን አውቃለሁ። እርሱ ብቸኛ ምኞታቸው፣ ብቸኛ ደስታቸው ነው፤ በእርሱም ዘወትር ደስተኞች ናቸው። ባልንጀራቸውን እንደ ራሳቸው ይወዳሉ። መልካምም ይሁን ክፉ፣ ወዳጅም ይሁን ጠላት፣ ለሰው ሁሉ ደስታ ለራሳቸው ደስታ እንዳላቸው ያለ ቅን፣ የጋለና የማይለወጥ ምኞት ይሰማቸዋል። ሁልጊዜ ደስ ይላቸዋል፤ ሳያቋርጡ ይጸልያሉ፤ በሁሉም ነገር ያመሰግናሉ። ነፍሳቸው በቅዱስ ደስታ፣ በጸሎትና በምስጋና ዘወትር ወደ እግዚአብሔር ትፈስሳለች። ይህ የሆነ እውነታ ነው፤ ደግሞም ግልጽ፣ ጤናማና መጽሐፍ ቅዱሳዊ ልምምድ ነው።

«ነገር ግን እነዚህ ነፍሳት እንኳ በተሰባበረ ሥጋ ውስጥ ይኖራሉ፤ በእርሱም እጅግ ስለሚጫኑ በማሰብ፣ በመናገርና በመሥራት በፍጹም ትክክለኛነት እንደሚፈልጉት ሁልጊዜ ራሳቸውን ማንቀሳቀስ አይችሉም። የተሻሉ የሥጋ ብልቶች ስለሌሏቸው አንዳንድ ጊዜ በስሕተት ማሰባቸው፣ መናገራቸው ወይም መሥራታቸው አይቀርም፤ ይህም በእርግጥ በእውቀት ጕድለት እንጂ በፍቅር ጕድለት አይደለም። ሁኔታው እንዲህ ሆኖ ሳለም፣ ያ ጕድለትና ውጤቶቹ ቢኖሩም፣ የፍቅርን ሕግ ይፈጽማሉ።

«ሆኖም በዚህ ሁኔታ እንኳ ከፍጹሙ ሕግ ጋር ሙሉ በሙሉ መስማማት ስለሌለ፣ እጅግ ፍጹማን የሆኑት በዚሁ ምክንያት የማስተስረያው ደም ያስፈልጋቸዋል፤ ለወንድሞቻቸው ብቻ ሳይሆን ለራሳቸውም ‹በደላችንን ይቅር በለን› ብለው መጸለያቸው ተገቢ ነው።

«ጥ. 13፦ ነገር ግን ክርስቶስ ያንን ሕግ ካስቀረው፣ እርሱን በመተላለፋቸው ምክንያት ማስተስረያ ምን ያስፈልጋቸዋል?

«መ፦ ሕጉን በምን መልኩ እንዳስቀረው ልብ በሉ፤ ችግሩም ይጠፋል። የሞቱ ዘላቂ ብቃትና ስለ እኛ የሚያደርገው የማያቋርጥ ምልጃ ባይኖር ኖሮ ያ ሕግ አሁንም ይፈርድብን ነበር። ስለዚህ ለእያንዳንዱ የሕጉ መተላለፍ እነዚህ አሁንም ያስፈልጉናል።

«ጥ. 14፦ ነገር ግን ከኃጢአት የዳነ ሰው ሊፈተን ይችላልን?

«መ፦ አዎን፤ ክርስቶስ ተፈትኖአልና።

«ጥ. 15፦ ይሁን እንጂ አንተ ፈተና የምትለውን እኔ የልቤ ርኩሰት እለዋለሁ። ታዲያ አንዱን ከሌላው እንዴት ትለያቸዋለህ?

«መ፦ በአንዳንድ ሁኔታዎች ያለ መንፈስ ቀጥተኛ ምስክርነት መለየት አይቻልም። በአጠቃላይ ግን እንዲህ ብሎ መለየት ይቻላል፦—

«አንድ ሰው ያመሰግነኛል። እነሆ ወደ ትዕቢት የሚገፋ ፈተና። ነፍሴ ግን ወዲያውኑ በእግዚአብሔር ፊት ትዋረዳለች። ምንም ትዕቢት አይሰማኝም፤ ትዕቢት ትሕትና አለመሆኑን እርግጠኛ እንደ ሆንሁ ሁሉ በዚህም እርግጠኛ ነኝ።

«አንድ ሰው ይመታኛል። እነሆ ወደ ቍጣ የሚገፋ ፈተና። ልቤ ግን በፍቅር ተትረፍርፎ ይፈስሳል። ምንም ቍጣ አይሰማኝም፤ ፍቅርና ቍጣ አንድ አለመሆናቸውን እርግጠኛ እንደምሆን ሁሉ በዚህም እርግጠኛ መሆን እችላለሁ።

«አንዲት ሴት ታባብለኛለች። እነሆ ወደ ሥጋ ምኞት የሚገፋ ፈተና። እኔ ግን በዚያው ቅጽበት ወደ ኋላ አፈገፍጋለሁ። ምንም ዓይነት ፍላጎት ወይም ምኞት አይሰማኝም፤ እጄ መቀዝቀዙን ወይም መሞቁን እርግጠኛ እንደምሆን ሁሉ በዚህም እርግጠኛ መሆን እችላለሁ።

«በፊቴ ባለ ነገር ስፈተን እንዲህ ነው፤ ነገሩ በሌለበትም ጊዜ ዲያብሎስ አንድን ምስጋና፣ አንድን በደል ወይም አንዲትን ሴት ወደ አእምሮዬ ቢያመጣ እንዲሁ ነው። ነፍስ በዚያው ቅጽበት ፈተናውን ትገፋዋለች፤ በንጹሕ ፍቅር ተሞልታም ትኖራለች።

«የአሁኑን ሁኔታዬን ፈተናም ርኩሰትም ይሰማኝ ከነበረበት ካለፈው ሁኔታዬ ጋር ሳስተያየው ልዩነቱ ይበልጥ ግልጽ ይሆናል።

«ጥ. 16፦ ነገር ግን እንደ ተቀደስህ፣ ከአብሮ የተወለደ ርኩሰትህ እንደ ዳንህ እንዴት ታውቃለህ?

«መ፦ እንደ ጸደቅሁ ከማውቅበት በተለየ መንገድ ይህን ላውቅ አልችልም። በሁለቱም ትርጉም ‹ከእግዚአብሔር እንደ ሆንን› የምናውቀው ‹ከሰጠን ከመንፈሱ› ነው።

«ይህን የምናውቀው በመንፈስ ምስክርነትና በመንፈስ ፍሬ ነው። በመጀመሪያ በምስክርነቱ። በጸደቅን ጊዜ መንፈስ ኃጢአታችን እንደ ተሰረየልን ከመንፈሳችን ጋር እንደ መሰከረ፣ እንዲሁ በተቀደስን ጊዜ ኃጢአታችን እንደ ተወገደ መሰከረ። በእርግጥ የመቀደስ ምስክርነት መጀመሪያ ላይ ሁልጊዜ ግልጽ አይደለም፤ (የመጽደቅም ምስክርነት እንዲሁ ነው፤) ከዚያም በኋላ ሁልጊዜ አንድ ዓይነት አይደለም፤ ነገር ግን እንደ መጽደቅ ምስክርነት አንዳንድ ጊዜ ይበረታል አንዳንድ ጊዜም ይደክማል። እንዲያውም አንዳንድ ጊዜ ይወሰዳል። ሆኖም በአጠቃላይ የመንፈስ የኋለኛው ምስክርነት እንደ ፊተኛው ግልጽም የጸናም ነው።

«ጥ. 17፦ ነገር ግን መቀደስ እንደ መጽደቅ የአቋም ለውጥ ብቻ ሳይሆን እውነተኛ የባሕርይ ለውጥ ከሆነ፣ ምስክርነት ምን ያስፈልገዋል?

«መ፦ ታዲያ ዳግመኛ መወለድ የአቋም ለውጥ ብቻ ነውን? ይህስ እውነተኛ ለውጥ አይደለምን? ስለዚህ መቀደሳችን እውነተኛ ለውጥ በመሆኑ ምክንያት ምስክርነት የማያስፈልገን ከሆነ፣ በዚያው ምክንያት ከእግዚአብሔር እንደ ተወለድን ወይም የእግዚአብሔር ልጆች እንደ ሆንን ምስክርነት ሊያስፈልገን አይገባም ነበር።

«ጥ. 18፦ ነገር ግን መቀደስ በራሱ ብርሃን አያበራምን?

«መ፦ ዳግመኛ መወለድስ እንዲሁ አያበራምን? አንዳንድ ጊዜ ያበራል፤ መቀደስም እንዲሁ ያበራል፤ በሌላ ጊዜ ግን አያበራም። በፈተና ሰዓት ሰይጣን የእግዚአብሔርን ሥራ በደመና ይሸፍናል፤ በተለይም ማስተዋላቸው እጅግ ደካማ ወይም እጅግ ብርቱ በሆነ ሰዎች ውስጥ ልዩ ልዩ ጥርጣሬዎችንና ሙግቶችን ይወረውራል። በእንዲህ ያለ ጊዜ ያ ምስክርነት ፈጽሞ ያስፈልጋል፤ ያለ እርሱ የመቀደስ ሥራ ሊታወቅ ብቻ ሳይሆን ጭራሽ ሊቆምም አይችልም ነበር። ይህ ባይኖር ኖሮ ነፍስ በዚያን ጊዜ በእግዚአብሔር ፍቅር ልትኖር አትችልም ነበር፤ ሁልጊዜ ደስ ልትሰኝና በሁሉም ነገር ልታመሰግን ደግሞ ከዚያ ይልቅ አትችልም ነበር። ስለዚህ በእንዲህ ያለ ሁኔታ እንደ ተቀደስን የሚያረጋግጥ ቀጥተኛ ምስክርነት እጅግ በጣም አስፈላጊ ነው።

«‹ነገር ግን ከኃጢአት እንደ ዳንሁ ምስክርነት የለኝም። ይሁን እንጂ በዚህ አልጠራጠርም።› መልካም፤ እስካልተጠራጠርህ ድረስ በቂ ነው፤ ስትጠራጠር ግን ያ ምስክርነት ያስፈልግሃል።

«ጥ. 19፦ ነገር ግን እንዲህ ያለውን ነገር የሚጠቅስ ወይም እንድንጠብቀው ምክንያት የሚሰጥ የትኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ነው?

«መ፦ ‹እኛ ግን ከእግዚአብሔር እንዲያው የተሰጠንን እናውቅ ዘንድ ከእግዚአብሔር የሆነውን መንፈስ እንጂ የዓለምን መንፈስ አልተቀበልንም› የሚለው ክፍል ነው። (1ኛ ቆሮንቶስ 2:12)

«እንግዲህ በእርግጥ መቀደስ ‹ከእግዚአብሔር እንዲያው ከተሰጠን› ነገሮች አንዱ ነው። ሐዋርያው ‹መንፈስን የተቀበልነው› ለዚሁ ዓላማ፣ ማለትም እንዲሁ ‹እንዲያው የተሰጠንን እናውቅ ዘንድ› ነው ሲል፣ ይህ ከዚያ ውጭ የሚሆንበት አንዳችም ምክንያት ሊሰጥ አይችልም።

«‹የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን ያ መንፈስ ራሱ ከመንፈሳችን ጋር ይመሰክራል› በሚለው በታወቀው ክፍልስ ያው ነገር አልተመለከተምን? (ሮሜ 8:16) ይህን የሚመሰክረው በዝቅተኛው ትርጉም የእግዚአብሔር ልጆች ለሆኑት ብቻ ነውን? አይደለም፤ በከፍተኛው ትርጉም እንዲህ ለሆኑትም ጭምር ነው። በከፍተኛው ትርጉም እንዲህ እንደ ሆኑስ አይመሰክርምን? ይህን የምንጠራጠርበት ምን ምክንያት አለን?

«አንድ ሰው (በእርግጥም ብዙዎች እንደሚያደርጉት) ይህ ምስክርነት የሚገባው ከክርስቲያኖች መካከል ለከፍተኛው ደረጃ ብቻ ነው ብሎ ቢያረጋግጥስ? ‹ሐዋርያው ምንም ገደብ አያደርግም፤ ስለዚህ ያለ ጥርጥር ለእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ ይገባል› ብለህ አትመልስለትምን? አንድ ሰው ደግሞ የሚገባው ለዝቅተኛው ደረጃ ብቻ ነው ቢል ያው መልስ አይሠራምን?

«እንዲሁም 1ኛ ዮሐንስ 5:19ን ተመልከቱ፦ ‹ከእግዚአብሔር እንደ ሆንን ዓለምም በሞላው በክፉው እንደ ተያዘ እናውቃለን› ተብሏል። እንዴት? ‹ከሰጠን ከመንፈሱ›። እንዲያውም ‹በእኛ እንዲኖር በዚህ እናውቃለን› ይላል። ታዲያ እዚህ የመንፈስን ፍሬ እንደምናስብ ሁሉ የመንፈስንም ምስክርነት እንዳይታሰብ የምናገልልበት ከመጽሐፍ ቅዱስም ሆነ ከአእምሮ ምን መሠረት አለን? እንግዲያስ በዚህ ደግሞ ‹ከእግዚአብሔር እንደ ሆንን› እናውቃለን፤ በምን ትርጉም እንዲህ እንደ ሆንንም እናውቃለን፤ ሕፃናትም ብንሆን፣ ጐበዞች ወይም አባቶች ብንሆን፣ የምናውቀው በዚያው መንገድ ነው።

«ይህን ስል ጐበዞች ሁሉ፣ ወይም አባቶች እንኳ፣ ይህን ምስክርነት በየቅጽበቱ አላቸው ማለቴ አይደለም። እንዲህ ከእግዚአብሔር እንደ ተወለዱ የሚያረጋግጠው ቀጥተኛ ምስክርነት አንዳንድ ጊዜ ሊቋረጥ ይችላል፤ ነገር ግን በክርስቶስ እያደጉ በሄዱ መጠን እነዚያ መቋረጦች እያነሱና እያጠሩ ይሄዳሉ፤ አንዳንዶችም የመጽደቃቸውንም የመቀደሳቸውንም ምስክርነት ያለ አንዳች መቋረጥ ይዘዋል፤ ከእግዚአብሔር ጋር በትሕትናና በቅርበት ቢመላለሱ ብዙዎች ይህን ሊያገኙ ይችሉ እንደ ነበር እገምታለሁ።

«ጥ. 20፦ ከእነርሱ አንዳንዶቹ ከእግዚአብሔር ፈጽሞ እንደማይወድቁ ከመንፈስ ምስክርነት ሊኖራቸው አይችልምን?

