ክፍሎች 22-24

22. በዚያው ጊዜ ገደማ፣ ቅኖች ቢሆኑም በስሜት የተወሰዱ አምስት ወይም ስድስት አክራሪዎች ዓለም በፌብሩዋሪ 28 ቀን እንደምታከትም ተነበዩ። እኔም ወዲያውኑ በአደባባይም በግልም በተቻለኝ መንገድ ሁሉ ተቃወምኋቸው። በዌስት ስትሪትም በስፒታልፊልድስም በዚሁ ጉዳይ ላይ ሆን ብዬ ሰበክሁ። ማኅበሩን ደጋግሜ አስጠነቀቅሁ፤ የቻልሁትን ያህል ሰዎችም አንድ በአንድ አነጋገርሁ፤ የድካሜንም ፍሬ አየሁ። የማረኩት ሰው እጅግ ጥቂት ነበር፤ በማኅበራችን ሁሉ ውስጥ ሠላሳ እንኳ የሚሞሉ አይመስለኝም። ይሁን እንጂ እጅግ ብዙ ጩኸት አሰሙ፤ በእኔ ላይ የሚገኘውን አጋጣሚ ሁሉ እስከ መጨረሻው ለመጠቀም ለሚተጉት ሰዎች ታላቅ የመሰናከያ ምክንያት ሰጡ፤ ክርስቲያናዊ ፍጽምናን የሚቃወሙትንም ሰዎች ቍጥርና ድፍረት እጅግ አበዙ።

23. ከእነዚህ ሰዎች አንዱ በዚያን ጊዜ ያሳተማቸው አንዳንድ ጥያቄዎች አንድን ተራ ሰው የሚከተለውን እንዲጽፍ አነሣሡት፦—

«ፍጽምና በዚህ ሕይወት ሊገኝ እንደሚችል ለሚክዱ ሰዎች በትሕትና የቀረቡ ጥያቄዎች።

«(1.) በወንጌል ዘመን ከአይሁድ ሥርዓት ዘመን ይልቅ የበዛ የመንፈስ ቅዱስ መጠን አልተሰጠምን? ካልተሰጠ፣ ክርስቶስ ከመክበሩ በፊት መንፈስ አልተሰጠም የተባለው በምን ትርጉም ነው? (ዮሐንስ 7:39)

«(2.) ‹ስለ ክርስቶስ መከራ ከእርሱም በኋላ ስለሚመጣው ክብር› (1ኛ ጴጥሮስ 1:11) የተባለው ክብር ውጫዊ ክብር ነውን ወይስ ውስጣዊ፣ ማለትም የቅድስና ክብር?

«(3.) እግዚአብሔር በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በየትኛውም ስፍራ ተስፋ ከሰጠን የሚበልጥ ነገር አዝዞናልን?

«(4.) ቅድስናን የሚመለከቱ የእግዚአብሔር ተስፋዎች የሚፈጸሙት በዚህ ሕይወት ነውን ወይስ በሚመጣው ሕይወት ብቻ?

«(5.) ክርስቲያን እግዚአብሔር ‹በልባችን ሊጽፋቸው› ተስፋ ከሰጠባቸው ሕጎች ሌላ በማናቸውም ሕግ ሥር ነውን? (ኤርምያስ 31:31 ወዘተ፤ ዕብራውያን 8:10)

«(6.) ‹የሕግ ጽድቅ እንደ ሥጋ ፈቃድ ሳይሆን እንደ መንፈስ ፈቃድ በሚመላለሱት ዘንድ ይፈጸማል› የተባለው በምን ትርጉም ነው? (ሮሜ 8:4)

«(7.) በዚህ ሕይወት ማንም ሰው ‹እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ በፍጹም አሳቡ በፍጹም ነፍሱ በፍጹም ኃይሉ መውደድ› ፈጽሞ አይቻለውምን? ክርስቲያንስ በዚህ ፍቅር የማይፈጸም ሕግ ሥር ነውን?

«(8.) ነፍስ ከሥጋ መውጣቷ በውስጧ ከሚኖር ኃጢአት ያነጻታልን?

«(9.) እንዲህ ከሆነ፣ ‹ከኃጢአት ሁሉ የሚያነጻት› ‹የክርስቶስ ደም› ሳይሆን ሌላ ነገር አይደለምን?

