ስምንተኛው ደረጃ

ከእረኞቹ ዘንድ ከሄዱ በኋላ፣ ክርስቲያን በክህደት ከተማ ይኖር የነበረውን ኋላ ተመላሽ የተባለውን ሰው ወዳገኘበት ስፍራ ፈጥነው ደረሱ። ስለዚህ መሪያቸው አቶ ታላቅ ልብ ስለ እርሱ እንዲህ ብሎ አሳሰባቸው፦ ይህ ክርስቲያን የዓመፁን ምልክት በጀርባው ተሸክሞ ይሄድ የነበረውን ኋላ ተመላሽ የተባለውን ሰው ያገኘበት ስፍራ ነው። ስለዚህ ሰው የምለው ይህ ነው፤ ምንም ምክር አይሰማም ነበር፤ አንድ ጊዜ መውደቅ ከጀመረ በኋላ ግን ማግባባት ሊያቆመው አልቻለም። መስቀሉና መቃብሩ ወዳሉበት ስፍራ በደረሰ ጊዜ፣ ወደዚያ እንዲመለከት የሚነግረውን አንድ ሰው አገኘ፤ እርሱ ግን ጥርሱን አፋጨ፣ በእግሩም መሬቱን ረገጠ፣ ወደ ገዛ ከተማው ለመመለስም እንደ ቈረጠ ተናገረ። ወደ በሩ ከመድረሱ በፊት ወንጌላዊን አገኘ፤ እርሱም ወደ መንገዱ መልሶ ሊያገባው እጁን ሊጭንበት ፈለገ፤ ይህ ኋላ ተመላሽ ግን ተቃወመው፣ ብዙ ንቀትም ካደረሰበት በኋላ በቅጥሩ ላይ ዘሎ ሄደ፣ እንዲሁም ከእጁ አመለጠ።

ከዚያም ጉዟቸውን ቀጠሉ፤ የእምነት ጎደሎ ቀድሞ በተዘረፈበት ስፍራ ልክ ሲደርሱ፣ ሰይፉን የመዘዘ፣ ፊቱም በሙሉ በደም የተለወሰ አንድ ሰው ቆሞ ነበር። አቶ ታላቅ ልብም፦ አንተ ማን ነህ? አለው። ሰውዬውም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ እኔ ስሙ ለእውነት ጀግና የሆነ ሰው ነኝ። መንገደኛ ነኝ፤ ወደ ሰማያዊቱ ከተማም እሄዳለሁ። በመንገዴ ስሄድ ሦስት ሰዎች ከበቡኝ፤ እነዚህንም ሦስት ነገሮች አቀረቡልኝ፦ 1. ከእነርሱ አንዱ እሆን እንደ ሆነ። 2. ወይም ወደ መጣሁበት እመለስ እንደ ሆነ። 3. ወይም በዚያው ስፍራ እሞት እንደ ሆነ። ምሳሌ 1:11-14። ለመጀመሪያው እንዲህ ብዬ መለስሁ፦ ለብዙ ዘመን እውነተኛ ሰው ሆኜ ኖሬአለሁ፤ ስለዚህ አሁን ዕጣዬን ከሌቦች ጋር እጥላለሁ ተብሎ አይጠበቅም። ከዚያም ለሁለተኛው ምን እንደምል ጠየቁኝ። እኔም የመጣሁበትን ስፍራ የማይመች ሆኖ ባላገኘው ኖሮ ፈጽሞ ባልተውሁትም ነበር፤ ነገር ግን ፈጽሞ የማይስማማኝና ምንም የማይጠቅመኝ ሆኖ ስላገኘሁት ስለዚህ መንገድ ብዬ ተውሁት አልኋቸው። ከዚያም ለሦስተኛው ምን እንደምል ጠየቁኝ። እኔም ሕይወቴ በቀላሉ አሳልፌ እንድሰጣት የማትገባ እጅግ ውድ ናት አልኋቸው። ደግሞም እንዲህ ያለውን ምርጫ በፊቴ ልታቀርቡ ምንም መብት የላችሁም፤ ስለዚህ ብትነኩኝ ጥፋቱ በራሳችሁ ይሁን። ከዚያም እነዚህ ሦስቱ፣ እነርሱም እብድ ራስ፣ አሳብ የለሽና ጣልቃ ገብ፣ ሰይፋቸውን መዘዙብኝ፤ እኔም ደግሞ መዘዝሁባቸው። እንዲህም አንዱ ከሦስቱ ጋር ከሦስት ሰዓት በላይ ተዋጋን። እንደምታዩት የጀግንነታቸውን ምልክቶች በላዬ ትተዋል፤ ከእኔም ምልክቶች አንዳንዱን ይዘው ሄደዋል። አሁን ገና ሄዱ፤ እንደሚባለው የፈረሳችሁን ኮቴ ሰምተው ሳይሆን አይቀርም፤ ስለዚህ ሸሹ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ነገር ግን ይህ ታላቅ አለመመጣጠን ነበር፤ ሦስት በአንድ ላይ።

ለእውነት ጀግና፦ እውነት ነው፤ ነገር ግን እውነት ከጎኑ ላለው ሰው ማነስና መብዛት ምንም አይደሉም። «ሠራዊት ቢከብበኝ» አለ አንዱ፣ መዝሙር 27:3፣ «ልቤ አይፈራም፤ ሰልፍም ቢነሣብኝ በዚህ እታመናለሁ» ወዘተ። ደግሞም፣ አለ፣ አንድ ሰው ብቻውን ሠራዊትን እንደ ተዋጋ በአንዳንድ መዛግብት አንብቤአለሁ፤ ሶምሶንስ በአህያ መንጋጋ ስንቱን ገደለ!

አቶ ታላቅ ልብ፦ መሪውም፦ አንዳንዶች መጥተው እንዲረዱህ ለምን አልጮኽህም? አለ።

ለእውነት ጀግና፦ እንዲሁ አደረግሁ፤ ወደ ንጉሤ ጮኽሁ፤ እርሱ ሊሰማኝና የማይታይ እርዳታ ሊሰጠኝ እንደሚችል አውቅ ነበርና፤ ያም ለእኔ በቂ ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ከዚያም ታላቅ ልብ አቶ ለእውነት ጀግናን እንዲህ አለው፦ በክብር ተመላልሰሃል፤ እስቲ ሰይፍህን አሳየኝ። እርሱም አሳየው።

በእጁ ይዞ ለጥቂት ጊዜ ከተመለከተው በኋላ፦ ሃ፣ ይህ በእውነት የኢየሩሳሌም ስለት ነው፣ አለ።

ለእውነት ጀግና፦ እንዲሁ ነው። አንድ ሰው ከእነዚህ ስለቶች አንዱን፣ የሚመዝዝበትንም እጅ፣ የሚጠቀምበትንም ብልሃት ቢያገኝ፣ መልአክንም እንኳ ሊገጥም ይደፍራል። እንዴት እንደሚመታ ብቻ ቢያውቅ፣ ስለ መጽናቱ መፍራት አያስፈልገውም። ስለቱ ፈጽሞ አይደንዝም። ሥጋንና አጥንትን፣ ነፍስንና መንፈስን፣ ሁሉንም ይቈርጣል። ዕብራውያን 4:12።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ነገር ግን ብዙ ጊዜ ተዋግተሃል፤ አለመድከምህ ይገርመኛል።

ለእውነት ጀግና፦ ሰይፌ ከእጄ ጋር እስኪጣበቅ ድረስ ተዋጋሁ፤ ከዚያም ሰይፍ ከክንዴ የበቀለ ይመስል ሁለቱ አንድ ሆኑ፤ ደሙም በጣቶቼ መካከል በፈሰሰ ጊዜ ከሁሉ በበለጠ ድፍረት ተዋጋሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ መልካም አድርገሃል፤ ከኃጢአት ጋር እየተጋደልህ ደምን እስከ ማፍሰስ ድረስ ተቃውመሃል። ከእኛ ጋር ትኖራለህ፣ ከእኛም ጋር ትገባለህ ትወጣማለህ፤ እኛ ባልንጀሮችህ ነንና። ከዚያም ወሰዱት፣ ቍስሉንም አጠቡለት፣ ይበረታም ዘንድ ከነበራቸው ሰጡት፤ እንዲሁም አብረው ሄዱ።

ሲሄዱም አቶ ታላቅ ልብ በእርሱ ደስ ስለ ተሰኘ (ብርቱ ተዋጊ ሆኖ ያገኘውን ሰው እጅግ ይወድ ነበርና)፣ ከእነርሱም ጋር ደካሞችና አቅመ ቢሶች ስለ ነበሩ፣ ስለ ብዙ ነገሮች ጠየቀው፤ በመጀመሪያም የየት አገር ሰው እንደ ሆነ ጠየቀው።

ለእውነት ጀግና፦ እኔ ከጨለማ ምድር ነኝ፤ በዚያ ተወለድሁ፤ አባቴና እናቴም እስከ አሁን በዚያ አሉ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ የጨለማ ምድር! አለ መሪው፤ ይህች ከጥፋት ከተማ ጋር በአንድ ጠረፍ ላይ አይደለችምን?

ለእውነት ጀግና፦ አዎን፣ እንዲሁ ናት። ወደ መንገደኝነት ጉዞ እንድወጣ ያደረገኝ ይህ ነበር። አቶ እውነት ተናጋሪ የሚባል አንድ ሰው ወደ አገራችን መጣ፤ እርሱም ከጥፋት ከተማ የወጣው ክርስቲያን ያደረገውን በየቦታው አወራ፤ ማለትም ሚስቱንና ልጆቹን እንዴት እንደ ተወ፣ የመንገደኛንም ሕይወት እንዴት እንደ ያዘ። ደግሞም በጉዞው ሊቃወመው የወጣውን እባብ እንዴት እንደ ገደለ፣ ወዳሰበውም ስፍራ እንዴት እንደ ደረሰ በእርግጠኝነት ተወራ። በጌታውም ማረፊያዎች ሁሉ፣ በተለይም ወደ ሰማያዊቱ ከተማ በሮች በደረሰ ጊዜ፣ እንዴት ያለ አቀባበል እንዳገኘ ደግሞ ተነገረ፤ በዚያ፣ አለ ሰውዬው፣ የሚያበሩ ሰዎች ጭፍራ በመለከት ድምፅ ተቀበሉት። ደግሞም በተቀበሉት ጊዜ በከተማይቱ ያሉት ደወሎች ሁሉ ስለ ደስታ እንዴት እንደ ተደወሉ፣ ምን ዓይነት የወርቅ ልብስም እንዳለበሱት ነገረን፤ አሁን ከመተረክ የምቈጠባቸውንም ብዙ ሌሎች ነገሮች ጭምር። በአጭሩ፣ ያ ሰው የክርስቲያንን ታሪክና ጉዞውን እንዲህ አድርጎ ስለ ተረከ፣ ልቤ እርሱን ተከትዬ ለመሄድ በሚያቃጥል ጕጕት ተያዘ፤ አባቴም እናቴም ሊያስቀሩኝ አልቻሉም። ስለዚህ ከእነርሱ ተለይቼ ወጣሁ፤ እንዲህም በመንገዴ እዚህ ድረስ መጣሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በበሩ በኩል ገባህ፤ አልገባህምን?