«መ፦ ሊኖራቸው ይችላል። ሕይወትም ሆነ ሞት ከእርሱ እንደማይለያቸው የሚሰጣቸው ይህ እርግጠኝነት ጉዳት ከማድረስ ይልቅ በአንዳንድ ሁኔታዎች እጅግ ጠቃሚ ሊሆን ይችላል። ስለዚህ እነዚህን ሰዎች በምንም መንገድ ልናሳዝናቸው አይገባም፤ ይልቁንም ‹የመጀመሪያ እምነታቸውን እስከ መጨረሻው አጽንተው እንዲጠብቁ› አጥብቀን ልናበረታታቸው ይገባል።

«ጥ. 21፦ ነገር ግን ፈጽሞ ኃጢአት እንደማይሠሩ ከመንፈስ ምስክርነት ያላቸው አሉን?

«መ፦ እግዚአብሔር ለአንዳንድ ሰዎች በተለይ ምን ‹ሊሰጣቸው› እንደሚችል አናውቅም፤ ነገር ግን ሰው ወደ ኃጢአት ወደ ኋላ ሊመለስ የማይችልበት አጠቃላይ ሁኔታ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ተገልጦ አናገኝም። ይህ የማይቻልበት ሁኔታ ቢኖር ኖሮ የተቀደሱት፣ ማለትም ‹በክርስቶስ አባቶች የሆኑት፣ ሁልጊዜ ደስ የሚላቸው፣ ሳያቋርጡ የሚጸልዩና በሁሉም ነገር የሚያመሰግኑት› ሁኔታ በሆነ ነበር፤ ነገር ግን እነዚህም ወደ ኋላ መመለሳቸው የማይቻል አይደለም። የተቀደሱት እንኳ ሊወድቁና ሊጠፉ ይችላሉ። (ዕብራውያን 10:29) በክርስቶስ አባቶች የሆኑት እንኳ ‹ዓለምን አትውደዱ› የሚለው ማስጠንቀቂያ ያስፈልጋቸዋል። (1ኛ ዮሐንስ 2:15) ያለማቋረጥ ‹ደስ የሚላቸው፣ የሚጸልዩና› ‹የሚያመሰግኑ› ሰዎች ቢሆኑም ‹መንፈስን ሊያጠፉ› ይችላሉ። (1ኛ ተሰሎንቄ 5:16-19) እንዲያውም ‹ለቤዛ ቀን የታተሙት› እንኳ ‹ቅዱሱን የእግዚአብሔርን መንፈስን ሊያሳዝኑ› ይችላሉ። (ኤፌሶን 4:30)

«ስለዚህ እግዚአብሔር ለአንዳንድ ሰዎች በተለይ እንዲህ ያለውን ምስክርነት ሊሰጥ ቢችልም፣ እንዲህ ያለውን ተስፋ የሚመሠርትበት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ስለሌለ በአጠቃላይ ክርስቲያኖች ሊጠብቁት አይገባም።

«ጥ. 22፦ በከፍተኛው ትርጉም እንኳ ‹ከእግዚአብሔር እንደ ሆንን› በየትኛው ‹የመንፈስ ፍሬ› ልናውቅ እንችላለን?

«መ፦ ሁልጊዜ በሚኖር ፍቅር፣ ደስታና ሰላም፤ በማይለወጥ ትዕግሥት፣ ጽናትና ለእግዚአብሔር ፈቃድ ራስን በማስገዛት፤ ቍጣን በሚያስነሣ ነገር ሁሉ ላይ ድል በሚነሣ ቸርነት፤ በበጎነት፣ በገርነት፣ በልዝብነትና በመንፈስ ርኅራኄ፤ በታማኝነት፣ በቅንነትና እግዚአብሔርን በሚያስደስት ልባዊነት፤ በየውሃት፣ በጸጥታና በተረጋጋ መንፈስ፤ በምግብና በእንቅልፍ ብቻ ሳይሆን በተፈጥሮአዊና በመንፈሳዊ ነገሮች ሁሉ ራስን በመግዛት ነው።

«ጥ. 23፦ ነገር ግን በዚህ ውስጥ ምን ታላቅ ነገር አለ? በጸደቅን ጊዜ ይህ ሁሉ አይኖረንምን?

«መ፦ ምን? ያለ አንዳች የራስ ፈቃድ ቅልቅል ለእግዚአብሔር ፈቃድ ፈጽሞ መገዛት? ቍጣ በተነሣሣንበት ቅጽበት እንኳ ያለ ምንም የቍጣ ንክኪ ገርነት? በእግዚአብሔርና ለእግዚአብሔር ካልሆነ በቀር ለፍጥረት ትንሽ እንኳ ፍቅር የሌለበት፣ ትዕቢትንም ሁሉ የሚያስወግድ የእግዚአብሔር ፍቅር? ምቀኝነትን ሁሉ፣ ቅናትን ሁሉና በችኰላ መፍረድን የሚያስወግድ የሰው ፍቅር? ነፍስን ሁለንተናዋን ሳትናወጥ በጸጥታ የሚጠብቅ የውሃት? በሁሉም ነገር ራስን መግዛት? ከፈለግህ ማንም እዚህ ደረጃ ደርሶ አያውቅም ብለህ ካድ፤ ነገር ግን የጸደቁት ሁሉ እዚህ ደርሰዋል አትበል።

«ጥ. 24፦ ነገር ግን አዲስ ከጸደቁት አንዳንዶቹ እዚህ ደርሰዋል። ታዲያ ስለ እነዚህ ምን ትላለህ?

«መ፦ በእውነት እዚህ ከደረሱ ተቀድሰዋል እላለሁ፤ በዚያች ቅጽበት ከኃጢአት ድነዋል እላለሁ፤ እግዚአብሔር የሰጣቸውን ሊያጡ ወይም ከእንግዲህ ኃጢአትን ሊሰማቸው ፈጽሞ አያስፈልጋቸውም እላለሁ።

«ነገር ግን ይህ በእርግጥ የተለየ ሁኔታ ነው። ከጸደቁት አብዛኞቹ ዘንድ ግን ሁኔታው ሌላ ነው፤ በራሳቸው ውስጥ ብዙም ይሁን ጥቂት ትዕቢት፣ ቍጣ፣ የራስ ፈቃድና ወደ ኋላ ለመመለስ ያዘነበለ ልብ ይሰማቸዋል። እነዚህንም ቀስ በቀስ እስኪገድሉ ድረስ በፍቅር ሙሉ በሙሉ አልታደሱም።

«ጥ. 25፦ ነገር ግን የጸደቁት ሁሉ ሁኔታ ይህ አይደለምን? በሞት ጊዜ ወይም ምናልባት ከሞት ጥቂት ቀደም ብሎ እግዚአብሔር በፍቅር ፍጹማን እስኪያደርጋቸው ድረስ ቀስ በቀስ ለኃጢአት እየሞቱ በጸጋ አያድጉምን?

«መ፦ ይህ የአብዛኞቹ ሁኔታ እንደ ሆነ አምናለሁ፤ የሁሉም ግን አይደለም። እግዚአብሔር ብዙውን ጊዜ ሰዎች ከመጽደቃቸው ወይም ከመቀደሳቸው በፊት ብርሃንን እንዲቀበሉ፣ በጸጋ እንዲያድጉ፣ ፈቃዱን እንዲያደርጉና እንዲታገሡ በቂ ጊዜ ይሰጣቸዋል፤ ነገር ግን ሁልጊዜ በዚህ አይወሰንም፤ አንዳንድ ጊዜ ‹ሥራውን ያሳጥራል›፤ የብዙ ዓመታትን ሥራ በጥቂት ሳምንታት፣ ምናልባትም በአንድ ሳምንት፣ በአንድ ቀን፣ በአንድ ሰዓት ይሠራል። ምንም ያላደረጉትንና ምንም መከራ ያልተቀበሉትን፣ በብርሃንም ሆነ በጸጋ ቀስ በቀስ ለማደግ ጊዜ ያላገኙትን ያጸድቃል ወይም ይቀድሳል። ደግሞስ ‹በገንዘቡ የወደደውን ሊያደርግ አይችልምን? ወይስ እኔ መልካም ስለ ሆንሁ ዓይንህ ምቀኛ ናትን?›

«ስለዚህ አብዛኞቹ ሰዎች በመጨረሻ በፍቅር ፍጹማን እንደሚሆኑ፣ እግዚአብሔር በነፍስ ውስጥ ቀስ በቀስ የሚሠራው ሥራ እንዳለ፣ ወይም በአጠቃላይ ሲታይ ኃጢአት ከመጥፋቱ በፊት ረጅም ጊዜ፣ እንዲያውም ብዙ ዓመታት እንደሚወስድ ደጋግሞ ማረጋገጥና በአርባ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥቅሶች ማስረዳት አያስፈልግም። ይህን ሁሉ እናውቃለን፤ ነገር ግን እግዚአብሔር በሰው በጎ ፈቃድ በወደደው መጠን ‹ሥራውን ሊያሳጥር›፣ የብዙ ዓመታትንም የተለመደ ሥራ በአንድ ቅጽበት ሊሠራ እንደሚችል ደግሞ እናውቃለን። በብዙ ሁኔታዎች እንዲህ ያደርጋል፤ ሆኖም ከዚያች ቅጽበት በፊትም በኋላም ቀስ በቀስ የሚሠራ ሥራ አለ፤ ስለዚህ አንዱ ሥራው ቀስ በቀስ የሚሆን ነው፣ ሌላው ደግሞ በቅጽበት የሚሆን ነው ብሎ ያለ አንዳች ተቃርኖ ሊያረጋግጥ ይችላል።

«ጥ. 26፦ ቅዱስ ጳውሎስ ‹በመንፈስ መታተም› ሲል ‹በፍቅር ከመታደስ› የበለጠ ነገር ማለቱ ነውን?

«መ፦ ምናልባት በአንድ ስፍራ (2ኛ ቆሮንቶስ 1:22) ያን ያህል ማለቱ አይደለም፤ በሌላ ስፍራ (ኤፌሶን 1:13) ግን ፍሬውንም ምስክርነቱንም የሚጨምር ይመስላል፤ ይህም በመጀመሪያ ‹በፍቅር ስንታደስ› እንኳ ከምንለማመደው በላይ በሆነ ደረጃ ነው፤ እግዚአብሔር ‹የተስፋን ሙሉ እርግጠኝነት› በመስጠት ‹በተስፋው መንፈስ በመንፈስ ቅዱስ› ያትመናል፤ ይህም የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች ሁሉ እንደምንቀበል የሚያረጋግጥ፣ የመጠራጠርን ዕድል የሚያስወግድ መታመን ነው፤ በዚያም መንፈስ ቅዱስ በሁለንተናዊ ቅድስና የእግዚአብሔርን መልክ ሙሉ በሙሉ በልባችን ላይ ያትማል።

«ጥ. 27፦ ነገር ግን እንዲህ የታተሙት እንዴት ‹ቅዱሱን የእግዚአብሔርን መንፈስን ሊያሳዝኑ› ይችላሉ?

«መ፦ ቅዱስ ጳውሎስ በዝርዝር ይነግርሃል፦ (1) ለማነጽ በማይጠቅም፣ ለሚሰሙትም ጸጋን በማይሰጥ፣ ምንም ጥቅም በሌለው ንግግር፤ (2) እንደ ገና ወደ መራርነት ወይም ወደ ቸርነት ማጣት በመመለስ፤ (3) በንዴት፣ በማይበርድ ቅሬታ ወይም በርኅራኄ ማጣት፤ (4) ምንም ያህል ቶሎ ቢበርድም በቍጣ፤ እርስ በርስ ወዲያውኑ ይቅር ባለመባባል፤ (5) በጩኸትና በመጮኽ፣ ድምፅን ከፍ አድርጎ በመናገር፣ በሻካራና በኀይለኛ አነጋገር፤ (6) ክፉ በመናገር፣ በማንሾካሾክ፣ ወሬ በማዛመት፣ በዚያ የሌለውን ሰው ስሕተት ምንም ያህል በለዘበ መንገድ ቢሆንም ያለ አስፈላጊነት በማንሣት ነው።

«ጥ. 28፦ በቅርቡ ‹በፍቅር የታደሱ› ስለሚመስሉት በለንደን ስላሉት ሰዎች ምን ታስባለህ?

