ዘጠነኛው ደረጃ

እኔም ተኛሁ፥ ዳግመኛም አለምሁ፤ በሕልሜም እነዚያን ሁለት መንገደኞች ተራሮቹን ወርደው በአውራ ጎዳናው ላይ ወደ ከተማዋ ሲሄዱ አየሁ። ከእነዚህም ተራሮች ጥቂት ዝቅ ብሎ በግራ በኩል የትምክሕት አገር ትገኛለች፤ ከዚያችም አገር መንገደኞቹ ይሄዱበት ወደ ነበረው መንገድ የሚገባ አንድ ትንሽ ጠማማ ጠባብ መንገድ አለ። በዚያም ከዚያች አገር የወጣ እጅግ ቀልጣፋ የሆነ አንድ ጎበዝ አገኙ፤ ስሙም አላዋቂ ነበር። ክርስቲያንም ከየትኛው አገር እንደ መጣና ወዴት እንደሚሄድ ጠየቀው።

አላዋቂ፦ ጌታዬ ሆይ፣ የተወለድሁት ከዚያ በግራ በኩል ጥቂት ራቅ ብላ በምትገኘው አገር ነው፤ የምሄደውም ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ነው።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን በዚያ አንዳች ችግር ሊገጥምህ ይችላልና በበሩ በኩል እንዴት ለመግባት ታስባለህ?

አላዋቂ፦ ሌሎች መልካም ሰዎች እንደሚገቡ እገባለሁ፣ አለ።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን በሩ እንዲከፈትልህ በዚያ በር ላይ የምታሳየው ምን አለህ?

አላዋቂ፦ የጌታዬን ፈቃድ አውቃለሁ፤ በመልካም አኗኗርም ኖሬአለሁ፤ ለሰው ሁሉ የሚገባውን እከፍላለሁ፤ እጸልያለሁ፣ እጾማለሁ፣ አሥራት አወጣለሁ፣ ምጽዋትም እሰጣለሁ፤ ወደምሄድበትም ስፍራ ለመድረስ አገሬን ትቻለሁ።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን አንተ በዚህ መንገድ ራስ ላይ ባለችው በጠባቧ በር አልገባህም፤ ወደዚህ የገባኸው በዚያው ጠማማ ጠባብ መንገድ በኩል ነው፤ ስለዚህ ስለ ራስህ ምንም ብታስብ፣ የሒሳቡ ቀን በመጣ ጊዜ ወደ ከተማዋ እንድትገባ በመፈቀድ ፈንታ ሌባና ወንበዴ ነህ የሚል ክስ እንዳይቀርብብህ እፈራለሁ።

አላዋቂ፦ ጌቶቼ ሆይ፣ እናንተ ለእኔ ፈጽሞ እንግዶች ናችሁ፤ አላውቃችሁም፤ እናንተ የአገራችሁን ሃይማኖት ተከትላችሁ ርኩ፤ እኔም የአገሬን ሃይማኖት እከተላለሁ። ሁሉ መልካም እንደሚሆን ተስፋ አደርጋለሁ። ስለምትናገሩለት በር ደግሞ ከአገራችን እጅግ የራቀ እንደ ሆነ ዓለም ሁሉ ያውቃል። በአገራችን ሁሉ ወደዚያ የሚወስደውን መንገድ እንኳ የሚያውቅ አንድ ሰው ይኖራል ብዬ አላስብም፤ ቢያውቁትም ባያውቁትም ግድ ሊላቸው አያስፈልግም፤ እንደምታዩት ከአገራችን የሚወርድ፣ ወደ መንገዱም በአቋራጭ የሚያገባ ያማረ፣ ደስ የሚያሰኝ፣ ለምለም ጠባብ መንገድ አለንና።

ክርስቲያንም ሰውዬው በራሱ አሳብ ጠቢብ እንደ ሆነ ባየ ጊዜ ለተስፈኛ በሹክሹክታ እንዲህ አለው፦ «ከእርሱ ይልቅ ለሰነፍ ተስፋ አለው።» ምሳሌ 26:12። ደግሞም እንዲህ አለ፦ «ሰነፍ በመንገድ ሲሄድ ጥበቡ ይጐድለዋል፤ ለሰውም ሁሉ ሰነፍ እንደ ሆነ ይናገራል። መክብብ 10:3። እንግዲህ ምን ይሻላል? ከእርሱ ጋር መነጋገራችንን እንቀጥል ወይስ ለአሁኑ ቀድመነው እንሂድና የሰማውን እንዲያስብበት እንተወው፤ ከዚያም በኋላ ደግሞ ቆመን እንጠብቀውና ቀስ በቀስ አንዳች መልካም ነገር ልናደርግለት እንችል እንደ ሆነ እንይ? ተስፈኛም እንዲህ አለ፦

«አላዋቂ ለጥቂት ጊዜ አሁን ያሰላስል፤

በተነገረው ያስብ፤ እንቢ አይበል

መልካሙን ምክር ለመቀበል፤ እንዳይኖር

ከትርፍ ሁሉ የሚበልጠውን ሳያውቅ ዘወትር።

እግዚአብሔር ይላል፦ ማስተዋል የሌላቸውን፣

(ምንም እርሱ ቢፈጥራቸው፣) አያድናቸውም እነርሱን።»

ተስፈኛ፦ ደግሞም ጨምሮ እንዲህ አለ፦ ይህን ሁሉ በአንድ ጊዜ ብንነግረው መልካም አይመስለኝም፤ ከወደድህ አልፈነው እንሂድ፤ በኋላም ሊሸከመው በሚችለው መጠን እናነጋግረዋለን።

ሁለቱም ጉዞአቸውን ቀጠሉ፤ አላዋቂም ከኋላቸው ተከተለ። ጥቂት ርቀት ካለፉት በኋላም እጅግ ወደ ጨለመ ጠባብ መንገድ ገቡ፤ በዚያም ሰባት አጋንንት በሰባት ብርቱ ገመዶች አስረው በኮረብታው ጎን ወዳዩት በር መልሰው የሚወስዱትን አንድ ሰው አገኙ። ማቴዎስ 12:45፤ ምሳሌ 5:22። በዚህ ጊዜ ደጉ ክርስቲያን ይንቀጠቀጥ ጀመር፤ ባልንጀራው ተስፈኛም እንዲሁ፤ ሆኖም አጋንንቱ ሰውዬውን እየመሩ ሲወስዱት ክርስቲያን ያውቀው እንደ ሆነ ለማየት ተመለከተ፤ በክህደት ከተማ ይኖር የነበረው ኋላ ተመላሽ የተባለው ሰው ሳይሆን አይቀርም ብሎም አሰበ። ነገር ግን እንደ ተያዘ ሌባ ራሱን አቀርቅሮ ነበርና ፊቱን አጥርቶ አላየውም፤ ካለፈ በኋላ ግን ተስፈኛ ወደ ኋላው ተመለከተ፤ በጀርባውም ላይ «ሴሰኛ አማኝ ነኝ ባይ፣ የተኰነነ ከሓዲ» የሚል ጽሑፍ ያለበት ወረቀት አየ።

ክርስቲያንም ባልንጀራውን እንዲህ አለው፦ በዚህ አካባቢ በአንድ ደግ ሰው ላይ ስለ ደረሰው ነገር የተነገረኝ አሁን ትዝ አለኝ። የሰውዬው ስም የእምነት ጎደሎ ነበር፤ ነገር ግን ደግ ሰው ነበረ፤ የሚኖረውም በቅን ከተማ ነበር። ነገሩም እንዲህ ነው። በዚህ መተላለፊያ መግቢያ ላይ ከሰፊው መንገድ በር የሚወርድ የሞተ ሰው መንገድ የሚባል ጠባብ መንገድ አለ፤ ይህም ስም የወጣለት በዚያ ዘወትር በሚፈጸመው ግድያ ምክንያት ነው። ይህም የእምነት ጎደሎ እኛ አሁን እንደምናደርገው በመንገደኝነት ሲጓዝ በአጋጣሚ በዚያ ተቀምጦ አንቀላፋ። በዚያን ጊዜም ሦስት ብርቱ ወሮበሎች ከሰፊው መንገድ በር በዚያ ጠባብ መንገድ ወረዱ፤ ስማቸውም ልበ ድኩም፣ ጠርጣሪና በደለኛነት ነበር፤ ሦስቱም ወንድማማቾች ነበሩ፤ እነርሱም የእምነት ጎደሎን ባለበት ስፍራ ባዩት ጊዜ እየጋለቡ ፈጥነው ወደ እርሱ መጡ። ደጉ ሰው ገና ከእንቅልፉ መንቃቱ ነበር፤ ጉዞውንም ለመቀጠል እየተነሣ ነበር። እነርሱም ሁሉ ወደ እርሱ ቀረቡ፤ በሚያስፈራራ ቃልም ቁም ብለው አዘዙት። በዚህ ጊዜ የእምነት ጎደሎ እንደ ነጭ ሸማ ገረጣ፤ ለመዋጋትም ሆነ ለመሸሽ ኃይል አልነበረውም። ልበ ድኩምም፦ ቦርሳህን አምጣ፣ አለው፤ እርሱ ግን ገንዘቡን ማጣት አልፈለገምና ለመስጠት ባልቸኰለ ጊዜ፣ ጠርጣሪ ወደ እርሱ ሮጦ እጁን ወደ ኪሱ አስገባና ከዚያ አንድ ከረጢት ብር መዘዘ። እርሱም፦ ሌቦች! ሌቦች! ብሎ ጮኸ። በዚህ ጊዜ በደለኛነት በእጁ በነበረው ትልቅ ዱላ የእምነት ጎደሎን ራሱን መታው፤ በዚያም ምት በምድር ላይ በዝርግ ጣለው፤ በዚያም ደሙ ፈስሶ እንደሚሞት ሰው እየደማ ተጋደመ። በዚህ ሁሉ ጊዜ ሌቦቹ አጠገቡ ቆመው ነበር። በመጨረሻ ግን አንዳንድ ሰዎች በመንገድ ላይ እንዳሉ ሰምተው በመልካም መተማመን ከተማ የሚኖረው ታላቅ ጸጋ የተባለው ሰው እንዳይሆን ፈርተው እግሬ አውጪኝ ብለው ሸሹ፤ ይህንንም ደግ ሰው ራሱን እንዲያድን ተዉት። ከጥቂት ጊዜ በኋላም የእምነት ጎደሎ ነፍሱ ተመለሰችለት፤ ተነሥቶም እየተንገዳገደ መንገዱን ለመቀጠል ታገለ። ታሪኩ ይህ ነበር።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን የነበረውን ሁሉ ወሰዱበትን?

ክርስቲያን፦ አልወሰዱበትም፤ ዕንቍዎቹ የነበሩበትን ስፍራ ፈጽሞ አልበረበሩትም፤ ስለዚህ እነርሱን እንደ ያዘ ቀረ። ነገር ግን እንደ ተነገረኝ ደጉ ሰው በጠፋበት ነገር እጅግ ተጨነቀ፤ ሌቦቹ የመንገድ ወጪውን ገንዘብ አብዛኛውን ወስደውበት ነበርና። እንዳልሁት ያልወሰዱበት ዕንቍዎቹን ነበር፤ ደግሞም ጥቂት ትርፍ ገንዘብ ቀርቶለት ነበር፤ ነገር ግን እስከ ጉዞው ፍጻሜ የሚያደርሰው ያህል እንኳ አልነበረም። እንዲያውም (የተነገረኝ ሐሰት ካልሆነ) ዕንቍዎቹን ሊሸጥ አይገባውም ነበርና በሕይወት ለመቆየት በመንገዱ ላይ ለመለመን ተገደደ፤ ነገር ግን ቢለምንም የቻለውንም ቢያደርግም፣ እንደሚባለው፣ ከቀረው መንገድ አብዛኛውን ብዙ ጊዜ እንደ ተራበ ተጓዘ። 1ኛ ጴጥሮስ 4:18።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን በሰማያዊቱ ከተማ በር እንዲገባ የሚፈቀድለትን የምስክር ወረቀቱን አለመውሰዳቸው የሚያስደንቅ አይደለምን?