ለእውነት ጀግና፦ አዎን፣ አዎን፤ ያው ሰው ደግሞ ይህን መንገድ በበሩ በኩል መግባት ካልጀመርን ሁሉ ከንቱ እንደሚሆን ነግሮናልና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ መሪው ክርስቲያናን እንዲህ አላት፦ እነሆ፣ የባልሽ የመንገደኝነት ጉዞና በእርሱም ያገኘው ነገር በሩቅም በቅርብም ተሰራጭቶአል።

ለእውነት ጀግና፦ እንዴ፣ ይህች የክርስቲያን ሚስት ናትን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፣ እርስዋ ናት፤ እነዚህም ደግሞ አራቱ ወንዶች ልጆቹ ናቸው።

ለእውነት ጀግና፦ ምን፣ እነርሱም ደግሞ በመንገደኝነት ጉዞ ላይ ናቸውን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፣ በእውነት፤ እርሱን እየተከተሉት ነው።

ለእውነት ጀግና፦ ይህ ልቤን ደስ ያሰኘዋል። ደግ ሰው! ከእርሱ ጋር ለመሄድ እምቢ ያሉት ከእርሱ በኋላ በሰማያዊቱ ከተማ በሮች ሲገቡ ባያቸው ጊዜ እንዴት ደስ ይለው ይሆን!

አቶ ታላቅ ልብ፦ ያለ ጥርጥር መጽናናት ይሆንለታል፤ ራሱን በዚያ ከማየቱ ደስታ ቀጥሎ ሚስቱንና ልጆቹን በዚያ ማግኘቱ ደስታ ይሆንለታልና።

ለእውነት ጀግና፦ አሁን ይህን ካነሣህ፣ እባክህ ስለዚህ ጉዳይ ያለህን አሳብ ልስማ። አንዳንዶች በዚያ ስንሆን እርስ በርሳችን እንተዋወቅ እንደ ሆነ ይጠራጠራሉ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በዚያን ጊዜ ራሳቸውን የሚያውቁ ይመስልሃልን? ወይስ ራሳቸውን በዚያ ብፅዕና ውስጥ በማየታቸው ደስ የሚላቸው ይመስልሃልን? ይህን እንደሚያውቁና እንደሚያደርጉ ካሰቡ፣ ሌሎችን ለምን አያውቁም፣ በደኅንነታቸውስ ደግሞ ለምን ደስ አይላቸውም? ደግሞም ዘመዶቻችን ሁለተኛው ራሳችን ስለ ሆኑ፣ ያ ዝምድና በዚያ ቢፈርስም፣ በዚያ እንደሌሉ ከማየት ይልቅ በዚያ ስናያቸው የበለጠ ደስ እንደሚለን በምክንያት መደምደም ለምን አይቻልም?

ለእውነት ጀግና፦ መልካም፣ በዚህ ጉዳይ ያለህበትን አቋም ተረድቻለሁ። ስለ መንገደኝነት ጉዞዬ አጀማመር የምትጠይቀኝ ሌላ ነገር አለህን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፤ አባትህና እናትህ መንገደኛ እንድትሆን ፈቃደኞች ነበሩን?

ለእውነት ጀግና፦ አይ፣ አልነበሩም፤ በቤት እንድቀመጥ ሊያግባቡኝ የሚታሰበውን መንገድ ሁሉ ተጠቀሙ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ታዲያ በዚህ ላይ ምን ሊሉ ቻሉ?

ለእውነት ጀግና፦ ሥራ ፈት ኑሮ ነው አሉ፤ እኔ ራሴ ወደ ስንፍናና ወደ ዳተኝነት ያዘነበልሁ ባልሆን ኖሮ የመንገደኛን ሕይወት ፈጽሞ አልደግፍም ነበር አሉ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ሌላስ ምን አሉ?

ለእውነት ጀግና፦ እንግዲህ፣ አደገኛ መንገድ እንደ ሆነ ነገሩኝ፤ አዎን፣ መንገደኞች የሚሄዱበት መንገድ በዓለም ካሉት መንገዶች ሁሉ እጅግ አደገኛው ነው አሉ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህ መንገድ በምን በምን አደገኛ እንደ ሆነ አሳዩህን?

ለእውነት ጀግና፦ አዎን፤ በብዙ ዝርዝርም አሳዩኝ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ከእነርሱ አንዳንዱን ጥቀስልኝ።

ለእውነት ጀግና፦ ክርስቲያን ታፍኖ ሊሞት ጥቂት ስለ ቀረው ስለ ተስፋ መቁረጥ ረግረግ ነገሩኝ። በጠባቧ በር ለመግባት የሚያንኳኩትን ለመንደፍ በብዔል ዜቡል ምሽግ ተዘጋጅተው የቆሙ ቀስተኞች እንዳሉ ነገሩኝ። ደግሞም ስለ ጫካውና ስለ ጨለማዎቹ ተራሮች፣ ስለ ችግር ኮረብታ፣ ስለ አንበሶቹ፣ ደግሞም ስለ ሦስቱ ግዙፎች፣ ስለ ደም አፍሳሽ፣ ስለ ደብዳቢና ስለ በጎ ገዳይ ነገሩኝ። ከዚህም በላይ በውርደት ሸለቆ ውስጥ የሚያንዣብብ አንድ ርኩስ ጋኔን እንዳለ፣ ክርስቲያንም በእርሱ ምክንያት ሕይወቱን ሊያጣ ጥቂት እንደ ቀረው አሉ። ደግሞም፣ አሉ፣ በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ ማለፍ አለብህ፤ በዚያ ምትሀቶች አሉ፣ በዚያ ብርሃኑ ጨለማ ነው፣ በዚያ መንገዱ በወጥመዶች፣ በጕድጓዶች፣ በአሽክላዎችና በመርበብቶች የተሞላ ነው። ደግሞም ስለ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ፣ ስለ ጥርጣሬ ምሽግና መንገደኞቹ በዚያ ስለ ደረሰባቸው ጥፋት ነገሩኝ። ከዚያም በላይ አደገኛ በሆነው በተደገመበት ምድር ላይ ማለፍ አለብህ አሉ፤ ከዚህም ሁሉ በኋላ ድልድይ የሌለበት ወንዝ እንደማገኝ፣ ያም ወንዝ በእኔና በሰማያዊቱ አገር መካከል እንደሚገኝ ነገሩኝ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህ ብቻ ነበርን?

ለእውነት ጀግና፦ አይደለም። ደግሞም ይህ መንገድ በአታላዮችና ደጋግ ሰዎችን ከጎዳናው ለማውጣት በዚያ በሚያደቡ ሰዎች የተሞላ እንደ ሆነ ነገሩኝ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ነገር ግን ይህን እንዴት አስረዱ?

ለእውነት ጀግና፦ ዓለማዊው ጠቢብ ሊያታልል በዚያ እንደሚያደባ ነገሩኝ። ደግሞም ሥርዓተኛና ግብዝ ሁልጊዜ በመንገዱ ላይ እንዳሉ አሉ። ደግሞም ራስ ወዳድ፣ ለፍላፊ ወይም ዴማስ ቀርበው ሊሰበስቡኝ እንደሚችሉ፣ ሸንጋዩ በመረቡ እንደሚይዘኝ፣ ወይም ጥሬ ራስ ከሆነው ከአላዋቂ ጋር ወደ በሩ ለመሄድ እንደምደፍር አሉ፤ እርሱ ከዚያ በኮረብታው ጎን ወዳለው ጕድጓድ ተመልሶ ተላከ፣ ወደ ሲኦል በሚወስደውም አቋራጭ መንገድ እንዲሄድ ተደረገ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እውነቴን ነው፣ ይህ አንተን ተስፋ ለማስቈረጥ በቂ ነበር፤ ነገር ግን በዚህ ተወሰኑን?

ለእውነት ጀግና፦ አይደለም፣ ቈይ። ደግሞም ከጥንት ጀምሮ ያን መንገድ ስለ ሞከሩ ብዙ ሰዎች ነገሩኝ፤ ብዙዎች ከዘመን ወደ ዘመን እጅግ የተናገሩለትን ክብር በዚያ ያገኙ እንደ ሆነ ለማየት በእርሱ ብዙ ርቀት ሄደው ነበር፤ እንዴት እንደ ተመለሱ፣ በዚያ ጎዳና ላይ ከቤት እግራቸውን በማውጣታቸውም ራሳቸውን እንዴት እንደ ሞኙ፣ ይህም አገሩን ሁሉ እንዳስደሰተ ነገሩኝ። እንዲህ ያደረጉትንም ብዙዎችን በስማቸው ጠሩ፤ እልኸኛንና ወላዋይን፣ ጠርጣሪንና ፈሪን፣ ኋላ ተመላሽንና ሽማግሌውን አምላክ የለም ባይን፣ ከሌሎችም ብዙዎች ጋር፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹ ምን እንደሚያገኙ ለማየት ሩቅ ሄደው ነበር አሉ፤ ነገር ግን ከእነርሱ አንዱ እንኳ በመሄዱ የላባ ክብደት ያህል ጥቅም አላገኘም።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አንተን ተስፋ ለማስቈረጥ ሌላ ምንም ነገር አሉን?

ለእውነት ጀግና፦ አዎን። መንገደኛ ስለ ነበረው ስለ አቶ ፍርሃት ነገሩኝ፤ መንገዱንም እጅግ ብቸኛ ሆኖ ስላገኘው በእርሱ ላይ አንዲት የመጽናናት ሰዓት እንኳ እንዳላገኘ ነገሩኝ፤ ደግሞም አቶ ተስፋ ቢስ በዚያ በራብ ሊሞት ጥቂት እንደ ቀረው፤ አዎን፣ ደግሞም (ይህን ልረሳው ጥቂት ቀርቶኝ ነበር) ስለ እርሱ ያን ያህል ጩኸት የተነሣለት ክርስቲያን ራሱ ስለ ሰማያዊ አክሊል ካደረገው ጀብዱ ሁሉ በኋላ በጥቁሩ ወንዝ በእርግጥ ሰጥሞ እንደ ሞተ፣ አንድ እርምጃም እንኳ ወደ ፊት እንዳልሄደ ነገሩኝ፤ ይህ ግን ተዳፍኖ ቀረ አሉ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ከእነዚህ ነገሮች አንዱም ተስፋ አላስቈረጠህምን?

