አራተኛው ደረጃ

ከበሉና ከጠጡ በኋላ፥ ጥቂት ጊዜም ተጨማሪ ከተጨዋወቱ በኋላ መሪያቸው፦ ቀኑ እያለፈ ነው፤ ደስ ካላችሁ ለመሄድ እንዘጋጅ አላቸው። ስለዚህ ለመሄድ ተነሡ፤ ትንንሾቹ ልጆችም ቀድመው ሄዱ። ክርስቲያና ግን የብርታት መጠጥ ጠርሙስዋን ይዛ መሄድ ረሳች፤ ስለዚህ ያመጣላት ዘንድ ትንሹን ልጅዋን መልሳ ላከችው። በዚያን ጊዜ ምሕረት እንዲህ አለች፦ ይህ የመጥፋት ስፍራ ይመስለኛል፤ ክርስቲያን ጥቅልሉን በዚህ አጥፍቶአል፤ ክርስቲያናም ጠርሙስዋን በዚህ ትታለች። ጌታዬ ሆይ፥ የዚህ ምክንያቱ ምንድር ነው? መሪያቸውም መልሶ እንዲህ አለ፦ ምክንያቱ እንቅልፍ ወይም መርሳት ነው፤ አንዳንዶች ነቅተው ሊጠብቁ በሚገባቸው ጊዜ ይተኛሉ፤ አንዳንዶችም ሊያስታውሱ በሚገባቸው ጊዜ ይረሳሉ፤ ብዙ ጊዜ በማረፊያ ስፍራዎች አንዳንድ መንገደኞች በአንዳንድ ነገር ከስረው የሚወጡበት ዋናው ምክንያትም ይህ ነው። መንገደኞች ታላቅ ደስታቸውን በሚያገኙበት ጊዜ ሊተጉና አስቀድመው የተቀበሉትን ሊያስቡ ይገባቸዋል፤ ይህን ባለማድረጋቸው ግን ብዙ ጊዜ ደስታቸው በእንባ፥ የፀሐይ ብርሃናቸውም በደመና ይፈጸማል፤ በዚህ ስፍራ የደረሰው የክርስቲያን ታሪክ ምስክር ነው።

ጠርጣሪና ፈሪ ስለ አንበሶቹ ፍርሃት ክርስቲያንን ወደ ኋላ እንዲመለስ ሊያግባቡት ወደ ተገናኙት ስፍራ በደረሱ ጊዜ፥ እንደ መድረክ ያለ ነገር አዩ፤ በፊቱም ወደ መንገዱ ትይዩ የግጥም ስንኞች የተጻፉበት ሰፊ ሰሌዳ ነበረ፤ ከሥሩም ያ መድረክ በዚያ ስፍራ የቆመበት ምክንያት ተጽፎ ነበር። ስንኞቹም እነዚህ ነበሩ፦

«ይህን መድረክ የሚያይ ሁሉ ይጠንቀቅ፥

ልቡንና አንደበቱን ይጠብቅ፤

ያለዚያ ግን በዚሁ ይደርስበታል፥

ጥንት ብዙዎችን እንዳገኘ ያለ።»

ከስንኞቹ በታች የተጻፉት ቃላት እነዚህ ነበሩ፦ «ይህ መድረክ የተሠራው በፍርሃት ወይም በጥርጣሬ ምክንያት በጉዞአቸው ወደ ፊት መሄድን የሚፈሩትን በላዩ ለመቅጣት ነው። ደግሞም ጠርጣሪና ፈሪ ክርስቲያንን በጉዞው ሊያሰናክሉት ስለ ሞከሩ በዚህ መድረክ ላይ ሁለቱም በጋለ ብረት አንደበታቸውን ተተኩሰዋል።»

በዚያን ጊዜ ምሕረት እንዲህ አለች፦ ይህ የተወደደው ከተናገረው ቃል ጋር እጅግ ይመሳሰላል፦ «ሸንጋይ አንደበት ሆይ፥ ምን ይሰጥሃል? ምንስ ይጨመርልሃል? እንደ ኃያል የተሳለ ፍላጻ ከክትክታ ፍም ጋር። መዝሙር 120:3,4።

እንዲሁም አንበሶቹ የሚታዩበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ። አቶ ታላቅ ልብ ብርቱ ሰው ነበረና አንበሳን አልፈራም፤ ነገር ግን አንበሶቹ ወዳሉበት ስፍራ በደረሱ ጊዜ፥ ቀድመው ይሄዱ የነበሩት ልጆች አንበሶቹን ፈርተው ነበርና አሁን ወደ ኋላ ለመሸሸግ ደስ አላቸው፤ ስለዚህ ወደ ኋላ አፈግፍገው ከበስተ ኋላ ሄዱ። በዚህ ጊዜ መሪያቸው ፈገግ ብሎ እንዲህ አለ፦ ልጆቼ ሆይ፥ ይህ እንዴት ነው? አደጋ በማይቀርብበት ጊዜ ቀድማችሁ መሄድን ትወዳላችሁ፤ አንበሶቹም በተገለጡ ጊዜ ወዲያው ወደ ኋላ መምጣትን ትወዳላችሁን?

እየሄዱም ሳሉ አቶ ታላቅ ልብ አንበሶቹ ቢኖሩም ለመንገደኞቹ መንገድ ሊያበጅ ብሎ ሰይፉን መዘዘ። በዚያን ጊዜ አንበሶቹን ለመደገፍ በራሱ ላይ ኃላፊነት የወሰደ የሚመስል አንድ ሰው ተገለጠ፤ እርሱም የመንገደኞቹን መሪ፦ ወደዚህ የመጣችሁበት ምክንያት ምንድር ነው? አለው። የዚያም ሰው ስም መንገደኞችን ይገድል ስለ ነበረ ጨካኝ ወይም ደም አፍሳሽ ነበረ፤ እርሱም ከግዙፋን ዘር ነበረ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በዚያን ጊዜ የመንገደኞቹ መሪ እንዲህ አለ፦ እነዚህ ሴቶችና ልጆች በጉዞ ላይ ናቸው፤ ሊሄዱበት የሚገባቸውም መንገድ ይህ ነው፤ አንተና አንበሶቹ ብትቃወሙም በእርሱ ይሄዳሉ።

ጨካኝ፦ ይህ መንገዳቸው አይደለም፤ በእርሱም አይሄዱበትም። እነርሱን ልቃወም ወጥቻለሁ፤ ስለዚህም አንበሶቹን እደግፋለሁ።

እውነቱን ለመናገር፥ ከአንበሶቹ ብርቱ ቍጣና ከሚደግፋቸውም ሰው አስፈሪ ጠባይ የተነሣ ይህ መንገድ በቅርብ ጊዜ ብዙም ሰው ሳይሄድበት ቀርቶ ነበር፤ በሣርም ሊሸፈን ተቃርቦ ነበር።

ክርስቲያና፦ በዚያን ጊዜ ክርስቲያና እንዲህ አለች፦ ምንም እንኳ ቀድሞ አውራ ጎዳናዎቹ ባዶ ቢሆኑ፥ ምንም እንኳ ቀድሞ መንገደኞች በጠማማ መንገድ እንዲሄዱ ቢገደዱ፥ አሁን እኔ ስለ ተነሣሁ፥ አሁን በእስራኤል እናት ሆኜ ስለ ተነሣሁ እንዲህ ሊሆን አይገባውም። መሳፍንት 5:6,7።

ጨካኝ፦ በዚያን ጊዜ እንዲሁ እንደሚሆን በአንበሶቹ ማለ፤ ስለዚህ በዚያ መተላለፊያ እንደማያገኙ ወደ ጎን ፈቀቅ እንዲሉ አዘዛቸው።

ነገር ግን መሪያቸው ታላቅ ልብ በመጀመሪያ ወደ ጨካኝ ቀረበ፤ በሰይፉም እጅግ አጥብቆ ስለ መታው ወደ ኋላ እንዲያፈገፍግ አስገደደው።