«(10.) ነፍስና ሥጋ ተዋሕደው ሳሉ ደሙ ከኃጢአት ሁሉ የሚያነጻን ከሆነ፣ ይህ በዚህ ሕይወት አይደለምን?

«(11.) ያ ውሕደት ካበቃ በኋላ ከሆነ፣ በሚመጣው ሕይወት አይደለምን? ይህስ እጅግ የዘገየ አይደለምን?

«(12.) በሞት ቅጽበት ከሆነ፣ ነፍስ በሥጋ ውስጥም ከሥጋ ውጭም ሳትሆን በምን ሁኔታ ላይ ትገኛለች?

«(13.) ክርስቶስ ፈጽሞ ሊሰጠን ያላሰበውን ነገር እንድንለምን በየትም ስፍራ አስተምሮናልን?

«(14.) ‹ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ትሁን› ብለን እንድንጸልይ አላስተማረንምን? በሰማይስ ፈቃዱ በፍጹምነት አይፈጸምምን?

«(15.) እንዲህ ከሆነ፣ በምድር ላይ ፍጽምናን እንድንለምን አላስተማረንምን? እንግዲያስ ሊሰጠን አያስብምን?

«(16.) ቅዱስ ጳውሎስ ለተሰሎንቄ ሰዎች ‹ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁም ነፍሳችሁም ሥጋችሁም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመጣ ጊዜ ያለ ነቀፋ ፈጽመው ይጠበቁ› ብሎ ሲጸልይ (ይህም ለሙታን እየጸለየ ካልነበረ በቀር በሚመጣው ዓለም ሳይሆን በዚህ ዓለም ነው) በእግዚአብሔር ፈቃድ አልጸለየምን?

«(17.) በዚህ ሕይወት በውስጥህ ከሚኖር ኃጢአት ነጻ ለመውጣት በቅንነት ትመኛለህን?

«(18.) የምትመኝ ከሆነ፣ ያንን ምኞት የሰጠህ እግዚአብሔር አይደለምን?

«(19.) እንዲህ ከሆነ፣ ከቶ ሊፈጸም የማይቻል ከሆነ፣ ሊያፌዝብህ ሰጠህን?

«(20.) ይህን እንኳ ለመመኘት የሚበቃ ቅንነት ከሌለህ፣ ከአቅምህ በላይ በሆኑ ነገሮች አትከራከርምን?

«(21.) ‹ፍጹም አድርገህ ትወደው ዘንድ የልብህን አሳብ እንዲያነጻ› እግዚአብሔርን ከቶ ትለምነዋለህን?

«(22.) የምትለምነውን ካልተመኘኸው ወይም ሊገኝ እንደሚችል ካላመንህ፣ ሰነፍ እንደሚጸልይ አትጸልይምን?

«እነዚህን ጥያቄዎች በእርጋታና ያለ አድልዎ ታስብባቸው ዘንድ እግዚአብሔር ይርዳህ!»

24. በዚህ ዓመት መገባደጃ ላይ እግዚአብሔር ያቺን የምትነድድና የምታበራ መብራት፣ ጄን ኩፐርን ወደ ራሱ ጠራት። በሕይወቷም በሞቷም የክርስቲያናዊ ፍጽምና ምስክር ስለ ነበረች፣ ስለ አሟሟቷ አጭር ዘገባ ብጨምር ከርእሱ ፈጽሞ የራቀ አይሆንም፤ ከራሷም ደብዳቤዎች አንዱን አክዬበታለሁ፤ ደብዳቤውም እግዚአብሔር ያንን ታላቅ ለውጥ በነፍሷ ውስጥ ለመሥራት የወደደበትን መንገድ በግልጽና ያለ ሽሙጥ ይተርካል፦—