ለእውነት ጀግና፦ አላስቈረጠኝም፤ ለእኔ እንደ ብዙ ከንቱ ነገሮች ብቻ መሰሉኝ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህ እንዴት ሊሆን ቻለ?

ለእውነት ጀግና፦ እንግዲህ፣ አቶ እውነት ተናጋሪ የተናገረውን አሁንም አምን ነበር፤ ያም ከእነዚህ ሁሉ በላይ አሻገረኝ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንግዲያስ ድል ያደረግህበት ይህ ነበር፤ እርሱም እምነትህ ነው።

ለእውነት ጀግና፦ እንዲሁ ነበር። አመንሁ፣ ስለዚህም ወጣሁ፣ ወደ መንገዱ ገባሁ፣ የተነሡብኝንም ሁሉ ተዋጋሁ፤ በማመንም ወደዚህ ስፍራ ደርሻለሁ።

«እውነተኛ ጀግንነትን ማየት የሚሻ፣

ወደዚህ ይምጣ፤

በዚህ አንድ ሰው አለ የማይናወጥ፣

ነፋስ ቢመጣ፣ ዝናብ ቢወርድ፤

ምንም ዓይነት ማስፈራሪያ

አንድ ጊዜ እንኳ አያስተውም

የማለውን የቀድሞ አሳቡን፣

መንገደኛ ለመሆን።

በአስፈሪ ወሬዎች

የሚከብቡት ሁሉ

ራሳቸውን ብቻ ያደናግራሉ፤

ኃይሉ ግን ይበልጥ ይጸናል።

አንበሳ አያስደነግጠውም፣

ከግዙፍ ጋር ይዋጋል፣

መብትም ይኖረዋል

መንገደኛ ለመሆን።

ምትሀትም ርኩስ ጋኔንም

መንፈሱን አያርዱትም፤

እርሱ ያውቃልና በፍጻሜው

ሕይወትን እንደሚወርስ።

እንግዲያስ ቅዠቶች ይብረሩ፣

ሰዎች የሚሉትን አይፈራም፤

ሌሊትና ቀን ይደክማል

መንገደኛ ለመሆን።

በዚህ ጊዜ ወደ ተደገመበት ምድር ደርሰው ነበር፤ በዚያም አየሩ በተፈጥሮው ሰውን የሚያስተኛ ነበር። ያም ስፍራ በሙሉ በኵርንችትና በእሾህ ተውጦ ነበር፤ በዚህም በዚያም ከሚገኙ ከተደገመባቸው ማረፊያዎች በቀር፤ በእነርሱም ላይ ሰው ቢቀመጥ ወይም በውስጣቸው ቢተኛ፣ አንዳንዶች እንደሚሉት፣ በዚህ ዓለም ዳግመኛ ይነሣ ወይም ይነቃ እንደ ሆነ አጠራጣሪ ነው። ስለዚህ በዚህ ጫካ ውስጥ ሁሉም አንድ ላይ አለፉ፤ አቶ ታላቅ ልብ መሪ ስለ ነበረ ቀድሞ ሄደ፤ አቶ ለእውነት ጀግና ደግሞ ምናልባት አንድ ጋኔን ወይም ዘንዶ ወይም ግዙፍ ወይም ሌባ ከኋላቸው ወድቆባቸው ጕዳት እንዳያደርስ በመፍራት የኋላ ጠባቂ ሆኖ ከኋላ መጣ። በዚያም እያንዳንዱ ሰው ሰይፉን መዝዞ በእጁ ይዞ ሄደ፤ ስፍራው አደገኛ እንደ ሆነ ያውቁ ነበርና። እንዲሁም የቻሉትን ያህል እርስ በርሳቸው ተበረታቱ። አቶ ታላቅ ልብ አእምሮ ደካማ ከእርሱ በኋላ እንዲከተል አዘዘ፤ አቶ ተስፋ ቢስም በአቶ ለእውነት ጀግና ዓይን ሥር ነበር።

ብዙም ሳይሄዱ ታላቅ ጭጋግና ጨለማ በሁሉም ላይ ወደቀባቸው፤ ስለዚህም ለረጅም ጊዜ አንዱ ሌላውን ማየት እምብዛም አልቻለም። ስለዚህ ለተወሰነ ጊዜ በቃል እየተጠራሩ እርስ በርሳቸው መፈላለግ ግድ ሆነባቸው፤ በማየት አይመላለሱም ነበርና። ነገር ግን ማንም ሰው ይህ ከሁሉ ለበረቱትም እንኳ አሳዛኝ ጉዞ እንደ ነበረ ሊገምት ይችላል፤ በእግርም በልብም ለስላሳ ለነበሩት ለሴቶቹና ለልጆቹማ እንዴት የከፋ ነበር! ቢሆንም፣ ከፊት በሚመራቸውና ከኋላ በሚያስከትላቸው ሰው የማበረታቻ ቃላት የተነሣ፣ እየተንገዳገዱ ወደ ፊት ለመሄድ በመጠኑ ቻሉ።

በዚህም መንገዱ ከጭቃውና ከማጡ የተነሣ እጅግ አድካሚ ነበር። በዚህ ምድር ሁሉ ደካሞቹን የሚያሳርፍ አንድ የእንግዶች ማረፊያ ወይም የምግብ ቤት እንኳ አልነበረም። ስለዚህ በዚያ ማቃሰት፣ ማለክለክና መተከዝ ሆነ፤ አንዱ በቍጥቋጦ ላይ ሲሰናከል፣ ሌላው በጭቃው ውስጥ ሲጣበቅ፣ ከልጆቹም አንዳንዶቹ ጫማቸውን በማጡ ውስጥ ሲያጡ፤ አንዱ፦ ወደቅሁ! ብሎ ሲጮኽ፣ ሌላው፦ ሆ፣ የት ናችሁ? ሲል፣ ሦስተኛውም፦ ቍጥቋጦዎቹ አጥብቀው ይዘውኛል፤ ከእነርሱ የማመልጥ አይመስለኝም፣ ሲል ነበር።

ከዚያም ሞቃት የሆነና ለመንገደኞቹ ብዙ ዕረፍት የሚሰጥ የሚመስል አንድ ማረፊያ ደረሱ፤ ከራስ በላይ በጥሩ ጥበብ የተሠራ፣ በለመለመ ቅጠል ያጌጠ፣ ወንበሮችና መቀመጫዎችም የተዘጋጁበት ነበርና። ደግሞም የደከሙ የሚደገፉበት ለስላሳ አልጋ ነበረበት። ይህ፣ ሁሉን ነገር ስታስቡት፣ የሚፈትን እንደ ነበረ ልትገምቱ ትችላላችሁ፤ መንገደኞቹ ከመንገዱ ክፋት የተነሣ ቀድሞውኑ መዛል ጀምረው ነበርና፤ ነገር ግን ከእነርሱ አንዱ እንኳ በዚያ ለማረፍ እንቅስቃሴ ያደረገ አልነበረም። አዎን፣ እኔ እስከማስተውለው ድረስ፣ የመሪያቸውን ምክር ሁልጊዜ በሚገባ ይጠብቁ ነበር፤ እርሱም ስለ አደጋዎቹ፣ በደረሱባቸውም ጊዜ ስለ አደጋዎቹ ባሕርይ እንዲህ በታማኝነት ይነግራቸው ስለ ነበረ፣ አብዛኛውን ጊዜ ለአደጋዎቹ ይበልጥ በቀረቡ ጊዜ መንፈሳቸውን ይበልጥ ያበረቱ፣ ሥጋንም ይክዱ ዘንድ እርስ በርሳቸው ይተጋገዙ ነበር። ይህ ማረፊያ የሰነፍ ወዳጅ ተብሎ ይጠራ ነበር፤ ከመንገደኞቹም አንዳንዶቹ ሲደክሙ በዚያ እንዲያርፉ፣ ቢቻል፣ ለማታለል ሆን ተብሎ የተሠራ ነበር።

በሕልሜም አየኋቸው፤ በዚህ ብቸኛ ምድራቸው ላይ ሰው መንገዱን በቀላሉ ሊስት ወደሚችልበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ። ምንም እንኳ ብርሃን በነበረ ጊዜ መሪያቸው ወደ ስሕተት የሚመሩትን መንገዶች እንዴት እንደሚያስወግድ በሚገባ ቢያውቅም፣ በጨለማው ግን ግራ ተጋባ። ነገር ግን ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የሚወስዱትንና ከእርስዋም የሚመለሱትን መንገዶች ሁሉ የሚያሳይ ካርታ በኪሱ ውስጥ ነበረው፤ ስለዚህ እሳት ለኰሰ (የእሳት መለኰሻ ሣጥኑን ይዞ እንጂ ፈጽሞ አይሄድምና)፣ መጽሐፉን ወይም ካርታውንም ተመለከተ፤ እርሱም በዚያ ስፍራ ወደ ቀኝ ለመታጠፍ እንዲጠነቀቅ ያዝዘዋል። በዚህም ካርታውን ለማየት ባይጠነቀቅ ኖሮ፣ ምናልባት ሁሉም በጭቃው ውስጥ ታፍነው በሞቱ ነበር፤ ከፊታቸው ጥቂት ራቅ ብሎ፣ ያውም ከንጹሑ መንገድ መጨረሻ ላይ፣ ጥልቀቱን ማንም የማያውቀው፣ ከጭቃ በቀር ምንም ያልሞላበት፣ መንገደኞችን ለማጥፋት ሆን ተብሎ በዚያ የተሠራ ጕድጓድ ነበረና።

ከዚያም በልቤ አሰብሁ፦ በመንገደኝነት ጉዞ የሚሄድ ማን ነው፣ ግራ በተጋባ ጊዜ የሚሄድበትን መንገድ ይመለከት ዘንድ ከእነዚህ ካርታዎች አንዱን ይዞ መሄድ የማይፈልግ?