ጨካኝ፦ በዚያን ጊዜ አንበሶቹን ሊደግፍ የሞከረው እንዲህ አለ፦ በገዛ መሬቴ ላይ ትገድለኛለህን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ ያለንበት መንገድ የንጉሡ አውራ ጎዳና ነው፤ አንበሶቹን ያስቀመጥሃቸውም በዚሁ መንገድ ነው፤ ነገር ግን እነዚህ ሴቶችና እነዚህ ልጆች ደካሞች ቢሆኑም አንበሶችህ ቢኖሩም መንገዳቸውን ይቀጥላሉ። ይህንም ብሎ እንደገና ከላይ ወደ ታች ጽኑ ምት መታው፤ በጕልበቱም አንበረከከው። በዚህም ምት የራስ ቍሩን ሰበረ፤ በሚቀጥለውም ክንዱን ቈረጠ። በዚያን ጊዜ ግዙፉ ሴቶቹን እስኪያስደነግጥ ድረስ በአስፈሪ ድምፅ አገሳ፤ ሆኖም በምድር ላይ ተዘርሮ ሲወድቅ በማየታቸው ደስ አላቸው። አንበሶቹም በሰንሰለት ታስረው ነበርና በራሳቸው ምንም ሊያደርጉ አልቻሉም። ስለዚህ ሊደግፋቸው ያሰበው ሽማግሌው ጨካኝ በሞተ ጊዜ አቶ ታላቅ ልብ መንገደኞቹን፦ አሁን ኑ ተከተሉኝ፤ ከአንበሶቹም አንዳች ጉዳት አያገኛችሁም አላቸው። ስለዚህ ሄዱ፤ ነገር ግን ሴቶቹ በአጠገባቸው ሲያልፉ ተንቀጠቀጡ፤ ልጆቹም የሚሞቱ ይመስሉ ነበር፤ ሁሉም ግን ያለ ተጨማሪ ጉዳት አለፉ።

የበረኛውም ማደሪያ በሚታይበት ስፍራ በደረሱ ጊዜ ወዲያው ደረሱበት፤ ነገር ግን በዚያ በሌሊት መጓዝ አደገኛ ነውና ከዚህ በኋላ ወደዚያ ለመድረስ ይበልጥ ፈጠኑ። ወደ በሩም በደረሱ ጊዜ መሪው አንኳኳ፤ በረኛውም፦ ማን ነው? ብሎ ጮኸ። ነገር ግን መሪው፦ እኔ ነኝ ባለ ጊዜ ወዲያው ድምፁን ዐወቀና ወረደ፤ መሪው ከዚያ በፊት የመንገደኞች መሪ ሆኖ ብዙ ጊዜ ወደዚያ መጥቶ ነበርና። በወረደም ጊዜ በሩን ከፈተ፤ መሪውንም ልክ በፊቱ ቆሞ ባየው ጊዜ (ሴቶቹ ከበስተ ኋላው ነበሩና አላያቸውም ነበር፤) እንዲህ አለው፦ አቶ ታላቅ ልብ ሆይ፥ ይህ እንዴት ነው? በዚህ ሌሊት እንዲህ መሽቶ በዚህ ምን ጉዳይ አለህ? እርሱም፦ በጌታዬ ትእዛዝ በዚህ ሊያድሩ የሚገባቸውን አንዳንድ መንገደኞች ወደዚህ አምጥቻለሁ አለ፤ አንበሶቹን ይደግፍ በነበረው ግዙፍ ባልተቃወምሁ ኖሮ ከብዙ ጊዜ በፊት በዚህ በደረስሁ ነበር። እኔ ግን ከእርሱ ጋር ረጅምና አድካሚ ውጊያ ካደረግሁ በኋላ አጥፍቼዋለሁ፤ መንገደኞቹንም በሰላም ወደዚህ አምጥቻቸዋለሁ።

በረኛው፦ አትገባምን? እስከ ጥዋትስ አትቆይምን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ አይሆንም፤ ዛሬ ሌሊት ወደ ጌታዬ እመለሳለሁ።

ክርስቲያና፦ ጌታዬ ሆይ፥ በጉዞአችን ትተኸን እንድትሄድ እንዴት እንደምፈቅድ አላውቅም፤ ለእኛ እጅግ ታማኝና አፍቃሪ ሆነሃል፤ ስለ እኛ በብርቱ ተዋግተሃል፤ እኛንም በመምከር ልባዊ ሆነሃል፤ ስለዚህ ለእኛ ያደረግኸውን ውለታ ከቶ አልረሳውም።

ምሕረት፦ በዚያን ጊዜ ምሕረት እንዲህ አለች፦ ወይ፥ እስከ ጉዞአችን ፍጻሜ ድረስ ባልንጀርነትህን ባገኘን! እንደ እኛ ያሉ ምስኪን ሴቶች እንደዚህ መንገድ በመከራ በተሞላ መንገድ ያለ ወዳጅና ያለ ተከላካይ እንዴት ሊጸኑ ይችላሉ?

ያዕቆብ፦ በዚያን ጊዜ ከልጆቹ ታናሹ ያዕቆብ እንዲህ አለ፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ እሺ በልና ከእኛ ጋር ሄደህ እርዳን፤ እኛ እጅግ ደካሞች ነንና፥ መንገዱም እንደምናየው እንዲህ አደገኛ ነውና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እኔ በጌታዬ ትእዛዝ ሥር ነኝ፤ እስከ መጨረሻው ድረስ መሪያችሁ እንድሆን ቢመድበኝ በደስታ አገለግላችኋለሁ። ነገር ግን በዚህ በመጀመሪያ ጐድላችኋል፤ እስከዚህ ድረስ ከእናንተ ጋር እንድመጣ ባዘዘኝ ጊዜ እስከ መጨረሻው ከእናንተ ጋር እንድሄድ እኔን ከእርሱ ልትለምኑ ይገባችሁ ነበር፤ እርሱም ልመናችሁን ይፈጽምላችሁ ነበር። ይሁን እንጂ አሁን መመለስ አለብኝ፤ ስለዚህ መልካሚቱ ክርስቲያና፥ ምሕረት፥ ደፋሮች ልጆቼም ሆይ፥ ደኅና ሁኑ።

ከዚያም በረኛው አቶ ንቁ ክርስቲያናን ስለ አገርዋና ስለ ዘመዶችዋ ጠየቃት። እርስዋም እንዲህ አለች፦ የመጣሁት ከጥፋት ከተማ ነው። እኔ መበለት ነኝ፤ ባሌም ሞቶአል፤ ስሙም መንገደኛው ክርስቲያን ነበረ። በረኛውም፦ እንዴት! እርሱ ባልሽ ነበርን? አለ። እርስዋም፦ አዎን፤ እነዚህም ልጆቹ ናቸው፤ ይህችም፥ ወደ ምሕረት እያመለከተች፥ ከከተማዬ ሴቶች አንዲቱ ናት አለች። በዚያን ጊዜ በረኛው በእንዲህ ያለ ጊዜ እንደ ልማዱ ደወሉን ደወለ፤ ስምዋ ትሑት ልብ የሆነ ከልጃገረዶቹ አንዲቱ ወደ በሩ መጣች፤ በረኛውም፦ ሂጂና የክርስቲያን ሚስት ክርስቲያናና ልጆችዋ በጉዞ ላይ ሆነው ወደዚህ እንደ መጡ በውስጥ ንገሪ አላት። ስለዚህ ገብታ ነገረች። ነገር ግን ወይ፥ ልጃገረዲቱ ያን ቃል ከአፍዋ ገና እንደ ጣለች በውስጥ ምንኛ የደስታ ድምፅ ሆነ!

ክርስቲያና በበሩ ላይ ቆማ ነበርና እነርሱ ወደ በረኛው ፈጥነው መጡ። ከዚያም ከመካከላቸው እጅግ የተከበሩ አንዳንዶቹ እንዲህ አሉአት፦ ክርስቲያና ሆይ፥ ግቢ፤ የዚያ መልካም ሰው ሚስት ሆይ፥ ግቢ፤ አንቺ የተባረክሽ ሴት ሆይ፥ ግቢ፤ ከአንቺ ጋር ካሉት ሁሉ ጋር ግቢ። ስለዚህ ገባች፤ ልጆችዋና ባልንጀሮችዋም ተከተሉአት። በገቡም ጊዜ ወደ አንድ ሰፊ ክፍል ተወሰዱ፤ በዚያም እንዲቀመጡ ተጋበዙ፤ ስለዚህ ተቀመጡ፤ የቤቱም አለቆች እንግዶቹን ሊያዩና ሊቀበሉ ተጠሩ። እነርሱም ገቡ፤ እነማን እንደ ሆኑም ባወቁ ጊዜ እርስ በርሳቸው በመሳም ሰላምታ ተሰጣጡ፤ እንዲህም አሉ፦ እናንተ የእግዚአብሔር ጸጋ ዕቃዎች ሆይ፥ እንኳን ደኅና መጣችሁ፤ ወደ እኛ ወደ ወዳጆቻችሁ እንኳን ደኅና መጣችሁ።