«ሜይ 2 ቀን 1761።

«አእምሮዬ በእኔ እስካለ ድረስ ምስጋናዬ እንደማይቋረጥ አምናለሁ። በገላትያ 5:5 ላይ ከሰበክህበት ጊዜ ጀምሮ የነፍሴን እውነተኛ ሁኔታ በግልጽ አየሁ። ያ ስብከት ልቤን፣ ደግሞም ልቤ ምን ሊሆን እንደሚናፍቅ፣ ማለትም በእውነት ደስተኛ መሆንን ገለጠ። የአቶ ኤም—ን ደብዳቤ አነበብህ፤ እርሱም እኔ የምመኘውን ሃይማኖት ገለጠ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ሽልማቱ በዓይኔ ፊት ታየኝ፤ አጥብቄም እንድከተለው ተቻለኝ። አንዳንድ ጊዜ በብዙ ጭንቀት፣ በሌላ ጊዜ ደግሞ በረከቱን በትዕግሥት በመጠባበቅ ለጸሎት እየተጋሁ እንድጠብቅ ተጠበቅሁ። ለንደንን ከመልቀቅህ ጥቂት ቀናት አስቀድሞ ነፍሴ በጸሎት ውስጥ በተሰጠኝ በአንድ የተስፋ ቃል ላይ ተደግፋ ነበር፤ እርሱም ‹የምትሹት ጌታ ድንገት ወደ መቅደሱ ይመጣል› የሚል ነበር። እንደሚመጣ፣ በዚያም እንደ አንጥረኛ እሳት እንደሚቀመጥ አመንሁ። ከሄድህ በኋላ በነበረው ማክሰኞ፣ በዚያች ሌሊት ቃሉን ካልፈጸመ እንቅልፍ ሊወስደኝ እንደማይችል አሰብሁ። የእነዚህን ቃላት ኃይል እንደዚያን ጊዜ ከቶ አላወቅሁም ነበር፦

‹ጸጥ በሉ፥ እኔ አምላክ እንደ ሆንሁ እወቁ።› በፊቱ እንደ ምንም ሆንሁ፤ በነፍሴም ፍጹም ጸጥታን አጣጣምሁ። ኃጢአቴን አጥፍቶት እንደ ሆነ አላወቅሁም ነበር፤ ነገር ግን አመሰግነው ዘንድ ማወቅን ተመኘሁ። ይሁን እንጂ ብዙም ሳይቆይ አለማመን እንደ ተመለሰብኝ አገኘሁ፤ ከብዶኝም ቃተትሁ። ረቡዕ ወደ ለንደን ሄድሁ፤ ጌታንም ሳላቋርጥ ፈለግሁት። ከኃጢአት ቢያድነኝ እንደማመሰግነው ቃል ገባሁ። ክርስቶስን አገኝ ዘንድ ሁሉን ልተው እችል ነበር። ነገር ግን እነዚህ ልመናዎች ሁሉ ከንቱ እንደ ሆኑ፣ ቢያድነኝም በነጻ፣ ስለ ገዛ ስሙ ብሎ ሊሆን እንደሚገባ አገኘሁ። ሐሙስ እጅግ ስለ ተፈተንሁ ራሴን ስለ ማጥፋት ወይም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር ዳግመኛ ላለመነጋገር አሰብሁ፤ ሆኖም ይቅር ባይ በሆነው ፍቅሩ ላይ አንዳች ጥርጥር አልነበረኝም፤ ነገር ግን፦— አምላኬን እየወደድሁ እርሱን ብቻ አለመውደዴ፣ ከሞትም የከፋ ሆነ፣ ይህ ነበር ጭንቀቴ። አርብ ጭንቀቴ ይበልጥ ጠለቀ። ለመጸለይ ሞከርሁ፣ ግን አልቻልሁም። ወደ ወይዘሮ ዲ. ሄድሁ፤ እርሷም ጸለየችልኝ፤ ይህም