ከዚያም በዚህ በተደገመበት ምድር ውስጥ ሌላ ማረፊያ ወዳለበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ እርሱም በዋናው መንገድ ዳር ተሠርቶ ነበር። በዚያም ማረፊያ ውስጥ ግድየለሽና ከልክ ያለፈ ደፋር የሚባሉ ሁለት ሰዎች ተኝተው ነበር። እነዚህ ሁለቱ በመንገደኝነት ጉዞ እስከዚህ ድረስ መጥተው ነበር፤ በዚህ ግን በጉዟቸው ስለ ደከሙ ለማረፍ ተቀመጡ፣ እንዲሁም በከባድ እንቅልፍ ተኙ። መንገደኞቹ ባዩአቸው ጊዜ ቆሙ፣ ራሳቸውንም ነቀነቁ፤ የተኙት ሰዎች በአሳዛኝ ሁኔታ ውስጥ እንዳሉ ያውቁ ነበርና። ከዚያም ምን እንደሚያደርጉ ተመካከሩ፤ ትተዋቸው በእንቅልፋቸው ወደ ፊት ይሂዱ ወይስ ወደ እነርሱ ቀርበው ሊቀሰቅሷቸው ይሞክሩ፤ ስለዚህ ወደ እነርሱ ሄደው ሊቀሰቅሷቸው ቈረጡ፣ ማለትም ቢችሉ፤ ነገር ግን በዚህ ጥንቃቄ፣ ይኸውም ራሳቸው እንዳይቀመጡና የዚያን ማረፊያ የቀረበውን ምቾት እንዳይቀበሉ ለመጠንቀቅ።

ስለዚህ ገቡ፣ ሰዎቹንም ተናገሩአቸው፣ እያንዳንዱንም በስሙ ጠሩት፤ መሪው የሚያውቃቸው ይመስላልና፤ ነገር ግን ድምፅም መልስም አልነበረም። ከዚያም መሪው ነቀነቃቸው፣ ሊያነቃቸውም የሚችለውን ሁሉ አደረገ። ከዚያም ከእነርሱ አንዱ፦ ገንዘቤን በተቀበልሁ ጊዜ እከፍልሃለሁ፣ አለ። በዚህም መሪው ራሱን ነቀነቀ። ሌላውም፦ ሰይፌን በእጄ መያዝ እስከምችል ድረስ እዋጋለሁ፣ አለ። በዚያም ከልጆቹ አንዱ ሳቀ።

ከዚያም ክርስቲያና፦ የዚህ ትርጕም ምንድር ነው? አለች። መሪውም፦ በእንቅልፋቸው ይለፈልፋሉ፣ አለ። ብትመቷቸው፣ ብትደበድቧቸው ወይም ሌላ ምንም ብታደርጉባቸው፣ በዚህ መልክ ይመልሱላችኋል፤ ወይም ከእነርሱ አንዱ በቀድሞ ዘመን የባሕሩ ማዕበል በላዩ በተመታ ጊዜ፣ በመርከብ ምሰሶ ላይ እንደ ተኛ ሰው ተኝቶ ሳለ፣ ምሳሌ 23:34,35፣ በነቃሁ ጊዜ እንደ ገና እፈልገዋለሁ፣ እንዳለው። ታውቃላችሁ፣ ሰዎች በእንቅልፋቸው ሲለፈልፉ ማንኛውንም ነገር ይናገራሉ፤ ቃሎቻቸው ግን በእምነትም በምክንያትም አይመሩም። በመንገደኝነት ጉዞ በመሄዳቸውና በዚህ በመቀመጣቸው መካከል አለመጣጣም እንደ ነበረ፣ አሁንም በቃሎቻቸው መካከል አለመጣጣም አለ። እንግዲህ ጥፋቱ ይህ ነው፤ ግድየለሾች በመንገደኝነት ጉዞ ሲሄዱ፣ ሃያ ለአንድ በሆነ ዕድል እንዲህ ይደርስባቸዋል። ይህ የተደገመበት ምድር ለመንገደኞች ጠላት ከቀሩት የመጨረሻ መሸሸጊያዎች አንዱ ነውና፤ ስለዚህ እንደምታዩት ከመንገዱ መጨረሻ አጠገብ ተቀምጦአል፣ እንዲሁም ይበልጥ በሚጠቅመው ስፍራ በእኛ ላይ ይቆማል። ጠላት እንዲህ ያስባልና፦ እነዚህ ሞኞች ከደከሙበት ጊዜ ይልቅ ለመቀመጥ የሚመኙት መቼ ነው? ጉዟቸውንስ ሊጨርሱ ከተቃረቡበት ጊዜ ይልቅ ለመድከም የሚቀርቡት መቼ ነው? ስለዚህ ነው፣ እላለሁ፣ የተደገመበት ምድር ለቤዩላ ምድር እንዲህ ቅርብ፣ ለሩጫቸውም መጨረሻ እንዲህ ቅርብ የተቀመጠው። ስለዚህ እንደምታዩት በእንቅልፍ ላይ ወድቀው ማንም ሊያነቃቸው ያልቻለውን እነዚህን እንደ ደረሰባቸው በእነርሱም እንዳይደርስባቸው መንገደኞች ራሳቸውን ይጠብቁ።

ከዚያም መንገደኞቹ እየተንቀጠቀጡ ወደ ፊት ለመሄድ ተመኙ፤ ብቻ የቀረውን መንገዳቸውን በፋኖስ ብርሃን እርዳታ ይሄዱ ዘንድ መሪያቸው እሳት እንዲለኵስ ለመኑት። እርሱም እሳት ለኰሰ፤ ጨለማው እጅግ ታላቅ ቢሆንም በዚያ እርዳታ የቀረውን የዚህን መንገድ ሄዱ። 2ኛ ጴጥሮስ 1:19። ነገር ግን ልጆቹ እጅግ መድከም ጀመሩ፤ መንገዳቸውንም ይበልጥ ምቹ ያደርግላቸው ዘንድ መንገደኞችን ወደሚወድ ወደ እርሱ ጮኹ። ስለዚህ ጥቂት ወደ ፊት በሄዱ ጊዜ ጭጋጉን ያባረረ ነፋስ ተነሣ፤ አየሩም ጠራ። ቢሆንም ከተደገመበት ምድር ገና (ብዙም) አልወጡም ነበር፤ ብቻ አሁን እርስ በርሳቸውንና የሚሄዱበትን መንገድ ይበልጥ ማየት ቻሉ።

ይህን ምድር ሊጨርሱ በተቃረቡ ጊዜ፣ ከፊታቸው ጥቂት ራቅ ብሎ እጅግ የተጨነቀ ሰው የሚያሰማው የሚመስል የከበረ ድምፅ ሰሙ። ስለዚህ ወደ ፊት ሄደው ተመለከቱ፤ እነሆም፣ እንደ መሰላቸው፣ እጆቹንና ዓይኖቹን ወደ ላይ አንሥቶ በጕልበቱ የተንበረከከ፣ እንደ መሰላቸውም በላይ ላለው በብርቱ የሚናገር ሰው አዩ። ቀረቡ፣ ነገር ግን የሚለውን ሊለዩ አልቻሉም፤ ስለዚህ እስኪጨርስ ድረስ በቀስታ ሄዱ። በጨረሰም ጊዜ ተነሣ፣ ወደ ሰማያዊቱ ከተማም ይሮጥ ጀመር። ከዚያም አቶ ታላቅ ልብ፦ ሆ፣ ወዳጄ፣ እንደምገምተው ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የምትሄድ ከሆንህ አብረን እንሂድ፣ እያለ ተጣራ። ሰውዬውም ቆመ፤ እነርሱም ደረሱበት። ነገር ግን አቶ ሐቀኛ ባየው ጊዜ፦ ይህን ሰው አውቀዋለሁ፣ አለ። ከዚያም አቶ ለእውነት ጀግና፦ እባክህ፣ ማን ነው? አለ። እርሱም፦ እኔ ከኖርሁበት አካባቢ የመጣ ሰው ነው፤ ስሙ ጽኑ ነው፤ በእርግጥም እጅግ መልካም መንገደኛ ነው፣ አለ።

ስለዚህ እርስ በርሳቸው ተገናኙ፤ ወዲያውም ጽኑ ሽማግሌውን ሐቀኛን፦ ሆ፣ አባ ሐቀኛ፣ አንተ በዚህ ነህን? አለው። እርሱም፦ አዎን፣ አንተ በዚያ እንዳለህ እርግጥ እንደ ሆነ እኔም በዚህ ነኝ፣ አለ። አቶ ጽኑም፦ በዚህ መንገድ ላይ ስላገኘሁህ እጅግ ደስ ብሎኛል፣ አለ። ሌላውም፦ እኔም ተንበርክከህ ስላየሁህ እንዲሁ ደስ ብሎኛል፣ አለ። ከዚያም አቶ ጽኑ ፊቱ ቀላ፤ እንዲህም አለ፦ ለምን፣ አየኸኝን? ሌላውም፦ አዎን፣ አየሁህ፤ በማየቴም ልቤ ደስ አለው፣ አለ። ጽኑም፦ ታዲያ ምን አሰብህ? አለ። ሽማግሌው ሐቀኛም፦ ምን አሰብሁ! ምን ላስብ እችል ነበር? በመንገድ ላይ ሐቀኛ ሰው እንዳለን፣ ስለዚህም ቈይተን ከእርሱ ጋር አብረን እንደምንሄድ አሰብሁ፣ አለ። ጽኑም፦ ያሰብኸው ስሕተት ካልሆነ፣ እኔ እንዴት የተባረክሁ ነኝ! ነገር ግን እንደሚገባኝ ካልሆንሁ፣ የምሸከመው እኔ ብቻ ነኝ፣ አለ። ሌላውም እንዲህ አለ፦ ይህ እውነት ነው፤ ነገር ግን ፍርሃትህ በመንገደኞች ልዑልና በነፍስህ መካከል ነገሮች ትክክል እንደ ሆኑ ይበልጥ ያረጋግጥልኛል፤ እርሱ፦ «ሁልጊዜ የሚፈራ ሰው ምስጉን ነው» ይላልና። ምሳሌ 28:14።

ለእውነት ጀግና፦ መልካም፣ ወንድሜ ሆይ፣ እባክህ አሁን ተንበርክከህ እንድትጸልይ ምክንያት የሆነህ ምን እንደ ነበረ ንገረን፤ አንዳች ልዩ ምሕረት በአንተ ላይ የምስጋና ዕዳ ስለ ጣለብህ ነበርን ወይስ እንዴት?