ጊዜው ትንሽ መሽቶ ስለ ነበረ፥ መንገደኞቹም በጉዞአቸው ደክመው ስለ ነበሩ፥ ደግሞም ውጊያውንና አስፈሪዎቹን አንበሶች በማየታቸው ዝለው ስለ ነበሩ፥ በተቻለ ፍጥነት ለማረፍ ሊዘጋጁ ፈለጉ። የቤተ ሰቡ ሰዎች ግን፦ አይሆንም፤ አስቀድማችሁ በጥቂት መብል ራሳችሁን አበርቱ አሉ፤ ከተለመደው መረቁ ጋር አንድ በግ አዘጋጅተውላቸው ነበርና፥ ዘጸአት 12:21፤ ዮሐንስ 1:29፤ በረኛው ስለ መምጣታቸው አስቀድሞ ሰምቶ በውስጥ ላሉት ነግሮአቸው ነበርና። እራታቸውንም በበሉና ጸሎታቸውን በመዝሙር በፈጸሙ ጊዜ ለማረፍ እንዲሄዱ ለመኑ።

ክርስቲያናም፦ መምረጥ ብንደፍር ግን ባሌ በዚህ በነበረ ጊዜ በነበረበት በዚያ ክፍል እንሁን አለች፤ ስለዚህ ወደዚያ አወጡአቸው፤ ሁሉም በአንድ ክፍል ተኙ። ባረፉም ጊዜ ክርስቲያናና ምሕረት ስለሚገቡ ነገሮች መነጋገር ጀመሩ።

ክርስቲያና፦ ባሌ በጉዞ በሄደ ጊዜ አንድ ቀን እከተለዋለሁ ብዬ ፈጽሞ አላሰብሁም ነበር።

ምሕረት፦ አንቺም አሁን እንደምታደርጊው በአልጋው ላይና በክፍሉ ውስጥ አርፈሽ እተኛለሁ ብለሽ እንዲሁ ጥቂት እንኳ አላሰብሽም ነበር።

ክርስቲያና፦ ፊቱን በመጽናናት አያለሁ፥ ከእርሱም ጋር ንጉሡን ጌታ አመልካለሁ ብዬ ደግሞ ከዚያ ይልቅ አላሰብሁም ነበር፤ አሁን ግን እንደዚያ እንደሚሆንልኝ አምናለሁ።

ምሕረት፦ አድምጪ፤ ድምፅ አትሰሚምን?

ክርስቲያና፦ አዎን፤ እንደማምነው በዚህ በመሆናችን ስለ ተደረገ ደስታ የሚሰማ የዝማሬ ድምፅ ነው።

ምሕረት፦ ድንቅ ነው! በዚህ በመሆናችን ስለ ደስታ በቤት ውስጥ ዝማሬ፥ በልብ ውስጥ ዝማሬ፥ በሰማይም ደግሞ ዝማሬ! እንዲህም ጥቂት ጊዜ ከተነጋገሩ በኋላ ወደ እንቅልፋቸው ሄዱ።

ስለዚህ በጥዋት በነቁ ጊዜ ክርስቲያና ምሕረትን፦ ዛሬ ሌሊት በእንቅልፍሽ የሳቅሽው ምን ሆነሽ ነው? ሕልም ታልሚ የነበርሽ ይመስለኛል አለቻት።

ምሕረት፦ አዎን እንዲሁ ነበርሁ፤ ጣፋጭ ሕልምም ነበር፤ ግን በእውነት ሥቄ ነበር ብለሽ ታረጋግጫለሽን?

ክርስቲያና፦ አዎን፥ ከልብሽ ሥቀሻል፤ ምሕረት ሆይ፥ እባክሽ ሕልምሽን ንገሪኝ።

ምሕረት፦ ብቻዬን በአንድ ብቸኛ ስፍራ ተቀምጬ የልቤን ድንዳኔ ሳለቅስ በሕልሜ አየሁ። በዚያም ብዙም ሳልቀመጥ ብዙዎች ሊያዩኝና የምናገረውንም ሊሰሙ በዙሪያዬ የተሰበሰቡ መሰለኝ። እነርሱም አደመጡ፤ እኔም የልቤን ድንዳኔ ማልቀሴን ቀጠልሁ። በዚህ ጊዜ ከእነርሱ አንዳንዶቹ ሳቁብኝ፤ አንዳንዶቹ ሞኝ ብለው ጠሩኝ፤ አንዳንዶቹም ይገፈታትሩኝ ጀመር። ከዚያም ቀና ብዬ ስመለከት ክንፍ ያለው አንድ ሰው ወደ እኔ ሲመጣ ያየሁ መሰለኝ። እርሱም በቀጥታ ወደ እኔ መጥቶ፦ ምሕረት ሆይ፥ ምን ሆነሻል? አለኝ። ብሶቴንም ስናገር በሰማ ጊዜ፦ ሰላም ለአንቺ ይሁን አለኝ፤ ደግሞም ዓይኖቼን በመሐረቡ ጠረገ፤ ብርና ወርቅም አለበሰኝ። ሕዝቅኤል 16:8-11። በአንገቴ ላይ ሰንሰለት፥ በጆሮዎቼም ጕትቻ፥ በራሴም ላይ የተዋበ አክሊል አደረገልኝ። ከዚያም እጄን ይዞ፦ ምሕረት ሆይ፥ ተከተዪኝ አለኝ። እርሱም ወደ ላይ ወጣ፤ እኔም ወደ አንድ የወርቅ በር እስክንደርስ ድረስ ተከተልሁት። እርሱም አንኳኳ፤ በውስጥ ያሉትም በከፈቱ ጊዜ ሰውዬው ገባ፤ እኔም አንድ ሰው ወደ ተቀመጠበት ዙፋን ድረስ ተከተልሁት፤ እርሱም፦ ልጄ ሆይ፥ እንኳን ደኅና መጣሽ አለኝ። ስፍራው እንደ ከዋክብት፥ ይልቁንም እንደ ፀሐይ የሚያበራና የሚያንጸባርቅ ይመስል ነበር፤ ባልሽንም በዚያ ያየሁት መሰለኝ፤ ከዚያም ከሕልሜ ነቃሁ። ግን በእውነት ሥቄ ነበርን?

ክርስቲያና፦ ሥቀሽ! አዎን፥ ራስሽን እንዲህ ባለ መልካም ሁኔታ በማየትሽ ብትስቂ ይገባሻል። ይህ መልካም ሕልም እንደ ነበረ እንድነግርሽ ፍቀጂልኝ፤ የመጀመሪያውን ክፍል እውነት ሆኖ ማግኘት እንደ ጀመርሽ፥ እንዲሁ ሁለተኛውንም በመጨረሻ እውነት ሆኖ ታገኚዋለሽ። «እግዚአብሔር አንድ ጊዜ ይናገራል፥ ሁለት ጊዜም ይናገራል፤ ሰው ግን አያስተውለውም፤ በሕልም፥ በሌሊት ራእይ፥ ከባድ እንቅልፍ በሰዎች ላይ በወደቀ ጊዜ፥ በአልጋም ላይ ሲያንቀላፉ።» ኢዮብ 33:14,15። በአልጋ ላይ ሆነን ከእግዚአብሔር ጋር ለመነጋገር ነቅተን መተኛት አያስፈልገንም፤ እርሱ ስንተኛ ሊጐበኘን፥ በዚያን ጊዜም ድምፁን ሊያሰማን ይችላል። ስንተኛ ብዙ ጊዜ ልባችን ይነቃል፤ እግዚአብሔርም አንድ ሰው ነቅቶ እንዳለ ያህል በቃላት ቢሆን፥ በምሳሌዎች ቢሆን፥ በምልክቶችና በአምሳያዎች ቢሆን ለዚያ ሊናገረው ይችላል።