ክርስቲያን፦ በእርግጥ የሚያስደንቅ ነው፤ እርሱን ግን አልወሰዱበትም፤ ይህም ያልወሰዱት በእርሱ ብልሃት አይደለም፤ እነርሱ በድንገት በመጡበት ጊዜ ደንግጦ ነበርና አንዳች ነገር ለመደበቅ ኃይልም ጥበብም አልነበረውም፤ ስለዚህ ያን መልካም ነገር ያጡት በእርሱ ጥረት ሳይሆን በመልካም መግቦት ነበር። 2ኛ ጢሞቴዎስ 1:12-14፤ 2ኛ ጴጥሮስ 2:9።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን ይህን ዕንቍ አለመውሰዳቸው ለእርሱ መጽናኛ ሳይሆንለት አይቀርም።

ክርስቲያን፦ እንደሚገባው ቢጠቀምበት ኖሮ ታላቅ መጽናኛ በሆነለት ነበር፤ ነገር ግን ታሪኩን የነገሩኝ ሰዎች ገንዘቡን በመውሰዳቸው ከደረሰበት ድንጋጤ የተነሣ በቀረው መንገድ ሁሉ የተጠቀመበት እጅግ ጥቂት ነበር ብለውኛል። እንዲያውም ከቀረው ጉዞው ብዙውን ክፍል ረስቶት ነበር፤ ከዚህም በላይ በማናቸውም ጊዜ ትዝ ሲለውና በእርሱ መጽናናት ሲጀምር፣ ስለ ጠፋበት ነገር አዲስ አሳብ እንደገና ይመጣበት ነበር፤ እነዚያም አሳቦች ሁሉን ይውጡት ነበር።

ተስፈኛ፦ ወዮ፣ ምስኪን ሰው! ይህ ታላቅ ኀዘን ሳይሆንበት አይቀርም።

ክርስቲያን፦ ኀዘን? አዎን፣ በእርግጥ ኀዘን ነው! እንደ እርሱ ብንደረግ፣ እንደ እርሱም በእንግዳ አገር ብንዘረፍና ብንቈስል ለማናችንም እንዲሁ ባልሆነ ነበርን? ምስኪን ልብ፣ በኀዘን አለመሞቱ ይደንቃል። በቀረው መንገድ ሁሉ ማለት ይቻላል አሳዛኝና መራራ የሆነ ሮሮ ብቻ እየበተነ እንደ ሄደ ተነገረኝ፤ ደግሞም ለደረሱበት ሁሉና በመንገድ ሲሄድ ለደረሰባቸው ሁሉ የት እንደ ተዘረፈና እንዴት እንደ ሆነ፣ ያደረጉትም እነማን እንደ ሆኑና ምን እንደ ጠፋበት፣ እንዴት እንደ ቈሰለና በሕይወት ለመትረፍ እንደ ተቸገረ ይነግር ነበር።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን በጉዞው ላይ ራሱን የሚረዳበት ነገር እንዲያገኝ ችግሩ አንዳንድ ዕንቍዎቹን ለመሸጥ ወይም በመያዣ ለማስቀመጥ አለማስገደዱ ይደንቃል።

ክርስቲያን፦ እስከ ዛሬ ድረስ የዕንቍላል ቅርፊት በራሱ ላይ እንዳለበት ጫጩት ትናገራለህ። ለምን ብሎ በመያዣ ያስቀምጣቸዋል? ወይስ ለማን ይሸጣቸዋል? በተዘረፈበት በዚያ አገር ሁሉ ዕንቍዎቹ ዋጋ አልነበራቸውም፤ ከዚያም ሊሰጠው የሚችለውን እርዳታ አልፈለገም። ደግሞም ዕንቍዎቹ በሰማያዊቱ ከተማ በር ላይ ቢጎድሉበት ኖሮ (ይህንንም በሚገባ ያውቅ ነበር) በዚያ ካለው ርስት በተገለለ ነበር፤ ይህም ከአሥር ሺህ ሌቦች መምጣትና ክፋት ይልቅ በከፋበት ነበር።

ተስፈኛ፦ ወንድሜ ሆይ፣ ንግግርህ ስለ ምን እንዲህ መራራ ሆነ? ዔሳው ብኵርናውን ሸጠ፤ ያውም ለአንድ ሳሕን ወጥ፤ ዕብራውያን 12:16፤ ያም ብኵርና ከዕንቍዎቹ ሁሉ የሚበልጥ ነበረ፤ እርሱ ይህን ካደረገ የእምነት ጎደሎ ደግሞ እንዲሁ ለምን አያደርግም?

ክርስቲያን፦ ዔሳው በእርግጥ ብኵርናውን ሸጧል፤ ከእርሱም ሌላ ብዙዎች እንዲሁ ያደርጋሉ፤ ይህንም በማድረጋቸው ያ ጐስቋላ እንዳደረገው ራሳቸውን ከዋናው በረከት ያገልላሉ፤ ነገር ግን በዔሳውና የእምነት ጎደሎ በተባለው ሰው መካከል፣ ደግሞም በሁኔታቸው መካከል ልዩነት ማድረግ ይገባሃል። የዔሳው ብኵርና ምሳሌያዊ ነበር፤ የእምነት ጎደሎ የያዛቸው ዕንቍዎች ግን እንዲህ አልነበሩም። የዔሳው ሆድ አምላኩ ነበር፤ የእምነት ጎደሎ ሆዱ ግን እንዲህ አልነበረም። የዔሳው ጕድለት በሥጋዊ ምኞቱ ነበር፤ የእምነት ጎደሎ ጕድለቱ ግን እንዲህ አልነበረም። ከዚህም በላይ ዔሳው ምኞቱን ከመፈጸም ያለፈ ማየት አልቻለም፤ እነሆ፣ እኔ ልሞት ነው፤ ይህች ብኵርና ምን ይጠቅመኛል? አለ። ዘፍጥረት 25:32። የእምነት ጎደሎ ግን ምንም እንኳ ጥቂት እምነት ብቻ እንዲኖረው ዕጣው ቢሆን፣ በዚያች ጥቂት እምነቱ ከእንደዚህ ያለ ብኩንነት ተጠበቀ፤ ዔሳው ብኵርናውን እንደ ሸጠ ዕንቍዎቹን ከመሸጥ ይልቅ እንዲያያቸውና ከፍ አድርጎ እንዲቈጥራቸው ተደረገ። ዔሳው እምነት እንደ ነበረው፣ ጥቂት እንኳ እንደ ነበረው በየትም ስፍራ አታነብም፤ ስለዚህ ሥጋ ብቻ በሚገዛበት ስፍራ (የሚቃወም እምነት በሌለበት ሰው ዘንድ እንዲሁ ይሆናልና) ብኵርናውንና ነፍሱን ሁሉንም፣ ያውም ለሲኦል ዲያብሎስ ቢሸጥ አያስደንቅም፤ እንደነዚህ ላሉት ሰዎች ነገሩ በፍትወቷ ጊዜ ልትመለስ እንደማትችል የሜዳ አህያ ነውና፤ ኤርምያስ 2:24፤ አሳባቸው በምኞታቸው ላይ በተተከለ ጊዜ ምንም ያህል ዋጋ ቢያስከፍላቸው ያገኙታል። የእምነት ጎደሎ ግን ሌላ ጠባይ ነበረው፤ አሳቡ በመለኮታዊ ነገሮች ላይ ነበር፤ ኑሮውም መንፈሳዊ በሆኑና ከላይ በሆኑ ነገሮች ላይ ነበር፤ ስለዚህ እንደዚህ ያለ ጠባይ ያለው ሰው አእምሮውን በከንቱ ነገሮች ለመሙላት ዕንቍዎቹን (የሚገዛቸው ሰው ቢኖር እንኳ) ለምን ይሸጣቸዋል? ሰው ሆዱን በገለባ ለመሙላት አንዲት ሳንቲም ይሰጣልን? ወይስ ዋኖስን እንደ ቍራ በሬሳ እንድትኖር ልታግባባት ትችላለህን? እምነት የሌላቸው ሰዎች ለሥጋዊ ምኞት ያላቸውን በመያዣ ሊያስቀምጡ፣ ሊያስይዙ ወይም ሊሸጡ፣ ከዚያም አልፈው ራሳቸውን ፈጽመው ሊሸጡ ቢችሉም፣ እምነት ያላቸው ግን፣ የሚያድን እምነት ያላቸው፣ ጥቂት ብቻ ቢሆንም፣ ይህን ሊያደርጉ አይችሉም። እንግዲህ ወንድሜ ሆይ፣ ስሕተትህ ይህ ነው።

ተስፈኛ፦ እቀበላለሁ፤ ነገር ግን ጠንካራው ወቀሳህ ሊያስቈጣኝ ተቃርቦ ነበር።

ክርስቲያን፦ ምነው፣ እኔ ያመሳሰልሁህ ቅርፊቱ በራሳቸው ላይ እንዳለ ባልተረገጡ መንገዶች ወዲያና ወዲህ ከሚሯሯጡ ቀልጣፋ ከሆኑት ወፎች ከአንዳንዶቹ ጋር ብቻ ነው፤ ነገር ግን ያን ተወውና የምንከራከርበትን ጕዳይ አስብ፤ በአንተና በእኔ መካከልም ሁሉ መልካም ይሆናል።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን ክርስቲያን ሆይ፣ እነዚህ ሦስት ሰዎች የፈሪዎች ጭፍራ ብቻ እንደ ሆኑ በልቤ ተረድቻለሁ፤ አለዚያማ በመንገድ ላይ የሚመጣን ሰው ድምፅ ሰምተው እንዲያ ይሸሹ ነበርን? የእምነት ጎደሎ ስለ ምን ልቡን አበርትቶ አልጠነከረም? ቢያንስ አንድ ጊዜ ሊጋጠማቸው፣ ሌላ መላ ባልተገኘ ጊዜም እጅ ሊሰጥ ይችል ነበር ብዬ አስባለሁ።

ክርስቲያን፦ ፈሪዎች እንደ ሆኑ ብዙዎች ተናግረዋል፤ በፈተና ጊዜ ግን እንዲህ ሆነው ያገኙአቸው ጥቂቶች ናቸው። ታላቅ ልብን በተመለከተ የእምነት ጎደሎ ምንም አልነበረውም፤ ወንድሜ ሆይ፣ አንተም ያ ሰው ብትሆን ኖሮ አንድ ጊዜ ብቻ ተጋጥመህ ከዚያም እጅ የምትሰጥ እንደ ሆንህ ከንግግርህ ተረድቻለሁ። በእውነትም እነርሱ ከእኛ ርቀው ሳሉ ድፍረትህ እዚህ ድረስ ከፍ ካለ፣ ለእርሱ እንደ ተገለጡለት ለአንተ ቢገለጡልህ ኖሮ ሁለተኛ እንድታስብ ባደረጉህ ነበር።

ደግሞም እንደገና አስብ፤ እነርሱ ተቀጥረው የሚሠሩ ሌቦች ብቻ ናቸው፤ የሚያገለግሉት መጨረሻ የሌለው የጥልቁ ጕድጓድ ንጉሥ ሥር ሆነው ነው፤ እርሱም ቢያስፈልግ ራሱ ሊረዳቸው ይመጣል፤ ድምፁም እንደ አንበሳ ግሣት ነው። 1ኛ ጴጥሮስ 5:8። እኔ ራሴ ይህ የእምነት ጎደሎ እንደ ተጋጠመ ተጋጥሜአለሁ፤ አስፈሪ ነገር ሆኖም አገኘሁት። እነዚህ ሦስት ወንበዴዎች አደጋ ጣሉብኝ፤ እኔም እንደ ክርስቲያን መቃወም በጀመርሁ ጊዜ አንድ ጊዜ ብቻ ጠሩ፣ ጌታቸውም ገባ። እንደሚባለው ሕይወቴን በአንዲት ሳንቲም በሰጠሁ ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር እንደ ፈቀደ የተፈተነ የጦር ልብስ ለብሼ ነበር። አዎን፣ ይህን ያህል ታጥቄ ሳለሁ እንኳ እንደ ወንድ ራሴን መቻል ከባድ ሥራ ሆኖ አገኘሁት፤ በዚያ ጦርነት ውስጥ ምን እንደሚጠብቀን ራሱ በውጊያው ውስጥ ከነበረ ሰው በቀር ማንም ሊናገር አይችልም።