ጽኑ፦ እንግዲህ፣ እንደምታዩት በተደገመበት ምድር ላይ ነን፤ እየመጣሁም ሳለሁ በዚህ ስፍራ ያለው መንገድ እንዴት ያለ አደገኛ ባሕርይ እንዳለው፣ በመንገደኝነት ጉዞ እስከዚህ ድረስ የመጡ ስንቶችም በዚህ እንደ ተሰናከሉና እንደ ጠፉ በልቤ አሰላስል ነበር። ደግሞም ይህ ስፍራ ሰዎችን የሚያጠፋበትን የሞት ዓይነት አሰብሁ። በዚህ የሚሞቱት በኃይለኛ ደዌ አይሞቱም፤ እንዲህ ያሉት የሚሞቱት ሞት አያሠቃያቸውም። በእንቅልፍ የሚሄድ ያን ጉዞ በምኞትና በደስታ ይጀምራልና። አዎን፣ እንዲህ ያሉት ለዚያ ደዌ ፈቃድ እሺ ብለው ይገዛሉ።

አቶ ሐቀኛ፦ ከዚያም አቶ ሐቀኛ አቋርጦት፦ ሁለቱን ሰዎች በማረፊያው ውስጥ ተኝተው አየሃቸውን? አለ።

ጽኑ፦ አዎን፣ አዎን፣ ግድየለሽንና ከልክ ያለፈ ደፋርን በዚያ አየኋቸው፤ እኔ እስከማውቀው ድረስ እስኪበሰብሱ ድረስ በዚያ ይተኛሉ። ምሳሌ 10:7። ነገር ግን ታሪኬን ልቀጥል። እንዳልሁት እንዲህ እያሰላሰልሁ ሳለሁ፣ እጅግ ያማረ ልብስ የለበሰች ነገር ግን ያረጀች አንዲት ሴት ወደ እኔ ቀረበች፤ ሦስት ነገሮችንም አቀረበችልኝ፤ እነርሱም ሥጋዋን፣ ቦርሳዋንና አልጋዋን። እውነቱ ግን እኔ ደክሜም እንቅልፍም ጭኖኝ ነበር። ደግሞም እንደ ጕጕት ጫጩት ድሀ ነኝ፤ ያንንም ምናልባት ጠንቋይቱ ታውቅ ነበር። እንግዲህ አንድ ጊዜም ሁለት ጊዜም ገፋኋት፤ እርስዋ ግን ግፊቴን ወደ ጎን ትታ ፈገግ አለች። ከዚያም መቈጣት ጀመርሁ፤ እርስዋ ግን ያንን ፈጽሞ ከቁም ነገር አልቈጠረችውም። ከዚያም እንደ ገና ግብዣዋን አቀረበች፤ ብታዘዝላት ታላቅና ደስተኛ እንደምታደርገኝ ተናገረች፤ እኔ የዓለም እመቤት ነኝና፣ ሰዎችም በእኔ ደስተኞች ይሆናሉ፣ አለች። ከዚያም ስምዋን ጠየቅኋት፤ እርስዋም እመቤት አረፋ እንደ ሆነ ነገረችኝ። ይህም ከእርስዋ ይበልጥ አራቀኝ፤ እርስዋ ግን አሁንም በማባበያዎችዋ ተከተለችኝ። ከዚያም፣ እንዳያችሁት፣ ተንበረከክሁ፤ እጆቼንም አንሥቼ እየጮኽሁ እረዳለሁ ብሎ ወደ ተናገረው ወደ እርሱ ጸለይሁ። ስለዚህ ልክ እናንተ ስትደርሱ ሴቲቱ መንገድዋን ሄደች። ከዚያም ስለዚህ

ታላቅ መዳኔ ምስጋና ማቅረቤን ቀጠልሁ፤ እርስዋ ምንም መልካም ነገር እንዳላሰበች፣ ይልቁንም በጉዞዬ ልታቆመኝ እንደ ፈለገች በእውነት አምናለሁና።

አቶ ሐቀኛ፦ ያለ ጥርጥር አሳብዋ ክፉ ነበር። ነገር ግን ቈይ፤ ስለ እርስዋ ስታወራ፣ እርስዋን አይቻት ወይም ስለ እርስዋ አንዳች ታሪክ አንብቤ ያለሁ ይመስለኛል።

ጽኑ፦ ምናልባት ሁለቱንም አድርገህ ይሆናል።

አቶ ሐቀኛ፦ እመቤት አረፋ! ረጅም፣ ያማረች፣ መልክዋም ጥቂት ጠየም ያለች ሴት አይደለችምን?

ጽኑ፦ ልክ ነህ፣ አገኘኸው፤ እርስዋ ልክ እንደዚያ ያለች ናት።

አቶ ሐቀኛ፦ እጅግ በለስላሳ ቃል አትናገርምን? በንግግርዋም መጨረሻ ፈገግ አትልልህምን?

ጽኑ፦ እንደ ገና ልክ አገኘኸው፤ እነዚህ የእርስዋ ልማዶች ናቸውና።

አቶ ሐቀኛ፦ በጎንዋ ትልቅ ቦርሳ አትይዝምን? ያ የልብዋ ደስታ እንደ ሆነ ሁሉ ገንዘብዋን እየዳበሰች እጅዋ ብዙ ጊዜ በእርሱ ውስጥ አይደለምን?

ጽኑ፦ ልክ እንዲሁ ነው፤ ይህን ሁሉ ጊዜ እርስዋ በአጠገብህ ቆማ ብትሆን እንኳ፣ ከዚህ ይበልጥ በሰፊው ልትገልጣት ወይም መልክዋን ከዚህ በተሻለ ልትሥልልኝ ባልቻልህም ነበር።

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲያስ ሥዕልዋን የሣለው ጥሩ ሠዓሊ ነበር፤ ስለ እርስዋ የጻፈውም እውነት ተናገረ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህች ሴት ጠንቋይ ናት፤ ይህም ምድር የተደገመበት በጥንቆላዋ ኃይል ነው። ራሱን በጭንዋ ላይ የሚያስቀምጥ ሁሉ መጥረቢያ በላዩ በተንጠለጠለበት ግንድ ላይ ቢያስቀምጠው ይሻለው ነበር፤ ዓይኖቻቸውንም በውበትዋ ላይ የሚጥሉ ሁሉ የእግዚአብሔር ጠላቶች ሆነው ይቈጠራሉ። የመንገደኞች ጠላቶች የሆኑትን ሁሉ በክብራቸው የምታኖራቸው እርስዋ ናት። ያዕቆብ 4:4። አዎን፣ ብዙ ሰዎችን ከመንገደኛ ሕይወት ገዝታ ያስቀረች እርስዋ ናት። እርስዋ ታላቅ ወሬኛ ናት፤ እርስዋና ሴቶች ልጆችዋ ሁልጊዜ ከአንዱ ወይም ከሌላው መንገደኛ ተረከዝ ኋላ ናቸው፤ አንድ ጊዜ የዚህን ሕይወት መልካምነት ያመሰግናሉ፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ ያስበልጣሉ። እርስዋ ደፋርና ዕፍረተ ቢስ ባለጌ ሴት ናት፤ ከማንኛውም ሰው ጋር ትነጋገራለች። ሁልጊዜ በድሆች መንገደኞች ላይ ትሣለቃለች፣ ባለ ጠጎችን ግን እጅግ ታመሰግናለች። በአንድ ስፍራ ገንዘብ ለማግኘት ብልጥ የሆነ ሰው ቢኖር፣ ከቤት ወደ ቤት እየዞረች ስለ እርሱ መልካም ትናገራለች። ግብዣንና ድግስን እጅግ ትወዳለች፤ ሁልጊዜ በአንዱ ወይም በሌላው የተትረፈረፈ ማዕድ ላይ ትገኛለች። በአንዳንድ ስፍራዎች እንስት አምላክ እንደ ሆነች አስወርታለች፤ ስለዚህም አንዳንዶች ያመልኳታል። ጊዜዋና ግልጽ የማታለያ ስፍራዎችዋ አሏት፤ ከእርስዋ መልካም ጋር የሚወዳደር መልካም ማንም ሊያሳይ እንደማይችል ትናገራለች፣ ታረጋግጣለችም። ቢወዷትና ቢያከብሯት ከልጅ ልጆች ጋር ልትኖር ተስፋ ትሰጣለች። በአንዳንድ ስፍራዎችና ለአንዳንድ ሰዎች ከቦርሳዋ ወርቅን እንደ ትቢያ ትበትናለች። እንድትፈለግ፣ በመልካም እንድትነሣ፣ በሰዎችም ዕቅፍ ውስጥ እንድትተኛ ትወዳለች። ሸቀጥዋን ከማመስገን ፈጽሞ አትደክምም፤ ስለ እርስዋ መልካም የሚያስቡትንም አብልጣ ትወዳቸዋለች። ምክርዋን ብቻ ቢቀበሉ ለአንዳንዶች አክሊልንና መንግሥታትን ተስፋ ትሰጣለች፤ ነገር ግን ብዙዎችን ወደ ስቅላት ገመድ፣ ከዚያም አሥር ሺህ እጥፍ የሚበልጡትን ወደ ሲኦል አድርሳለች።

ጽኑ፦ ኦ፣ አለ ጽኑ፣ እርስዋን መቃወሜ እንዴት ያለ ምሕረት ነው፤ ወዴት ልትስበኝ ትችል ነበር!

አቶ ታላቅ ልብ፦ ወዴት? ወዴት እንደ ሆነ ከእግዚአብሔር በቀር ማንም አያውቅም። ነገር ግን በጠቅላላው፣ በእርግጥ፣ ሰዎችን በጥፋትና በመፍረስ ወደሚያሰጥሙ ወደ ብዙ ሞኝነትና ጎጂ ምኞቶች ትስብህ ነበር። 1ኛ ጢሞቴዎስ 6:9። አቤሴሎምን በአባቱ ላይ፣ ኢዮርብዓምንም በጌታው ላይ ያስነሣች እርስዋ ነበረች። ይሁዳን ጌታውን እንዲሸጥ ያግባባችው፣ ዴማስንም ቅዱሱን የመንገደኛ ሕይወት እንዲተው ያሸነፈችው እርስዋ ነበረች። የምታደርሰውን ጥፋት ማንም ሊናገር አይችልም። በገዢዎችና በተገዢዎች መካከል፣ በወላጆችና በልጆች መካከል፣ በጎረቤትና በጎረቤት መካከል፣ በሰውና በሚስቱ መካከል፣ በሰውና በራሱ መካከል፣ በሥጋና በመንፈስ መካከል ጠብን ትዘራለች። ስለዚህ፣ ደጉ አቶ ጽኑ ሆይ፣ እንደ ስምህ ሁን፤ ሁሉንም ከፈጸምህ በኋላም ቁም።

በዚህ ንግግር በመንገደኞቹ መካከል የደስታና የመንቀጥቀጥ ድብልቅ ሆነ፤ በመጨረሻም እንዲህ ብለው ዘመሩ፦

«መንገደኛው እንዴት ባለ አደጋ ውስጥ አለ!