ምሕረት፦ እንግዲያስ በሕልሜ ደስ ብሎኛል፤ እንደገና እስክስቅ ድረስ ብዙም ሳይቆይ ሲፈጸም ለማየት ተስፋ አደርጋለሁና።

ክርስቲያና፦ አሁን የምንነሣበትና ምን ማድረግ እንዳለብን የምናውቅበት ጊዜ የደረሰ ይመስለኛል።

ምሕረት፦ እባክሽ ጥቂት ጊዜ እንድንቆይ ቢጋብዙን ግብዣቸውን በፈቃደኝነት እንቀበል። ከእነዚህ ቆነጃጅት ጋር ይበልጥ ለመተዋወቅ በዚህ ጥቂት ጊዜ መቆየትን ይበልጥ እወዳለሁ፤ ብልሃት፥ መንፈሳዊነትና ፍቅር እጅግ ያማሩና የሰከኑ ፊቶች ያሏቸው ይመስሉኛል።

ክርስቲያና፦ የሚያደርጉትን እናያለን።

ስለዚህ ተነሥተው በተዘጋጁ ጊዜ ወረዱ፤ እርስ በርሳቸውም ስለ ዕረፍታቸው፥ ምቹ እንደ ነበረ ወይም እንዳልነበረ ተጠያየቁ።

ምሕረት፦ እጅግ መልካም ነበር አለች ምሕረት፤ በሕይወቴ ካገኘኋቸው የሌሊት ማደሪያዎች ሁሉ እጅግ ከተሻሉት አንዱ ነበር።

በዚያን ጊዜ ብልሃትና መንፈሳዊነት እንዲህ አሉ፦ በዚህ ጥቂት ጊዜ ለመቆየት እሺ ብትሉ ቤቱ የሚሰጠውን ሁሉ ታገኛላችሁ።

ፍቅር፦ አዎን፥ ይህንም በፍጹም በጎ ፈቃድ አለች ፍቅር። ስለዚህ እሺ አሉ፤ በዚያም አንድ ወር ወይም ከዚያ በላይ ያህል ቆዩ፤ አንዱ ለሌላው እጅግ የሚጠቅም ሆኑ። ብልሃትም ክርስቲያና ልጆችዋን እንዴት እንዳሳደገች ለማየት ፈልጋ ነበርና ትምህርተ ሃይማኖትን ልትጠይቃቸው ፈቃድዋን ለመነች። እርስዋም በሙሉ ፈቃድ ፈቀደችላት። ከዚያም ስሙ ያዕቆብ በሆነው በታናሹ ጀመረች።

ብልሃት፦ እንዲህም አለች፦ ያዕቆብ ሆይ፥ ና፤ ማን እንደ ፈጠረህ ልትነግረኝ ትችላለህን?

ያዕቆብ፦ እግዚአብሔር አብ፥ እግዚአብሔር ወልድና እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ።

ብልሃት፦ ጎበዝ ልጅ። ማን እንዳዳነህስ ልትነግረኝ ትችላለህን?

ያዕቆብ፦ እግዚአብሔር አብ፥ እግዚአብሔር ወልድና እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ።

ብልሃት፦ አሁንም ጎበዝ ልጅ ነህ። ነገር ግን እግዚአብሔር አብ እንዴት ያድንሃል?

ያዕቆብ፦ በጸጋው።

ብልሃት፦ እግዚአብሔር ወልድ እንዴት ያድንሃል?

ያዕቆብ፦ በጽድቁ፥ በሞቱና በደሙ፥ በሕይወቱም።

ብልሃት፦ እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስስ እንዴት ያድንሃል?

ያዕቆብ፦ በማብራቱ፥ በማደሱና በመጠበቁ።

ከዚያም ብልሃት ክርስቲያናን እንዲህ አለቻት፦ ልጆችሽን እንዲህ አድርገሽ በማሳደግሽ ልትመሰገኚ ይገባሻል። ከእነርሱ ታናሹ እንዲህ መልካም አድርጎ ሊመልስ ከቻለ ሌሎቹን እነዚህን ጥያቄዎች መጠየቅ የሚያስፈልገኝ አይመስለኝም። ስለዚህ አሁን ከእርሱ ቀጥሎ ወዳለው ታናሽ እዞራለሁ።

ብልሃት፦ ከዚያም እንዲህ አለች፦ ዮሴፍ ሆይ፥ (ስሙ ዮሴፍ ነበረና፥) ና፤ ትምህርተ ሃይማኖትን ልጠይቅህ ትፈቅድልኛለህን?

ዮሴፍ፦ በሙሉ ልቤ።

ብልሃት፦ ሰው ምንድር ነው?

ዮሴፍ፦ ወንድሜ እንዳለው፥ በእግዚአብሔር እንዲሁ የተፈጠረ አስተዋይ ፍጥረት ነው።

ብልሃት፦ ዳነ በሚለው በዚህ ቃል ምን ይታሰባል?

ዮሴፍ፦ ሰው በኃጢአት ራሱን ወደ ምርኮና ወደ ጕስቍልና ሁኔታ እንዳመጣ ነው።

ብልሃት፦ በሥላሴ መዳኑ ምን ያሳያል?

ዮሴፍ፦ ኃጢአት ከእግዚአብሔር በቀር ማንም ከመዳፉ ሊያወጣን የማይችል እንዲህ ያለ ታላቅና ኃያል ጨቋኝ እንደ ሆነ፥ እግዚአብሔርም ሰውን በእውነት ከዚህ ጕስቍል ሁኔታ እስኪያወጣው ድረስ ለሰው እንዲህ ቸርና አፍቃሪ እንደ ሆነ ነው።

ብልሃት፦ እግዚአብሔር ምስኪን ሰዎችን በማዳኑ ያለው አሳብ ምንድር ነው?

ዮሴፍ፦ ስሙን፥ ጸጋውንና ፍትሑን፥ ወዘተ፥ ማክበር፥ የፍጥረቱም የዘላለም ደስታ ነው።

ብልሃት፦ የሚድኑት እነማን ናቸው?

ዮሴፍ፦ መዳኑን የሚቀበሉ ናቸው።

ብልሃት፦ ዮሴፍ ሆይ፥ ጎበዝ ልጅ ነህ፤ እናትህ መልካም አድርጋ አስተምራሃለች፤ አንተም የነገረችህን አድምጠሃል።

ከዚያም ብልሃት ከታላቁ ቀጥሎ ታላቅ የሆነውን ሳሙኤልን እንዲህ አለችው፦

ብልሃት፦ ሳሙኤል ሆይ፥ ና፤ ትምህርተ ሃይማኖትን እንድጠይቅህ ፈቃደኛ ነህን?

ሳሙኤል፦ አዎን፥ በእውነት፥ ደስ ካለሽ።

ብልሃት፦ ሰማይ ምንድር ነው?

ሳሙኤል፦ እግዚአብሔር በዚያ ስለሚኖር እጅግ የተባረከ ስፍራና ሁኔታ ነው።

ብልሃት፦ ሲኦል ምንድር ነው?

ሳሙኤል፦ የኃጢአት፥ የዲያብሎስና የሞት መኖሪያ ስለ ሆነ እጅግ ወዮታ ያለበት ስፍራና ሁኔታ ነው።

ብልሃት፦ ወደ ሰማይ መሄድ የምትፈልገው ለምንድር ነው?

ሳሙኤል፦ እግዚአብሔርን አይ ዘንድ፥ ሳልደክምም አገለግለው ዘንድ፤ ክርስቶስን አይ ዘንድ፥ ለዘላለምም እወደው ዘንድ፤ በዚህ በምንም መንገድ ልደሰትበት የማልችለውን የመንፈስ ቅዱስን ሙላት በውስጤ አገኝ ዘንድ ነው።

ብልሃት፦ እጅግ ጎበዝ ልጅ ነህ፤ መልካም አድርጎም የተማረ ነህ።

ከዚያም ስሙ ማቴዎስ ወደ ሆነው ወደ ታላቁ ዞረች፤ እንዲህም አለችው፦ ማቴዎስ ሆይ፥ ና፤ አንተንም ደግሞ ትምህርተ ሃይማኖትን ልጠይቅህን?

ማቴዎስ፦ በፍጹም በጎ ፈቃድ።

ብልሃት፦ እንግዲያስ እጠይቃለሁ፤ ከእግዚአብሔር አስቀድሞ ወይም በፊት ህልውና የነበረው አንዳች ነገር ነበረን?

ማቴዎስ፦ አልነበረም፤ እግዚአብሔር ዘላለማዊ ነውና፤ ከእርሱም በቀር እስከ መጀመሪያው ቀን መጀመሪያ ድረስ ህልውና የነበረው አንዳች ነገር የለም። እግዚአብሔር በስድስት ቀን ሰማይንና ምድርን፥ ባሕርንና በእነርሱ ያለውን ሁሉ ፈጥሮአልና።

ብልሃት፦ ስለ መጽሐፍ ቅዱስ ምን ታስባለህ?