«መ፦ በአብዛኞቹ ልምምድ ውስጥ እጅግ ልዩ የሆነ ነገር አለ። አንድ አማኝ በመጀመሪያ በፍቅር እንዲሞላ፣ በዚህም ከኃጢአት እንዲጐድል ይጠበቃል፤ እነዚህ ግን በመጀመሪያ ከኃጢአት ባዶ ሆኑ፤ ከዚያም በፍቅር ተሞሉ። ምናልባት እግዚአብሔር ሥራውን ይበልጥ ግልጽና የማይካድ ለማድረግ፣ በጸደቀ ሁኔታ ውስጥ እንኳ ብዙ ጊዜ ከሚሰማው ከዚያ ከሚትረፈረፈው ፍቅርም ይበልጥ በግልጽ ለመለየት በዚህ መንገድ መሥራት ደስ አሰኝቶት ይሆናል።

«ይህም ደግሞ፦ ‹ከርኵሰታችሁ ሁሉ አጠራችኋለሁ፤ አዲስ ልብ እሰጣችኋለሁ፥ በውስጣችሁም አዲስ መንፈስ አኖራለሁ› ከሚለው ከታላቁ የተስፋ ቃል ጋር እጅግ የሚስማማ ይመስላል። (ሕዝቅኤል 36:25-26)

«ነገር ግን ስለ ሁሉም አንድ ዓይነት አላስብም፤ በአንዳንዶቹና በሌሎቹ መካከል ሰፊ ልዩነት አለ። ካነጋገርኋቸው ከአብዛኞቹ ዘንድ ብዙ እምነት፣ ፍቅር፣ ደስታና ሰላም እንዳለ አስባለሁ። ከእነዚህ አንዳንዶቹ በፍቅር እንደ ታደሱና የዚህም ቀጥተኛ ምስክርነት እንዳላቸው አምናለሁ፤ ከላይ የተገለጠውንም ፍሬ በቃላቸውና በሥራቸው ሁሉ ይገልጣሉ። እንግዲህ ማንም ይህን የፈለገውን ይበለው፤ እኔ ፍጽምና የምለው ይህን ነው።

«ነገር ግን ብዙ ፍቅር፣ ሰላምና ደስታ ያላቸው አንዳንዶች ቀጥተኛው ምስክርነት የላቸውም፤ ሌሎች ደግሞ አለን ብለው የሚያስቡ ቢሆኑም ፍሬው በግልጽ ይጐድላቸዋል። ምን ያህል እንደ ሆኑ አልናገርም፤ ምናልባት ከአሥር አንዱ፣ ምናልባትም ከዚያ የሚበልጡ ወይም የሚያንሱ ይሆናሉ። ነገር ግን አንዳንዶቹ ትዕግሥትና ክርስቲያናዊ ራስን የማስገዛት መንፈስ እንደሚጐድላቸው የማይካድ ነው። በሚሆነው ነገር ሁሉ የእግዚአብሔርን እጅ አያዩም፤ በደስታም አይቀበሉትም። በሁሉም ነገር አያመሰግኑም፤ ሁልጊዜም ደስ አይላቸውም። ደስተኞች አይደሉም፤ ቢያንስ ሁልጊዜ ደስተኞች አይደሉም፤ አንዳንድ ጊዜ ያጕረመርማሉና። ይህ ወይም ያ ከባድ ነው ይላሉ!

«አንዳንዶቹ ገርነት ይጐድላቸዋል። ሌላውን ጕንጭ ከመስጠት ይልቅ ክፉን ይቃወማሉ። ነቀፋን በገርነት አይቀበሉም፤ ተግሣጽን እንኳ አይቀበሉም። እንዲያውም ቢያንስ የቅሬታ መልክ ሳያሳዩ ተቃውሞን መታገሥ አይችሉም። በለዘበ መንገድም ቢሆን ቢገሠጹ ወይም ቢቃወሟቸው በበጎ አይቀበሉትም፤ ከቀድሞው ይበልጥ ራቅ ብለውና ተቈጥበው ይኖራሉ። በኀይለኛ መንገድ ቢገሠጹ ወይም ቢቃወሟቸው በኀይለኛነት ይመልሳሉ፤ በከፍተኛ ድምፅ፣ ወይም በቍጣ ቃና፣ ወይም በሹልና በኰሳታ አነጋገር። ሌሎችን ሲገሥጹ በሹልነትና በሻካራነት ይናገራሉ፤ ከበታቻቸው ላሉትም በሻካራነት ይመላለሳሉ።

«አንዳንዶቹ በጎነት ይጐድላቸዋል። በመንፈሳቸው፣ በቃላቸው፣ በፊታቸውና በሁኔታቸው፣ በመላ አካሄዳቸው ሁልጊዜ ደጎች፣ ገሮች፣ ጣፋጮች፣ ተወዳጆች፣ ለስላሶችና አፍቃሪዎች አይደሉም፤ ይህም ለሁሉ፣ ለትልቁና ለትንሹ፣ ለሀብታሙና ለድሃው፣ ፊት ሳያዩ፣ በተለይም ከመንገድ ለወጡት፣ ለተቃዋሚዎችና ለገዛ ቤተ ሰዎቻቸው ሊሆን ይገባ ነበር። በዙሪያቸው ያሉትን ሁሉ ደስተኞች ለማድረግ አይናፍቁም፣ አያስቡም፣ በሙሉ አቅማቸውም አይጣጣሩም። እነርሱ ሲጨነቁ አይተው ግድ ላይሰጣቸው ይችላል፤ ምናልባትም ራሳቸው ያስጨንቋቸው ይሆናል፤ ከዚያም አፋቸውን ጠርገው፦ ‹ይገባቸዋል እኮ፤ የገዛ ጥፋታቸው ነው› ይላሉ።

«አንዳንዶቹ ታማኝነት፣ ለእውነት ጥንቃቄ የተሞላ አክብሮት፣ ቅንነትና እግዚአብሔርን የሚያስደስት ልባዊነት ይጐድላቸዋል። ፍቅራቸው ከግብዝነት የጸዳ አይደለም ማለት ይቻላል፤ በአፋቸውም ተንኰል የሚመስል ነገር ይገኛል። ሻካራነትን ለማስወገድ ወደ ሌላው ጽንፍ ያዘነብላሉ። ከልክ በላይ ለስላሶች ይሆናሉ፤ በዚህም በተወሰነ ደረጃ ከማሸርገድ ወይም የማያስቡትን የሚያስቡ መስሎ ከመታየት ሊድኑ አይችሉም ማለት ይቻላል።

«አንዳንዶቹ የውሃት፣ የመንፈስ ጸጥታ፣ እርጋታና የተረጋጋ ዝንባሌ ይጐድላቸዋል። አንዴ ከፍ አንዴ ዝቅ ይላሉ፤ አእምሮአቸው በሚገባ ሚዛኑን የጠበቀ አይደለም። የልባቸው ዝንባሌዎች ወይ ተገቢ መጠናቸውን አልያዙም፤ አንዱ በዝቶባቸው ሌላው አንሶባቸዋል፤ አለዚያም እርስ በርሳቸው እንዲመዛዘኑ በሚገባ አልተቀላቀሉም፤ አልተዋሐዱምም። ስለዚህ ብዙ ጊዜ አለመስማማት ይፈጠራል። ነፍሳቸው ቅኝቷን ስታለች፤ እውነተኛውንም ስምምነት ልታሰማ አትችልም።

«አንዳንዶቹ ራስን መግዛት ይጐድላቸዋል። ለሰውነት ጤንነት፣ ብርታትና ጕልበት እጅግ እንደሚጠቅም የሚያውቁትን፣ ወይም ሊያውቁት የሚችሉትን የምግብ ዓይነትና መጠን በጽናት አይጠቀሙም፤ ወይም በእንቅልፍ ራሳቸውን አይገዙም፤ ለሥጋም ለአእምሮም የሚበጀውን አጥብቀው አይከተሉም፤ አለዚያማ ዘወትር በተወሰነ ሰዓት በጊዜ ይተኙና በማለዳ ይነሡ ነበር፤ ወይም ለሥጋም ለነፍስም የማይጠቅመውን የምሽት ምግብ ዘግይተው ይበላሉ፤ ወይም ጾምንም ሆነ ከምግብ መከልከልን አይለማመዱም፤ ወይም እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ኀዘንን ወይም በጽድቅ ያለ ምክርን ከሚያመጣው ይልቅ የሚያልፍ ደስታንና መጽናናትን የሚሰጣቸውን ስብከት፣ ንባብ ወይም ንግግር ይመርጣሉ (እነዚህም ሁሉ የራስን አለመግዛት ዓይነቶች ናቸው)። እንዲህ ያለው ደስታ የተቀደሰ አይደለም፤ ወደ ልብ መሰቀል አያመራም፤ በእርሱም አይፈጸምም። እንዲህ ያለው እምነት ማእከሉ በራሱ እንጂ በእግዚአብሔር አይደለም።

«እስከዚህ ድረስ ሁሉ ግልጽ ነው። እምነት፣ ፍቅር፣ ደስታና ሰላም እንዳላችሁ አምናለሁ። ሆኖም ይህ በተለይ የሚመለከታችሁ እናንተ፣ ከላይ በተጠቀሱት ነገሮች እንደምትጐድሉ እያንዳንዳችሁ ለራሳችሁ ታውቃላችሁ። ትዕግሥት፣ ወይም ገርነት፣ ወይም በጎነት ይጐድላችኋል፤ ወይም ታማኝነት፣ የውሃት ወይም ራስን መግዛት ይጐድላችኋል። እንግዲያስ ከሁለቱም ወገን ስለ ቃላት አንጣላ። በነገሩ ራሱ በግልጽ እንስማማለን።

«እኔ ፍጽምና የምለው የላችሁም፤ ሌሎች እንዲህ ብለው ሊጠሩት ቢፈልጉ ይጥሩት። ይሁን እንጂ ያላችሁን አጥብቃችሁ ያዙ፤ የሌላችሁንም ለማግኘት አጥብቃችሁ ጸልዩ።

«ጥ. 29፦ ፍጹማን የሆኑት በጸጋ ሊያድጉ ይችላሉን?

«መ፦ ያለ ጥርጥር ይችላሉ፤ ይህም በሥጋ ሳሉ ብቻ ሳይሆን ለዘላለም ነው።

«ጥ. 30፦ ከእርሱ ሊወድቁ ይችላሉን?

«መ፦ እንደሚችሉ በሚገባ እርግጠኛ ነኝ፤ የሆነው እውነታ ይህን ከክርክር በላይ ያደርገዋል። ቀደም ሲል ከኃጢአት የዳነ ሰው ሊወድቅ አይችልም ብለን እናስብ ነበር፤ አሁን ግን ተቃራኒውን እናውቃለን። በፍጽምና የማስበውን ሁሉ በቅርቡ በተለማመዱ ሰዎች ምሳሌዎች ተከብበናል። የመንፈስ ፍሬም ምስክርነቱም ነበራቸው፤ አሁን ግን ሁለቱንም አጥተዋል። ማንም በዚያ ሁኔታ ባሕርይ ውስጥ በተካተተ በማንኛውም ነገር ኃይል ጸንቶ አይቆምም። ከእርሱ መውደቅ የማይቻልበት የቅድስና ከፍታ ወይም ብርታት የለም። መውደቅ የማይችሉ ማንም ቢኖሩ ይህ ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ላይ የተመሠረተ ነው።

«ጥ. 31፦ ከዚህ ሁኔታ የወደቁ ሰዎች መልሰው ሊያገኙት ይችላሉን?

«መ፦ ለምን አይችሉም? ለዚህም ብዙ ምሳሌዎች አሉን። እንዲያውም ሰዎች በእርሱ ከመጽናታቸው በፊት ከአንድ ጊዜ በላይ ማጣታቸው እጅግ የተለመደ ነገር ነው።

«ስለዚህ ከኃጢአት የዳኑትን ከማሰናከያ አጋጣሚ ሁሉ ለመጠበቅ የሚከተሉትን ምክሮች እሰጣለሁ። በመጀመሪያ ግን ስለ ሥራው ራሱ በግልጽ እናገራለሁ።

«ይህን የቅርብ ጊዜ ሥራ ከእግዚአብሔር እንደ ሆነ እቈጥረዋለሁ፤ ምናልባትም አሁን በምድር ላይ ካለው ሁሉ ታላቁ ነው። ሆኖም እንደ ሌሎቹ ሁሉ ይህም በብዙ ሰብአዊ ድካም የተቀላቀለ ነው። ነገር ግን እነዚህ ድካሞች ሊጠበቁ ከሚችሉት እጅግ ያነሱ ናቸው፤ ጽድቅን የሚወዱና የሚከተሉ ሁሉም በደስታ ሊታገሡአቸው በተገባ ነበር። ጥቂት ደካሞችና ስሜታቸው የጋለ ሰዎች መኖራቸው ለሥራው ራሱ ነቀፋ አይደለም፤ የጥብቅ ቅድስና አርአያ የሆኑትን ብዙ ልባሞች ሰዎች ለመክሰስም ትክክለኛ ምክንያት አይደለም። ሆኖም (ሊሆን ከሚገባው ፈጽሞ በተቃራኒ) ተቃውሞው ታላቅ ነው፤ ረዳቶቹ ግን ጥቂቶች ናቸው። በዚህም ብዙዎች በሌሎች ሐሰተኛ ቅንዓት ምክንያት እምነትንና ቅድስናን ከመፈለግ ይከለከላሉ፤ በመጀመሪያ በመልካም መሮጥ የጀመሩ አንዳንዶችም ከመንገድ ወጥተዋል።

«ጥ. 32፦ የመጀመሪያው ምክር ምንድር ነው [ቀጥሎ ያሉት ምክሮች በ1762 ዓ.ም. ‹በሜቶዲስት ማኅበራት ውስጥ ከሁሉ የላቀ ደረጃ ደርሰናል ለሚሉት የተሰጡ ማስጠንቀቂያዎችና መመሪያዎች› በሚል ርእስ በተለየ በራሪ ጽሑፍ ታትመዋል፤ መሪ ቃሉም የሚከተለው ነበር፦—

‹የሐሰት ምስክሮችን ገለል አድርጉ፣ እውነትን ግን ለዘላለም አጥብቃችሁ ያዙ።› ይህም ሕዝቡን ከጆርጅ ቤልና ከወዳጆቹ ጎጂ ከልክ ያለፈ ድርጊት ለመጠበቅ የታሰበ እንደ ነበረ ግልጽ ነው፤ ስለ እነርሱም በዚያ ዘመን አካባቢ በአቶ ዌስሊ ዕለታዊ ማስታወሻ ውስጥ ዝርዝር ታሪክ ተሰጥቶአል።—አርታኢው።] ለእነርሱ የምትሰጠው?