ጠላቶቹ ምንኛ ብዙ ናቸው!

ወደ ኃጢአት የሚወስዱ መንገዶች ስንት እንደ ሆኑ

በሕይወት ያለ ሟች ማንም አያውቅም።

አንዳንዶች በጕድጓድ ውስጥ ይጠፋሉ፤ አዎን፣

በማጥ ውስጥ ተንከባለው ይተኛሉ፤

አንዳንዶች መጥበሻውን ቢሸሹም

ወደ እሳቱ ዘለው ይገባሉ።»

ከዚህ በኋላ ፀሐይ ሌሊትና ቀን ወደምታበራበት ወደ ቤዩላ ምድር እስኪደርሱ ድረስ ተመለከትሁ። በዚያም ደክመው ስለ ነበሩ ለጥቂት ጊዜ ዐረፉ። ይህ አገር ለመንገደኞች የጋራ ስለ ነበረ፣ በዚያም ያሉት የፍሬ ተክል ቦታዎችና የወይን ቦታዎች የሰማያዊቱ አገር ንጉሥ ስለ ነበሩ፣ ከዕቃዎቹ ማንኛውንም በነጻነት እንዲጠቀሙ ተፈቀደላቸው። ነገር ግን በዚያ ጥቂት ጊዜ ብቻ ወዲያው አበረታቸው፤ ደወሎቹ እጅግ ይደወሉ፣ መለከቶቹም ሁልጊዜ እጅግ በሚያምር ዜማ ይነፉ ስለ ነበሩ መተኛት አልቻሉም፤ ቢሆንም እጅግ አጥብቀው እንቅልፋቸውን እንደ ተኙ ያህል ዕረፍት አገኙ። በዚያም በአደባባዮቹ የሚመላለሱት ሰዎች ሁሉ ድምፅ፦ ብዙ መንገደኞች ወደ ከተማ መጡ! የሚል ነበር። ሌላውም፦ ዛሬም እንዲሁ ብዙዎች ውኃውን ተሻገሩ፣ በወርቃማዎቹም በሮች እንዲገቡ ተፈቀደላቸው! ብሎ ይመልስ ነበር። ደግሞም፦ አሁን የሚያበሩ ሰዎች ሌጌዎን ወደ ከተማ መጥቶአል፤ በዚህም ብዙ መንገደኞች በመንገድ ላይ እንዳሉ እናውቃለን፤ ሊጠብቋቸውና ከሐዘናቸው ሁሉ በኋላ ሊያጽናኗቸው ወደዚህ ይመጣሉና፣ ብለው ይጮኹ ነበር። ከዚያም መንገደኞቹ ተነሡ፣ ወዲያና ወዲህም ተመላለሱ። ነገር ግን ጆሮቻቸው አሁን በሰማያዊ ድምፆች እንዴት ተሞሉ፣ ዓይኖቻቸውም በሰማያዊ ራእዮች እንዴት ደስ ተሰኙ! በዚህ ምድር ለሆዳቸው ወይም ለአእምሮአቸው የሚያስከፋ ምንም አልሰሙም፣ ምንም አላዩም፣ ምንም አልተሰማቸውም፣ ምንም አላሸተቱም፣ ምንም አልቀመሱም፤ ብቻ የሚሻገሩትን የወንዙን ውኃ በቀመሱ ጊዜ ለምላስ ጥቂት የሚመር መሰላቸው፤ በወረደ ጊዜ ግን ይበልጥ ጣፋጭ ሆኖ ተገኘ።

በዚህ ስፍራ በጥንት ዘመን መንገደኞች የነበሩት ሰዎች ስም መዝገብ፣ ያደረጓቸውም የታወቁ ሥራዎች ሁሉ ታሪክ ተጠብቆ ነበር። ደግሞም በዚያ ወንዙ ለአንዳንዶች እንዴት እንደ ሞላ፣ ሌሎችም ሲሻገሩ እንዴት እንደ ጐደለ ብዙ ይነገር ነበር። ለአንዳንዶች ደርቆ ያህል ሆኖአል፤ ለሌሎች ደግሞ ከዳርቻው አልፎ ሞልቶአል።

በዚህ ስፍራ የከተማይቱ ልጆች ወደ ንጉሡ አትክልቶች ገብተው ለመንገደኞቹ የአበባ እቅፎችን ይለቅሙ፣ በብዙ ፍቅርም ያመጡላቸው ነበር። ደግሞም በዚያ ቆዕጥ ከናርዶስና ከቀጋ ጋር፣ ጠጅ ሣርና ቀረፋ ከዕጣን ዛፎች ሁሉ ጋር፣ ከርቤና እሬት ከዋነኞቹ ሽቶዎች ሁሉ ጋር ይበቅሉ ነበር። መንገደኞቹ በዚያ በቆዩበት ጊዜ ክፍሎቻቸው በእነዚህ ይታጠኑ ነበር፤ የተወሰነውም ጊዜ በደረሰ ጊዜ ወንዙን ለመሻገር ይዘጋጁ ዘንድ ሰውነታቸው በእነዚህ ይቀባ ነበር።

እዚህም ተቀምጠው መልካሚቱን ሰዓት ሲጠብቁ፣ ለመንገደኛው ለክርስቲያን ሚስት ለክርስቲያና ታላቅ ጉዳይ ይዞ ከሰማያዊቱ ከተማ መልእክተኛ መጥቶአል የሚል ወሬ በከተማይቱ ተሰማ። ስለዚህ ፈለጓት፤ ያለችበትም ቤት ተገኘ። መልእክተኛውም ደብዳቤ ሰጣት። ይዘቱም ይህ ነበር፦ ደግ ሴት ሆይ፣ ሰላም ለአንቺ ይሁን፤ ጌታ እንደሚጠራሽ፣ በእነዚህም አሥር ቀናት ውስጥ የማይሞት ልብስ ለብሰሽ በፊቱ እንድትቆሚ እንደሚጠብቅሽ የምሥራች አመጣልሻለሁ።

ደብዳቤውን ካነበበላት በኋላ፣ እውነተኛ መልእክተኛ እንደ ሆነ፣ እንድትቸኩልና እንድትሄድ ሊነግራት እንደ መጣም የሚያረጋግጥ ምልክት ሰጣት። ምልክቱም ጫፉ በፍቅር የተሳለ፣ በቀስታ ወደ ልብዋ የገባ ፍላጻ ነበር፤ እርሱም ቀስ በቀስ በእርስዋ ውስጥ እንዲህ በብርቱ ስለ ሠራ፣ በተወሰነው ጊዜ መሄድ ግድ ሆነባት።

ክርስቲያና ጊዜዋ እንደ ደረሰ፣ ከዚህም ጉባኤ መጀመሪያ የምትሻገረው እርስዋ እንደ ሆነች ባየች ጊዜ፣ መሪዋን አቶ ታላቅ ልብን ጠራችው፣ ነገሩም እንዴት እንደ ሆነ ነገረችው። እርሱም በወሬው ከልቡ ደስ እንዳለው፣ መልእክተኛው ለእርሱ ቢመጣ ኖሮ ደስ ይለው እንደ ነበር ነገራት። ከዚያም ለጉዞዋ ሁሉ ነገር እንዴት መዘጋጀት እንዳለበት ምክር እንዲሰጣት ለመነችው። እርሱም፦ እንዲህና እንዲህ መሆን አለበት፤ በሕይወት የምንቀረውም እስከ ወንዙ ዳር ድረስ እንሸኝሻለን፣ ብሎ ነገራት።

ከዚያም ልጆችዋን ጠራች፣ ባረከቻቸውም፤ በግንባራቸው ላይ የተደረገውን ምልክት በመጽናናት እንዳነበበች፣ ከእርስዋ ጋር በዚያ በማየቷም ደስ እንዳላት፣ ልብሳቸውንም እንዲህ ነጭ አድርገው ስለ ጠበቁ ደስ እንዳላት ነገረቻቸው። በመጨረሻም የነበራትን ጥቂት ነገር ለድሆች አወረሰች፤ ወንዶች ልጆችዋንና ሴቶች ልጆችዋንም መልእክተኛው ለእነርሱ በሚመጣበት ጊዜ ዝግጁ እንዲሆኑ አዘዘቻቸው።

ይህን ቃል ለመሪዋና ለልጆችዋ ከተናገረች በኋላ፣ አቶ ለእውነት ጀግናን ጠርታ እንዲህ አለችው፦ ጌታዬ ሆይ፣ በየስፍራው ሁሉ እውነተኛ ልብ እንዳለህ አሳይተሃል፤ እስከ ሞት ድረስ የታመንህ ሁን፤ ንጉሤም የሕይወትን አክሊል ይሰጥሃል። ራእይ 2:10። ደግሞም ልጆቼን እንድትጠብቅልኝ እለምንሃለሁ፤ በማንኛውም ጊዜ ሲዝሉ ብታያቸው በማጽናናት ተናገራቸው። ሴቶች ልጆቼ፣ የልጆቼ ሚስቶች፣ ታማኞች ሆነዋልና፤ በእነርሱም ላይ የተስፋው ፍጻሜ መጨረሻቸው ይሆናል። ለአቶ ጽኑ ግን ቀለበት ሰጠችው።

ከዚያም ሽማግሌውን አቶ ሐቀኛን ጠርታ ስለ እርሱ እንዲህ አለች፦ «ተንኰል የሌለበት በእውነት የእስራኤል ሰው እነሆ!» ዮሐንስ 1:47። እርሱም፦ ወደ ጽዮን ተራራ በምትነሺበት ጊዜ መልካም ቀን እንዲሆንልሽ እመኛለሁ፤ ወንዙንም እግርሽ ሳይረጥብ ስትሻገሪ ባይ ደስ ይለኛል፣ አለ። እርስዋ ግን፦ ረጥቤም ሆነ ደርቄ፣ ለመሄድ እናፍቃለሁ፤ በጉዞዬ አየሩ ምንም ቢሆን፣ ወደዚያ በደረስሁ ጊዜ ለመቀመጥ፣ ለማረፍና ለመድረቅ በቂ ጊዜ ይኖረኛልና፣ ብላ መለሰች።

ከዚያም ያ ደግ ሰው አቶ አንካሳ ሊያያት መጣ። እርስዋም እንዲህ አለችው፦ እስከ አሁን ጉዞህ በችግር ነበር፤ ያ ግን ዕረፍትህን ይበልጥ ጣፋጭ ያደርገዋል። ንቃ፣ ተዘጋጅም፤ በማታስቡበት ሰዓት መልእክተኛው ሊመጣ ይችላልና።