ማቴዎስ፦ እርሱ ቅዱስ የእግዚአብሔር ቃል ነው።

ብልሃት፦ በውስጡ ከምታስተውለው በቀር የተጻፈ ነገር የለምን?

ማቴዎስ፦ አለ፤ እጅግ ብዙ።

ብልሃት፦ በውስጡ የማታስተውላቸውን ስፍራዎች ባገኘህ ጊዜ ምን ታደርጋለህ?

ማቴዎስ፦ እግዚአብሔር ከእኔ ይልቅ ጠቢብ እንደ ሆነ አስባለሁ። ደግሞም ለበጎዬ እንደሚሆን የሚያውቀውን በውስጡ ያለውን ሁሉ ያሳውቀኝ ዘንድ ፈቃዱ እንዲሆን እጸልያለሁ።

ብልሃት፦ ስለ ሙታን ትንሣኤ እንዴት ታምናለህ?

ማቴዎስ፦ የተቀበረው ያው እንደሚነሣ አምናለሁ፤ በባሕርይ ያው፥ በመበስበስ ግን አይደለም። ይህንም በሁለት ምክንያት አምናለሁ፤ አንደኛ፥ እግዚአብሔር ተስፋ ስለ ሰጠ፤ ሁለተኛ፥ ሊፈጽመው ስለሚችል ነው።

ከዚያም ብልሃት ልጆቹን እንዲህ አለቻቸው፦ አሁንም እናታችሁን ልትሰሙ ይገባችኋል፤ ከዚህ የበለጠ ልታስተምራችሁ ትችላለችና። ደግሞም ከሌሎች የምትሰሙትን መልካም ንግግር በትጋት ልታደምጡ ይገባችኋል፤ መልካም ነገር የሚናገሩት ስለ እናንተ ነውና። ሰማያትና ምድር የሚያስተምሩአችሁንም በጥንቃቄ ተመልከቱ፤ ከሁሉ ይልቅ ግን አባታችሁ መንገደኛ እንዲሆን ምክንያት የሆነውን ያን መጽሐፍ አብዝታችሁ አሰላስሉ። ልጆቼ ሆይ፥ እኔም በበኩሌ በዚህ ሳላችሁ የቻልሁትን አስተምራችኋለሁ፤ ወደ አምላካዊ ማነጽ የሚያደርሱ ጥያቄዎችን ብትጠይቁኝም ደስ ይለኛል።

እነዚህ መንገደኞች በዚህ ስፍራ አንድ ሳምንት በቆዩ ጊዜ፥ ለምሕረት በጎ ፈቃድ ያለው መስሎ የቀረበ አንድ ጐብኚ መጣባት፤ ስሙም አቶ ቀልጣፋ ነበረ፤ እርሱም በመጠኑ በጨዋነት ያደገ፥ ሃይማኖተኛ መስሎ የሚታይ፥ ነገር ግን ከዓለም ጋር እጅግ የተጣበቀ ሰው ነበረ። ስለዚህ አንድ ጊዜ ወይም ሁለት ጊዜ ወይም ከዚያ በላይ ወደ ምሕረት መጥቶ ፍቅሩን ገለጠላት። ምሕረትም መልከ መልካም ነበረችና ይበልጥ የምትማርክ ነበረች።

ደግሞም አሳብዋ ሁልጊዜ በሥራ መጠመድ ነበረ፤ ለራስዋ የምትሠራው ነገር ባልነበራት ጊዜ ለሌሎች ካልሲና ልብስ ትሠራ ነበር፤ ለተቸገሩትም ትሰጥ ነበር። አቶ ቀልጣፋም የሠራችውን የት ወይም እንዴት እንደምታደርገው ሳያውቅ ሥራ ፈትታ ከቶ ስላላገኛት እጅግ የተማረከ ይመስል ነበር። መልካም የቤት እመቤት እንደምትሆን እኔ ዋስ ነኝ አለ በልቡ።

ምሕረትም ጉዳዩን ለቤቱ ልጃገረዶች ገለጠችላቸው፤ ከእርስዋ ይልቅ እነርሱ ያውቁት ነበርና ስለ እርሱ ጠየቀቻቸው። እነርሱም እጅግ በሥራ የተጠመደ ጐበዝ፥ ሃይማኖተኛ መስሎ የሚታይ፥ ነገር ግን እንደ ፈሩት ለመልካሙ ነገር ኃይል እንግዳ የሆነ ሰው እንደ ሆነ ነገሩአት።

ምሕረትም፦ እንግዲያስ ከእንግዲህ ወዲያ ወደ እርሱ አልመለከትም፤ በነፍሴ ላይ ማሰሪያ እንዲኖርብኝ ከቶ አላስብምና አለች።

ብልሃትም፦ ለእርሱ ታላቅ ተስፋ የሚያስቆርጥ ነገር መስጠት አያስፈልግም፤ ለድሆች እንደ ጀመረችው ማድረግዋን ብትቀጥል ፈጥኖ ወኔውን ያበርደዋል ብላ መለሰች።

ስለዚህ በሚቀጥለው ጊዜ ሲመጣ ለድሆች ነገሮችን በመሥራት በቀድሞ ሥራዋ ላይ አገኛት። እርሱም፦ ምንድር ነው፥ ሁልጊዜ በዚሁ ላይ ነሽን? አለ። እርስዋም፦ አዎን፥ ወይ ለራሴ ወይ ለሌሎች አለች። እርሱም፦ በቀን ምን ያህል ልታገኚ ትችያለሽ? አለ። እርስዋም፦ እነዚህን ነገሮች የማደርገው በመልካም ሥራ ባለ ጠጋ እሆን ዘንድ፥ የዘላለምን ሕይወት እይዝ ዘንድ ለሚመጣው ዘመን ለራሴ መልካም መሠረት እንዳከማች ነው አለች። 1ኛ ጢሞቴዎስ 6:17-19። እርሱም፦ እንግዲያስ እባክሽ፥ በእነርሱ ምን ታደርጊባቸዋለሽ? አለ። እርስዋም፦ የተራቆቱትን አለብስባቸዋለሁ አለች። በዚህም ፊቱ ጠቈረ። ስለዚህ ዳግመኛ ወደ እርስዋ ከመምጣት ተቈጠበ። ምክንያቱንም በተጠየቀ ጊዜ፦ ምሕረት ቆንጆ ልጃገረድ ናት፥ ነገር ግን በመጥፎ ጠባይ የተቸገረች ናት አለ።

ትቶአትም በሄደ ጊዜ ብልሃት እንዲህ አለች፦ አቶ ቀልጣፋ ፈጥኖ እንደሚተውሽ አልነገርሁሽምን? አዎን፥ ስለ አንቺ ክፉ ወሬ ያስነሣብሻል፤ ሃይማኖተኛ ነኝ ቢልም፥ ምሕረትንም የሚወድ ቢመስልም፥ ምሕረትና እርሱ ጠባያቸው እጅግ የተለያየ ስለ ሆነ ከቶ አንድ የሚሆኑ አይመስለኝም።

ምሕረት፦ ለማንም ባልናገርም፥ ከዚህ በፊት ባሎችን ላገኝ እችል ነበር፤ ነገር ግን እነርሱ ጠባዬን የማይወዱ ነበሩ፤ ከእነርሱ አንድ ስንኳ በመልኬ ላይ ነውር ያገኘ ባይኖርም። ስለዚህ እነርሱና እኔ ልንስማማ አልቻልንም።

ብልሃት፦ በዘመናችን ምሕረት ከስምዋ ባሻገር ብዙም አትከበርም፤ በጠባይሽ የተገለጠውን ተግባር ሊታገሡ የሚችሉ ጥቂቶች ብቻ ናቸው።

ምሕረት፦ ምሕረትም እንዲህ አለች፦ እንግዲያስ ማንም ባይወስደኝ ሳላገባ እሞታለሁ፤ ወይም ጠባዬ እንደ ባል ይሆንልኛል፤ ባሕርዬን ልለውጥ አልችልምና፤ በዚህ ነገር የሚቃረነኝን ሰው ማግባትንም በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ከቶ ልቀበለው አላስብም። ለጋስ የምትባል እኅት ነበረችኝ፤ ከእነዚህ ንፉጋን ከአንዱ ጋር ተጋባች፤ ነገር ግን እርሱና እርስዋ ከቶ ሊስማሙ አልቻሉም፤ እኅቴም እንደ ጀመረችው ለማድረግ፥ ይኸውም ለድሆች ቸርነት ለማሳየት ስለ ቈረጠች፥ ባልዋ በመጀመሪያ በገበያው መስቀል አጠገብ በአደባባይ አዋረዳት፥ ከዚያም ከቤቱ አስወጣት።

ብልሃት፦ ሆኖም እርሱ ሃይማኖተኛ ነኝ ባይ ነበር፤ እርግጠኛ ነኝ፥ አይደለምን?