ተስፈኛ፦ መልካም፣ ነገር ግን እንደምታየው ታላቅ ጸጋ የተባለው በመንገድ ላይ ያለ መስሎአቸው ብቻ ሸሹ።

ክርስቲያን፦ እውነት ነው፤ ታላቅ ጸጋ በታየ ጊዜ ብቻ እነርሱም ጌታቸውም ብዙ ጊዜ ሸሽተዋል፤ ይህም አያስደንቅም፤ እርሱ የንጉሡ ጀግና ነውና። ነገር ግን የእምነት ጎደሎንና የንጉሡን ጀግና እንደምትለያቸው አምናለሁ። የንጉሡ ተገዢዎች ሁሉ ጀግኖቹ አይደሉም፤ በተፈተኑም ጊዜ እንደ እርሱ ያለ የጦር ጀብዱ ሊሠሩ አይችሉም። ዳዊት በጎልያድ ላይ እንዳደረገው ትንሽ ሕፃን ያደርጋል ብሎ ማሰብ ይገባልን? ወይስ በድንቢጥ ውስጥ የበሬ ኃይል ይገኛል? አንዳንዶች ብርቱዎች ናቸው፤ አንዳንዶችም ደካሞች ናቸው፤ አንዳንዶች ታላቅ እምነት አላቸው፤ አንዳንዶችም ጥቂት አላቸው፤ ይህ ሰው ከደካሞቹ አንዱ ነበር፤ ስለዚህም ተሸነፈ።

ተስፈኛ፦ ምነው ያገኙት ታላቅ ጸጋን በሆነ፤ የሚገባቸውን ባገኙ ነበር።

ክርስቲያን፦ እርሱ ቢሆን ኖሮ ብዙ ሥራ ባገጠመው ነበር፤ ልነግርህ የሚገባኝ ይህ ነው፦ ታላቅ ጸጋ በመሣሪያዎቹ እጅግ የተካነ ቢሆንም፣ በሰይፍ ጫፍ ርቀት እስከ ያዛቸው ድረስም በሚገባ ተቋቁሞአቸዋል፣ ሊቋቋማቸውም ይችላል፤ ነገር ግን ወደ ውስጡ ቢገቡ፣ ልበ ድኩም ቢሆን፣ ጠርጣሪ ወይም ሌላው ቢሆን፣ እግሩን ጠልፈው ሳይጥሉት አይቀሩም። ሰው ከወደቀ ደግሞ፣ ታውቃለህ፣ ምን ማድረግ ይችላል?

የታላቅ ጸጋን ፊት አጥርቶ የሚመለከት ሁሉ የምናገረውን በቀላሉ የሚያረጋግጡ ጠባሳዎችንና ቍስሎችን በዚያ ያያል። እንዲያውም (ያውም በውጊያ ውስጥ ሳለ) ስለ ሕይወታችን እንኳ ተስፋ ቈርጠን ነበር ብሎ እንደ ተናገረ አንድ ጊዜ ሰማሁ። እነዚህ ብርቱ ወሮበሎችና ባልንጀሮቻቸው ዳዊትን እንዴት ያቃስቱት፣ ያስለቅሱትና ያስጮኹት ነበር! ደግሞም ኤማን፣ መዝሙር 88፣ ሕዝቅያስም፣ በዘመናቸው ጀግኖች የነበሩ ቢሆኑም፣ እነዚህ አደጋ በጣሉባቸው ጊዜ ለመታገል ተገደዱ፤ ይህም ሆኖ በሚገባ ደበደቡአቸው። ጴጥሮስም በአንድ ወቅት የሚችለውን ሊሞክር ሄደ፤ ነገር ግን አንዳንዶች እርሱ የሐዋርያት አለቃ ነው ቢሉትም፣ እንዲህ አድርገው ያዙትና በመጨረሻ ከአንዲት ተራ ገረድ እንዲፈራ አደረጉት።

ደግሞም ንጉሣቸው ለፉጨታቸው ቅርብ ነው፤ ከመስማት ፈጽሞ አይርቅም፤ በማናቸውም ጊዜ ቢሸነፉ፣ ቢቻለው ሊረዳቸው ይመጣል፤ ስለ እርሱም እንዲህ ተብሎአል፦ «ሰይፍ ቢመታው አይጸናም፥ ጦርም ፍላጻም የብረት ልብስም። ብረትን እንደ ገለባ፥ ናስንም እንደ ነቀዘ እንጨት ይቈጥራል። ፍላጻ አያሸሸውም፤ የወንጭፍ ድንጋይ ለእርሱ እንደ ገለባ ይሆናል። የበትር ዱላ እንደ ገለባ ይቈጠራል፤ በጦር መወዛወዝም ይስቃል።» ኢዮብ 41:26-29። በዚህ ሁኔታ ሰው ምን ማድረግ ይችላል? እውነት ነው፣ ሰው በየደረሰበት የኢዮብን ፈረስ ቢያገኝና እርሱን ለመጋለብ ጥበብና ድፍረት ቢኖረው፣ የሚደነቁ ነገሮችን ሊያደርግ ይችል ነበር። «አንገቱን ነጐድጓድ አልብሶታልና። እንደ አንበጣ አይፈራም፤ የአፍንጫው ክብር የሚያስፈራ ነው። በሸለቆ ውስጥ በእግሩ ይቈፍራል፥ በኃይሉም ደስ ይለዋል፤ የታጠቁትን ሰዎች ሊገጥም ይወጣል። በፍርሃት ይሣለቃል፥ አይደነግጥምም፤ ከሰይፍም ፊት ወደ ኋላ አይመለስም። የፍላጻ ሰገባ፥ የሚያብረቀርቅ ጦርና ጋሻ በላዩ ይንኳኳል። በጭካኔና በቍጣ ምድርን ይውጣል፤ የመለከትም ድምፅ እንደ ሆነ አያምንም። በመለከቶች መካከል፦ እሰይ! እሰይ! ይላል፤ ሰልፉንም ከሩቅ ያሸታል፥ የአለቆቹንም ነጐድጓድ ጩኸታቸውንም።» ኢዮብ 39:19-25።

ነገር ግን እንደ አንተና እንደ እኔ ላሉ እግረኞች፣ ከጠላት ጋር ለመገናኘት ፈጽሞ አንመኝ፤ ሌሎች እንደ ተሸነፉ ስንሰማም ከእነርሱ የተሻለ ማድረግ እንደምንችል አንመካ፤ በራሳችንም ወንድነት አሳብ አንፈንድቅ፤ እንደነዚህ ያሉት በተፈተኑ ጊዜ ብዙውን ጊዜ የከፋ ይደርስባቸዋልና። ቀደም ብዬ የጠቀስሁት ጴጥሮስ ምስክር ነው፤ እርሱ ይደነፋ ነበር፤ አዎን፣ ይደነፋ ነበር፤ ከንቱ አእምሮው እንዲናገር እንዳነሣሣው፣ ከሰው ሁሉ የተሻለ እንደሚያደርግና ለጌታው አብልጦ እንደሚቆም ይናገር ነበር፤ ነገር ግን እንደ እርሱ በእነዚያ ወንበዴዎች የተሸነፈና የተዋረደ ማን አለ?

ስለዚህ በንጉሡ አውራ ጎዳና ላይ እንደዚህ ያለ ዝርፊያ እንደሚፈጸም በሰማን ጊዜ ልናደርጋቸው የሚገቡን ሁለት ነገሮች አሉ።

1. ታጥቀን መውጣት፣ ጋሻም መያዛችንን ማረጋገጥ፤ ሌዋታንን በብርቱ የመታው ሰው እጅ እንዲሰጥ ሊያደርገው ያልቻለው ጋሻ ስላልነበረው ነውና፤ በእርግጥም ጋሻው ከሌለ ፈጽሞ አይፈራንም። ስለዚህ ጥበብ የነበረው እንዲህ ብሎአል፦ «በሁሉም ላይ ጨምራችሁ የክፉውን የሚንበለበሉ ፍላጻዎች ሁሉ ልታጠፉ የምትችሉበትን የእምነትን ጋሻ አንሡ።» ኤፌሶን 6:16።

2. ደግሞም ከንጉሡ አጃቢ እንድንለምን፣ እንዲያውም እርሱ ራሱ ከእኛ ጋር እንዲሄድ እንድንለምን መልካም ነው። ዳዊትን በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ ሳለ ደስ ያሰኘው ይህ ነበር፤ ሙሴም ያለ አምላኩ አንድ እርምጃ ከሚሄድ ይልቅ በቆመበት ስፍራ መሞትን መረጠ። ዘጸአት 33:15።

ወንድሜ ሆይ፣ እርሱ ብቻ ከእኛ ጋር ቢሄድ በእኛ ላይ የሚነሡትን አእላፋትን ለምን እንፈራለን? መዝሙር 3:5-8፤ 27:1-3። ያለ እርሱ ግን ትዕቢተኞቹ ረዳቶች ከተገደሉት በታች ይወድቃሉ። ኢሳይያስ 10:4።

እኔ በበኩሌ ከዚህ ቀደም በውጊያ ውስጥ ነበርሁ፤ (ከሁሉ በሚበልጠው በእርሱ ቸርነት) እንደምታየው በሕይወት ብኖርም፣ በአንዳች ወንድነት ልመካ አልችልም። ከእንደዚህ ያለ ግጭት ዳግመኛ ባልገጥም ደስ ይለኛል፤ ምንም እንኳ ከአደጋ ሁሉ ገና ያለፍን አይመስለኝም። ሆኖም አንበሳውና ድቡ እስከ አሁን ስላልበሉኝ፣ እግዚአብሔር ከሚመጣውም ካልተገረዘ ፍልስጥኤማዊ ደግሞ እንደሚያድነን ተስፋ አደርጋለሁ። ክርስቲያንም እንዲህ ብሎ ዘመረ፦

«ምስኪን የእምነት ጎደሎ! በሌቦች መካከል ነበርህን?

ተዘረፍህን? የምታምን ሁሉ ይህን አስታውስ፤

እምነትንም አብዛ፤ ያን ጊዜም ድል ትነሣላችሁ

አሥር ሺሁን፤ አለዚያ ሦስቱን እንኳ በጭንቅ።»

ጉዞአቸውንም ቀጠሉ፤ አላዋቂም ተከተላቸው። ከዚያም አንድ መንገድ ወደ መንገዳቸው ሲገባ ወዳዩበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ ያም መንገድ ደግሞ ሊሄዱበት እንደሚገባው መንገድ ቀጥ ያለ ይመስል ነበር፤ በዚያም ሁለቱም በፊታቸው ቀጥ ብለው ታይተዋቸው ነበርና ከሁለቱ የትኛውን እንደሚይዙ አላወቁም፤ ስለዚህ ለማሰብ በዚያ ቆሙ። ስለ መንገዱም ሲያስቡ፣ እነሆ፣ ሥጋው ጥቁር የሆነ ነገር ግን እጅግ ነጭ የሆነ ልብስ የለበሰ አንድ ሰው ወደ እነርሱ መጣ፤ በዚያም ስለ ምን እንደ ቆሙ ጠየቃቸው። እነርሱም ወደ ሰማያዊቱ ከተማ እንደሚሄዱ፣ ነገር ግን ከእነዚህ መንገዶች የትኛውን እንደሚይዙ እንዳላወቁ መለሱለት። «ተከተሉኝ» አለ ሰውዬው፤ «እኔ የምሄደው ወደዚያው ነውና።» ስለዚህ ገና አሁን ወደ ጎዳናው በገባው መንገድ ተከተሉት፤ ያም መንገድ ቀስ በቀስ ታጠፈ፤ ሊሄዱባት ከፈለጓት ከተማም እጅግ አርቆ አዞራቸው፤ በጥቂት ጊዜም ፊታቸው ከእርስዋ ተመለሰ፤ ሆኖም ተከተሉት። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ፣ ሳያስተውሉ፣ ሁለቱንም ወደ መረብ ክልል ውስጥ አገባቸው፤ በዚያም ሁለቱም ምን እንደሚያደርጉ እስኪያጡ ድረስ ተጠላለፉ፤ በዚያን ጊዜም ነጩ ልብስ ከጥቁሩ ሰው ጀርባ ወደቀ። ያን ጊዜም የት እንዳሉ አዩ። ስለዚህ ራሳቸውን ማውጣት አልቻሉምና ለጥቂት ጊዜ በዚያ ተጋድመው አለቀሱ።