የተፈጥሮ ሞት እንደ ሆነ ነገረችኝ። መጽሐፍ ቅዱስን ስከፍት ‹የሚፈሩና የማያምኑ … ዕድላቸው በዲንና በእሳት በሚቃጠል ባሕር ነው› በሚለው ላይ ተከፈተ። ልሸከመው አልቻልሁም። እንደ ገና ስከፍት በማርቆስ 16:6-7 ላይ ተከፈተ፦ ‹አትደንግጡ፤ … የናዝሬቱን ኢየሱስን ትፈልጋላችሁ … ሄዳችሁ ለደቀ መዛሙርቱ … ወደ ገሊላ ይቀድማችኋል፤ እንደ ነገራችሁ በዚያ ታዩታላችሁ።› ተበረታታሁ፤ ኢየሱስን በቤቴ እንደማየው አምኜ ለመጸለይ ተቻለኝ። በዚያች ሌሊት ተመለስሁ፤ ወይዘሮ ጂ.ንም አገኘኋት። እርሷ ጸለየችልኝ፤ አስቀድሞ መወሰንን የሚያምነውም ‹ጌታ ሆይ፣ አንተ ለሰው ፊት አታደላም› ከማለት በቀር ሌላ ልመና አልነበረውም። እርሱም እኔን በመባረክ ፊት እንደማያደላ አስመሰከረ። በቅጽበት ኢየሱስ ክርስቶስን አጥብቄ ለመያዝ ተቻለኝ፤ በቀላል እምነትም መዳንን አገኘሁ። ጌታ፣ ንጉሡ፣ በመካከሌ እንዳለ፣ ከእንግዲህም ወዲህ ክፉ ነገርን እንደማላይ አረጋገጠልኝ። አሁን የጎበኘኝንና የተቤዠኝን፣ ‹ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም› የሆነልኝን እርሱን ባረክሁት። ኢየሱስን ሁለንተናው ያማረ ሆኖ አየሁት፤ በሹመቱም ሁሉ የእኔ እንደ ሆነ አወቅሁ። ክብርም ለእርሱ ይሁን፤ እርሱ አሁን ተቀናቃኝ ሳይኖረው በልቤ ይነግሣል። ከእርሱ ፈቃድ በቀር ሌላ ፈቃድ አላገኝም። ትዕቢት አይሰማኝም፤ በእርሱ ላይ ካረፈ በቀር ሌላ የልብ ዝንባሌም የለኝም። የምቆመው በእምነት እንደ ሆነ፣ ለጸሎት መትጋትም የእምነት ጠባቂ ሊሆን እንደሚገባ አውቃለሁ። በዚህች ቅጽበት በእግዚአብሔር ደስተኛ ነኝ፤ ለሚቀጥለውም ቅጽበት እንዲሁ እንደምሆን አምናለሁ። የጠቀስኸውን ምዕራፍ (1ኛ ቆሮንቶስ 13) ብዙ ጊዜ አንብቤዋለሁ፤ ልቤንና ሕይወቴንም ከእርሱ ጋር አነጻጽሬአለሁ። ይህን ሳደርግ ጕድለቶቼ፣ የሚያስተሰርየውም ደም ምን ያህል እንደሚያስፈልገኝ ይሰማኛል። ቢሆንም፣ ወደ ፊት የምሆነውን ሁሉ ገና ባልሆንም፣ በዚያ የተገለጠው ፍቅር በመጠኑ አይሰማኝም ለማለት አልደፍርም። ‹ከመታወቅም በሚያልፈው› ፍቅር ውስጥ ልጠፋ እመኛለሁ። ‹ጻድቅ በእምነት ይኖራል› የሚለውን አያለሁ፤ ከቅዱሳንም ሁሉ ለማንስ ለእኔ ይህ ጸጋ ተሰጠኝ። የመላእክት አለቃ ብሆን ኖሮ በፊቱ ፊቴን በሸፈንሁ፣ ዝምታም ምስጋናውን እንዲናገር በተውሁ ነበር!»