ምሕረት፦ አዎን፥ እንደ እርሱ ያለ ዓይነት ነበረ፤ ዓለምም አሁን እንደ እርሱ ባሉ ሰዎች ተሞልታለች፤ እኔ ግን ከእነርሱ ማንንም አልፈልግም።

የክርስቲያናም ታላቅ ልጅ ማቴዎስ ታመመ፤ ሕመሙም ጽኑ ሆነበት፤ አንጀቱ እጅግ ያመው ነበርና አንዳንድ ጊዜ ሁለቱ ጫፎቹ በአንድነት እንደሚሳቡ ያህል ይኮማተር ነበር። ደግሞም ከዚያ ብዙም ሳይርቅ አቶ ባለሙያ የሚባል አንድ ሽማግሌና የተመሰከረለት ሐኪም ይኖር ነበር። ስለዚህ ክርስቲያና ለመነችው፤ እርሱም ወደ ክፍሉ ገብቶ ልጁን ጥቂት ከመረመረው በኋላ በቍርጠት መታመሙን ተረዳ። ከዚያም እናቱን፦ ማቴዎስ በቅርብ ጊዜ የተመገበው ምን ዓይነት ምግብ ነው? አላት። ክርስቲያናም፦ ምግብ! ጤናማ ከሆነው በቀር ምንም አልበላም አለች። ሐኪሙም መልሶ እንዲህ አለ፦ ይህ ልጅ በሆዱ ውስጥ ሳይፈጭ የተቀመጠ አንድ ነገር ነክቶአል፤ ያም ያለ መድኃኒት አይወጣም። እንዲጸዳ ማድረግ እንዳለበት እነግርሻለሁ፤ ያለዚያ ይሞታል።

ሳሙኤል፦ ከዚያም ሳሙኤል እንዲህ አለ፦ እናቴ ሆይ፥ በዚህ መንገድ ራስ ካለው በር እንደ ወጣን ወዲያው ወንድሜ ለቅሞ የበላው ያ ምን ነበረ? በግራ በኩል ከቅጥሩ ማዶ የፍራፍሬ ተክል ቦታ እንደ ነበረ ታውቂያለሽ፤ ከዛፎቹም አንዳንዶቹ በቅጥሩ ላይ ተንጠልጥለው ነበር፤ ወንድሜም ቀጥፎ በላ።

ክርስቲያና፦ ልጄ ሆይ፥ እውነት ነው አለች ክርስቲያና፤ ከዚያ ወስዶ በላ፤ እርሱ ባለጌ ልጅ ስለ ሆነ ገሠጽሁት፥ እርሱ ግን ያም ሆኖ ከዚያ በላ።

አቶ ባለሙያ፦ ጤናማ ምግብ ያልሆነ አንድ ነገር እንደ በላ ዐወቅሁ፤ ያ ምግብ፥ ይኸውም ያ ፍሬ፥ ከሁሉ ይልቅ እጅግ የሚጐዳ ነው። እርሱ የብዔል ዜቡል የአትክልት ቦታ ፍሬ ነው። ስለ እርሱ ማንም ያላስጠነቀቃችሁ መሆኑ ይደንቀኛል፤ ብዙዎች በእርሱ ሞተዋል።

ክርስቲያና፦ ከዚያም ክርስቲያና ማልቀስ ጀመረች፤ እንዲህም አለች፦ ወይ፥ ባለጌ ልጅ! ወይ፥ ግድየለሽ እናት! ለልጄ ምን ላድርግ?

አቶ ባለሙያ፦ ነይ፥ እጅግ አትዘኚ፤ ልጁ እንደገና ሊድን ይችላል፤ ነገር ግን መጸዳዳትና ማስታወክ አለበት።

ክርስቲያና፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ የሚያስከፍለው ምንም ቢሆን ከሙያህ የምትችለውን ሁሉ ሞክርለት።

አቶ ባለሙያ፦ አይሆንም፤ በዋጋው ተገቢ እንደምሆን ተስፋ አደርጋለሁ። ስለዚህ የሚያጸዳ መድኃኒት አዘጋጀለት፤ ነገር ግን እጅግ ደካማ ነበረ፤ ከፍየል ደም፥ ከጊደር አመድና ከጥቂት የሂሶጵ ጭማቂ የተሠራ ነበረ ይባላል። ዕብራውያን 9:13, 19፤ 10: 1-4። አቶ ባለሙያም ያ መድኃኒት እጅግ ደካማ እንደ ሆነ ባየ ጊዜ ለዓላማው የሚሆን አንድ መድኃኒት አዘጋጀ። እርሱም ex carne et sanguine Christi፥ ማለትም ከክርስቶስ ሥጋና ደም፥ የተሠራ ነበረ፤ (ሐኪሞች ለታመሞቻቸው እንግዳ መድኃኒት እንደሚሰጡ ታውቃላችሁ፤) ከአንድ ወይም ከሁለት ተስፋ ቃልና ከተመጣጠነ መጠን ጨው ጋርም እንክብል ሆኖ ተሠራ። ማርቆስ 9:49። እርሱም ሳይበላ በአንድ ጊዜ ሦስት ሦስት፥ ከሩብ ፒንት ግማሽ በሆነ የንስሐ እንባ ይወስዳቸው ዘንድ ነበረ። ዘካርያስ 12:10።

ይህም መድኃኒት ተዘጋጅቶ ወደ ልጁ በቀረበ ጊዜ የሚቈራርጠው እስኪመስል ድረስ በቍርጠት ቢሠቃይም ሊወስደው አልወደደም። ሐኪሙም፦ ና፥ ና፤ ልትወስደው ይገባሃል አለ። ልጁም፦ ሆዴ አይቀበለውም አለ። እናቱም፦ ልትወስደው ይገባሃል አለች። ልጁም፦ መልሼ አስታውከዋለሁ አለ። ክርስቲያናም አቶ ባለሙያን፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ ጣዕሙ እንዴት ነው? አለችው። ሐኪሙም፦ ክፉ ጣዕም የለውም አለ፤ በዚህም ከእንክብሎቹ አንዱን በምላስዋ ጫፍ ነካችው። እርስዋም፦ ወይ ማቴዎስ ሆይ፥ ይህ መድኃኒት ከማር ይልቅ ይጣፍጣል አለች። እናትህን ብትወድ፥ ወንድሞችህን ብትወድ፥ ምሕረትን ብትወድ፥ ሕይወትህን ብትወድ፥ ውሰደው። ስለዚህ በብዙ ድካም፥ የእግዚአብሔር በረከት በእርሱ ላይ እንዲሆን አጭር ጸሎት ካደረገ በኋላ ወሰደው፤ በእርሱም ላይ መልካም ሠራ። እንዲጸዳ አደረገው፤ እንዲተኛና በጸጥታ እንዲያርፍም አደረገው፤ መልካም ሙቀትና ቀላል ላብ አላበው፤ ቍርጠቱንም ፈጽሞ አስወገደለት። ስለዚህ በጥቂት ጊዜ ተነሣ፤ በበትርም እየተመረኰዘ ተመላለሰ፤ ከክፍል ወደ ክፍልም እየሄደ ከብልሃት፥ ከመንፈሳዊነትና ከፍቅር ጋር ስለ ሕመሙና እንዴት እንደ ተፈወሰ ይነጋገር ነበር።

ልጁም በተፈወሰ ጊዜ ክርስቲያና አቶ ባለሙያን፦ ጌታዬ ሆይ፥ ለልጄ ስለ ደከምኸውና ስለ ተጠነቀቅኸው ምን ያረካሃል? ብላ ጠየቀችው። እርሱም፦ ለሐኪሞች ጉባኤ አለቃ፥ ዕብራውያን 13:11-15፥ በዚህ ጉዳይ በተሠራውና በተደነገገው ሥርዓት መሠረት ልትከፍዪ ይገባሻል አለ።