ክርስቲያን፦ ከዚያም ክርስቲያን ባልንጀራውን እንዲህ አለው፦ አሁን በስሕተት ውስጥ እንዳለሁ አያለሁ። እረኞቹ ከሸንጋዩ እንድንጠነቀቅ አላስጠነቀቁንምን? ጠቢቡ እንደሚለው ዛሬ እንዲሁ ሆኖ አገኘነው፦ «ባልንጀራውን የሚሸነግል ሰው ለእግሩ መረብ ይዘረጋል።» ምሳሌ 29:5።

ተስፈኛ፦ መንገዱን አጥርተን እንድናገኘው ደግሞ ስለ መንገዱ የመምሪያ ጽሑፍ ሰጥተውን ነበር፤ ነገር ግን እርሱን ማንበብ ረሳን፤ ራሳችንንም ከአጥፊው መንገድ አልጠበቅንም። በዚህ ዳዊት ከእኛ ይልቅ ጠቢብ ነበረ፤ እንዲህ ብሎአልና፦ «ስለ ሰዎች ሥራ፥ በከንፈሮችህ ቃል ከአጥፊው መንገድ ራሴን ጠበቅሁ።» መዝሙር 17:4። በዚህም ሁኔታ በመረቡ ውስጥ ተጋድመው ስለ ራሳቸው አለቀሱ። በመጨረሻም ከሚያበሩ ሰዎች አንዱ በእጁ ከቀጫጭን ገመዶች የተሠራ ጅራፍ ይዞ ወደ እነርሱ ሲመጣ አዩ። ወዳሉበትም ስፍራ በደረሰ ጊዜ ከየት እንደ መጡና በዚያ ምን እንደሚያደርጉ ጠየቃቸው። እነርሱም ወደ ጽዮን የሚሄዱ ምስኪን መንገደኞች እንደ ሆኑ፣ ነገር ግን ነጭ በለበሰ ጥቁር ሰው ከመንገዳቸው እንደ ተሳሳቱ ነገሩት፤ ደግሞም፦ እርሱም ወደዚያው ይሄድ ነበርና እንድንከተለው አዘዘን፣ አሉ። ጅራፉን የያዘውም፦ እርሱ ሸንጋዩ ነው፤ ራሱን የብርሃን መልአክ እንዲመስል የለወጠ ሐሰተኛ ሐዋርያ ነው፣ አለ። ዳንኤል 11:32፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 11:13,14። መረቡንም ቀደደና ሰዎቹን አወጣቸው። ከዚያም፦ ወደ መንገዳችሁ እንደገና እመልሳችሁ ዘንድ ተከተሉኝ፣ አላቸው። ሸንጋዩን ለመከተል ወደ ተዉት መንገድም መልሶ መራቸው። ከዚያም፦ ትናንት ሌሊት የት አደራችሁ? ብሎ ጠየቃቸው። እነርሱም፦ ደስ በሚያሰኙ ተራሮች ላይ ከእረኞቹ ጋር፣ አሉ። ከዚያም ከእረኞቹ ስለ መንገዱ የመምሪያ ጽሑፍ ተቀብለው እንደ ሆነ ጠየቃቸው። እነርሱም፦ አዎን፣ ተቀብለናል ብለው መለሱ። እርሱም፦ ታዲያ ግራ ተጋብታችሁ በቆማችሁ ጊዜ ጽሑፋችሁን አውጥታችሁ አላነበባችሁምን? አለ። እነርሱም፦ አላነበብንም፣ ብለው መለሱ። እርሱም፦ ለምን? ብሎ ጠየቃቸው። እነርሱም እንደ ረሱ ተናገሩ። ደግሞም እረኞቹ ከሸንጋዩ እንዲጠነቀቁ አላስጠነቀቁአቸውም እንደ ሆነ ጠየቃቸው። እነርሱም፦ አዎን፣ አስጠንቅቀውናል፤ ነገር ግን ይህ አንደበቱ ያማረ ሰው እርሱ ይሆናል ብለን አላሰብንም፣ አሉ። ሮሜ 16:17,18።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ እንዲተኙ አዘዛቸው፤ በተኙም ጊዜ ሊሄዱበት የሚገባቸውን መልካሙን መንገድ ያስተምራቸው ዘንድ እጅግ ገረፋቸው፤ ዘዳግም 25:2፤ 2ኛ ዜና መዋዕል 6:27፤ ሲገርፋቸውም እንዲህ አለ፦ «እኔ የምወዳቸውን ሁሉ እገሥጻቸዋለሁ እቀጣቸውማለሁ፤ እንግዲህ ቅና ንስሐም ግባ።» ራእይ 3:19። ይህንም ካደረገ በኋላ መንገዳቸውን እንዲቀጥሉና የእረኞቹን ሌሎች መመሪያዎች በሚገባ እንዲጠብቁ አዘዛቸው። እነርሱም ስለ ቸርነቱ ሁሉ አመሰገኑት፤ እየዘመሩም በቀናው መንገድ ቀስ ብለው ሄዱ፦

«በመንገድ የምትሄዱ ሆይ፣ ወደዚህ ኑ፤

የሚሳሳቱ መንገደኞች ምን እንደሚገጥማቸው እዩ፤

በሚያጠላልፍ መረብ ውስጥ ተያዙ፤

መልካሙን ምክር አቅልለው ረስተዋልና፤

እውነት ነው፣ ዳኑ፤ ነገር ግን እንደምታዩት፣

ደግሞም ተገረፉ፤ ይህም ማስጠንቀቂያ ይሁናችሁ።»

ከጥቂት ጊዜ በኋላም አንድ ሰው ብቻውን በአውራ ጎዳናው ላይ ቀስ ብሎ ሊገናኛቸው ሲመጣ ከሩቅ አዩ። ክርስቲያንም ባልንጀራውን፦ እነሆ፣ በዚያ ጀርባውን ወደ ጽዮን የሰጠ አንድ ሰው ሊገናኘን እየመጣ ነው፣ አለው።

ተስፈኛ፦ አየዋለሁ፤ እርሱም ሸንጋይ ሆኖ እንዳይገኝ አሁን ለራሳችን እንጠንቀቅ። እርሱም እየቀረበ እየቀረበ መጣ፤ በመጨረሻም ደረሰባቸው። ስሙም አምላክ የለም ባይ ነበር፤ ወዴት እንደሚሄዱም ጠየቃቸው።

ክርስቲያን፦ የምንሄደው ወደ ጽዮን ተራራ ነው።

በዚህ ጊዜ አምላክ የለም ባይ በታላቅ ሳቅ ሳቀ።

ክርስቲያን፦ የሳቅህ ትርጉም ምንድን ነው?

አምላክ የለም ባይ፦ የምስቀው ይህን ያህል አድካሚ ጉዞ የምትጀምሩ፣ ነገር ግን ለድካማችሁ ከመንገዱ ድካም በቀር ምንም የማታገኙ ምን ያህል የማታውቁ ሰዎች እንደ ሆናችሁ በማየቴ ነው።

ክርስቲያን፦ ምነው፣ ሰው ሆይ፣ አንቀበልም ብለህ ታስባለህን?

አምላክ የለም ባይ፦ መቀበል! እናንተ የምታልሙት እንደዚህ ያለ ስፍራ በዚህ ዓለም ሁሉ የለም።

ክርስቲያን፦ በሚመጣው ዓለም ግን አለ።

አምላክ የለም ባይ፦ በገዛ አገሬ በቤቴ ሳለሁ እናንተ አሁን የምትናገሩትን ሰማሁ፤ ከሰማሁትም የተነሣ ለማየት ወጣሁ፤ ይህችንም ከተማ እነዚህን ሀያ ዓመታት ስፈልጋት ኖሬአለሁ፤ ነገር ግን ከተነሣሁበት ከመጀመሪያው ቀን ይልቅ ምንም አላገኘሁባትም። መክብብ 10:15፤ ኤርምያስ 17:15።

ክርስቲያን፦ እኛ እንደዚህ ያለ ስፍራ እንደሚገኝ ሰምተናል፤ አምነናልም።

አምላክ የለም ባይ፦ በቤቴ ሳለሁ ባላምን ኖሮ ለመፈለግ እዚህ ድረስ ባልመጣሁ ነበር፤ ነገር ግን ምንም ባለማግኘቴ (እንደዚህ ያለ የሚገኝ ስፍራ ቢኖር ኖሮ ባገኘሁት ነበር፤ ከእናንተ ይልቅ አርቄ ልፈልገው ሄጃለሁና) ወደ ኋላ እመለሳለሁ፤ አሁን የሌለ መሆኑን የማየውን ነገር ተስፋ አድርጌ ያን ጊዜ በጣልሁአቸው ነገሮች ራሴን ለማደስ እሻለሁ።

ክርስቲያን፦ ከዚያም ክርስቲያን ባልንጀራውን ተስፈኛን፦ ይህ ሰው የተናገረው እውነት ነውን? አለው።

ተስፈኛ፦ ተጠንቀቅ፤ እርሱ ከሸንጋዮቹ አንዱ ነው። እንደዚህ ያሉትን ሰዎች በመስማታችን አንድ ጊዜ ምን እንዳስከፈለን አስታውስ። ምን! የጽዮን ተራራ የለም? ደስ ከሚያሰኙ ተራሮች ላይ የከተማዋን በር አላየንምን? ደግሞስ አሁን በእምነት ልንመላለስ አይገባንምን? 2ኛ ቆሮንቶስ 5:7።

ጅራፍ የያዘው ሰው እንደገና እንዳይደርስብን እንሂድ። አሁን በጆሮህ የማሰማህን ያን ትምህርት አንተ ልታስተምረኝ በተገባህ ነበር፦ «ልጄ ሆይ፥ ከእውቀት ቃል የሚያስተውን ተግሣጽ መስማት ተው።» ምሳሌ 19:27። ወንድሜ ሆይ፣ እልሃለሁ፣ እርሱን መስማት ተው፤ ለነፍስም መዳን እንመን።

ክርስቲያን፦ ወንድሜ ሆይ፣ ጥያቄውን ያቀረብሁልህ እኔ ራሴ በእምነታችን እውነት ተጠራጥሬ አይደለም፤ ነገር ግን ልፈትንህና የልብህን ቅንነት ፍሬ ከአንተ ለማውጣት ነው። ይህን ሰው በተመለከተ በዚህ ዓለም አምላክ እንደ ታወረ አውቃለሁ። እኔና አንተ የእውነት እምነት እንዳለን አውቀን እንሂድ፤ ውሸትም ሁሉ ከእውነት አይደለም። 1ኛ ዮሐንስ 5:21።

ተስፈኛ፦ አሁን በእግዚአብሔር ክብር ተስፋ ደስ ይለኛል። ከሰውዬውም ዘወር አሉ፤ እርሱም እየሳቀባቸው መንገዱን ሄደ።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ እንግዳ ሆኖ ወደ እርሱ የገባን ሰው በተፈጥሮው የሚያስተኛ አየር ወዳለበት ወደ አንድ አገር እስኪገቡ ድረስ ሄዱ። በዚያም ተስፈኛ እጅግ ይፈዝና እንቅልፍ ይጫጫነው ጀመር፤ ስለዚህ ክርስቲያንን፦ አሁን ዓይኖቼን ገልጬ ለመያዝ እስከማልችል ድረስ እንቅልፍ ያዳፋኝ ጀመር፤ በዚህ ተጋድመን ጥቂት እናሸልብ፣ አለው።

ክርስቲያን፦ ከቶ አይሆንም፣ አለ ሁለተኛው፤ ተኝተን ዳግመኛ እንዳንነቃ።

ተስፈኛ፦ ወንድሜ ሆይ፣ ለምን? ለሚሠራ ሰው እንቅልፍ ጣፋጭ ነው፤ ብናሸልብ ልንበረታ እንችላለን።

ክርስቲያን፦ ከእረኞቹ አንዱ ከተደገመበት ምድር እንድንጠነቀቅ እንዳስጠነቀቀን አታስታውስምን? ይህን ያለው ከመተኛት እንድንጠነቀቅ ነበር፤ ስለዚህ «እንንቃ በመጠንም እንኑር እንጂ እንደ ሌሎች አናንቀላፋ።» 1ኛ ተሰሎንቄ 5:6።

ተስፈኛ፦ ጥፋተኛ መሆኔን አምናለሁ፤ ብቻዬንም በዚህ ብሆን ኖሮ በመተኛቴ የሞት አደጋ ላይ በወደቅሁ ነበር። ጠቢቡ፦ «ከአንድ ሁለት ይሻላል» ያለው እውነት እንደ ሆነ አያለሁ። መክብብ 4:9። እስከ አሁን ድረስ ባልንጀራነትህ ምሕረት ሆኖልኛል፤ ለድካምህም መልካም ዋጋ ታገኛለህ።

ክርስቲያን፦ እንግዲያስ፣ አለ ክርስቲያን፣ በዚህ ስፍራ እንቅልፍ እንዳይዘን መልካም ንግግር እንጀምር።

ተስፈኛ፦ በሙሉ ልቤ፣ አለ ሁለተኛው።

ክርስቲያን፦ ከየት እንጀምር?