«መ፦ በትዕቢት ላይ ዘወትር ትጉና ጸልዩ። እግዚአብሔር አውጥቶት ከሆነ ዳግመኛ እንዳይገባ ተጠንቀቁ፤ እንደ ክፉ ምኞት ሁሉ እጅግ አደገኛ ነውና። ሳታውቁትም ተንሸራታችሁ ወደ እርሱ ልትመለሱ ትችላላችሁ፤ በተለይም ምንም አደጋ እንደሌለበት ብታስቡ። ‹አይደለም፤ ያለኝን ሁሉ ለእግዚአብሔር እሰጣለሁ› ትሉ ይሆናል። እንዲህ ልታደርጉ ትችላላችሁ፤ ሆኖም ትዕቢተኞች ልትሆኑ ትችላላችሁ። ያለንን አንዳች ነገር ለራሳችን መስጠት ብቻ ሳይሆን በእውነት የሌለንን ያለን አድርጎ ማሰብም ትዕቢት ነውና። ለምሳሌ አቶ ል— ያለውን ብርሃን ሁሉ ለእግዚአብሔር ሰጥቶ ነበር፤ እስከዚያ ድረስም ትሑት ነበር፤ ነገር ግን በሕይወት ካለ ከማንኛውም ሰው የበለጠ ብርሃን እንዳለው አሰበ፤ ይህም በግልጽ የሚታይ ትዕቢት ነበር። እንዲሁም እናንተ ያላችሁን እውቀት ሁሉ ለእግዚአብሔር ትሰጣላችሁ፤ በዚህም ረገድ ትሑታን ናችሁ። ነገር ግን በእውነት ካላችሁ የበለጠ እንዳላችሁ ብታስቡ፣ ወይም ከእንግዲህ የሰው ትምህርት እስከማያስፈልጋችሁ ድረስ ከእግዚአብሔር እንደ ተማራችሁ ብታስቡ፣ ትዕቢት በደጅ እያደባ ነው። አዎን፤ በአቶ ሞርጋን፣ እርስ በርሳችሁ፣ በአቶ ማክስፊልድ ወይም በእኔ ብቻ ሳይሆን በለንደን ካሉት ሰባኪዎች እጅግ ደካማ በሆነው፣ እንዲያውም በሰው ሁሉ መማር ያስፈልጋችኋል። እግዚአብሔር በወደደው ሰው ይልካልና።

«ስለዚህ ሊመክራችሁ ወይም ሊገሥጻችሁ ለሚፈልግ ማንኛውም ሰው ‹አንተ ዕውር ነህ፤ ልታስተምረኝ አትችልም› አትበሉት። ‹ይህ የአንተ ጥበብ፣ የአንተ ሥጋዊ አእምሮ ነው› አትበሉ፤ ነገር ግን ነገሩን በእግዚአብሔር ፊት በእርጋታ መዝኑት።

«ብዙ ጸጋ ብዙ ብርሃንን እንደማያመለክት ሁልጊዜ አስታውሱ። እነዚህ ሁልጊዜ አብረው አይሄዱም። ፍቅር ጥቂት ብቻ ባለበት ብዙ ብርሃን ሊኖር እንደሚችል ሁሉ፣ ብርሃን ጥቂት ባለበትም ብዙ ፍቅር ሊኖር ይችላል። ልብ ከዓይን የበለጠ ሙቀት አለው፤ ነገር ግን ማየት አይችልም። እግዚአብሔርም አንዱ ለሌላው ‹አታስፈልገኝም› እንዳይል የአካልን ብልቶች በጥበብ አገጣጥሞአቸዋል።

«ራሳቸው ከኃጢአት ከዳኑት በቀር ማንም ሊያስተምራችሁ አይችልም ብሎ ማሰብ እጅግ ታላቅና አደገኛ ስሕተት ነው። ለአንድ ቅጽበት እንኳ ስፍራ አትስጡት፤ ወደ ሺህ ሌሎች ስሕተቶች ይመራችኋልና፤ ይህም ሊመለስ በማይችል ሁኔታ ነው። አይደለም፤ ያለፈው ዘመን እብዶች እንደ ተናገሩት ሥልጣን በጸጋ ላይ የተመሠረተ አይደለም። ‹በጌታ የሚመሩአችሁን› ታዘዙአቸው፤ አክብሩአቸውም፤ ከእነርሱ የተሻለ የምታውቁ አድርጋችሁም አታስቡ። የእነርሱን ስፍራና የራሳችሁን ስፍራ እወቁ፤ ብዙ ፍቅር ብዙ ብርሃንን እንደማያመለክት ሁልጊዜ አስታውሱ።

«ይህን አለማስተዋል አንዳንዶችን ወደ ብዙ ስሕተቶች፣ ቢያንስም ወደ ትዕቢት መልክ መርቶአቸዋል። ኧረ ከመልኩም ከነገሩም ተጠበቁ! ‹በክርስቶስ ኢየሱስ የነበረ ይህ አሳብ› ያ ትሑት አሳብ በእናንተ ዘንድ ይሁን። ደግሞም ‹ትሕትናን እንደ ልብስ ታጠቁ›። ትሕትና ይሙላችሁ ብቻ ሳይሆን ሁለንተናችሁን ይሸፍናችሁ። በቃላችሁና በሥራችሁ ሁሉ ጨዋነትና በራስ አለመታመን ይታይ። የምትናገሩትና የምታደርጉት ሁሉ በገዛ ዓይናችሁ ታናሾች፣ የተናቃችሁ፣ ዝቅተኞችና ወራዶች መሆናችሁን ይግለጥ።

«ለዚህም አንድ ምሳሌ፦ የሠራችሁትን ማንኛውንም ስሕተት ለመቀበል ሁልጊዜ ዝግጁ ሁኑ። በማንኛውም ጊዜ በስሕተት አስባችሁ፣ ተናግራችሁ ወይም ሠርታችሁ ከሆነ ለማመን አትዘግዩ። ይህ የእግዚአብሔርን ዓላማ ይጎዳል ብላችሁ በሕልማችሁም አታስቡ፤ አይጎዳውም፤ እንዲያውም ያራምደዋል። ስለዚህ በአንዳች ነገር ስትከሰሱ ግልጽና ቀጥተኞች ሁኑ፤ ለማምለጥም ሆነ ለመሸፈን አትሞክሩ፤ ነገር ግን ልክ እንዳለ ይታይ፤ በዚህም ወንጌልን ታስጌጡታላችሁ እንጂ አታደናቅፉትም።

«ጥ. 33፦ ለእነርሱ የምትሰጠው ሁለተኛው ምክር ምንድር ነው?

«መ፦ ከዚያች የትዕቢት ልጅ ከሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት ተጠበቁ። ኧረ ከእርሷ እጅግ ርቃችሁ ኑሩ! ለጋለ ምናብ ስፍራ አትስጡ። ነገሮችን ቸኵላችሁ ለእግዚአብሔር አትስጡ። ሕልሞችን፣ ድምፆችን፣ በውስጥ የሚሰሙ ግፊቶችን፣ ራእዮችን ወይም መገለጦችን በቀላሉ ከእግዚአብሔር እንደ ሆኑ አትገምቱ። ከእርሱ ሊሆኑ ይችላሉ። ከተፈጥሮ ሊሆኑ ይችላሉ። ከዲያብሎስም ሊሆኑ ይችላሉ። ስለዚህ ‹መንፈስን ሁሉ አትመኑ፥ ነገር ግን መናፍስት ከእግዚአብሔር ሆነው እንደ ሆነ መርምሩ›። ሁሉን በተጻፈው ቃል ፈትኑ፤ ሁሉም በፊቱ ይስገድ። ከመጽሐፍ ቅዱስ፣ ወይም ከማንኛውም ጥቅስ ግልጽና ቀጥተኛ ትርጉም ከዐውዱ ጋር ተያይዞ ከሚገኘው ምንም ያህል ጥቂት ብትርቁ በየሰዓቱ በሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት የመውደቅ አደጋ ላይ ናችሁ። አእምሮን፣ እውቀትን ወይም የሰውን ትምህርት ብትንቁ ወይም ብታቃልሉም እንዲሁ ናችሁ፤ እነዚህ እያንዳንዳቸው ከእግዚአብሔር የተሰጡ መልካም ስጦታዎች ናቸውና፤ እጅግ ክቡር ለሆኑ ዓላማዎችም ሊያገለግሉ ይችላሉ።

«ጥበብ፣ አእምሮ ወይም እውቀት የሚሉትን ቃላት በነቀፋ መንገድ ፈጽሞ እንዳትጠቀሙባቸው እመክራችኋለሁ። በተቃራኒው እናንተ ራሳችሁ በእነርሱ ይበልጥ እየበዛችሁ እንድትሄዱ ጸልዩ። ዓለማዊ ጥበብን፣ የማይጠቅም እውቀትን፣ ሐሰተኛ ሙግትን ማለታችሁ ከሆነ እንዲያ በሉ፤ ገለባውን ጣሉት እንጂ ስንዴውን አትጣሉ።

«ወደ ሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት ከሚያስገቡ የተለመዱ በሮች አንዱ ያለ መንገዱ ፍጻሜውን መጠበቅ ነው፤ ለምሳሌ መጻሕፍትን ሳይመረምሩና የእግዚአብሔርን ልጆች ሳያማክሩ እውቀትን መጠበቅ፤ ያለ ማያቋርጥ ጸሎትና ያለ ጽኑ ንቃት መንፈሳዊ ብርታትን መጠበቅ፤ አጋጣሚ በተገኘ ቍጥር የእግዚአብሔርን ቃል ሳይሰሙ ማንኛውንም በረከት መጠበቅ ነው።

«አንዳንዶች ይህን የሰይጣን ተንኰል አላወቁም። መጻሕፍትን መመርመር ትተዋል። ‹እግዚአብሔር መጻሕፍትን ሁሉ በልቤ ላይ ይጽፋቸዋል። ስለዚህ ማንበብ አያስፈልገኝም› አሉ። ሌሎች ደግሞ ያን ያህል መስማት እንደማያስፈልጋቸው አሰቡ፤ በዚህም በማለዳው ስብከት ላይ በመገኘት ቸልተኞች ሆኑ። ይህ የሚመለከታችሁ እናንተ ሆይ፣ ተጠንቀቁ! የእንግዳን ድምፅ ሰምታችኋል። ወደ ክርስቶስ ፈጥናችሁ ተመለሱ፤ ‹ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ› በተሰጠው በመልካሙ በቀደመው መንገድ ጽኑ፤ ይህም አንድ አሕዛብ እንኳ፦ ‹ክርስቲያኖች ለክርስቶስ እንደ አምላክ መዝሙር ለመዘመር በየዕለቱ በማለዳ ይነሡ ነበር› ብሎ የመሰከረለት መንገድ ነው።

«‹በጸጋ የማደግ› ምኞት ራሱ እንኳ አንዳንድ ጊዜ ወደ ሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት የሚያስገባ በር ሊሆን ይችላል። ዘወትር አዲስ ጸጋ እንድንፈልግ ስለሚመራን፣ ሳናውቅ ለእግዚአብሔርና ለሰው ካለ ፍቅር አዲስ ደረጃዎች በቀር ሌላ አዲስ ነገር እንድንፈልግ ሊመራን ይችላል። ስለዚህ አንዳንዶችን ከአዲስ ልብ በኋላ አዲስ ዓይነት ስጦታዎችን እንዲፈልጉና እንደ ተቀበሉም እንዲገምቱ መርቶአቸዋል፤ ለምሳሌ፦ (1) እግዚአብሔርን በፍጹም አሳባችን መውደድ፤ (2) በፍጹም ነፍሳችን መውደድ፤ (3) በፍጹም ኃይላችን መውደድ፤ (4) ከእግዚአብሔር ጋር አንድ መሆን፤ (5) ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን፤ (6) ሕይወታችን በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮ መኖር፤ (7) ከክርስቶስ ጋር መሞት፤ (8) ከእርሱ ጋር መነሣት፤ (9) ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ መቀመጥ፤ (10) ወደ ዙፋኑ መወሰድ፤ (11) በአዲሲቱ ኢየሩሳሌም መሆን፤ (12) የእግዚአብሔር ድንኳን በሰዎች መካከል ሲወርድ ማየት፤ (13) ለሥራዎች ሁሉ መሞት፤ (14) ለሞት፣ ለሕመም፣ ለኀዘን ወይም ለፈተና አለመጋለጥ።

«ለእነዚህ ስሕተቶች ለብዙዎቹ አንዱ ምክንያት ከእነዚህ ጥቅሶች ማንኛውም አዲስና ብርቱ በሆነ መንገድ በልብ ላይ በተተገበረ ቍጥር እንደ አዲስ ዓይነት ስጦታ መቍጠር ነው፤ ይህም ከእነዚህ ጥቅሶች አንዳንዶቹ ገና እንዳልተፈጸሙ፣ አብዛኞቹ ሌሎቹ በጸደቅን ጊዜ እንደሚፈጸሙ፣ የቀሩትም በተቀደስንበት ቅጽበት እንደሚፈጸሙ ካለማወቅ የተነሣ ነው። የቀረው ነገር በከፍተኛ ደረጃዎች መለማመዳቸው ብቻ ነው። ልንጠብቀው የሚገባን ይህ ብቻ ነው።