ክርስቲያና፦ ነገር ግን ጌታዬ ሆይ፥ ይህ እንክብል ደግሞ ለምን ይጠቅማል? አለች።

አቶ ባለሙያ፦ ይህ ለሁሉ የሚሆን እንክብል ነው፤ መንገደኞች ለሚይዟቸው በሽታዎች ሁሉ ይጠቅማል፤ በሚገባም ሲዘጋጅ ለዘመናት ሳይበላሽ ይቆያል።

ክርስቲያና፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ ከእነዚህ አሥራ ሁለት ሣጥን አዘጋጅልኝ፤ እነዚህን ባገኝ ሌላ መድኃኒት ከቶ አልወስድምና።

አቶ ባለሙያ፦ እነዚህ እንክብሎች ሰው በታመመ ጊዜ ለመፈወስ ብቻ ሳይሆን በሽታን ለመከላከልም መልካም ናቸው። አዎን፥ ሰው ይህን መድኃኒት እንደሚገባ ቢጠቀምበት ለዘላለም እንዲኖር እንደሚያደርገው ልናገር እደፍራለሁ፤ በዚያም እጸናለሁ። ዮሐንስ 6:51። ነገር ግን መልካሚቱ ክርስቲያና ሆይ፥ እነዚህን እንክብሎች ካዘዝሁት በቀር በሌላ መንገድ አትስጪ፤ እንዲህ ብታደርጊ አንዳች አይጠቅሙምና። ስለዚህ ለክርስቲያና ለራስዋ፥ ለልጆችዋና ለምሕረት መድኃኒት ሰጠ፤ ማቴዎስንም ከእንግዲህ ወዲያ ያልበሰለ ፕለም እንዳይበላ እንዲጠነቀቅ አዘዘው፤ ሳማቸውም፥ መንገዱንም ሄደ።

መቼም ቢሆን ቢፈልጉ የሚጠቅማቸውን አንዳንድ ጥያቄዎች እንዲጠይቁአት፥ እርስዋም አንዳች ነገር እንደምትነግራቸው ብልሃት ለልጆቹ እንደ ነገረቻቸው አስቀድሞ ተነግሮአችኋል።

ማቴዎስ፦ ከዚያም ታምሞ የነበረው ማቴዎስ መድኃኒት በአብዛኛው ለአፋችን መራራ የሚሆነው ለምን እንደ ሆነ ጠየቃት።

ብልሃት፦ የእግዚአብሔር ቃልና ፍሬዎቹ ለሥጋዊ ልብ ምን ያህል የማይወደዱ እንደ ሆኑ ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ መድኃኒት የሚጠቅም ከሆነ ለምን ያጸዳል፥ ለምንስ ያስታውካል?

ብልሃት፦ ቃሉ በኃይል በሚሠራበት ጊዜ ልብንና አእምሮን እንደሚያነጻ ለማሳየት ነው። እነሆ፥ አንዱ ለሥጋ የሚያደርገውን ሌላው ለነፍስ ያደርጋልና።

ማቴዎስ፦ የእሳታችን ነበልባል ወደ ላይ ሲወጣ፥ የፀሐይም ጨረሮችና ጣፋጭ ኃይሎችዋ ወደ ታች ሲወርዱ በማየታችን ምን እንማራለን?

ብልሃት፦ በእሳቱ ወደ ላይ መውጣት በብርቱና በሚነድድ ምኞት ወደ ሰማይ እንድንወጣ እንማራለን። ፀሐይም ሙቀትዋን፥ ጨረሮችዋንና ጣፋጭ ኃይሎችዋን ወደ ታች በመላክዋ የዓለም አዳኝ ከፍ ያለ ቢሆንም በጸጋውና በፍቅሩ ወደ እኛ ወደ ታች ወዳለነው እንደሚደርስ እንማራለን።

ማቴዎስ፦ ደመናት ውኃቸውን ከየት ያገኛሉ?

ብልሃት፦ ከባሕር።

ማቴዎስ፦ ከዚህ ምን እንማራለን?

ብልሃት፦ አገልጋዮች ትምህርታቸውን ከእግዚአብሔር ሊያመጡ እንደሚገባቸው ነው።

ማቴዎስ፦ ደመናት ራሳቸውን በምድር ላይ የሚያፈስሱት ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ አገልጋዮች ስለ እግዚአብሔር የሚያውቁትን ለዓለም ሊሰጡ እንደሚገባቸው ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ ቀስተ ደመና በፀሐይ የሚሆነው ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ የእግዚአብሔር የጸጋ ቃል ኪዳን በክርስቶስ ለእኛ እንደ ጸና ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ ምንጮች ከባሕር በምድር ውስጥ አልፈው ወደ እኛ የሚመጡት ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ የእግዚአብሔር ጸጋ በክርስቶስ ሥጋ በኩል ወደ እኛ እንደሚመጣ ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ አንዳንዶቹ ምንጮች ከረጃጅም ኮረብቶች ራስ የሚፈልቁት ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ የጸጋ መንፈስ ድሆችና ዝቅተኞች በሆኑ በብዙዎች እንደሚፈልቅ ሁሉ ታላላቅና ኃያላን በሆኑ በአንዳንዶችም እንደሚፈልቅ ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ እሳት በሻማው ክር ላይ የሚያያዘው ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ ጸጋ በልብ ላይ ካልነደደ በውስጣችን እውነተኛ የሕይወት ብርሃን እንደማይኖር ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ የሻማውን ብርሃን ለመጠበቅ ክሩና ሰሙ ሁሉ የሚያልቁት ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ ሥጋና ነፍስ ሁሉም በውስጣችን ያለውን ያን የእግዚአብሔር ጸጋ ለማገልገል፥ በመልካም ሁኔታም ለመጠበቅ ራሳቸውን ሊሰጡና ሊያልቁ እንደሚገባቸው ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ ይብራ የገዛ ደረትዋን በመንቁርዋ የምትወጋው ለምንድር ነው?

ብልሃት፦ ጫጩቶችዋን በደምዋ ለመመገብ ነው፤ በዚህም የተባረከው ክርስቶስ ልጆቹን፥ (ሕዝቡን፥) በደሙ ከሞት እስኪያድናቸው ድረስ እንዲሁ እንደ ወደዳቸው ለማሳየት ነው።

ማቴዎስ፦ ዶሮ ሲጮኽ በመስማት ሰው ምን ሊማር ይችላል?

ብልሃት፦ የጴጥሮስን ኃጢአትና የጴጥሮስን ንስሐ ማስታወስን ተማር። የዶሮ ጩኸት ደግሞ ቀን እየመጣ እንደ ሆነ ያሳያል፤ እንግዲያስ የዶሮ ጩኸት ያን የመጨረሻውንና አስፈሪውን የፍርድ ቀን ያሳስብህ።

በዚህም ጊዜ ገደማ ወራቸው ተፈጸመ፤ ስለዚህ ተነሥተው መሄዳቸው ተገቢ እንደ ሆነ ለቤቱ ሰዎች አሳወቁ። ከዚያም ዮሴፍ እናቱን እንዲህ አላት፦ ወደ አቶ ተርጓሚ ቤት ልከሽ፥ አቶ ታላቅ ልብ በቀረው መንገድ መሪያችን ይሆን ዘንድ ወደ እኛ እንዲልከው እንድትለምኚው መዘንጋት አይገባሽም። እርስዋም፦ ጎበዝ ልጅ፥ ልረሳው ቀርቤ ነበር አለች። ስለዚህ የልመና ደብዳቤ ጻፈች፤ በረኛውንም አቶ ንቁን በአንድ ተገቢ ሰው ወደ መልካሙ ወዳጅዋ ወደ አቶ ተርጓሚ እንዲልከው ለመነችው፤ እርሱም ደብዳቤው በደረሰው ጊዜ፥ የልመናውንም ቃል ባየ ጊዜ መልእክተኛውን፦ ሂድ፥ እንደምልከው ንገራቸው አለው።