ተስፈኛ፦ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ከጀመረበት። ነገር ግን ከወደድህ አንተ ጀምር።

ክርስቲያን፦ በመጀመሪያ ይህን መዝሙር እዘምርልሃለሁ፦

«ቅዱሳን እንቅልፍ ሲጫናቸው ወደዚህ ይምጡ፤

እነዚህ ሁለት መንገደኞች ሲነጋገሩ ይስሙ፤

አዎን፣ በማናቸውም መንገድ ከእነርሱ ይማሩ፣

የከበዱትን፣ ያንቀላፉትን ዓይኖቻቸውን እንዲህ ገልጠው እንዲጠብቁ።

የቅዱሳን ኅብረት በሚገባ ቢመራ፣

ሲኦል ቢቃወም እንኳ ነቅተው እንዲኖሩ ያደርጋቸዋል።»

ከዚያም ክርስቲያን ጀመረ፤ እንዲህም አለ፦ አንድ ጥያቄ እጠይቅሃለሁ። አሁን የምታደርገውን ለማድረግ በመጀመሪያ እንዴት አሰብህ?

ተስፈኛ፦ በመጀመሪያ የነፍሴን መልካም ነገር ለመፈለግ እንዴት እንደ ተነሣሁ ማለትህ ነውን?

ክርስቲያን፦ አዎን፣ ማለቴ ይህ ነው።

ተስፈኛ፦ በገበያችን ይታዩና ይሸጡ በነበሩት ነገሮች ደስታ ውስጥ ለረጅም ጊዜ ኖርሁ፤ አሁን እንደማምነው፣ በእነርሱ ውስጥ ጸንቼ ብኖር ኖሮ እነዚያ ነገሮች በዘላለም ጥፋትና በመደምሰስ ውስጥ ባሰጠሙኝ ነበር።

ክርስቲያን፦ እነዚያ ነገሮች ምን ነበሩ?

ተስፈኛ፦ የዓለም ሀብትና ብልጽግና ሁሉ። ደግሞም በዘፈንና በፈንጠዝያ፣ በስካር፣ በመሓላ፣ በውሸት፣ በርኵሰት፣ ሰንበትን በመሻር፣ ነፍስንም ወደ ጥፋት በሚያዘነብለው በሌላው ነገር ሁሉ እጅግ ደስ ይለኝ ነበር። ነገር ግን በመጨረሻ መለኮታዊ ነገሮችን በመስማትና በማሰብ፣ እነርሱንም በእርግጥ ከአንተ፣ ደግሞም ስለ እምነቱና ስለ መልካም ኑሮው በከንቱነት ገበያ ከተገደለው ከተወደደው ታማኝ ሰምቻለሁ፣ የእነዚህ ነገሮች መጨረሻ ሞት እንደ ሆነ፣ ሮሜ 6:21-23፤ ስለ እነዚህም ነገሮች የእግዚአብሔር ቍጣ በማይታዘዙ ልጆች ላይ እንደሚመጣ ተረዳሁ። ኤፌሶን 5:6።

ክርስቲያን፦ ወዲያውኑስ ከዚህ የሕሊና ወቀሳ ኃይል በታች ወደቅህን?

ተስፈኛ፦ አልወደቅሁም፤ የኃጢአትን ክፋት፣ እርሱንም ከመሥራት የሚከተለውን ኵነኔ ወዲያውኑ ለማወቅ አልፈለግሁም ነበር፤ ነገር ግን አእምሮዬ በመጀመሪያ በቃሉ መናወጥ በጀመረ ጊዜ ዓይኖቼን ከብርሃኑ ለመጨፈን ጣርሁ።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን የእግዚአብሔር የተባረከ መንፈስ በአንተ ላይ ለሠራው የመጀመሪያ ሥራ እንዲህ ያደረግህበት ምክንያት ምን ነበር?

ተስፈኛ፦ ምክንያቶቹ እነዚህ ነበሩ፦ 1. ይህ እግዚአብሔር በእኔ ላይ የሠራው ሥራ እንደ ሆነ አላወቅሁም ነበር። እግዚአብሔር የኃጢአተኛን መመለስ በመጀመሪያ ስለ ኃጢአት በማንቃት እንደሚጀምር ከቶ አላሰብሁም ነበር። 2. ኃጢአት ገና ለሥጋዬ እጅግ ጣፋጭ ነበር፤ ልተወውም አልወደድሁም። 3. ከቀድሞ ባልንጀሮቼ እንዴት እንደምለይ አላወቅሁም፤ መገኘታቸውና ሥራቸው እጅግ ያስደስተኝ ነበርና። 4. የሕሊና ወቀሳ በላዬ የነበረባቸው ሰዓቶች እጅግ የሚያስጨንቁና ልብን የሚያስደነግጡ ሰዓቶች ነበሩና፣ እነርሱን ማስታወስ እንኳ በልቤ ልሸከመው አልቻልሁም።

ክርስቲያን፦ እንግዲያስ እንደሚመስለው አንዳንድ ጊዜ ከጭንቀትህ ትገላገል ነበር?

ተስፈኛ፦ አዎን፣ በእርግጥ፤ ነገር ግን እንደገና ወደ አእምሮዬ ይመጣ ነበር፤ ከዚያም እንደ ቀድሞው ክፉ፣ እንዲያውም ከቀድሞው የባሰ እሆን ነበር።

ክርስቲያን፦ ምነው፣ ኃጢአትህን እንደገና ወደ አእምሮህ ያመጣው ምን ነበር?

ተስፈኛ፦ ብዙ ነገሮች፤ ለምሳሌ፦

1. በመንገድ ላይ አንድ ደግ ሰው ባገኘሁ ጊዜ፤ ወይም፣

2. አንድ ሰው መጽሐፍ ቅዱስን ሲያነብ በሰማሁ ጊዜ፤ ወይም፣

3. ራሴን ማመም በጀመረኝ ጊዜ፤ ወይም፣

4. ከጎረቤቶቼ አንዳንዶቹ እንደ ታመሙ በተነገረኝ ጊዜ፤ ወይም፣

5. ለሞቱ ሰዎች የሚደወለውን የሞት ደወል በሰማሁ ጊዜ፤ ወይም፣

6. እኔ ራሴ እንደምሞት ባሰብሁ ጊዜ፤ ወይም፣

7. በሌሎች ላይ ድንገተኛ ሞት እንደ ደረሰ በሰማሁ ጊዜ።

8. ከሁሉ ይልቅ ግን ቶሎ ወደ ፍርድ እንደምመጣ ስለ ራሴ ባሰብሁ ጊዜ።

ክርስቲያን፦ ከእነዚህ መንገዶች በአንዱ የኃጢአት በደል በመጣብህ ጊዜ በማናቸውም ጊዜ በቀላሉ ልታስወግደው ትችል ነበርን?

ተስፈኛ፦ አልቻልሁም፤ ያን ጊዜ ሕሊናዬን ይበልጥ አጥብቀው ይይዙት ነበርና፤ ከዚያም ወደ ኃጢአት መመለስን ብቻ ባሰብሁ ጊዜ (ምንም እንኳ አእምሮዬ ተቃውሞት ቢሆንም) ድርብ ሥቃይ ይሆንብኝ ነበር።

ክርስቲያን፦ ታዲያ ምን አደረግህ?

ተስፈኛ፦ ሕይወቴን ለማሻሻል መጣር እንደሚገባኝ አሰብሁ፤ አለዚያ፣ ብዬ አሰብሁ፣ መኰነኔ የማይቀር ነው።

ክርስቲያን፦ ለመሻሻልስ ጣርህን?

ተስፈኛ፦ አዎን፤ ከኃጢአቴ ብቻ ሳይሆን ከኃጢአተኛ ባልንጀሮችም ሸሸሁ፤ እንደ መጸለይ፣ ማንበብ፣ ስለ ኃጢአት ማልቀስ፣ ለጎረቤቶቼ እውነትን መናገር፣ ወዘተ. ወደ መሰሉ ሃይማኖታዊ ተግባራትም ራሴን ሰጠሁ። እነዚህን ነገሮች ከሌሎች ብዙ ነገሮች ጋር አደረግሁ፤ እዚህ ለመተረክ እጅግ ብዙ ናቸው።

ክርስቲያን፦ ያን ጊዜስ ራስህን ደኅና እንደ ሆንህ አሰብህን?

ተስፈኛ፦ አዎን፣ ለጥቂት ጊዜ፤ በመጨረሻ ግን ጭንቀቴ እንደገና ተንከባሎ መጣብኝ፤ ያውም ማሻሻያዎቼን ሁሉ ደፍጥጦ።

ክርስቲያን፦ አሁን ተሻሽለህ ሳለህ ይህ እንዴት ሆነ?

ተስፈኛ፦ ጭንቀቱን ያመጡብኝ ብዙ ነገሮች ነበሩ፤ በተለይም እንደነዚህ ያሉ ቃሎች፦ «ጽድቃችንም ሁሉ እንደ መርገም ጨርቅ ነው።» ኢሳይያስ 64:6። «ሥጋን የለበሰ ሁሉ በሕግ ሥራ አይጸድቅም።» ገላትያ 2:16። «የታዘዛችሁትን ሁሉ ባደረጋችሁ ጊዜ። የማንጠቅም ባሪያዎች ነን፥ ልናደርገው የሚገባንን አድርገናል በሉ፤» ሉቃስ 17:10፤ ከሌሎችም ብዙ እንደነዚህ ካሉ ቃሎች ጋር። ከዚህም የተነሣ ከራሴ ጋር እንዲህ ብዬ መመራመር ጀመርሁ፦ ጽድቄ ሁሉ እንደ መርገም ጨርቅ ከሆነ፣ በሕግ ሥራ ማንም ሊጸድቅ ካልቻለ፣ ሁሉንም ካደረግን በኋላ ደግሞ ገና የማንጠቅም ከሆንን፣ እንግዲያስ በሕግ በኩል መንግሥተ ሰማያትን ማሰብ ሞኝነት ብቻ ነው። ደግሞም እንዲህ ብዬ አሰብሁ፦ አንድ ሰው በባለ ሱቁ ዘንድ መቶ ፓውንድ ዕዳ ቢገባና ከዚያም በኋላ ለሚወስደው ሁሉ ቢከፍል፣ የቀድሞው ዕዳው ግን በመዝገቡ ላይ ሳይሰረዝ ቢቆይ፣ ባለ ሱቁ ስለ እርሱ ሊከሰውና ዕዳውን እስኪከፍል ድረስ ወደ ወኅኒ ሊያስገባው ይችላል።

ክርስቲያን፦ መልካም፣ ይህንንስ በራስህ ላይ እንዴት ተረጐምኸው?