«ለእነዚህና ለሺህ ሌሎች ስሕተቶች ሌላው ምክንያት ደግሞ ፍቅር፣ ማለትም ትሑት፣ ገርና ታጋሽ ፍቅር ከእግዚአብሔር ስጦታዎች ሁሉ የላቀ እንደ ሆነ፣ ራእዮች፣ መገለጦችና መታየቶች ሁሉ ምንም ቢሆኑ ከፍቅር ጋር ሲነጻጸሩ ትናንሽ ነገሮች እንደ ሆኑ፣ ከላይ የተጠቀሱት ስጦታዎች ሁሉ ከፍቅር ጋር አንድ እንደ ሆኑ ወይም ከእርሱ እጅግ እጅግ እንደሚያንሱ በጥልቅ አለማሰብ ነው።

«ይህን ፈጽማችሁ ብትገነዘቡ መልካም ነው፦—‹የሰማያት ሰማይ ፍቅር ነው›። በሃይማኖት ውስጥ ከዚህ የሚበልጥ ከፍ ያለ ነገር የለም፤ በእርግጥም ከዚህ ሌላ ምንም ነገር የለም፤ ከበለጠ ፍቅር በቀር ሌላ ነገር የምትፈልጉ ከሆነ ዒላማውን ስታችኋል፤ ከንጉሣዊው መንገድ እየወጣችሁ ነው። ሌሎችንም ‹ይህን ወይም ያን በረከት ተቀብለሃልን?› ብላችሁ ስትጠይቁ ከበለጠ ፍቅር በቀር ሌላ ነገር ማለታችሁ ከሆነ ተሳስታችኋል፤ ከመንገድ እያወጣችኋቸው ነው፤ የተሳሳተ ዱካም እያስያዛችኋቸው ነው። እንግዲያስ እግዚአብሔር ከኃጢአት ሁሉ ካዳናችሁበት ቅጽበት ጀምሮ በቆሮንቶስ መልእክት በአሥራ ሦስተኛው ምዕራፍ ከተገለጠው ፍቅር ይበልጥ ከማግኘት በቀር ሌላ ነገር ላይ እንዳታነጣጥሩ በልባችሁ ወስኑ። [1ኛ ቆሮንቶስ 13] ወደ አብርሃም እቅፍ እስክትወሰዱ ድረስ ከዚህ ከፍ ማለት አትችሉም።

«እንደ ገና እላለሁ፤ ከሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት ተጠበቁ። የትንቢት ስጦታ ወይም መናፍስትን የመለየት ስጦታ እንዳላችሁ ማሰብ እንዲህ ያለ ነው፤ ይህም ከእናንተ አንዳችሁ እንኳ አላችሁ ብዬ አላምንም፤ ከቶም ኖሮአችሁ አያውቅም። ሰዎችን በገዛ ስሜታችሁ ትክክል ወይም ስሕተት ናቸው ብላችሁ ከመፍረድ ተጠበቁ። ይህ መጽሐፍ ቅዱሳዊ የመፍረጃ መንገድ አይደለም። ኧረ ‹ከሕጉና ከምስክሩ› ጋር ተጣበቁ!

«ጥ. 34፦ ሦስተኛውስ ምንድር ነው?

«መ፦ ከአንቲኖሚያኒዝም፣ ማለትም ሕግን ወይም ማንኛውንም ክፍሉን ‹በእምነት ከመሻር› ተጠበቁ። ሐሰተኛ መንፈሳዊ ግለት በተፈጥሮው ወደዚህ ይመራል፤ በእርግጥም ሁለቱ ሊለያዩ አይችሉም ማለት ይቻላል። ይህ በሺህ መልኮች ሾልኮ ሊገባባችሁ ይችላል፤ ስለዚህ በእርሱ ላይ የቱንም ያህል ብትነቁ አይበዛም። በትምህርትም ሆነ በተግባር ወደዚያ የሚያዘነብለውን ነገር ሁሉ ተጠንቀቁ። ‹ክርስቶስ የሕግ ፍጻሜ ነው› የሚለው ያ ታላቅ እውነት እንኳ፣ እርሱ የሞራልን ሕግ እያንዳንዱን ነጥብ እንደ ተቀበለውና በፍቅር ሕግ ላይ እንዳጣበቀው ካላሰብን፣ ወደዚህ አሳልፎ ሊሰጠን ይችላል። ‹በፍቅር ስለ ተሞላሁ ያን ያህል ቅድስና አያስፈልገኝም። ሁልጊዜ ስለምጸልይ ለግል ጸሎት የተወሰነ ጊዜ አያስፈልገኝም። ሁልጊዜ ስለምነቃ የተለየ ራስን መመርመር አያስፈልገኝም› ብሎ ከማሰብ ተጠበቁ። ሕጉን፣ መላውን የተጻፈ ቃል ‹እናግንነው፤ እናክብረውም›። ድምፃችንም ይህ ይሁን፦ ‹ትእዛዛትህን ከወርቅና ከከበረ ዕንቍ ይልቅ አከብራለሁ። ሕግህን እንዴት እወደዋለሁ! ቀኑን ሁሉ እርሱን አጠናለሁ።› ከአንቲኖሚያውያን መጻሕፍት፣ በተለይም ከዶክተር ክሪስፕና ከአቶ ሶልትማርሽ ሥራዎች ተጠበቁ። ብዙ መልካም ነገሮችን ይዘዋል፤ ይህም ይበልጥ አደገኛ ያደርጋቸዋል። ኧረ በጊዜ ተጠንቀቁ! በእሳት አትጫወቱ። በእፉኝት ጕድጓድ ላይ እጃችሁን አትጫኑ። ከጭፍን ወገንተኝነት እንድትጠበቁ እለምናችኋለሁ። ፍቅራችሁ ወይም ቸርነታችሁ ሜቶዲስቶች ተብለው ለሚጠሩት ብቻ የተወሰነ አይሁን፤ ይልቁንም ከእነርሱ መካከል በፍቅር የታደሱ ለሚመስሉት ለዚያች እጅግ ጥቂት ክፍል፣ ወይም የእናንተንና የእነርሱን ወሬ ለሚያምኑት ብቻ አይሁን። ኧረ ይህን ሺቦሌታችሁ አታድርጉት! ከዝምታ ትምህርት፣ ማለትም በተሳሳተ ትርጉም ከገዛ ሥራችሁ ከማረፍ ተጠበቁ። ከብዙ ምሳሌዎች አንዱን ለመጥቀስ፦ አንድ ሰው እንዲህ ይላል፦ ‹ታላቅ በረከት ተቀብለሃል። ነገር ግን ስለ እርሱ መናገር፣ ይህንና ያንን ማድረግ ጀመርህ፤ ስለዚህ አጣኸው። ዝም ማለት ይገባህ ነበር።›

«ከራስን ማስደሰት ተጠበቁ፤ ደግሞም እርሱን በጎ ምግባር አድርጎ ከመቍጠር፣ ራስን በመካድ፣ ዕለት ዕለት መስቀልን በመሸከም፣ በጾምና ከምግብ በመከልከል ላይ ከማፌዝ ተጠበቁ። ከነቃፊነት ተጠበቁ፤ ማለትም በአሳብም ሆነ በተግባር በማንኛውም መንገድ የሚቃወሟችሁን ዕውሮች፣ ሙታን፣ የወደቁ ወይም ‹የሥራው ጠላቶች› ብሎ ከማሰብ ወይም ከመጥራት ተጠበቁ። ደግሞም ከሶሊፊዲያኒዝም ተጠበቁ፤ ማለትም ‹እመኑ፣ እመኑ!› ከማለት በቀር ምንም ሳይጮኹ ይበልጥ መጽሐፍ ቅዱሳዊ በሆነ መንገድ የሚናገሩትን አላዋቂዎች ወይም ሕግ አጥባቂዎች ብሎ ከመኰነን ተጠበቁ። በእርግጥ በአንዳንድ ጊዜያት ስለ ንስሐ ብቻ፣ ወይም ስለ እምነት ብቻ፣ ወይም ፈጽሞ ስለ ቅድስና ብቻ መናገር ትክክል ሊሆን ይችላል፤ በአጠቃላይ ግን ጥሪያችን ‹የእግዚአብሔርን ምክር ሁሉ› መናገርና ‹እንደ እምነታችን መጠን ትንቢት እንናገር› ነው። የተጻፈው ቃል ስለ ጽድቅ ሙሉነትና ስለ እያንዳንዱ ቅርንጫፉ ይናገራል፤ እስከ ጥቃቅኖቹ ቅርንጫፎችም ይወርዳል፤ ለምሳሌ በመጠን መኖር፣ ትሑትና ጨዋ መሆን፣ ትጉ መሆን፣ ታጋሽ መሆን፣ ‹ሁሉን ማክበር›። እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ በልባችን ያንኑ ይሠራል፤ በአጠቃላይ ለቅድስና ምኞትን በመፍጠር ብቻ ሳይሆን ወደ እያንዳንዱ ጸጋ አጥብቆ በማዘንበልና ‹ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ› እያንዳንዱን ክፍል ወደ መፈጸም በመምራት ነው። ይህም እጅግ ተገቢ ነው፤ ‹በሥራ እምነት እንደ ተፈጸመ› ሁሉ የእምነትን ሥራ መፈጸም ወይም ማፍረስ፣ የእግዚአብሔርንም ሞገስ ማግኘት ወይም ቍጣውን መቀበል በእያንዳንዱ የመታዘዝ ወይም ያለ መታዘዝ ድርጊት ላይ እጅግ የተመሠረተ ነው።

«ጥ. 35፦ አራተኛውስ ምንድር ነው?

«መ፦ ከቸልተኝነት ኃጢአቶች ተጠበቁ፤ በማንኛውም ዓይነት መልካም የማድረግ አጋጣሚ አታምልጣችሁ። ለበጎ ሥራ ቅኑ፤ የአምልኮም ሆነ የምሕረት ሥራን ሆን ብላችሁ አትተዉ። ለሰዎች ሥጋና ነፍስ የቻላችሁትን ያህል መልካም ሁሉ አድርጉ። በተለይም ‹ባልንጀራህን ፈጽመህ ገሥጸው፤ በእርሱም ምክንያት ኃጢአት አትሸከም›። ትጉ ሁኑ። ለስንፍናና ለዳተኝነት ስፍራ አትስጡ፤ ‹ሰነፎች ናችሁ፥ ሰነፎች ናችሁ› ለማለት ምክንያት አትስጡ። ብዙዎች አሁንም እንዲህ ይላሉ፤ ነገር ግን መላ መንፈሳችሁና አካሄዳችሁ ያንን ሐሜት ያስተባብል። ሁልጊዜ በሥራ ተጠመዱ፤ አንዲት ቍራጭ ጊዜ እንኳ አታባክኑ፤ ‹አንድ ስንኳ እንዳይጠፋ የተረፈውን ቍርስራሽ› አከማቹ። እጅህ ለማድረግ የምታገኘውን ሁሉ በኃይልህ አድርገው። ‹ለመናገርም የዘገየ› ሁኑ፤ በአነጋገራችሁም ጠንቃቆች ሁኑ። ‹ቃል ሲበዛ ኃጢአት አይታጣም።› ብዙ አትናገሩ፤ በአንድ ጊዜም ረጅም አትናገሩ። ከአንድ ሰዓት በላይ በሚጠቅም መንገድ መወያየት የሚችሉ ጥቂቶች ናቸው። ከሃይማኖታዊ ቧልት፣ ከመንፈሳዊ ሐሜት እጅግ ርቃችሁ ኑሩ።

«ጥ. 36፦ አምስተኛውስ ምንድር ነው?

«መ፦ ከእግዚአብሔር በቀር ሌላ ነገር ከመመኘት ተጠበቁ። አሁን ሌላ ምንም አትመኙም፤ ሌላው ምኞት ሁሉ ተባርሮአል፤ ማንም ዳግመኛ እንዳይገባ ተጠንቀቁ። ‹ራስህን በንጽህና ጠብቅ›፤ ‹ዓይናችሁ› ‹ጤናማ› ትኑር፤ ‹ሰውነታችሁ ሁሉ ብሩህ ይሆናል›። የሚጣፍጥ ምግብ ምኞትን ወይም ሌላ ማንኛውንም የስሜት ሕዋሳት ደስታ አታስገቡ፤ በታላቅ፣ በአዲስ ወይም በውብ ነገር ዓይንን ወይም ምናብን የማስደሰት ምኞትን አታስገቡ፤ የገንዘብን፣ የምስጋናን ወይም የክብርን ምኞት፣ በማንኛውም ፍጥረት ደስታን የማግኘት ምኞትን አታስገቡ። እነዚህን ምኞቶች መልሳችሁ ልታመጡአቸው ትችላላችሁ፤ ግን አያስፈልጋችሁም፤ ከእንግዲህ ሊሰሟችሁ አያስፈልግም። ኧረ ክርስቶስ ነጻ ባወጣችሁ ነጻነት ጸንታችሁ ቁሙ።

«ራሳችሁን የመካድና ዕለት ዕለት መስቀላችሁን የመሸከም አርአያ ለሁሉ ሁኑ። ወደ እግዚአብሔር የማያቀርባችሁን ማንኛውንም ደስታ ከምንም እንደማትቈጥሩት፣ ወደ እርሱ የሚያቀርባችሁንም ማንኛውንም ሥቃይ ከቁም ነገር እንደማትቈጥሩት ይዩ፤ በማድረግም ሆነ በመታገሥ እርሱን ደስ ማሰኘት ብቻ ዓላማችሁ እንደ ሆነ ይዩ፤ ስለ ደስታ ወይም ስለ ሥቃይ፣ ስለ ክብር ወይም ስለ ውርደት፣ ስለ ሀብት ወይም ስለ ድህነት የልባችሁ የዘወትር ቋንቋ ይህ እንደ ሆነ ይዩ፦

‹ሁሉም ለእኔ አንድ ነው፤ ይህ ብቻ ይሁን ፍላጎቴ፦ በጌታዬ ልኑር፣ በጌታዬም ይሁን ሞቴ!›

ጥ. 37፦ ስድስተኛውስ ምንድር ነው?