ክርስቲያና የነበረችበት ቤተ ሰብ ወደ ፊት ለመሄድ እንዳሰቡ ባዩ ጊዜ፥ እንደነዚህ ያሉ የሚጠቅሙ እንግዶችን ስለ ላከላቸው ንጉሣቸውን ለማመስገን ቤቱን ሁሉ በአንድነት ሰበሰቡ። ይህንም ካደረጉ በኋላ ክርስቲያናን እንዲህ አሉአት፦ ለመንገደኞች ማድረግ ልማዳችን እንደ ሆነ፥ በመንገድ ላይ ሳለሽ የምታሰላስዪበትን አንድ ነገር አናሳይሽምን? ስለዚህ ክርስቲያናን፥ ልጆችዋንና ምሕረትን ወደ ውስጠኛው ክፍል ወሰዱአቸው፤ ሔዋን ከበላቻቸው፥ ለባልዋም ደግሞ ከሰጠቻቸው፥ ስለ መብላታቸውም ሁለቱ ከገነት ከተባረሩባቸው ፖሞች አንዱን አሳዩአቸው፤ ያ ምን እንደ ሆነ ታስባለች ብለውም ጠየቁአት። ክርስቲያናም፦ ምግብ ነው ወይም መርዝ ነው፤ የትኛው እንደ ሆነ አላውቅም አለች። ስለዚህ ነገሩን ገለጡላት፤ እርስዋም እጆችዋን አንሥታ ተደነቀች። ዘፍጥረት 3:6፤ ሮሜ 7:24።

ከዚያም ወደ አንድ ስፍራ ወሰዱአት፤ የያዕቆብንም መሰላል አሳዩአት። ዘፍጥረት 28:12። በዚያን ጊዜም አንዳንድ መላእክት በእርሱ ላይ ይወጡ ነበር። ስለዚህ ክርስቲያና መላእክቱ ሲወጡ ለማየት ተመለከተች፥ ደጋግማም ተመለከተች፤ ሌሎቹ ባልንጀሮችም እንዲሁ አደረጉ። ከዚያም ሌላ ነገር ሊያሳዩአቸው ወደ ሌላ ስፍራ ሊሄዱ ነበር፤ ነገር ግን ያዕቆብ እናቱን፦ እባክሽ፥ ይህ ድንቅ ትዕይንት ነውና ጥቂት ጊዜ በዚህ እንዲቆዩ ንገሪያቸው አላት። ስለዚህ ተመልሰው ቆሙ፤ በዚህ እጅግ ደስ በሚያሰኝ ትዕይንትም ዓይኖቻቸውን አጠገቡ።

ከዚህም በኋላ የወርቅ መልሕቅ ወደ ተሰቀለበት ስፍራ ወሰዱአቸው። ክርስቲያናንም እንድታወርደው ነገሩአት፤ እንዲህ አሉና፦ ከአንቺ ጋር ይሆናል፤ በመጋረጃው ውስጥ ያለውን ትይዢ ዘንድ፥ ዕብራውያን 6:19፥ ማዕበል ያለበት የአየር ጠባይ ቢገጥምሽም ጸንተሽ ትቆሚ ዘንድ ከአንቺ ጋር መያዝሽ ፍጹም አስፈላጊ ነውና፥ ኢዩኤል 3:16፤ ስለዚህ እነርሱ በዚህ ደስ አላቸው።

ከዚያም ወሰዱአቸው፤ አባታችን አብርሃም ልጁን ይስሐቅን ወደ ሠዋበት ተራራ አደረሱአቸው፤ መሠዊያውን፥ እንጨቱን፥ እሳቱንና ቢላዋውን አሳዩአቸው፤ እነዚህ እስከ ዛሬ ድረስ የሚታዩ ሆነው ቀርተዋልና። ዘፍጥረት 22:9። ባዩትም ጊዜ እጆቻቸውን አንሥተው ራሳቸውን ባረኩ፤ እንዲህም አሉ፦ ወይ፥ አብርሃም ለጌታው በመውደድና ራሱን በመካድ ምንኛ ያለ ሰው ነበር!

ይህን ሁሉ ካሳዩአቸው በኋላ ብልሃት ወደ አንድ የመመገቢያ ክፍል ወሰደቻቸው፤ በዚያም ሁለት እጅግ ያማሩ ባለ ቍልፍ የበገና መሣሪያዎች ነበሩ፤ እርስዋም ደረደረችባቸው፤ ያሳየቻቸውንም ወደዚህ ያማረ መዝሙር ለወጠችው፤ እንዲህም አለች፦

«የሔዋንን ፖም አሳይተናችኋል፤

ከእርሱ ተጠንቀቁ፥ ተጠበቁ፤

የያዕቆብንም መሰላል አይታችኋል፥

መላእክት በላዩ ያሉበትን።

መልሕቅንም ተቀብላችኋል፤

ነገር ግን እነዚህ አይብቃችሁ፥

ከአብርሃም ጋር እስክትሰጡ ድረስ

የተሻለውን ነገራችሁን መሥዋዕት አድርጋችሁ።»

በዚህም ጊዜ ገደማ አንድ ሰው በሩን አንኳኳ፤ በረኛውም ከፈተ፤ እነሆም፥ አቶ ታላቅ ልብ በዚያ ነበረ። በገባም ጊዜ ምንኛ ደስታ ሆነ! ከጥቂት ጊዜ በፊት ሽማግሌውን ግዙፉን ጨካኝ ደም አፍሳሽን እንዴት እንደ ገደለና ከአንበሶቹ እንዴት እንዳዳናቸው አሁን እንደገና በአሳባቸው ታድሶ መጣላቸውና።

ከዚያም አቶ ታላቅ ልብ ክርስቲያናንና ምሕረትን እንዲህ አላቸው፦ ጌታዬ ለእያንዳንዳችሁ አንድ ጠርሙስ የወይን ጠጅ፥ ደግሞም ጥቂት የተጠበሰ እሸት ከሁለት ሮማኖች ጋር ልኮላችኋል፤ ለልጆቹም ደግሞ በለስና ዘቢብ ልኮአል፤ በመንገዳችሁ ታበረቱ ዘንድ ነው።

ከዚያም ወደ ጉዞአቸው ተሰናዱ፤ ብልሃትና መንፈሳዊነትም አብረዋቸው ሄዱ። ወደ በሩም በደረሱ ጊዜ ክርስቲያና በቅርብ ጊዜ በዚያ ያለፈ ሰው እንዳለ በረኛውን ጠየቀችው። እርሱም፦ የለም፤ ከጥቂት ጊዜ በፊት አንድ ሰው ብቻ አለፈ፤ እርሱም በቅርብ ጊዜ በምትሄዱበት በንጉሡ አውራ ጎዳና ላይ ታላቅ ዝርፊያ እንደ ተፈጸመ ነገረኝ አለ። ነገር ግን ሌቦቹ ተይዘዋል፤ በቅርቡም ሕይወታቸውን በሚያስከፍል ክስ ይዳኛሉ አለ። በዚያን ጊዜ ክርስቲያናና ምሕረት ፈሩ፤ ማቴዎስ ግን፦ እናቴ ሆይ፥ አቶ ታላቅ ልብ ከእኛ ጋር የሚሄድና መሪያችን የሚሆን እስከ ሆነ ድረስ ምንም አትፍሪ አለ።

ከዚያም ክርስቲያና በረኛውን እንዲህ አለችው፦ ጌታዬ ሆይ፥ ወደዚህ ከመጣሁ ጀምሮ ላሳየኸኝ ቸርነት ሁሉ፥ ደግሞም ለልጆቼ እንዲህ አፍቃሪና ቸር ስለ ሆንህ እጅግ ባለ ዕዳ ነኝ። ቸርነትህን እንዴት እንደምመልስ አላውቅም፤ ስለዚህ እባክህ ለአንተ ያለኝን አክብሮት ምልክት ይህችን ጥቂት ስጦታ ተቀበል። ስለዚህ መልአክ የሚባል የወርቅ ሳንቲም በእጁ አኖረች፤ እርሱም ዝቅ ብሎ እጅ ነሣት፤ እንዲህም አለ፦ «ልብስሽ ሁልጊዜ ነጭ ይሁን፤ ራስሽም ቅባት አይጕደልበት።» መክብብ 9:8። ምሕረት በሕይወት ትኑር እንጂ አትሙት፤ ሥራዋም ጥቂት አይሁን። ዘዳግም 33:6። ልጆቹንም እንዲህ አላቸው፦ የጐልማሳነትን ምኞት ሽሹ፤ ከከበሩና ከጠቢባን ጋር እግዚአብሔርን መምሰል ተከተሉ፥ 2ኛ ጢሞቴዎስ 2:22፤ እንዲሁ በእናታችሁ ልብ ደስታን ታኖራላችሁ፤ ራሳቸውን ከሚገዙ ሁሉም ምስጋናን ታገኛላችሁ። ስለዚህ በረኛውን አመሰገኑትና ሄዱ።