ከእርሱም በኋላ አቶ ተስፋ ቢስና ልጁ እጅግ ፈሪ መጡ፤ እርስዋም እንዲህ አለቻቸው፦ ከግዙፉ ተስፋ ቆራጭ እጅና ከጥርጣሬ ምሽግ መዳናችሁን በምስጋና ለዘላለም ልታስቡ ይገባችኋል። የዚያ ምሕረት ፍሬ በሰላም ወደዚህ መድረሳችሁ ነው። ንቁ፣ ፍርሃትንም አስወግዱ፤ በመጠን ኑሩ፣ እስከ መጨረሻም ተስፋ አድርጉ።

ከዚያም አቶ አእምሮ ደካማን እንዲህ አለችው፦ በሕያዋን ብርሃን ትኖር ዘንድ፣ ንጉሥህንም በመጽናናት ታይ ዘንድ፣ ከግዙፉ በጎ ገዳይ አፍ ዳንህ። ብቻ እርሱ ሳይልክብህ በፊት ለመፍራትና ስለ በጎነቱ ለመጠራጠር ካለህ ዝንባሌ ንስሐ እንድትገባ እመክርሃለሁ፤ ያለዚያ እርሱ በመጣ ጊዜ በዚያ ጥፋት ምክንያት ፊትህ በኀፍረት ቀልቶ በፊቱ ልትቆም ግድ ይሆንብሃል።

ክርስቲያና የምትሄድበት ቀን ቀረበ። መንገዱም ጉዞዋን ለማየት በመጡ ሰዎች ተሞላ። ነገር ግን እነሆ፣ ከወንዙ ማዶ ያሉት ዳርቻዎች ሁሉ እስከ ከተማይቱ በር ሊሸኟት ከላይ በወረዱ ፈረሶችና ሠረገሎች ተሞልተው ነበር። እርስዋም ወጣች፤ ለተከተሏት ሰዎች በእጅዋ የስንብት ምልክት እያሳየች ወደ ወንዙ ገባች። ስትናገር የተሰማችው የመጨረሻ ቃል፦ ጌታ ሆይ፣ ከአንተ ጋር ልሆንና ልባርክህ መጣሁ! የሚል ነበር። ልጆችዋና ወዳጆችዋም ወደ ስፍራቸው ተመለሱ፤ ክርስቲያናን የጠበቁት ከዓይናቸው ወስደዋታልና። እርስዋም ሄደች፣ ተጣራች፤ ባልዋ ክርስቲያን ከእርስዋ በፊት በገባበት የደስታ ሥርዓት ሁሉ በበሩ ገባች። በሄደች ጊዜ ልጆቹ አለቀሱ። አቶ ታላቅ ልብና አቶ ለእውነት ጀግና ግን በደስታ የተቃኘውን ጸናጽልና በገናን ደረደሩ። እንዲሁም ሁሉም ወደየስፍራቸው ተመለሱ።

ከጊዜ በኋላ እንደ ገና መልእክተኛ ወደ ከተማይቱ መጣ፤ ጉዳዩም ከአቶ አንካሳ ጋር ነበር። ስለዚህ ፈልጎ አገኘውና እንዲህ አለው፦ በምርኵዝ ቢሆንም የወደድኸውና የተከተልኸው ከሆነው ከእርሱ ዘንድ መጥቻለሁ፤ መልእክቴም ከፋሲካ በኋላ ባለው በማግሥቱ በመንግሥቱ ከእርሱ ጋር እራት ትበላ ዘንድ በማዕዱ እንደሚጠብቅህ ልነግርህ ነው፤ ስለዚህ ለዚህ ጉዞ ራስህን አዘጋጅ። ከዚያም ደግሞ እውነተኛ መልእክተኛ መሆኑን የሚያሳይ ምልክት ሰጠው፤ እንዲህም አለው፦ «የወርቅ ጽዋህን ሰበርሁ፣ የብር ገመድህንም ፈታሁ።» መክብብ 12:6።

ከዚህ በኋላ አቶ አንካሳ ባልንጀሮቹን መንገደኞች ጠርቶ እንዲህ አላቸው፦ ተጠርቻለሁ፤ እግዚአብሔርም እናንተን ደግሞ በእርግጥ ይጎበኛችኋል። ስለዚህ አቶ ለእውነት ጀግና ኑዛዜውን እንዲጽፍለት ለመነው። ከእርሱ በኋላ በሕይወት ለሚቀሩት ከምርኵዞቹና ከመልካም ምኞቶቹ በቀር የሚያወርሰው ምንም ስላልነበረው፣ እንዲህ አለ፦ እነዚህን ምርኵዞች በእግሬ ፈለግ ለሚሄደው ልጄ አወርሳለሁ፤ ከእኔ የተሻለ ሆኖ እንዲገኝ ከመቶ የሞቀ ምኞት ጋር።

ከዚያም አቶ ታላቅ ልብን ስለ መሪነቱና ስለ ቸርነቱ አመሰገነው፤ እንዲሁም ለጉዞው ተዘጋጀ። ወደ ወንዙ ዳር በደረሰ ጊዜ፦ ከእንግዲህ እነዚህ ምርኵዞች አያስፈልጉኝም፤ በዚያ የምቀመጥባቸው ሠረገሎችና ፈረሶች አሉኝና፣ አለ። ሲናገር የተሰማው የመጨረሻ ቃል፦ ሕይወት ሆይ፣ እንኳን ደኅና መጣህ! የሚል ነበር። እንዲሁም መንገዱን ሄደ።

ከዚህ በኋላ አቶ አእምሮ ደካማ መልእክተኛው በክፍሉ በር ላይ ቀንደ መለከቱን እንደ ነፋ ወሬ ደረሰው። ከዚያም ገብቶ እንዲህ ብሎ ነገረው፦ ጌታህ እንደሚፈልግህ፣ በጣም በጥቂት ጊዜም ፊቱን በብርሃን እንደምታይ ልነግርህ መጥቻለሁ። ለመልእክቴም እውነትነት ይህን ምልክት ውሰድ፦ «በመስኮት የሚመለከቱ ይጨልማሉ።» መክብብ 12:3። ከዚያም አቶ አእምሮ ደካማ ወዳጆቹን ጠርቶ ምን መልእክት እንደ መጣለትና ለመልእክቱም እውነትነት ምን ምልክት እንደ ተቀበለ ነገራቸው። ከዚያም እንዲህ አለ፦ ለማንም የማወርሰው ምንም ስለሌለኝ፣ ኑዛዜ ብጽፍ ምን ይጠቅማል? ደካማ አእምሮዬን ግን ወደምሄድበት ስፍራ ስለማያስፈልገኝ፣ ለድሆቹ መንገደኞችም ቢሰጥ ስለማይጠቅም ወደ ኋላ እተወዋለሁ፤ ስለዚህ እኔ ከሄድሁ በኋላ፣ አቶ ለእውነት ጀግና ሆይ፣ በፋንድያ ክምር ውስጥ እንድትቀብረው እለምንሃለሁ። ይህ ከተደረገ በኋላ፣ የሚሄድበትም ቀን በደረሰ ጊዜ፣ እንደ ሌሎቹ ወደ ወንዙ ገባ። የመጨረሻ ቃሎቹ፦ እምነት ሆይ፣ ትዕግሥት ሆይ፣ ጽኑ! የሚሉ ነበሩ። እንዲሁም ወደ ማዶ ተሻገረ።

ብዙ ቀናት ካለፉ በኋላ አቶ ተስፋ ቢስ ተጠራ፤ መልእክተኛ መጥቶ ይህን መልእክት አመጣለትና፦ አንተ የምትንቀጠቀጥ ሰው! ከጥርጣሬዎችህ ሁሉ በመዳንህ በደስታ እልል ትል ዘንድ እስከሚመጣው የጌታ ቀን ድረስ ከንጉሡ ጋር ተዘጋጅተህ እንድትገኝ ይህ ጥሪ ነው። መልእክተኛውም፦ መልእክቴ እውነት መሆኑን ይህን ለማስረጃ ውሰድ፣ አለ፤ ሸክምም ይሆንበት ዘንድ አንበጣ ሰጠው። መክብብ 12:5።

የአቶ ተስፋ ቢስ ልጅ፣ ስምዋ እጅግ ፈሪ የሆነው፣ የተደረገውን በሰማች ጊዜ ከአባቷ ጋር እንደምትሄድ ተናገረች። ከዚያም አቶ ተስፋ ቢስ ወዳጆቹን እንዲህ አላቸው፦ እኔና ልጄ ምን እንደ ነበርን፣ በየጉባኤውም ሁሉ እንዴት አስቸጋሪ ሆነን እንደ ተመላለስን ታውቃላችሁ። የእኔና የልጄ ኑዛዜ ይህ ነው፤ ከምንሄድበት ቀን ጀምሮ ለዘላለም ተስፋ መቁረጣችንና የባርነት ፍርሃታችን በማንም ሰው እንዳይቀበሉ፤ ከሞቴ በኋላ ራሳቸውን ለሌሎች እንደሚያቀርቡ አውቃለሁና። በግልጽ ልንገራችሁ፣ እነርሱ መጀመሪያ መንገደኞች መሆን በጀመርን ጊዜ ያስተናገድናቸው ምትሀቶች ናቸው፤ ከዚያም በኋላ ልናራግፋቸው ፈጽሞ አልቻልንም፤ እነርሱም እየዞሩ ከመንገደኞች ማረፊያ ይፈልጋሉ፤ ነገር ግን ስለ እኛ ስትሉ በሩን ዝጉባቸው። የሚሄዱበት ጊዜ በደረሰ ጊዜ ወደ ወንዙ ዳር ወጡ። የአቶ ተስፋ ቢስ የመጨረሻ ቃሎች፦ ሌሊት ሆይ፣ ደኅና ሁን፤ ቀን ሆይ፣ እንኳን ደኅና መጣህ! የሚሉ ነበሩ። ልጁም እየዘመረች ወንዙን ተሻገረች፤ ነገር ግን የምትለውን ማንም ሊረዳ አልቻለም።