ተስፈኛ፦ ምነው፣ ከራሴ ጋር እንዲህ ብዬ አሰብሁ፦ በኃጢአቴ በእግዚአብሔር መዝገብ ውስጥ እጅግ ብዙ ዕዳ ገብቻለሁ፤ አሁን መሻሻሌም ያን ሒሳብ አይከፍለውም፤ ስለዚህ አሁን ባለው ማሻሻያዬ ሁሉ ውስጥ ሆኜ ገና እንዲህ ማሰብ ይገባኛል፦ ነገር ግን በቀድሞ መተላለፌ ራሴን ለአደጋ ካጋለጥሁበት ከዚያ ኵነኔ እንዴት ነጻ እወጣለሁ?

ክርስቲያን፦ እጅግ መልካም ትርጓሜ ነው፤ ነገር ግን እባክህ ቀጥል።

ተስፈኛ፦ ከቅርቡ መሻሻሌ ጀምሮ ያስጨነቀኝ ሌላ ነገር ደግሞ ይህ ነው፦ አሁን የማደርገውን ከሁሉ የተሻለውን ነገር አጥብቄ ብመረምር፣ ከማደርገው ከሁሉ የተሻለው ጋር ተደባልቆ ኃጢአትን፣ አዲስ ኃጢአትን፣ ገና አያለሁ፤ ስለዚህ አሁን፣ ስለ ራሴና ስለ ተግባሮቼ የነበረኝ የቀድሞ ከንቱ ትምክህት ቢኖርም፣ የቀድሞ ሕይወቴ ነቀፋ የሌለበት ቢሆን እንኳ፣ ወደ ሲኦል የሚልከኝ በቂ ኃጢአት በአንድ ቀን እንደ ሠራሁ ለመደምደም ተገድጃለሁ።

ክርስቲያን፦ ታዲያ ምን አደረግህ?

ተስፈኛ፦ ምን አደርጋለሁ! አሳቤን ለታማኝ እስከ ገለጥሁለት ድረስ ምን እንደማደርግ አላወቅሁም ነበር፤ እርሱና እኔ በሚገባ እንተዋወቅ ነበርና። እርሱም ኃጢአት ከቶ ያልሠራውን የአንድ ሰው ጽድቅ ማግኘት ካልቻልሁ በቀር፣ የራሴ ጽድቅም ሆነ የዓለም ጽድቅ ሁሉ ሊያድነኝ እንደማይችል ነገረኝ።

ክርስቲያን፦ እውነትን የተናገረ መሰለህን?

ተስፈኛ፦ በራሴ ማሻሻያ ደስ ብሎኝና ረክቼ ሳለሁ ይህን ቢነግረኝ ኖሮ ስለ ድካሙ ሞኝ ብዬ በጠራሁት ነበር፤ አሁን ግን የራሴን ድካምና ከሁሉ በተሻለው ሥራዬ ላይ የተጣበቀውን ኃጢአት ስላየሁ፣ የእርሱን አሳብ ለመቀበል ተገድጃለሁ።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን በመጀመሪያ ይህን ባቀረበልህ ጊዜ ከቶ ኃጢአት አልሠራም ተብሎ በእውነት ሊነገርለት የሚችል እንደዚህ ያለ ሰው ይገኛል ብለህ አሰብህን?

ተስፈኛ፦ ቃሉ በመጀመሪያ እንግዳ ሆኖ እንደ ተሰማኝ መናዘዝ ይገባኛል፤ ነገር ግን ከእርሱ ጋር ጥቂት ተጨማሪ ከተነጋገርሁና ከተወዳጀሁ በኋላ በዚህ ነገር ፈጽሞ ተረዳሁ።

ክርስቲያን፦ ይህ ሰው ማን እንደ ሆነና በእርሱ እንዴት ልትጸድቅ እንደምትችል ጠየቅኸውን?

ተስፈኛ፦ አዎን፤ እርሱም በልዑል ቀኝ የሚኖረው ጌታ ኢየሱስ እንደ ሆነ ነገረኝ። ዕብራውያን 10:12-21። ደግሞም፦ በእርሱ የምትጸድቀው እንዲህ ነው፤ እርሱ በሥጋው ወራት ራሱ ባደረገውና በእንጨት ላይ በተሰቀለ ጊዜ በተቀበለው መከራ በመታመን ነው፣ አለኝ። ሮሜ 4:5፤ ቆላስይስ 1:14፤ 1ኛ ጴጥሮስ 1:19። ደግሞም የዚያ ሰው ጽድቅ ሌላውን በእግዚአብሔር ፊት ለማጽደቅ እንዴት ያን ያህል ኃይል ሊኖረው እንደሚችል ጠየቅሁት። እርሱም ኃያል አምላክ እንደ ሆነ፣ ያደረገውንም እንዳደረገ፣ ሞትንም እንደ ሞተ፣ ይህም ለራሱ ሳይሆን ለእኔ እንደ ሆነ ነገረኝ፤ በእርሱ ባምን ሥራዎቹና የእነርሱ ብቃት ለእኔ ይቈጠሩልኛል።

ክርስቲያን፦ ታዲያ ምን አደረግህ?

ተስፈኛ፦ ሊያድነኝ ፈቃደኛ አይደለም ብዬ አስቤ ነበርና በማመን ላይ ተቃውሞዬን አቀረብሁ።

ክርስቲያን፦ ያን ጊዜስ ታማኝ ምን አለህ?

ተስፈኛ፦ ወደ እርሱ ሄጄ እንዳይ አዘዘኝ። እኔም ይህ ትምክህት ነው አልሁ። እርሱም፦ አይደለም፤ እንድትመጣ ተጋብዘሃልና፣ አለ። ማቴዎስ 11:28። ከዚያም ይበልጥ በነጻነት እንድመጣ ሊያበረታታኝ ኢየሱስ ያስጻፈውን መጽሐፍ ሰጠኝ፤ ስለዚያም መጽሐፍ፣ እያንዳንዲቱ የውጣ ቅንጣትና ነጥብ ከሰማይና ከምድር ይልቅ የጸናች እንደ ሆነች ተናገረ። ማቴዎስ 24:35። ከዚያም በመጣሁ ጊዜ ምን ማድረግ እንደሚገባኝ ጠየቅሁት፤ እርሱም በጕልበቴ ተንበርክኬ፣ መዝሙር 95:6፤ ዳንኤል 6:10፤ በፍጹም ልቤና በፍጹም ነፍሴ፣ ኤርምያስ 29:12,13፤ አብ እርሱን እንዲገልጥልኝ መለመን እንደሚገባኝ ነገረኝ። ደግሞም ልመናዬን ለእርሱ እንዴት ማቅረብ እንደሚገባኝ ጠየቅሁት፤ እርሱም፦ ሂድ፤ ለሚመጡት ምሕረትንና ይቅርታን ለመስጠት ዓመቱን ሁሉ በሚቀመጥበት በስርየት መክደኛው ላይ ታገኘዋለህ፣ አለኝ። ዘጸአት 25:22፤ ዘሌዋውያን 16:2፤ ዘኍልቍ 7:89፤ ዕብራውያን 4:16። በመጣሁ ጊዜ ምን እንደምል እንዳላወቅሁ ነገርሁት፤ እርሱም እንዲህ የሚል ቃል እንድናገር አዘዘኝ፦ እግዚአብሔር ሆይ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ፤ ኢየሱስ ክርስቶስንም እንዳውቅና በእርሱ እንዳምን አድርገኝ፤ ጽድቁ ባይኖር ኖሮ ወይም በዚያ ጽድቅ እምነት ባይኖረኝ ፈጽሞ የተጣልሁ እንደ ሆንሁ አያለሁና። ጌታ ሆይ፣ አንተ መሓሪ አምላክ እንደ ሆንህ፣ ልጅህ ኢየሱስ ክርስቶስም የዓለም አዳኝ እንዲሆን እንደ ወሰንህ ሰምቻለሁ፤ ደግሞም እንደ እኔ ላለ ምስኪን ኃጢአተኛ እርሱን ልትሰጥ ፈቃደኛ እንደ ሆንህ ሰምቻለሁ፤ እኔም በእርግጥ ኃጢአተኛ ነኝ። ጌታ ሆይ፣ ስለዚህ ይህን አጋጣሚ ውሰድ፤ በልጅህ በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በነፍሴ መዳን ጸጋህን አግንን። አሜን።

ክርስቲያን፦ እንደ ታዘዝኸውስ አደረግህን?

ተስፈኛ፦ አዎን፣ ደጋግሜ ደጋግሜ ደጋግሜ።

ክርስቲያን፦ አብስ ወልድን ገለጠልህን?

ተስፈኛ፦ በመጀመሪያው አልገለጠልኝም፤ በሁለተኛውም፣ በሦስተኛውም፣ በአራተኛውም፣ በአምስተኛውም አልገለጠልኝም፤ በስድስተኛውም ጊዜ እንኳ አልገለጠልኝም።

ክርስቲያን፦ ታዲያ ምን አደረግህ?

ተስፈኛ፦ ምን? ምን እንደማደርግ አላወቅሁም ነበር።

ክርስቲያን፦ መጸለይን ለመተው አላሰብህምን?

ተስፈኛ፦ አዎን፤ መቶ ጊዜ፣ እንዲያውም ሁለት መቶ ጊዜ።

ክርስቲያን፦ ያልተውህበትስ ምክንያት ምን ነበር?

ተስፈኛ፦ የተነገረኝ እውነት እንደ ሆነ አመንሁ፤ ይኸውም ያለዚህ ክርስቶስ ጽድቅ ዓለም ሁሉ ሊያድነኝ እንደማይችል ነው፤ ስለዚህ በልቤ እንዲህ አሰብሁ፦ ብተወው እሞታለሁ፤ ብሞትም እንኳ የምሞተው በጸጋው ዙፋን ፊት ነው። ከዚህም ጋር ይህ ወደ አእምሮዬ መጣ፦ «ቢዘገይም ተጠባበቀው፤ በእርግጥ ይመጣልና፥ አይዘገይምም።» ዕንባቆም 2:3። ስለዚህ አብ ልጁን እስኪያሳየኝ ድረስ መጸለዬን ቀጠልሁ።

ክርስቲያን፦ እንዴትስ ተገለጠልህ?