«መ፦ ከመለያየት፣ በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስንጥቅ ከመፍጠር ተጠበቁ። ያ ውስጣዊ አለመስማማት፣ ብልቶች ‹እርስ በርሳቸው› የሚተሳሰቡበትን ፍቅር ማቆማቸው (1ኛ ቆሮንቶስ 12:25)፣ የክርክር ሁሉና የውጫዊ መለያየት ሁሉ ሥር ራሱ ነው። ወደዚያ ከሚያዘነብለው ነገር ሁሉ ተጠበቁ። ከከፋፋይ መንፈስ ተጠበቁ፤ ወደዚያ የሚያመለክት ትንሽ ገጽታ ያለውን ነገር ሁሉ ሽሹ። ስለዚህ በቆሮንቶስ መለያየትን ያስከተለውን ያንኑ ነገር፣ ‹እኔ የጳውሎስ ነኝ፥ እኔስ የአጵሎስ ነኝ› አትበሉ። ‹ይህ የእኔ ሰባኪ ነው፤ በእንግሊዝ ካሉት ሰባኪዎች ሁሉ የተሻለው ነው። እርሱን ስጡኝ፣ ሌሎቹን ሁሉ ውሰዱ› አትበሉ። ይህ ሁሉ መለያየትን ይወልዳል ወይም ያባብሳል፤ እግዚአብሔር ያጣመራቸውን ይለያያል። ማንንም ሰባኪ አትናቁ ወይም አታጣጥሉ፤ እርሱንም የእግዚአብሔርንም ዓላማ እንዳትጐዱ ማንንም ከሌሎቹ በላይ ከፍ አታድርጉ። በሌላ በኩል ደግሞ በአንዳንድ የአነጋገር አለመያያዝ ወይም ትክክለኛነት ማጣት ምክንያት በማንም ላይ አትክረሩ፤ እውነተኛ ስሕተቶች ቢሆኑ እንኳ ለአንዳንድ ስሕተቶች አትክረሩበት።

«እንዲሁም ከመለያየት ለመዳን ብትፈልጉ የማኅበሩንና የባንዶቹን ደንብ ሁሉ ስለ ሕሊና ብላችሁ ጠብቁ። የክላስ ወይም የባንድ ስብሰባችሁን ፈጽሞ አታስቀሩ፤ ከማንኛውም የሕዝብ ስብሰባ ፈጽሞ አትቅሩ። እነዚህ የማኅበራችን ጅማቶች ራሳቸው ናቸው፤ ለእነዚህ ያለንን አክብሮት ወይም በእነርሱ ላይ በመገኘት ያለንን ጥንቃቄ የሚያደክም ወይም ሊያደክም የሚያዘነብል ማንኛውም ነገር የኅብረታችንን ሥር ራሱን ይመታል። አንድ ሰው እንዳለው፦ ‹ያ የሥርዓታችን ክፍል፣ ማለትም ለጸሎት፣ ለመመርመርና ለተለየ ምክር የሚደረጉ የግል ሳምንታዊ ስብሰባዎች፣ በተሰበከው ቃል የተቀበልነውን በረከት ሁሉ ለማጥለቅና ለማጽናት፣ በሕዝብ አገልግሎት ላይ መገኘት ላልቻሉ ሌሎችም ለማዳረስ ታላቁ መንገድ ሆኖአል፤ ያለ እዚህ ሃይማኖታዊ ትስስርና ኅብረት ግን በስብከት ብቻ የተደረጉ እጅግ የጋሉ ሙከራዎች ዘላቂ ጥቅም አላስገኙም።›

«አሳባቸው ከእናንተ ጋር ቢስማማም ባይስማማም ከወንድሞቻችሁ ስለ መለየት አንዲት አሳብ እንኳ አትፍቀዱ። ማንም ሰው እናንተን ባለማመኑ፣ ቃላችሁን ባለመቀበሉ ኃጢአት ይሠራል ብላችሁ፣ ወይም ይህ ወይም ያ አሳብ ለሥራው አስፈላጊ ነው፣ ሁለቱም አብረው ይቆማሉ ወይም አብረው ይወድቃሉ ብላችሁ በሕልማችሁም አታስቡ። ተቃውሞን ካለመታገሥ ተጠበቁ። እናንተ እንደምታዩት ልክ ማየት የማይችሉትን፣ ወይም በትልቅም ሆነ በትንሽ ነገር እናንተን መቃወም ግዴታቸው እንደ ሆነ የሚያስቡትን አትኰንኑአቸው ወይም ስለ እነርሱ ክፉ አታስቡ። ከእኛ አንዳንዶቻችን ያረጋገጥነውን ስለ ተቃወሙ ብቻ ስለ ሌሎች ክፉ አስበን ይሆናል ብዬ እፈራለሁ። ይህ ሁሉ ወደ መለያየት ያዘነብላል፤ በዚህ ዓይነት ነገር ሁሉ በራሳችን ላይ ክፉ ትምህርት እያስተማርናቸው ነው።

«ኧረ ከቍጡነት፣ ከበሳጭነት፣ ምክር መስማትን ካለመታገሥ፣ በትንሽ ቃል ከመደንበር፣ የእኔን ወይም የሌላውን አባባል ያለ ጥያቄ ከማይቀበሉት ሰዎች ከመሸሽ ተጠበቁ!

«ከልዩ ልዩ ዓይነት መስቀሎች ጋር ተቃውሞንና ተጻራሪነትን ጠብቁ። የቅዱስ ጳውሎስን ቃል አስቡ፦ ‹ይህ ስለ ክርስቶስ ተሰጥቶአችኋልና›—ስለ እርሱ፣ ስለ እናንተ ያደረገው ሞቱና ምልጃው ፍሬ ሆኖ—‹ስለ እርሱ መከራ ደግሞ ልትቀበሉ እንጂ በእርሱ ልታምኑ ብቻ አይደለም›። (ፊልጵስዩስ 1:29) ተሰጥቶአችኋል! ይህን ተቃውሞ ወይም ነቀፋ እግዚአብሔር ይሰጣችኋል፤ የፍቅሩ አዲስ ምልክት ነው። ታዲያ ሰጪውን ትክዳላችሁን? ወይስ ስጦታውን ትረግጡታላችሁ፣ እንደ መጥፎ ዕድልም ትቈጥሩታላችሁን? ይልቁንስ፦ ‹አባት ሆይ፣ ትከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል፤ አሁን ልጅህን ስለ አንተ አንዳች መከራ እንዲቀበል ትሰጠዋለህ፤ እንደ ፈቃድህ አድርግብኝ› አትሉምን? እነዚህ ነገሮች በገዛ ጥፋታችሁ ካልሆነ በቀር ለእግዚአብሔር ሥራ ወይም ለነፍሳችሁ እንቅፋት ከመሆን ይልቅ፣ በእግዚአብሔር አሠራር ሂደት ውስጥ የማይቀሩ ብቻ ሳይሆኑ ለእናንተ የሚጠቅሙ፣ እንዲያውም አስፈላጊዎች እንደ ሆኑ እወቁ። ስለዚህ (ከአጋጣሚ ሳይሆን) ከእግዚአብሔር በፈቃደኝነትና በምስጋና ተቀበሉአቸው። ከሰዎችም በትሕትና፣ በየውሃት፣ በእሺ ባይነት፣ በገርነትና በጣፋጭነት ተቀበሉአቸው። ውጫዊ ገጽታችሁና አካሄዳችሁ እንኳ ለምን ለስላሳ አይሆንም? የእመቤት ካትስን ባሕርይ አስታውሱ፦ ‹ስለ ሮሜው ንጉሠ ነገሥት ስለ ቲቶ፦ ከፊቱ ተከፍቶ የሄደ ማንም አልነበረም ተብሎ ተነግሮለታል። ስለ እርሷ ግን፦ ተከፍቶ ወደ እርሷ የመጣ ማንም አልነበረም ሊባል ይችል ነበር፤ ሁሉም ከእርሷ ዘንድ ደግና ሞቅ ያለ አቀባበል እንደሚያገኙ እንዲህ እርግጠኞች ነበሩና።›

«ሌሎችን ከእናንተ እንዲለዩ ከመፈተን ተጠበቁ። ሊወገድ የሚችለውን ማንኛውንም ማሰናከያ አትስጡ፤ የመድኃኒታችንን የእግዚአብሔርን ትምህርት እያስጌጣችሁ ኑሮአችሁ በሁሉ ነገር ከምትመሰክሩት ጋር የሚስማማ እንዲሆን ተጠንቀቁ። በተለይ ስለ ራሳችሁ ስትናገሩ ጠንቃቆች ሁኑ፤ በእርግጥ የእግዚአብሔርን ሥራ መካድ የለባችሁም፤ ነገር ግን እንድትናገሩ በተጠራችሁ ጊዜ በተቻለ መጠን ማንንም በማያሰናክል መንገድ ተናገሩ። ታላላቅና የተጋነኑ ቃላትን ሁሉ አስወግዱ፤ በእርግጥም ለእርሱ አጠቃላይ ስም መስጠት አያስፈልጋችሁም፤ ፍጽምና፣ መቀደስ፣ ሁለተኛው በረከት ወይም መድረስ ብላችሁ መጥራት አያስፈልጋችሁም። ይልቁንም እግዚአብሔር ያደረገላችሁን ዝርዝር ነገሮች ተናገሩ። እንዲህ ልትሉ ትችላላችሁ፦ ‹በዚህ በዚህ ጊዜ ልገልጸው የማልችለው ለውጥ ተሰማኝ፤ ከዚያ ጊዜ ጀምሮም ትዕቢት፣ ወይም የራስ ፈቃድ፣ ወይም ቍጣ፣ ወይም አለማመን አልተሰማኝም፤ ለእግዚአብሔርና ለሰው ልጆች ሁሉ ካለ የፍቅር ሙላት በቀር ሌላ ምንም አልተሰማኝም።› ለሚጠየቃችሁ ሌላ ማንኛውም ግልጽ ጥያቄም በጨዋነትና በቅንነት መልሱ።

«ከእናንተ ማንም በማንኛውም ጊዜ አሁን ካላችሁበት ቢወድቅ፣ ትዕቢት ወይም አለማመን፣ ወይም አሁን ነጻ የወጣችሁበት ማንኛውም ዝንባሌ እንደ ገና ቢሰማችሁ፣ ነፍሳችሁን አደጋ ላይ ጥላችሁ አትካዱት፣ አትሰውሩት፣ በምንም መንገድ አትሸፍኑት። በማንኛውም ሁኔታ ወደምትተማመኑበት ሰው ሂዱ፤ የሚሰማችሁንም ልክ እንዳለ ተናገሩ። እግዚአብሔር ለነፍሳችሁ ጤና የሚሆን በጊዜው የሚገባ ቃል እንዲናገር ያስችለዋል። በእርግጥም እንደ ገና ራሳችሁን ቀና ያደርጋል፤ የተሰበሩትንም አጥንቶች ደስ ያሰኛቸዋል።

«ጥ. 38፦ ለእነርሱ የምትሰጠው የመጨረሻው ምክር ምንድር ነው?