ከዚያም ከጥቂት ጊዜ በኋላ አቶ ሐቀኛን የሚፈልግ መልእክተኛ በከተማይቱ ተገኘ። ወዳለበትም ቤት መጥቶ እነዚህን ቃላት በእጁ ሰጠው፦ ከዛሬ ሳምንት በአባቱ ቤት በጌታህ ፊት ራስህን ታቀርብ ዘንድ ተዘጋጅተህ እንድትጠብቅ ታዝዘሃል። መልእክቴም እውነት ለመሆኑ ምልክት፦ «የዘፈን ልጆች ሁሉ ይዋረዳሉ።» መክብብ 12:4። ከዚያም አቶ ሐቀኛ ወዳጆቹን ጠርቶ እንዲህ አላቸው፦ እሞታለሁ፤ ነገር ግን ኑዛዜ አልጽፍም። ሐቀኝነቴ ግን ከእኔ ጋር ይሄዳል፤ ከእኔ በኋላ ለሚመጣው ይህ ይነገረው። የሚሄድበት ቀን በደረሰ ጊዜ፣ ወንዙን ለመሻገር ተዘጋጀ። በዚያን ጊዜም ወንዙ በአንዳንድ ስፍራዎች ከዳርቻው አልፎ ሞልቶ ነበር፤ ነገር ግን አቶ ሐቀኛ በሕይወት ዘመኑ በጎ ሕሊና የሚባለውን ሰው በዚያ እንዲገናኘው ተናግሮት ነበር፤ እርሱም እንዲሁ አደረገ፣ እጁንም ሰጠው፣ እንዲሁም አሻገረው። የአቶ ሐቀኛ የመጨረሻ ቃሎች፦ ጸጋ ይነግሣል! የሚሉ ነበሩ። እንዲሁም ዓለምን ተለየ።

ከዚህ በኋላ አቶ ለእውነት ጀግና ሌሎቹን በጠራው በዚያው መልእክተኛ ጥሪ እንደ ደረሰው፣ ጥሪውም እውነት ለመሆኑ ይህን ምልክት እንዳገኘ ተወራ፦ «ማድጋው በምንጩ አጠገብ ተሰበረ።» መክብብ 12:6። ይህን በተረዳ ጊዜ ወዳጆቹን ጠርቶ ነገራቸው። ከዚያም እንዲህ አለ፦ ወደ አባቴ እሄዳለሁ፤ በታላቅ ችግር ወደዚህ ብደርስም፣ አሁን ወዳለሁበት ለመድረስ ስለ ደረሰብኝ ድካም ሁሉ አልጸጸትም። ሰይፌን በመንገደኝነት ጉዞዬ ለሚተካኝ እሰጣለሁ፤ ድፍረቴንና ብልሃቴንም ሊያገኛቸው ለሚችል። ምልክቶቼንና ጠባሳዎቼን ግን አሁን ዋጋዬን የሚከፍለኝን የእርሱን ሰልፎች እንደ ተዋጋሁ ይመሰክሩልኝ ዘንድ ከእኔ ጋር እወስዳቸዋለሁ። ከዚህ የሚሄድበት ቀን በደረሰ ጊዜ፣ ብዙዎች እስከ ወንዙ ዳር ሸኙት፤ ወደ እርሱም ሲገባ፦ «ሞት ሆይ፥ መውጊያህ የት አለ?» አለ። ይበልጥ ወደ ጥልቁ ሲወርድም፦ «ሲኦል ሆይ፥ ድል መንሣትህ የት አለ?» አለ። 1ኛ ቆሮንቶስ 15:55። እንዲሁም ተሻገረ፤ በማዶም መለከቶች ሁሉ ተነፉለት።

ከዚያም ለአቶ ጽኑ ጥሪ መጣ። ይህ አቶ ጽኑ ሌሎቹ መንገደኞች በተደገመበት ምድር ተንበርክኮ ያገኙት ነበር። መልእክተኛውም ጥሪውን ተከፍቶ በእጁ አመጣለት፤ ይዘቱም ጌታው ከዚህ በኋላ ከእርሱ እንዲህ ርቆ እንዲኖር ስላልፈቀደ ለሕይወት ለውጥ መዘጋጀት እንዳለበት የሚል ነበር። በዚህም አቶ ጽኑ ወደ ጥልቅ አሳብ ገባ። መልእክተኛውም፦ አይ፣ ስለ መልእክቴ እውነትነት መጠራጠር አያስፈልግህም፤ ለእውነቱ ምልክት ይኸውልህ፦ «መንኰራኵርህ በጕድጓዱ አጠገብ ተሰበረ።» አለ። መክብብ 12:6። ከዚያም መሪያቸው የነበረውን አቶ ታላቅ ልብን ወደ እርሱ ጠርቶ እንዲህ አለው፦ ጌታዬ ሆይ፣ በመንገደኝነት ጉዞዬ ዘመን ከመልካም ባልንጀርነትህ ጋር ብዙ መሆን ዕድሌ ባይሆንም፣ ካወቅሁህ ጊዜ ጀምሮ ግን ጠቅመኸኛል። ከቤት በወጣሁ ጊዜ ሚስትና አምስት ትናንሽ ልጆች ትቼ መጣሁ፤ በተመለስህ ጊዜ፣ (ብዙ ቅዱሳን መንገደኞችን ደግሞ ልትመራ ተስፋ በማድረግ ወደ ጌታህ ቤት እንደምትሄድና እንደምትመለስ አውቃለሁና፣) ወደ ቤተ ሰቤ መልእክት እንድትልክ፣ በእኔ ላይ የሆነውንና የሚሆነውን ሁሉ እንድታሳውቃቸው እለምንሃለሁ። ደግሞም ወደዚህ ስፍራ በደስታ መድረሴን፣ አሁንም ሆነ በቅርቡ ያለሁበትን የተባረከ ሁኔታ ንገራቸው። ደግሞም ስለ ክርስቲያንና ስለ ሚስቱ ስለ ክርስቲያና፣ እርስዋና ልጆችዋም ባልዋን እንዴት እንደ ተከተሉ ንገራቸው። ደግሞም እንዴት ያለ ደስ የሚያሰኝ ፍጻሜ እንዳገኘች፣ ወዴትም እንደ ሄደች ንገራቸው። ስለ እነርሱ ከምጸልየውና ከማፈሰው እንባ በቀር ወደ ቤተ ሰቤ የምልከው ጥቂት ወይም ምንም የለኝም፤ ምናልባት ቢሠምሩላቸው ይህንኑ ብታሳውቃቸው ይበቃል። አቶ ጽኑ ነገሮችን እንዲህ ካስተካከለ በኋላ፣ ፈጥኖ የሚሄድበትም ጊዜ በደረሰ ጊዜ፣ እርሱም ደግሞ ወደ ወንዙ ወረደ። በዚያን ጊዜ በወንዙ ውስጥ ታላቅ ጸጥታ ነበር፤ ስለዚህ አቶ ጽኑ እኩሌታውን ያህል በገባ ጊዜ ለጥቂት ጊዜ ቆመ፣ እስከዚያም ድረስ ከሸኙት ባልንጀሮቹ ጋር ተነጋገረ። እንዲህም አለ፦ ይህ ወንዝ ለብዙዎች ሽብር ሆኖአል፤ አዎን፣ ስለ እርሱ ማሰቤም ብዙ ጊዜ አስፈርቶኛል፤ አሁን ግን በእርጋታ የቆምሁ ይመስለኛል፤ እስራኤል ዮርዳኖስን ሲሻገር የቃል ኪዳኑን ታቦት የተሸከሙ ካህናት እግር በቆመበት ላይ እግሬ ጸንቶአል። ኢያሱ 3:17። ውኃው በእርግጥ ለምላስ መራራ፣ ለሆድም ቀዝቃዛ ነው፤ ነገር ግን ወደምሄድበት ስፍራና በማዶ ስለሚጠብቀኝ ሸኚ ማሰቤ በልቤ ውስጥ እንደሚነድድ ፍም ነው። አሁን ራሴን በጉዞዬ መጨረሻ አያለሁ፤ የድካም ቀኖቼ አለቁ። የእሾህ አክሊል የተቀዳጀውን ያንን ራስ፣ ስለ እኔም የተተፋበትን ያንን ፊት ለማየት እሄዳለሁ። ቀድሞ በወሬና በእምነት ኖርሁ፤ አሁን ግን በማየት ወደምኖርበት፣ በባልንጀርነቱም ደስ ከሚለኝ ከእርሱ ጋር ወደምሆንበት እሄዳለሁ። ስለ ጌታዬ ሲነገር መስማት ወድጃለሁ፤ የጫማውን ዱካ በምድር ላይ ባየሁበት ሁሉ እግሬን በዚያ ደግሞ ለማኖር ተመኝቻለሁ። ስሙ ለእኔ እንደ ዝባድ ሙዳይ ሆኖልኛል፤ አዎን፣ ከሽቶዎች ሁሉ ይልቅ ጣፋጭ። ድምፁ ለእኔ እጅግ ጣፋጭ ሆኖአል፤ ፊቱንም የፀሐይን ብርሃን አጥብቀው ከሚመኙት ይልቅ አብልጬ ተመኝቼዋለሁ። ቃሎቹን ለምግቤ፣ ለድካሜም ማርከሻ እሰበስባቸው ነበር። እርሱ ያዘኝ፣ ከበደሌም ጠበቀኝ፤ አዎን፣ አረማመዴን በመንገዱ አጸና።

እንዲህም እየተናገረ ሳለ፣ ፊቱ ተለወጠ፤ ብርቱው ሰውነቱ ከበታቹ ጐበጠ፤ ውሰደኝ፣ ወደ አንተ እመጣለሁና፣ ካለ በኋላም ከዓይናቸው ተሰወረ።

ነገር ግን መንገደኞቹ ወደ ላይ ሲወጡና አንዱ ሌላውን እየተከተለ በከተማይቱ ውብ በር ሲገቡ ሊቀበሏቸው ሰፊው ሰማይ በፈረሶችና በሠረገሎች፣ በመለከት ነፊዎችና በእምቢልታ ነፊዎች፣ በዘማሪዎችና በባለ አውታር መሣሪያ ደርዳሪዎች እንዴት እንደ ተሞላ ማየት እጅግ የከበረ ነበር።

የክርስቲያና ልጆችን በተመለከተ፣ ክርስቲያና ያመጣቻቸውን አራቱን ወንዶች ልጆች ከሚስቶቻቸውና ከልጆቻቸው ጋር፣ እስኪሻገሩ ድረስ ባለሁበት አልቈየሁም። ደግሞም ከዚያ ከመጣሁ በኋላ፣ አንድ ሰው ገና በሕይወት እንዳሉ፣ በነበሩበትም ስፍራ ለቤተ ክርስቲያን መብዛት ለጊዜው እንዲሁ እንደሚቆዩ ሲናገር ሰማሁ።

ዳግመኛ በዚያ መንገድ መሄድ ዕጣዬ ቢሆን፣ ለሚሹት ሰዎች እዚህ ዝም ያልሁበትን ነገር እተርክላቸው ይሆናል፤ እስከዚያው ግን አንባቢዬን

ደኅና ሁን እላለሁ።

ተፈጸመ።