የሚከተለውን ዘገባ የሰጠችው የምትተርከውን ነገር በዓይኗ ያየችና በጆሮዋ የሰማች ሴት ናት፦—

«(1.) በኖቬምበር መጀመሪያ ላይ የሚመጣባትን ነገር አስቀድማ የተረዳች ትመስል ነበር፤ እነዚህንም ቃላት ደጋግማ ትዘምር ነበር፦—

‹ሕመም ይህን ደካማ ሥጋዬን ሲያሸንፈው፣ እንደ በግ ባለ ትዕግሥት ልቤን አስታጥቀው።› መታመሟን ልታሳውቀኝ በላከችብኝ ጊዜም በማስታወሻዋ እንዲህ ብላ ጻፈች፦ ‹የኢየሱስን ፈቃድ እታገሣለሁ። እርሱ የሚልከው ሁሉ በፍቅሩ ጣፍጧል። እንዲህ የሚል ድምፅ የሰማሁ ያህል ደስተኛ ነኝ፦— ታላላቅ ወንድሞቼ በዚያ ይጠብቁኛል፣ መላእክትም ና ብለው ይጠሩኛል፣ ኢየሱስም ወደ እርሱ ይጋብዘኛል!›

«(2.) ‹ለአንቺ ሕይወትን ወይም ሞትን ልመርጥልሽ አልችልም› ባልኋት ጊዜ፣ እንዲህ አለች፦ ‹ፈቃዱ ቢሆን አስቀድሜ እንድሞት ጌታን ለመንሁት። እርሱም አንቺ ከእኔ በኋላ እንደምትኖሪ፣ ዓይኖቼንም የምትከድኚው አንቺ እንደ ሆንሽ ነገረኝ።› ፈንጣጣ መሆኑን ባወቅን ጊዜ፣ ‹ውዴ፣ በሽታሽ ምን እንደ ሆነ ብንነግርሽ አትደነግጪም› አልኋት። እርሷም ‹በፈቃዱ ልደነግጥ አልችልም› አለች።

«(3.) በሽታው እጅግ ከበዳት፤ ነገር ግን እምነቷ ከዚያ ይበልጥ በረታ። ኖቬምበር 16 ቀን ማክሰኞ እንዲህ አለችኝ፦ ‹በክብር ባለ ሁኔታ በዙፋኑ ፊት ስሰግድ ነበር፤ ነፍሴ ወደ እግዚአብሔር እንዲህ ገብታ ነበር!› ‹ጌታ የተለየ የተስፋ ቃል ሰጠሽን?› አልኋት። ‹የለም፤› ብላ መለሰች፤ ‹ሁሉም ይህ ነበር፦

ለመንቀሳቀስ የማይደፍር ያ ቅዱስ ፍርሃት፣ የፍቅርም ጸጥተኛ ሰማይ ሙላት።›

«(4.) ሐሙስ ዕለት ‹የምትነግሪኝ ምን አለሽ?› ብዬ በጠየቅኋት ጊዜ እንዲህ አለች፦ ‹አይ፣ አስቀድመሽ ከምታውቂው በቀር ምንም የለኝም፤ እግዚአብሔር ፍቅር ነው።› ‹የተለየ የተስፋ ቃል አለሽን?› ብዬ ጠየቅኋት። እርሷም መለሰች፦ ‹ምንም የሚያስፈልገኝ አይመስለኝም፤ ያለ እርሱ መኖር እችላለሁ። የምሞተው የተበላሸ የሥጋ ክምር ሆኜ ነው፤ ነገር ግን በክብር ተሞልቼ እገናኝሻለሁ፤ እስከዚያው ድረስም ከመንፈስሽ ጋር ኅብረት ይኖረኛል።›

«(5.) አቶ ኤም. ለመመላለስ እጅግ የሚበልጠው መንገድ የትኛው እንደ ሆነ፣ ዋነኞቹ እንቅፋቶቹስ ምን እንደ ሆኑ እንደምታስብ ጠየቃት። እርሷም መለሰች፦ ‹ታላቁ እንቅፋት ብዙውን ጊዜ የሚመጣው ከተፈጥሮ ጠባይ ነው። የእኔ ጠባይ ቍጥብ መሆን፣ እጅግ ጸጥ ማለት፣ ብዙ መታገሥና ጥቂት መናገር ነበር። አንዳንዶች አንዱን መንገድ፣ ሌሎችም ሌላውን እጅግ የሚበልጥ አድርገው ያስቡ ይሆናል፤ ዋናው ነገር ግን በእግዚአብሔር ፈቃድ መኖር ነው። ባለፉት ጥቂት ወራት ለዚህ በተለየ ሁኔታ ራሴን በሰጠሁበት ጊዜ የመንፈሱ እንዲህ ያለ ምሪት ተሰምቶኛል፤ ከቅዱሱ የተቀበልሁትም ቅባት ስለ ሁሉ እንዲህ አስተምሮኛል፤ ስለዚህ ይህ ቅባት ከሚያስተምረኝ በቀር ማንም ሊያስተምረኝ አላስፈለገኝም።›

«(6.) አርብ ጠዋት ‹የምሞት ይመስለኛል› አለች። ከዚያም በአልጋዋ ላይ ቀና ብላ ተቀምጣ እንዲህ አለች፦ ‹ጌታ ሆይ፣ ሁልጊዜ ከእኔ ጋር ስለ ሆንህ፣ ያለህም ሁሉ የእኔ ስለ ሆነ እባርክሃለሁ። ፍቅርህ ከድካሜ፣ ከረዳት ማጣቴ፣ ከማይገባኝነቴ ይበልጣል። ጌታ ሆይ፣ አንተ መበስበስን፦ አንቺ እኅቴ ነሽ! ትላለህ። ኢየሱስ ሆይ፣ አንተ ወንድሜ ነህና ክብር ለአንተ ይሁን። የፍቅርህን ስፋትና ርዝመት፣ ጥልቀቱንና ከፍታውን ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ልረዳ! እነዚህን ባርካቸው፤› (በዚያ የነበሩትን አንዳንዶቹን ማለቷ ነው) ‹እንዲሆኑ እንደምትወድድ በነገር ሁሉ በየቅጽበቱ ይለማመዱ።›