«መ፦ በሁሉም ነገር አርአያ ሁኑ፤ በተለይም በውጫዊ ነገሮች (ለምሳሌ በአለባበስ)፣ በትናንሽ ነገሮች፣ ገንዘባችሁን በማውጣት (አላስፈላጊ ወጪን ሁሉ በማስወገድ)፣ በጥልቅና በጽኑ ቁም ነገረኛነት፣ በንግግራችሁም ሁሉ ጥልቀትና ጠቃሚነት አርአያ ሁኑ። እንዲሁ ‹በጨለማ ስፍራ የሚበራ መብራት› ትሆናላችሁ። እንዲሁ ‹ወደ ዘላለሙ ወደ ጌታችንና መድኃኒታችን ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ መንግሥት መግባት በሙላት› እስኪሰጣችሁ ድረስ ዕለት ዕለት ‹በጸጋ ታድጋላችሁ›።

«ከላይ ያሉት ምክሮች አብዛኞቹ በሚከተሉት አሳቦች በብርቱ ተደግፈዋል፤ እነዚህንም ከቅዱሳት መጻሕፍት ቀጥሎ በጥልቀትና በተደጋጋሚ እንድታስቡባቸው አሳስባችኋለሁ፦—

«(1) ባሕር የእግዚአብሔርና የቡሩኩ መንፈስ ሙላት ግሩም ምሳሌ ነው። ወንዞች ሁሉ ወደ ባሕር እንደሚመለሱ፣ እንዲሁ የጻድቃን ሥጋ፣ ነፍስና መልካም ሥራዎች በዘላለማዊ ዕረፍቱ በዚያ ለመኖር ወደ እግዚአብሔር ይመለሳሉ።

«የእግዚአብሔር ጸጋዎች ሁሉ በቸርነቱ ብቻ ላይ የተመሠረቱ ቢሆኑም፣ ብዙውን ጊዜ አብረናቸው ካለን ሰዎች ጸሎት፣ ትምህርትና ቅድስና ጋር ሊያያይዛቸው ደስ ይለዋል። በብርቱ ነገር ግን በማይታዩ ስበቶች አንዳንድ ነፍሳትን ከሌሎች ጋር ባላቸው ኅብረት በኩል ይስባቸዋል።

«ጸጋ የሚፈጥረው የልብ መተሳሰር ተፈጥሮ ከሚፈጥረው እጅግ ይበልጣል።

«በእውነት እግዚአብሔርን የሚያመልኩ ሰዎች ስሜቶች ከሐሰተኛ ፍቅር እንደሚፈልቁ ሁሉ ከእውነተኛ ፍቅርም በተፈጥሮ እንደሚፈልቁ ያሳያሉ፤ ስለ እግዚአብሔር ብለው የሚወዷቸው ሰዎች ደኅንነትና ጉዳት እንዲህ በጥልቅ ይሰማቸዋል። ይህ ግን ሊገባቸው የሚችለው የፍቅርን ቋንቋ ለሚያስተውሉት ብቻ ነው።

«በብዙ ውጫዊ መከራዎች ውስጥ ሳለን እንኳ የነፍስ ጥልቀት በዕረፍት ሊሆን ይችላል፤ ልክ የባሕር ወለል ብርቱ ማዕበል በሚናወጥበት ጊዜ የባሕሩ ጥልቀት ጸጥ እንደሚል።

«በጸጋ ለማደግ ከሁሉ የተሻሉ ረዳቶች የሚደርሱብን በደሎች፣ ስድቦችና ኪሳራዎች ናቸው። ፈቃዳችን በእነርሱ ውስጥ ምንም ድርሻ ስለሌለው ብቻ እንኳ ቢሆን ከሌሎቹ ሁሉ አስበልጠን በፍጹም ምስጋና ልንቀበላቸው ይገባል።

«ከመከራዎቻችን ለማምለጥ እጅግ ቅርብ የሆነው መንገድ እግዚአብሔር እስከ ፈቀደ ድረስ እንዲቆዩ ፈቃደኞች መሆን ነው።

«ስደትንና መከራን በትክክለኛ መንገድ ብንቀበል፣ የክርስቶስን ምሕረት በብዙ መልካም ሥራ በመምሰል ብቻ ልናገኘው ከምንችለው ይልቅ ከእነዚህ አጋጣሚዎች አንዱን በሚገባ በመጠቀም ከክርስቶስ ጋር የበለጠ መመሳሰልን እናገኛለን።

«እግዚአብሔር ለሚወዱት ያለውን ፍቅር ከሚያሳዩት ታላላቅ ማስረጃዎች አንዱ መከራን ከሚሸከሙበት ጸጋ ጋር መላኩ ነው።

«በታላላቅ መከራዎች ውስጥ እንኳ ከእጁ ስንቀበላቸው፣ በሚወደንና በምንወደው በእርሱ በመቀጣታችን በሥቃይ መካከል ደስታ እንደሚሰማን ለእግዚአብሔር ልንመሰክር ይገባል።

«እግዚአብሔር ሰውን ወደ ራሱ ለመሳብ የሚጠቀምበት እጅግ ቅርብ መንገድ፣ እጅግ በሚወደው ነገርና በበቂ ምክንያት በሚወደው ነገር መቅጣቱ ነው፤ ይህም መከራ በቅን ዓይን ከተደረገ አንዳች መልካም ሥራ እንዲነሣ ማድረጉ ነው፤ በዓለም ውስጥ እጅግ ተወዳጅና ተፈላጊ የሆነውን ነገር ከንቱነት ከዚህ በላይ በግልጽ ሊያሳየው የሚችል ምንም ነገር የለምና።

«(2) እውነተኛ ራስን ማስገዛት ከእግዚአብሔር ፈቃድ ሁሉ ጋር ፈጽሞ መስማማት ነው፤ እርሱ በዓለም ውስጥ የሚሆነውን ሁሉ (ከኃጢአት በቀር) ይፈቅዳል፤ ያደርግማል። ለዚህም መልካምም ሆኑ ክፉ የሚሆኑትን ነገሮች ሁሉ እንደ ፈቃዱ አድርገን መቀበል ብቻ ይጠበቅብናል።

«ከሰማይም ሆነ ከምድር በጻድቃን ላይ ሊደርሱ በሚችሉ ታላላቅ መከራዎች ውስጥ፣ የነፍሳቸውን ኃይላት ሁሉ በአንድ በሚያስተባብር ውስጣዊና ፍቅር በተሞላ ወደ እርሱ መመልከት በሰላም ሳይናወጡ፣ ለእግዚአብሔርም ፈጽመው ተገዝተው ይኖራሉ።

«የሚደርስብንን ሁሉ በጸጥታ ልንታገሥ፣ የሌሎችንና የራሳችንን ጕድለቶች ልንሸከም፣ በስውር ጸሎት ወይም በማይነገር መቃተት ለእግዚአብሔር ልንናዘዛቸው ይገባናል፤ ነገር ግን ፈጽሞ የሚያቈስል ወይም የብስጭት ቃል መናገር፣ ማጕረምረም ወይም መማረር የለብንም፤ ይልቁንም እግዚአብሔር ደስ በሚያሰኘው መንገድ እንዲያደርግብን ፈጽመን ፈቃደኞች መሆን አለብን። እኛ የእርሱ በጎች ነን፤ ስለዚህ ሳናጕረመርም እስከ ሞት ድረስ እንኳ መከራን ለመቀበል ዝግጁ መሆን ይገባናል።

«ልናስተካክላቸው የማንችላቸውን ልንታገሣቸውና ለእግዚአብሔር በማቅረብ ልንረካ ይገባናል። እውነተኛ ራስን ማስገዛት ይህ ነው። እርሱም ደካማነታችንን ስለ ተሸከመ እኛም ስለ እርሱ ብለን የእርስ በርሳችንን ደካማነት ብንሸከም ተገቢ ነው።

«ኢየሱስ ክርስቶስን ፈልጎ ለመከተል ሁሉን መተው፣ ራስን ከሁሉ ማራቆት፣ ወደ ተወለደባት ወደ ቤተ ልሔም ራቁትን፣ ወደ ተገረፈበት አደባባይ ራቁትን፣ በመስቀል ወደ ሞተበት ወደ ቀራንዮም ራቁትን መከተል እጅግ ታላቅ ምሕረት ስለ ሆነ፣ ነገሩም ሆነ የነገሩ እውቀት በእግዚአብሔር ልጅ በማመን ካልሆነ በቀር ለማንም አይሰጥም።

«(3) ያለ ትዕግሥት የእግዚአብሔር ፍቅር የለም፤ ያለ ትሕትናና ያለ መንፈስ ልዝብነትም ትዕግሥት የለም።

«ትሕትናና ትዕግሥት የፍቅር መጨመር እጅግ እርግጠኛ ማስረጃዎች ናቸው።

«ትዕግሥትን ከፍቅር ጋር የሚያዋሕደው ትሕትና ብቻ ነው፤ ያለ እርሱ ከመከራ ጥቅም ማግኘት አይቻልም፤ በተለይም ሰዎች ለሚያደርሱብን መከራ ምንም ምክንያት እንዳልሰጠን ስናስብ ከማጕረምረም መዳን አይቻልም።

«እውነተኛ ትሕትና ራስን እንደ ኢምንት መቍጠር ዓይነት ነው፤ ይህም የበጎ ምግባራት ሁሉ ማእከል ነው።

«ወደ እግዚአብሔር የተመለሰች ነፍስ ስለ መዳን ጉዳይ የሚነገራትን ሁሉ ለመጠቀም በመሻት በጥንቃቄ ልታዳምጥ ይገባታል።

«እግዚአብሔር ይቅር ካላቸው ኃጢአቶች በልብ ውስጥ የበለጠ ጥልቅ ትሕትናና በቃላችን፣ በሥራችንና በመከራችን ይበልጥ ጥብቅ ሥርዓት እንጂ ሌላ ምንም አይቅር።

«(4) ሰዎችን መታገሥና ክፉ ነገሮችን በየውሃትና በዝምታ መቀበል የክርስቲያን ሕይወት ድምር ነው።

«እግዚአብሔር የፍቅራችን የመጀመሪያ ዓላማ ነው፤ የፍቅር ቀጣዩ ተግባር የሌሎችን ጕድለቶች መሸከም ነው። ይህንንም ልምምድ በገዛ ቤተ ሰዎቻችን መካከል ልንጀምረው ይገባል።

«ፍቅራችንን በዋናነት ልንለማመደው የሚገባው የአስተሳሰብ መንገዳችንን፣ ወይም ዝንባሌያችንን፣ ወይም እውቀታችንን፣ ወይም ሌሎች እኛ ራሳችን ልንሆን የምንመኘውን ያህል በጎ ምግባር ያላቸው እንዲሆኑ ያለንን ምኞት እጅግ በሚያስደነግጡት ሰዎች ላይ ነው።

«(5) እግዚአብሔር በጸጋ ላጸናቸው እንኳ በሁሉም አጋጣሚ፣ አንድ ጊዜ ብቻ ሳይሆን ብዙ ጊዜ ካልጸለዩለት በቀር መንፈሱን ብዙም አይሰጥም።

«እግዚአብሔር ለጸሎት መልስ ካልሆነ በቀር ምንም አያደርግም፤ ራሳቸው ሳይጸልዩ ወደ እግዚአብሔር የተመለሱት እንኳ (ይህም እጅግ አልፎ አልፎ የሚሆን ነው) ያለ ሌሎች ጸሎት አልነበሩም። ነፍስ የምታገኘው እያንዳንዱ አዲስ ድል የአዲስ ጸሎት ውጤት ነው።

«በማንኛውም የጭንቀት አጋጣሚ ለእግዚአብሔር ጸጋና ብርሃን ስፍራ እንድንሰጥ ወደ ጸሎት ልንገለል ይገባናል፤ ከዚያም ውጤታቸው ምን እንደሚሆን ምንም ሳንጨነቅ ውሳኔዎቻችንን ልናደርግ ይገባናል።

በታላላቅ ፈተናዎች ውስጥ፣ በመታመንና በተረጋጋ መንፈስ እስከ ተደረገ ድረስ፣ ወደ ክርስቶስ አንድ ጊዜ መመልከትና ስሙን መጥራት ብቻ ክፉውን ለማሸነፍ በቂ ነው።

‹ሳታቋርጡ ጸልዩ› የሚለው የእግዚአብሔር ትእዛዝ የተመሠረተው በነፍስ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ሕይወት ለመጠበቅ ጸጋው ባለን አስፈላጊነት ላይ ነው፤ ሥጋ ያለ አየር እንደማይኖር ሁሉ ያም ሕይወት ያለ ጸጋው ለአንድ ቅጽበት እንኳ ሊቆይ አይችልምና።

ስለ እግዚአብሔር ብናስብ ወይም ለእርሱ ብንናገር፣ ስለ እርሱ ብንሠራ ወይም መከራ ብንቀበል፣ ከፍቅሩና እርሱን ደስ ከማሰኘት ምኞት በቀር ሌላ ዓላማ ከሌለን ሁሉም ጸሎት ነው።

«ክርስቲያን የሚያደርገው ሁሉ፣ መብላቱና መተኛቱ እንኳ፣ በቅንነት፣ እንደ እግዚአብሔር ሥርዓት፣ በራሱ ምርጫ ምንም ሳይጨምርበትና ሳያጐድልበት ሲደረግ ጸሎት ነው።

«ማስተዋል በውጫዊ ነገሮች ላይ ቢጠመድም ጸሎት በልብ ምኞት ውስጥ ይቀጥላል።

«በፍቅር በተሞሉ ነፍሳት ውስጥ እግዚአብሔርን ደስ የማሰኘት ምኞት የማያቋርጥ ጸሎት ነው።

«ዲያብሎስ በእኛ ላይ ያለው ጽኑ ጥላቻ የአንበሳ ግሣት እንደሚባል ሁሉ፣ የእኛም ብርቱ ፍቅር ወደ እግዚአብሔር መጮኽ ሊባል ይችላል።

«እግዚአብሔር ከጐለመሱ ልጆቹ የሚጠይቀው ልባቸው በእውነት እንዲነጻ፣ ከፍጹም ፍቅር በተፈጥሮ የሚፈልቁትን ምኞቶችና ስእለቶች ዘወትር እንዲያቀርቡለት ብቻ ነው። እነዚህ ምኞቶች የፍቅር እውነተኛ ፍሬዎች በመሆናቸው ከእርሱ ሊፈልቁ ከሚችሉት ጸሎቶች ሁሉ እጅግ ፍጹማን ናቸውና።

(6) እግዚአብሔር የሚከተሉትን የሚመራበት መንገድ ምን ያህል ጠባብ እንደ ሆነ፣ ለእርሱ ባለን ታማኝነት ካልጐደልን በቀር በእርሱ ላይ ምን ያህል ጥገኞች መሆን እንዳለብን ማሰብ እንኳ ያዳግታል።

«በእግዚአብሔር ፊት ትናንሽ ነገሮች ምን ያህል ታላቅ ዋጋ እንዳላቸው፣ ቀላል ጥፋቶች የሚመስሉትንም አንዳንድ ጊዜ ምን ያህል ታላላቅ ችግሮች እንደሚከተሏቸው ማመን እንኳ ያዳግታል።

እጅግ ጥቂት አቧራ ሰዓትን እንደሚያበላሽ፣ ትንሽ አሸዋም ዓይናችንን እንደሚጋርድ፣ እንዲሁ በልብ ላይ ያለች ትንሽ የኃጢአት ቅንጣት ልብ ወደ እግዚአብሔር የሚያደርገውን ትክክለኛ እንቅስቃሴ ታደናቅፋለች።