ተስፈኛ፦ ያየሁት በሥጋዬ ዓይኖች ሳይሆን በልቡናዬ ዓይኖች ነው፤ ኤፌሶን 1:18,19፤ ነገሩም እንዲህ ነበር። አንድ ቀን እጅግ አዝኜ ነበር፤ በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ከማንኛውም ጊዜ ይልቅ ያዘንሁ ይመስለኛል፤ ይህም ኀዘን የኃጢአቴን ታላቅነትና ርኵሰት እንደ አዲስ በማየቴ ነበር። ያን ጊዜም ከሲኦልና ከነፍሴ የዘላለም ኵነኔ በቀር ምንም ሳልጠብቅ ሳለሁ፣ ድንገት፣ እንደ መሰለኝ፣ ጌታ ኢየሱስ ከሰማይ ወደ እኔ ሲመለከትና፦ «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን፥ ትድናለህም» ሲል አየሁ። የሐዋርያት ሥራ 16:31።

እኔ ግን፦ ጌታ ሆይ፣ እኔ ታላቅ፣ እጅግ ታላቅ ኃጢአተኛ ነኝ ብዬ መለስሁ፤ እርሱም፦ «ጸጋዬ ይበቃሃል» ብሎ መለሰልኝ። 2ኛ ቆሮንቶስ 12:9። ከዚያም፦ ነገር ግን ጌታ ሆይ፣ ማመን ምንድን ነው? አልሁ። ያን ጊዜም፦ «ወደ እኔ የሚመጣ ከቶ አይራብም በእኔ የሚያምንም ሁልጊዜ ከቶ አይጠማም» ከሚለው ቃል፣ ዮሐንስ 6:35፤ ማመንና መምጣት አንድ እንደ ሆኑ፣ የመጣውም፣ ማለትም በልቡና በፍቅሩ በክርስቶስ የሚገኘውን መዳን ተከትሎ የሮጠው፣ እርሱ በእርግጥ በክርስቶስ እንዳመነ አየሁ። ያን ጊዜም እንባ በዓይኖቼ ሞላ፤ ደግሞም፦ ነገር ግን ጌታ ሆይ፣ እንደ እኔ ያለ ታላቅ ኃጢአተኛ በእርግጥ በአንተ ዘንድ ተቀባይነት ሊያገኝና በአንተ ሊድን ይችላልን? ብዬ ጠየቅሁ። እርሱም፦ «ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም» ሲል ሰማሁት። ዮሐንስ 6:37። ከዚያም፦ ነገር ግን ጌታ ሆይ፣ እምነቴ በአንተ ላይ በቀና እንዲያርፍ ወደ አንተ ስመጣ ስለ አንተ እንዴት ላስብ ይገባኛል? አልሁ። እርሱም እንዲህ አለ፦ «ኃጢአተኞችን ሊያድን ክርስቶስ ኢየሱስ ወደ ዓለም መጣ።» 1ኛ ጢሞቴዎስ 1:15። እርሱ ለሚያምን ሁሉ ለጽድቅ የሕግ ፍጻሜ ነው። ሮሜ 10:4፤ ምዕራፍ 4ም። ስለ ኃጢአታችን ሞተ፤ ስለ መጽደቃችንም ተነሣ። ሮሜ 4:25። ወደደን፤ ከኃጢአታችንም በገዛ ደሙ አጠበን። ራእይ 1:5። በእግዚአብሔርና በእኛ መካከል ያለው መካከለኛ እርሱ ነው። 1ኛ ጢሞቴዎስ 2:5። ስለ እኛ ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራል። ዕብራውያን 7:25። ከዚህም ሁሉ ጽድቅን በእርሱ አካል፣ ለኃጢአቴም የሚሆነውን ካሳ በደሙ መፈለግ እንደሚገባኝ ተረዳሁ፤ ለአባቱ ሕግ በመታዘዝና ለቅጣቱም በመገዛት ያደረገው ለራሱ ሳይሆን ለመዳኑ ለሚቀበለውና ለሚያመሰግን ሰው እንደ ሆነ ተረዳሁ። አሁንም ልቤ በደስታ፣ ዓይኖቼ በእንባ ተሞሉ፤ ስሜቶቼም ለኢየሱስ ክርስቶስ ስም፣ ለሕዝቡና ለመንገዶቹ ባለኝ ፍቅር ተትረፈረፉ።

ክርስቲያን፦ ይህ በእርግጥ ክርስቶስ ለነፍስህ መገለጡ ነበር። ነገር ግን ይህ በመንፈስህ ላይ ምን ውጤት እንዳመጣ በዝርዝር ንገረኝ።

ተስፈኛ፦ ዓለም ሁሉ፣ ጽድቁ ሁሉ ቢኖርም፣ በኵነኔ ሁኔታ ውስጥ እንዳለ እንዳይ አደረገኝ። እግዚአብሔር አብ ጻድቅ ቢሆንም የሚመጣውን ኃጢአተኛ በጽድቅ ሊያጸድቀው እንደሚችል እንዳይ አደረገኝ። በቀድሞ ሕይወቴ ርኵሰት እጅግ እንዳፍር አደረገኝ፤ በራሴም አለማወቅ ስሜት አደናገረኝ፤ የኢየሱስ ክርስቶስን ውበት እንዲህ ያሳየኝ አንድም አሳብ ከዚህ በፊት ወደ ልቤ ከቶ አልመጣም ነበርና። ቅዱስ ሕይወትን እንድወድ፣ ለጌታ ኢየሱስ ስም ክብርና ምስጋና አንዳች ነገር ለማድረግም እንድናፍቅ አደረገኝ። እንዲያውም አሁን በሰውነቴ ውስጥ አንድ ሺህ ጋሎን ደም ቢኖረኝ ስለ ጌታ ኢየሱስ ሁሉንም ላፈሰው እችል ነበር ብዬ አሰብሁ።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ተስፈኛ ወደ ኋላው ተመለከተ፤ ወደ ኋላ የተዉትን አላዋቂንም ሲከተላቸው አየ። ክርስቲያንንም፦ ያ ጎበዝ ምን ያህል ወደ ኋላ እንደሚዘገይ ተመልከት፣ አለው።

ክርስቲያን፦ አዎን፣ አዎን፣ አየዋለሁ፤ ከእኛ ጋር መሆንን ግድ አይለውም።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን እስከ አሁን ከእኛ ጋር እኩል ቢራመድ ኖሮ ባልጎዳው ነበር ብዬ አስባለሁ።

ክርስቲያን፦ እውነት ነው፤ ነገር ግን እርሱ በሌላ መንገድ እንደሚያስብ እርግጠኛ ነኝ።

ተስፈኛ፦ እንዲህ የሚያስብ ይመስለኛል፤ ሆኖም እንጠብቀው። (እንዲሁም አደረጉ።)

ከዚያም ክርስቲያን፦ ሰው ሆይ፣ ና፤ ስለ ምን እንዲህ ወደ ኋላ ትቀራለህ? አለው።

አላዋቂ፦ ከባልንጀሮች ጋር ከመሄድ ይልቅ ብቻዬን መሄድ እጅግ አብልጦ ያስደስተኛል፤ ባልንጀሮቹን ይበልጥ ካልወደድሁአቸው በቀር።

ከዚያም ክርስቲያን ተስፈኛን (በለሆሳስ)፦ ከእኛ ጋር መሆንን ግድ አይለውም አላልሁህምን? አለው። ሆኖም፦ ና ቅረብ፤ በዚህ ብቸኛ ስፍራ ጊዜውን በንግግር እናሳልፍ፣ አለ። ከዚያም ንግግሩን ወደ አላዋቂ አዙሮ፦ ና፣ እንዴት ነህ? አሁን በእግዚአብሔርና በነፍስህ መካከል ያለው ነገር እንዴት ነው? አለው።

አላዋቂ፦ መልካም እንደ ሆነ ተስፋ አደርጋለሁ፤ ስሄድ ሊያጽናኑኝ ወደ አእምሮዬ በሚመጡ መልካም አሳቦች ዘወትር የተሞላሁ ነኝና።

ክርስቲያን፦ ምን ዓይነት መልካም አሳቦች? እባክህ ንገረን።

አላዋቂ፦ ምነው፣ ስለ እግዚአብሔርና ስለ ሰማይ አስባለሁ።

ክርስቲያን፦ አጋንንትና የተኰነኑ ነፍሳትም እንዲሁ ያደርጋሉ።

አላዋቂ፦ እኔ ግን ስለ እነርሱ አስባለሁ፤ እመኛቸውማለሁ።

ክርስቲያን፦ ወደዚያ ከቶ የማይደርሱ ብዙዎችም እንዲሁ ያደርጋሉ። «የታካች ነፍስ ትመኛለች፥ ምንም አታገኝም።» ምሳሌ 13:4።

አላዋቂ፦ እኔ ግን ስለ እነርሱ አስባለሁ፤ ስለ እነርሱም ሁሉን እተዋለሁ።

ክርስቲያን፦ ይህን እጠራጠራለሁ፤ ሁሉን መተው እጅግ ከባድ ነገር ነውና፤ እንዲያውም ብዙዎች ከሚያስቡት ይልቅ የከበደ ነገር ነው። ነገር ግን ስለ እግዚአብሔርና ስለ ሰማይ ሁሉን እንደ ተውህ ለምን ወይም በምን ተረዳህ?

አላዋቂ፦ ልቤ ይነግረኛል።

ክርስቲያን፦ ጠቢቡ፦ «በልቡ የሚታመን ሰነፍ ነው» ይላል። ምሳሌ 28:26።

አላዋቂ፦ ይህ የተነገረው ስለ ክፉ ልብ ነው፤ የእኔ ልብ ግን መልካም ነው።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን ይህን እንዴት ታረጋግጣለህ?

አላዋቂ፦ በሰማይ ተስፋ ያጽናናኛል።

ክርስቲያን፦ ይህ ከአታላይነቱ የተነሣ ሊሆን ይችላል፤ የሰው ልብ ገና ተስፋ የሚያደርግበት መሠረት በሌለው ነገር ተስፋ ሊያጽናናው ይችላልና።

አላዋቂ፦ ነገር ግን ልቤና ሕይወቴ ይስማማሉ፤ ስለዚህ ተስፋዬ በሚገባ የተመሠረተ ነው።

ክርስቲያን፦ ልብህና ሕይወትህ እንደሚስማሙ ማን ነገረህ?

አላዋቂ፦ ልቤ ይነግረኛል።

ክርስቲያን፦ «ሌባ እንደ ሆንሁ ባልንጀራዬን ጠይቁት።» ልብህ እንዲህ ይነግርሃል! የእግዚአብሔር ቃል በዚህ ነገር ካልመሰከረ በቀር ሌላው ምስክርነት ዋጋ የለውም።

አላዋቂ፦ ነገር ግን መልካም አሳብ ያለው ልብ መልካም ልብ አይደለምን? እንደ እግዚአብሔርስ ትእዛዛት የሆነ ሕይወት መልካም ሕይወት አይደለምን?

ክርስቲያን፦ አዎን፣ መልካም አሳብ ያለው ልብ መልካም ልብ ነው፤ እንደ እግዚአብሔር ትእዛዛት የሆነ ሕይወትም መልካም ሕይወት ነው፤ ነገር ግን እነዚህን በእርግጥ ማግኘት አንድ ነገር ነው፤ እንዳሉን ማሰብ ብቻ ግን ሌላ ነገር ነው።

አላዋቂ፦ እባክህ፣ መልካም አሳብና እንደ እግዚአብሔር ትእዛዛት የሆነ ሕይወት የምትለው ምንድን ነው?

ክርስቲያን፦ መልካም አሳቦች ብዙ ዓይነት ናቸው፤ አንዳንዶቹ ራሳችንን፣ አንዳንዶቹ እግዚአብሔርን፣ አንዳንዶቹ ክርስቶስን፣ አንዳንዶቹም ሌሎች ነገሮችን የሚመለከቱ ናቸው።

አላዋቂ፦ ራሳችንን የሚመለከቱ መልካም አሳቦች የትኞቹ ናቸው?

ክርስቲያን፦ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር የሚስማሙት።

አላዋቂ፦ ስለ ራሳችን ያለን አሳብ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር የሚስማማው መቼ ነው?