«(7.) ከጥቂት ሰዓታት በኋላ የሞት ጣር ሊመጣባት የደረሰ ይመስል ነበር፤ ፊቷ ግን በድል ፈገግታ ተሞልቶ ነበር፤ ከደስታዋም የተነሣ እጆቿን አጨበጨበች። ወይዘሮ ሲ. ‹ውዴ፣ በበጉ ደም ከአሸናፊዎች ትበልጫለሽ› አለቻት። እርሷም መለሰች፦ ‹አዎን፣ ኦ አዎን፣ ጣፋጭ ኢየሱስ! ሞት ሆይ፥ መውጊያህ የት አለ?› ከዚያም ለተወሰነ ጊዜ እንደ ማንቀላፋት ተኛች። ከዚያ በኋላ ለመናገር ታገለች፤ ነገር ግን አልቻለችም፤ ይሁን እንጂ በክፍሉ ውስጥ ከነበሩት ሁሉ ጋር እየተጨባበጠች ፍቅሯን መሰከረች።

«(8.) ከዚያም አቶ ደብሊው. መጣ። እርሷም እንዲህ አለችው፦ ‹ጌታዬ፣ እርስዎን ለማየት በሕይወት እቆያለሁ ብዬ አላሰብሁም ነበር። ነገር ግን ጌታ ይህን አጋጣሚ፣ ደግሞም ላነጋግርዎ ኃይልን ስለ ሰጠኝ ደስ ብሎኛል። እወድዎታለሁ። እርስዎ ሁልጊዜ እጅግ ጥብቅ የሆነውን ትምህርት ሰብከዋል፤ እኔም ልከተለው ወደድሁ። ማንም ደስ ቢለውም ቢከፋውም አሁንም እንዲሁ ያድርጉ።› እርሱም ‹አሁን ከኃጢአት እንደ ዳንሽ ታምኛለሽን?› ብሎ ጠየቃት። እርሷም እንዲህ አለች፦ ‹አዎን፤ ለብዙ ወራት በዚህ አንዳች ጥርጥር አልነበረኝም። ቀድሞ የነበረብኝ ጥርጥርም በእምነት ጸንቼ ባለመኖሬ ነበር። አሁን ሃይማኖትን እንደ ጠበቅሁ ይሰማኛል፤ ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል። ስለ እርስዎ ደግሞ፣ ምንም እኔ ለማየት በሕይወት ባልኖርም፣ የኋለኛው ሥራዎ ከፊተኛው እንደሚበልጥ ጌታ ቃል ገብቶልኛል። እነርሱ እንደሚሉት በእነዚህ ስድስት ወራት ታላቅ አክራሪ ሆኜ ነበር፤ ነገር ግን በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ለክርስቶስ ልብ እንዲህ ቀርቤ ኖሬ አላውቅም። ጌታዬ፣ እርስዎ ነፍስዎ የምትወደውን ያንን ቅንነት በመከተል የመቶዎችን ልብ ለማጽናናት ይመኛሉ።›

«(9.) በእርሷ ጸሎት የእግዚአብሔርን ፍቅር ለተቀበለ ለአንድ ሰው እንዲህ አለች፦ ‹በብልሃት የተፈጠረውን ተረት እንዳልተከተልሁ ይሰማኛል፤ በሕይወት እያለሁ ልሆን የምችለውን ያህል ደስተኛ ነኝና። አንተም ወደ ፊት ግፋ፤ ከምልክቱም ሳትደርስ አትቁም።› ወይዘሪት ኤም—ስን ደግሞ እንዲህ አለቻት፦ ‹ክርስቶስን ውደጂ፤ እርሱ ይወድሻል። በእግዚአብሔር ቀኝ እንደማይሽ አምናለሁ፤ ነገር ግን በክብር አንዱ ኮከብ ከሌላው ኮከብ ይለያልና፤ የሙታን ትንሣኤ ደግሞ እንዲሁ ነው። በእግዚአብሔር ፊት አደራ እልሻለሁ፤ በዚያ ቀን ውስጥሽ ሁሉ ከብሮ ተገናኚኝ። ከዓለም ጋር መመሳሰልን ሁሉ ራቂ። ከብዙ መብቶችሽ ተዘርፈሻል። እኔ ያለ ነቀፋ ሆኜ እንደምገኝ አውቃለሁ። አንቺም ያለ ነውር ሆነሽ በሰላም በእርሱ ለመገኘት ትጊ።›