«ቅዱሳን በሰማይ እንዳሉ እኛም በቤተ ክርስቲያን፣ እጅግ ቅዱሳን የሆኑ ሰዎች በቤተ ክርስቲያን እንዳሉ እኛም በቤት ልንሆን ይገባናል፤ በቤተ ክርስቲያን እንደምንጸልየው በቤት ሥራችንን እየሠራን፣ ከልብ ጥልቀት እግዚአብሔርን እያመለክን።

«በዙሪያችን ያሉትን የማይጠቅሙ ነገሮች ሁሉ ለመቍረጥ ዘወትር ልንጣጣር ይገባናል፤ እግዚአብሔርም ብዙውን ጊዜ እኛ የሥጋችንን ትርፍ ነገሮች በምንቀንስበት መጠን የነፍሳችንን ትርፍ ነገሮች ይቀንሳል።

«ዲያብሎስን ለመቃወም ከሁሉ የተሻለው መንገድ በእኛ ውስጥ የቀረውን ማንኛውንም የዓለም ነገር ማጥፋት ነው፤ ይኸውም በፍርስራሹ ላይ ሁለንተናው ፍቅር የሆነ ሕንጻ ለእግዚአብሔር ለማቆም ነው። ያን ጊዜ በዚህ በሚያልፍ ሕይወት ውስጥ በዘላለም እንደምንወደው እግዚአብሔርን መውደድ እንጀምራለን።

«እጅግ በጎ ምግባር ካላቸው ሰዎች ጋር ባለን ወዳጅነት እግዚአብሔርን የሚገባውን መስረቅ ምን ያህል ቀላል እንደ ሆነ፣ ሞት ከእኛ እስኪነጥቃቸው ድረስ ልናስተውለው አንችልም ማለት ይቻላል። ነገር ግን ይህ ጥፋት ዘላቂ ኀዘንን ቢያመጣ፣ ቀድሞ ልባችንን የከፈልንባቸው ሁለት መዝገቦች እንደ ነበሩን ግልጽ ማስረጃ ነው።

«(7) ሁሉን ከተውን በኋላ ያለማቋረጥ ባንነቃና እግዚአብሔር ንቃታችንን በራሱ ንቃት እንዲያጅበው ባንለምነው እንደ ገና እንጠላለፋለን፤ እንሸነፋለንም።

«እጅግ አደገኛ ነፋሳት በትናንሽ ቀዳዳዎች እንደሚገቡ፣ እንዲሁ ዲያብሎስ ምንም የማይመስሉ ነገር ግን ሳይታወቅ ልብን ለታላላቅ ፈተናዎች በሚከፍቱ ትናንሽና ያልተስተዋሉ አጋጣሚዎች ከሚገባው የበለጠ አደገኛ በሆነ መንገድ ፈጽሞ አይገባም።

«ከዚህ በፊት ፈጽሞ እንዳላደረግነው ሆኖ የነፍሳችንን ሁኔታ በጥንቃቄ በመመርመር አልፎ አልፎ ራሳችንን ማደስ መልካም ነው፤ በዚህ መንገድ ራሳችንን በትሕትናና በመልካም ሥራ ሁሉ ልምምድ ከመጠበቅ የበለጠ ወደ እምነት ሙሉ እርግጠኝነት የሚያደርስ ምንም ነገር የለምና።

«በማያቋርጥ ንቃትና ጸሎት ላይ የማያቋርጥ ሥራ ሊጨመር ይገባል። ተፈጥሮ ባዶነትን እንደምትሸሽ ጸጋም ባዶነትን ይሸሻልና፤ እግዚአብሔር ያልሞላውን ሁሉ ዲያብሎስ ይሞላዋል።

«በነፍሳት መሪና እርሱ በሚመራው ሰው መካከል ሊኖር እንደሚገባው ያለ ታማኝነት የለም። ዘወትር እርስ በርሳቸው በእግዚአብሔር ውስጥ ሊተያዩ፣ አሳባቸው ሁሉ ንጹሕ መሆኑን፣ ቃላቸውም ሁሉ በክርስቲያናዊ ጥበብ የተመራ መሆኑን ራሳቸውን በጥንቃቄ ሊመረምሩ ይገባቸዋል። ሌሎች ጉዳዮች የሰው ነገሮች ብቻ ናቸው፤ እነዚህ ግን በተለየ መንገድ የእግዚአብሔር ነገሮች ናቸው።

«(8) ‹…በመንፈስ ቅዱስም ካልሆነ በቀር። ኢየሱስ ጌታ ነው ሊል አንድ እንኳ እንዳይችል› የሚለው የቅዱስ ጳውሎስ ቃል በመልካም ሥራዎቻችንና በጥቃቅን አሳቦቻችን ውስጥ እንኳ ወደ እግዚአብሔር መመልከት አስፈላጊ እንደ ሆነ ያሳየናል፤ እርሱ በእኛ ውስጥና ከእኛ ጋር ከሚሠራቸው በቀር ሌላ ምንም ደስ እንደማያሰኘው እናውቃለንና። ከዚህም እርሱ እንድናደርግ የሚፈልገውን ሁሉ በራሱና በመንፈሱ ለማድረግ ምላሳችንን፣ እጃችንንና ልባችንን ካልተጠቀመ በቀር ልናገለግለው እንደማንችል እንማራለን።

«ፈጽመን አቅመ ቢሶች ባንሆን ኖሮ መልካም ሥራዎቻችን የራሳችን ንብረት በሆኑ ነበር፤ አሁን ግን ከእርሱና ከጸጋው ስለሚወጡ ሙሉ በሙሉ የእግዚአብሔር ናቸው፤ ሥራዎቻችንን ከፍ እያደረገና ሁሉንም መለኮታዊ እያደረገ በእነርሱ በኩል በእኛ ውስጥ ራሱን ያከብራል።

«ከሃይማኖት ዋና ዋና ደንቦች አንዱ እግዚአብሔርን የማገልገል አጋጣሚ እንዳያመልጠን ነው። እርሱም ለዓይናችን የማይታይ ስለ ሆነ በባልንጀራችን ልናገለግለው ይገባናል፤ ይህንንም በአካል በፊታችን ቆሞ ለእርሱ ራሱ እንደ ተደረገ አድርጎ ይቀበለዋል።

«እግዚአብሔር የማይጸኑ ሰዎችን፣ የሚቋረጡ መልካም ሥራዎችንም አይወድም። የእርሱን የማይለወጥ ባሕርይ ከሚመስለው በቀር ሌላ ምንም ደስ አያሰኘውም።

«እግዚአብሔር በአደራ በሰጠን ሥራ ላይ የማያቋርጥ ትኩረት ማድረግ የጽኑ መንፈሳዊነት ምልክት ነው።

«ፍቅር በሚችልበት ጊዜና በሚችለው መጠን ይጾማል። ወደ እግዚአብሔር ሥርዓቶች ሁሉ ይመራል፤ ሊሠራቸው በሚችላቸው ውጫዊ ሥራዎች ሁሉ ራሱን ያሠማራል። እግዚአብሔርን በቅዱስ ተራራው ላይ ለማግኘት እንደ ኤልያስ በሜዳው ላይ የሚበር ያህል ይሮጣል።

«እግዚአብሔር እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ እርሱን ለማገልገል ለሚደረግ ትንሹ ነገር እንኳ ታላቅነትን ያካፍላል።

«መልካም ሥራ በመሥራታቸው ምክንያት የሚታመሙ፣ እንዲያውም ሕይወታቸውን የሚያጡ ብፁዓን ናቸው።

«እግዚአብሔር ልጆቹ በሌሎች ነፍሳት መመለስ ውስጥ ያላቸውን ድርሻ ብዙ ጊዜ ይሰውራል። ሆኖም ስለ ሌላው መመለስ በፊቱ ለረጅም ጊዜ የሚቃትት ሰው፣ ያቺ ነፍስ ወደ እግዚአብሔር በተመለሰች ጊዜ ሁሉ፣ ለመመለሷ ከዋና ምክንያቶች አንዱ ነው ብሎ በድፍረት መናገር ይቻላል።

«ፍቅራዊ ቸርነት በትክክል ሊለማመዱት የሚቻለው፣ በመጀመሪያ እግዚአብሔር አጋጣሚውን በሰጠበት ቅጽበት ስንፈጽመው፣ በሁለተኛ ደረጃም ወዲያውኑ ገለል ብለን በትሑት ምስጋና ለእግዚአብሔር ስናቀርበው ብቻ ነው። ይህም ለሦስት ምክንያቶች ነው፦ የመጀመሪያው፣ ከእርሱ የተቀበልነውን ለእርሱ ለመመለስ ነው። ሁለተኛው፣ ከእነዚህ ሥራዎች መልካምነት ራሱ ከሚፈልቀው አደገኛ ፈተና ለመዳን ነው። ሦስተኛውም፣ ነፍስ በተቀበለቻቸው ጸጋዎች ሁሉና በሠራቻቸው መልካም ሥራዎች ሁሉ በጸሎት ራሷን ከምትዘረጋበት ከእግዚአብሔር ጋር ለመዋሐድ ነው፤ ይኸውም እግዚአብሔር በእነዚህ መርዞች ላይ የሠራቸውን ማርከሻዎች ካልተጠቀምን እነዚሁ ሥራዎች በእኛ ውስጥ ሊያመጡት በሚችሉት ክፉ ውጤት ላይ አዲስ ብርታትን ከእርሱ ለመቅዳት ነው። በጸጋ ባለ ጠግነት እንደ ገና ለመሞላት እውነተኛው መንገድ በዚህ መንገድ ራሳችንን ከእርሱ ማራቆት ነው፤ ያለ እዚህም መልካም ሥራን በመለማመድ አለመዛል እጅግ አስቸጋሪ ነው።

«መልካም ሥራዎች በእግዚአብሔር ውስጥ ራሳቸውን እስኪያጡ ድረስ የመጨረሻ ፍጽምናቸውን አያገኙም። ይህ ለእነርሱ እንደ ሞት ያለ ነገር ነው፤ የሥጋችንንም ሞት ይመስላል፤ ሥጋችን የሚሞላበት የነፍሳችን ክብር፣ ይልቁንም የእግዚአብሔር ክብር ውስጥ ራሱን እስኪያጣ ድረስ ከፍተኛውን ሕይወቱን፣ ማለትም አለመሞትን አያገኝምና። መልካም ሥራዎች በዚህ መንፈሳዊ ሞት የሚያጡት በእነርሱ ውስጥ የነበረውን ምድራዊና ሟች የሆነውን ብቻ ነው።

«እሳት የፍቅር ምሳሌ ነው፤ የእግዚአብሔርም ፍቅር የመልካም ሥራዎቻችን ሁሉ መነሻና መድረሻ ነው። ነገር ግን እውነት ከምሳሌ ይበልጣል፤ የመለኮታዊ ፍቅር እሳትም ከቍሳዊ እሳት የሚበልጥበት ይህ ብልጫ አለው፤ ወደ ምንጩ መልሶ መውጣት ይችላል፤ የሚያፈራቸውንም መልካም ሥራዎች ሁሉ ከራሱ ጋር ወደዚያ ከፍ ያደርጋቸዋል። በዚህም መንገድ በትዕቢት፣ በከንቱ ውዳሴ ወይም በማንኛውም ክፉ ቅልቅል እንዳይበላሹ ይከላከላል። ነገር ግን ይህ ሊሆን የሚችለው እነዚህን መልካም ሥራዎች በመንፈሳዊ መንገድ በእግዚአብሔር ውስጥ እንዲሞቱ በማድረግ ብቻ ነው፤ ይኸውም ነፍስን ባላት ሁሉ፣ ለእርሱ ባለ ዕዳ በሆነችባቸው ጸጋና ሥራዎች ሁሉ ጭምር እንደ ጥልቅ ውቅያኖስ ወደ እርሱ በሚያሰጥማት ጥልቅ ምስጋና ነው፤ ወንዞች ውኃቸውን ሁሉ ይዘው ወደ ባሕር ሲፈሱ ራሳቸውን ባዶ ለማድረግ ፈቃደኞች እንደሚመስሉ፣ ነፍስም እነዚህ ወደ ምንጫቸው እንዲመለሱ ራሷን ከእነርሱ ባዶ የምታደርግ በሚመስልበት ምስጋና ነው።

«ከእግዚአብሔር አንዳች ሞገስ በተቀበልን ጊዜ ወደ እልፍኛችን ካልሆነ ወደ ልባችን ገለል ብለን እንዲህ ልንል ይገባናል፦ ‹ጌታ ሆይ፣ የሰጠኸኝን ልመልስልህ መጥቻለሁ፤ ወደ ገዛ ኢምንትነቴም እንደ ገና ለመግባት በፈቃዴ እተወዋለሁ። በሰማይም ሆነ በምድር ያለ እጅግ ፍጹም ፍጥረት በፊትህ ምንድር ነው? በአንተና ከአንተ ሊሞላ የሚችል ባዶነት እንጂ ሌላ ምንድር ነው? ባዶና ጨለማ የሆነው አየር በፀሐይ ብርሃን ሊሞላ እንደሚችል ነው፤ ፀሐይም ብርሃኑን በየዕለቱ ትወስደዋለች፤ በማግሥቱም ትመልሰዋለች፤ በአየር ውስጥ ይህን ብርሃን የራሱ የሚያደርግ ወይም የሚቃወም ምንም ነገር የለምና። ኧረ ጸጋህንና መልካም ሥራዎችህን እንዲሁ በቀላሉ የመቀበልና የመመለስ ችሎታን ስጠኝ! የአንተ እላለሁ፤ የሚፈልቁበት ሥር በአንተ እንጂ በእኔ እንዳልሆነ አምናለሁና።›»