ክርስቲያን፦ ቃሉ በእኛ ላይ የሚፈርደውን ያንኑ ፍርድ እኛ በራሳችን ላይ ስንፈርድ ነው። ላብራራው፦ የእግዚአብሔር ቃል በተፈጥሮ ሁኔታ ስላሉ ሰዎች እንዲህ ይላል፦ «ጻድቅ የለም አንድ ስንኳ፤ ቸርነት የሚያደርግ የለም።» ደግሞም፦ «የልቡ አሳብ ምኞት ሁሉ ሁልጊዜ ክፉ ብቻ ነው» ይላል። ዘፍጥረት 6:5፤ ሮሜ 3። ደግሞም፦ «የሰው ልብ አሳብ ከታናሽነቱ ጀምሮ ክፉ ነው።» ዘፍጥረት 8:21። እንግዲህ ስለ ራሳችን እንዲህ ስናስብ፣ ይህንንም ስንረዳ፣ ያን ጊዜ አሳባችን መልካም ነው፤ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር ይስማማልና።

አላዋቂ፦ ልቤ እንዲህ ክፉ እንደ ሆነ ከቶ አላምንም።

ክርስቲያን፦ ስለዚህ በሕይወትህ ዘመን ሁሉ ስለ ራስህ አንድም መልካም አሳብ ከቶ አልነበረህም። ነገር ግን ልቀጥል። ቃሉ በልባችን ላይ እንደሚፈርድ እንዲሁ በመንገዳችን ላይ ይፈርዳል፤ የልባችንና የመንገዳችን አሳብ ቃሉ ስለ ሁለቱም ከሚሰጠው ፍርድ ጋር በሚስማማ ጊዜ፣ ያን ጊዜ ሁለቱም መልካም ናቸው፤ ከእርሱ ጋር ይስማማሉና።

አላዋቂ፦ ማለትህን አብራራልኝ።

ክርስቲያን፦ ምነው፣ የእግዚአብሔር ቃል የሰው መንገዶች ጠማማ መንገዶች እንደ ሆኑ፣ መልካም ሳይሆኑ ጠማሞች እንደ ሆኑ ይናገራል፤ በተፈጥሮአቸው ከመልካሙ መንገድ እንደ ወጡ፣ እንዳላወቁትም ይናገራል። መዝሙር 125:5፤ ምሳሌ 2:15፤ ሮሜ 3:12። እንግዲህ ሰው ስለ መንገዱ እንዲህ ሲያስብ፣ እልሃለሁ፣ በማስተዋልና በልብ ትሕትና እንዲህ ሲያስብ፣ ያን ጊዜ ስለ ገዛ መንገዱ መልካም አሳብ አለው፤ አሳቡ አሁን ከእግዚአብሔር ቃል ፍርድ ጋር ይስማማልና።

አላዋቂ፦ ስለ እግዚአብሔር ያሉ መልካም አሳቦች ምንድን ናቸው?

ክርስቲያን፦ ስለ ራሳችን እንዳልሁት፣ ስለ እግዚአብሔር ያለን አሳብ ቃሉ ስለ እርሱ ከሚለው ጋር በሚስማማ ጊዜ ነው፤ ይኸውም ቃሉ እንዳስተማረው ስለ ማንነቱና ስለ ባሕርያቱ ስናስብ ነው፤ ስለዚህም አሁን በሰፊው ልናገር አልችልም። ነገር ግን ከእኛ ጋር ባለው ግንኙነት ስለ እርሱ ለመናገር፦ እኛ ራሳችንን ከምናውቀው ይልቅ እርሱ እንደሚያውቀን፣ እኛም በራሳችን ውስጥ ምንም ኃጢአት በማናይበት ጊዜና ስፍራ በእኛ ውስጥ ኃጢአትን ሊያይ እንደሚችል ስናስብ፤ የውስጣችንን አሳብ እንደሚያውቅ፣ ልባችንም ከጥልቁ ሁሉ ጋር ዘወትር በዓይኖቹ ፊት የተገለጠ እንደ ሆነ ስናስብ፤ ደግሞም ጽድቃችን ሁሉ በአፍንጫው ፊት እንደሚገማ፣ ስለዚህም ከሁሉ በተሻለው ሥራችን እንኳ በአንዳች ትምክህት በፊቱ ስንቆም ሊያየን እንደማይታገሥ ስናስብ፣ ያን ጊዜ ስለ እግዚአብሔር ትክክለኛ አሳብ አለን።

አላዋቂ፦ እግዚአብሔር ከእኔ አርቆ ማየት አይችልም ብዬ የማስብ፣ ወይም ከሁሉ በተሻለው ሥራዬ ተመክቼ ወደ እግዚአብሔር የምመጣ እንደዚህ ያለ ሞኝ ነኝ ብለህ ታስባለህን?

ክርስቲያን፦ ምነው፣ በዚህ ነገር እንዴት ታስባለህ?

አላዋቂ፦ ምነው፣ ባጭሩ ለመጽደቅ በክርስቶስ ማመን እንዳለብኝ አስባለሁ።

ክርስቲያን፦ እንዴት! እርሱን እንደምትፈልገው ሳታይ በክርስቶስ ማመን እንዳለብህ ታስባለህ! የውርስ ድካምህንም ሆነ በሥራ የሚገለጠውን ድካምህን አታይም፤ ነገር ግን ስለ ራስህና ስለምታደርገው ነገር እንደዚህ ያለ አስተያየት አለህ፤ ይህም በእግዚአብሔር ፊት ሊያጸድቅህ የክርስቶስ የግል ጽድቅ አስፈላጊ መሆኑን ከቶ ያላየህ ሰው እንደ ሆንህ በግልጥ ያሳያል። እንግዲያስ፦ በክርስቶስ አምናለሁ እንዴት ትላለህ?

አላዋቂ፦ ያም ሆኖ በሚገባ አምናለሁ።

ክርስቲያን፦ እንዴት ታምናለህ?

አላዋቂ፦ ክርስቶስ ስለ ኃጢአተኞች እንደ ሞተ፣ እኔም ለሕጎቹ ያለኝን መታዘዝ በቸርነቱ በመቀበሉ በእግዚአብሔር ፊት ከመርገም እንደምጸድቅ አምናለሁ። ወይም እንዲህ፦ ክርስቶስ ሃይማኖታዊ ተግባሮቼን በብቃቱ ኃይል በአባቱ ዘንድ ተቀባይነት እንዲያገኙ ያደርጋቸዋል፤ እኔም እንዲሁ እጸድቃለሁ።

ክርስቲያን፦ ለዚህ የእምነትህ ኑዛዜ መልስ ልስጥ።

1. የምታምነው በምናባዊ እምነት ነው፤ ይህ እምነት በቃሉ ውስጥ በየትም ስፍራ አልተገለጠምና።

2. የምታምነው በሐሰተኛ እምነት ነው፤ መጽደቅን ከክርስቶስ የግል ጽድቅ ወስዶ ለራስህ ጽድቅ ይሰጣልና።

3. ይህ እምነት ክርስቶስን የአንተን ራስ ሳይሆን የሥራህ አጽዳቂ ያደርገዋል፤ አንተንም ስለ ሥራህ ሲል የሚያጸድቅ ያደርገዋል፤ ይህም ሐሰት ነው።

4. ስለዚህ ይህ እምነት አታላይ ነው፤ ሁሉን በሚችል በእግዚአብሔር ቀን ከቍጣ በታች የሚተውህ ዓይነት ነው፤ እውነተኛ የሚያጸድቅ እምነት ነፍስን፣ በሕግ የጠፋችበትን ሁኔታ ስለምትረዳ፣ ወደ ክርስቶስ ጽድቅ ተማጥና እንድትሸሽ ያደርጋታልና፤ (ይህም የእርሱ ጽድቅ ለመጽደቅ መታዘዝህን በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት እንዲያገኝ የሚያደርግበት የጸጋ ሥራ አይደለም፤ ነገር ግን ሕጉ ከእጃችን የሚፈልገውን ስለ እኛ በማድረግና በመቀበል ለሕጉ የፈጸመው የግል መታዘዙ ነው፤) ይህን ጽድቅ፣ እልሃለሁ፣ እውነተኛ እምነት ይቀበለዋል፤ ነፍስም በዚህ ጽድቅ ልብስ ዘርፍ ሥር ተሸፍና፣ በእርሱም በእግዚአብሔር ፊት ነውር እንደሌለባት ሆና ቀርባ፣ ተቀባይነት ታገኛለች፤ ከኵነኔም ነጻ ትወጣለች።

አላዋቂ፦ ምን! ክርስቶስ ያለ እኛ በገዛ አካሉ ባደረገው እንድንታመን ትፈልጋለህን? ይህ አሳብ የምኞታችንን ልጓም ይፈታል፤ እንደ ወደድነውም እንድንኖር ይፈቅድልናል፤ ስናምን ከሁሉ በክርስቶስ የግል ጽድቅ ልንጸድቅ የምንችል ከሆነ እንዴት እንደምንኖር ምን ግድ አለው?

ክርስቲያን፦ ስምህ አላዋቂ ነው፤ እንደ ስምህም እንዲሁ ነህ፤ ይህ መልስህ እንኳ የምለውን ያረጋግጣል። የሚያጸድቅ ጽድቅ ምን እንደ ሆነ አታውቅም፤ በእርሱም በማመን ነፍስህን ከእግዚአብሔር ከባድ ቍጣ እንዴት እንደምታድን እንዲሁ አታውቅም። እንዲያውም በዚህ በክርስቶስ ጽድቅ የሚያድን እምነት የሚያመጣውን እውነተኛ ውጤት አታውቅም፤ እርሱም ልብን በክርስቶስ ወደ እግዚአብሔር ማዘንበልና መማረክ፣ ስሙን፣ ቃሉን፣ መንገዶቹንና ሕዝቡን እንዲወድ ማድረግ ነው እንጂ አንተ ባለማወቅ እንደምታስበው አይደለም።

ተስፈኛ፦ ክርስቶስ ከሰማይ ከቶ ተገልጦለት እንደ ሆነ ጠይቀው።

አላዋቂ፦ ምን! አንተ የራእይ ሰው ነህ! አንተም ሆንህ ሌሎቻችሁ ሁሉ ስለዚያ ነገር የምትናገሩት የተዛባ አእምሮ ፍሬ ብቻ እንደ ሆነ አምናለሁ።

ተስፈኛ፦ ምነው፣ ሰው ሆይ፣ ክርስቶስ ከሥጋ ተፈጥሮአዊ ማስተዋል በእግዚአብሔር ውስጥ እጅግ የተሰወረ ነውና፣ እግዚአብሔር አብ ካልገለጠለት በቀር ማንም ሰው ለመዳን በሚሆን እውቀት ሊያውቀው አይችልም።

አላዋቂ፦ ይህ የእናንተ እምነት ነው፤ የእኔ ግን አይደለም፤ ሆኖም እንደ እናንተ ያለ ብዙ ቅዠት በራሴ ውስጥ ባይኖርም የእኔ እምነት እንደ እናንተው መልካም እንደ ሆነ አልጠራጠርም።

ክርስቲያን፦ አንድ ቃል እንድጨምር ፍቀድልኝ። ስለዚህ ነገር እንዲህ አቅልለህ ልትናገር አይገባህም፤ ይህን በድፍረት አረጋግጣለሁና፣ ደጉ ባልንጀራዬ እንዳደረገው፣ በአብ መገለጥ በቀር ማንም ኢየሱስ ክርስቶስን ሊያውቅ አይችልም፤ አዎን፣ ደግሞም ነፍስ ክርስቶስን የምትይዝበት እምነት (ትክክለኛ ከሆነ) በታላቁ ኃይሉ እጅግ ታላቅነት መሠራት አለበት፤ ማቴዎስ 11:27፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 12:3፤ ኤፌሶን 1:17-19፤ ምስኪን አላዋቂ ሆይ፣ የዚያን እምነት አሠራር እንደማታውቅ ተረድቻለሁ። እንግዲያስ ንቃ፤ የራስህን ጐስቋላነት እይ፤ ወደ ጌታ ኢየሱስም ሽሽ፤ የእግዚአብሔር ጽድቅ በሆነው በእርሱ ጽድቅ (እርሱ ራሱ እግዚአብሔር ነውና) ከኵነኔ ትድናለህ።

አላዋቂ፦ እናንተ እጅግ ትፈጥናላችሁ፤ ልከተላችሁ አልችልም፤ እናንተ ቀድማችሁ ሂዱ፤ እኔ ለጥቂት ጊዜ ወደ ኋላ መቅረት አለብኝ።

ከዚያም እንዲህ አሉ፦

«እንግዲህ አላዋቂ ሆይ፣ ገና ሞኝ ትሆናለህን፣

አሥር ጊዜ የተሰጠህን መልካም ምክር ልትንቅን?

ገናም እንቢ ብትለው ታውቃለህ፣

ብዙም ሳይቆይ፣ እንዲህ ማድረግህ ያመጣውን ክፉ።

ሰው ሆይ፣ በጊዜው አስብ፤ ዝቅ በል፣ አትፍራ፤

መልካም ምክር በሚገባ ቢቀበሉት ያድናል፤ ስለዚህ ስማ።

ገና ብትንቀው ግን፣ ተጐጂው የምትሆነው

አንተ ነህ፣ አላዋቂ ሆይ፤ ይህን አረጋግጥልሃለሁ።»