«(10.) ቅዳሜ ጠዋት በግምት እንዲህ ብላ ጸለየች፦ ‹ጌታዬ ሆይ፣ ሕይወቴ የተራዘመው ፈቃድህን ለማድረግ ብቻ እንደ ሆነ አውቃለሁ። ከእንግዲህ ፈጽሞ ባልበላም ባልጠጣም፣› (ለሃያ ስምንት ሰዓት ያህል ምንም አልዋጠችም ነበር) ‹ፈቃድህ ይሁን።› ለአንድ ዓመት ሙሉ እንዲሁ ብጠበቅ ፈቃደኛ ነኝ፦

ሰው በእንጀራ ብቻ አይኖርም። በአደባባዮቻችን ውስጥ የማጕረምረም ጥላ እንኳ ስለሌለ አመሰግንሃለሁ። በዚያ ትርጉም ሕመም ምን ማለት እንደ ሆነ አናውቅም። በእውነትም፣ ጌታ ሆይ፣ ‹ሕይወትም ቢሆን፥ ሞትም ቢሆን፥ ያለውም ቢሆን፥ የሚመጣውም ቢሆን፥ ልዩ ፍጥረትም ቢሆን ለአንድ አፍታ እንኳ ከፍቅርህ ሊለየን አይችልም። በነፍሳቸው አንዳች እንዳይጐድልባቸው እነዚህን ባርካቸው። እንደማይጐድልባቸው አምናለሁ። በእምነት እጸልያለሁ።›

«እሑድና ሰኞ ቀልቧ ይሳት ነበር፤ አልፎ አልፎ ግን ትነቃ ነበር። ያን ጊዜ ልቧ አሁንም በሰማይ እንደ ነበረ በግልጽ ታየ። አንድ ሰው ‹ኢየሱስ ምልክታችን ነው› አላት። እርሷም መለሰች፦ ‹አንድ ምልክት ብቻ አለኝ፤ ሁለንተናዬ መንፈሳዊ ነው።› ወይዘሪት ኤም. ‹አንቺ በእግዚአብሔር ትኖሪያለሽ› አለቻት። እርሷም ‹ሙሉ በሙሉ› ብላ መለሰች። አንድ ሰው ‹ትወጂኛለሽን?› ብሎ ጠየቃት። እርሷም ‹ኦ፣ ክርስቶስን እወደዋለሁ፤ ክርስቶሴን እወደዋለሁ› አለች። ለሌላው ደግሞ ‹በዚህ ብዙ አልቆይም፤ ኢየሱስ ክቡር ነው፣ በእውነት እጅግ ክቡር ነው› አለች። ወይዘሪት ኤም.ን ‹ጌታ እጅግ ቸር ነው፤ ነፍሴን ከሁሉ በላይ ይጠብቃታል› አለቻት። ከመሞቷ በፊት ለአሥራ አምስት ሰዓታት በብርቱ ትንዘፈዘፍ ነበር፤ ሥቃይዋ እጅግ የበረታ ነበር። አንድ ሰው ‹በመከራ ፍጹም ሆነሻል› አላት። እርሷም ‹ይበልጥና ይበልጥ እንዲሁ› አለች። ለጥቂት ጊዜ በጸጥታ ከተኛች በኋላ ‹ጌታ ሆይ፣ አንተ ብርቱ ነህ!› አለች። ከዚያም ለረጅም ጊዜ ዝም ብላ ከቆየች በኋላ የመጨረሻ ቃሏን ተናገረች፦ ‹ኢየሱሴ ለእኔ ሁሉ በሁሉ ነው፤ በዘመንና በዘላለም ክብር ለእርሱ ይሁን።› ከዚህ በኋላ ለግማሽ ሰዓት ያህል በጸጥታ ተኛች፤ ከዚያም ያለ ትንፋሽና ያለ መቃተት ዐረፈች።»