ሸክም የተሸከመው ሰው

በዚህ ዓለም ምድረ በዳ ውስጥ ስጓዝ ዋሻ ወዳለበት አንድ ስፍራ ደረስሁ። በዚያም ለመተኛት ጋደም አልሁ። ተኝቼም ሳለሁ ሕልም አለምሁ። እነሆ፣ አንድ ሰው አየሁ። ልብሱ የተቀዳደደ ነበር። ፊቱን ከቤቱ መልሶ ቆሞ ነበር። በእጁ መጽሐፍ ይዞ ነበር፤ በጀርባውም ላይ ታላቅ ሸክም ነበረ። ከመጽሐፉ ገጾች ሲያነብ አየሁት። ሲያነብም አለቀሰ፤ በፍርሃትም ተንቀጠቀጠ። በመጨረሻም በታላቅ ድምፅ ጮኸና «ነፍሴን ለማዳን ምን ላድርግ?» አለ።

በዚህ ጭንቀት ውስጥ ሆኖ ወደ ቤቱ ሄደ። ሚስቱና ልጆቹ ኀዘኑን እንዳያዩ የቻለውን ያህል ዝም አለ። በመጨረሻ ግን ልቡን ገለጠላቸው። እንዲህም አላቸው፦ «ውድ ሚስቴ ሆይ፣ እናንተም ልጆቼ ሆይ፣ እኔ የምወዳችሁ ሰው በጣም አዝኛለሁ። ከባድ ሸክም ተጭኖብኛልና። ከዚህም በላይ ከተማችን በእሳት እንደምትቃጠል ተነግሮኛል። የምንድንበት መንገድ ካልተገኘ እኔም፣ አንቺ ሚስቴም፣ እናንተ ውድ ልጆቼም በዚያ እንጠፋለን።»

ይህ አሳዛኝ ወሬ የሰሙትን ሁሉ አስደነገጣቸው። የተናገረው እውነት መስሏቸው አልነበረም። ነገር ግን በአእምሮው ላይ ያስጨነቀው ነገር ሳይኖር አይቀርም ብለው ፈሩ። ሌሊቱም ስለ ቀረበ እንቅልፍ አእምሮውን ያረጋጋለት ይሆናል ብለው ተስፋ አደረጉ። ስለዚህ ፈጥነው አስተኙት።

ጠዋት ሲነጋ «እንዴት አደርህ?» ብለው ጠየቁት። እርሱም «እየባሰብኝ ነው» አላቸው። እንደ ቀድሞውም ያንኑ ነገር ደግሞ መናገር ጀመረ፤ እነርሱ ግን ልብ አላሉትም። ቆይተውም ይህን ሐሳቡን ከእርሱ ለማራቅ ብለው ክፉ ቃል ተናገሩት። አንዳንድ ጊዜ ይስቁበት ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ ይገሥጹት ነበር፤ ከዚያም ከምንም አልቈጠሩትም። ስለዚህ ስለ እነርሱ ሊጸልይና ብቻውን ሊያዝን ወደ ክፍሉ ገባ። ደግሞም ሊያነብና ሊያሰላስል ወደ ጫካ ይሄድ ነበር። በዚህ ዓይነት ጥቂት ሳምንታት አሳለፈ።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ። አንድ ቀን መጽሐፉን በእጁ ይዞ በሜዳ ሲመላለስ አቃሰተ፣—በነፍሱ ላይ ደመና የተጫነበት ያህል ተሰምቶት ነበርና፣—እንደ ልማዱም ጮኾ «ማን ያድነኛል?» አለ። ሊሮጥ እንዳሰበ ሰው ወዲህና ወዲያ በድንጋጤ ሲመለከት አየሁት። ነገር ግን ወዴት እንደሚሄድ ስላላወቀ ቆመ። በመጨረሻም ወንጌላዊ የሚባል አንድ ሰው ወደ እርሱ መጥቶ «ለምን ታለቅሳለህ?» አለው።

እርሱም «ጌታዬ፣ በእጄ ካለው ከዚህ መጽሐፍ እንደምሞት አያለሁ። ከዚያም በኋላ እግዚአብሔር ይፈርድብኛል። አሁን መሞትን እፈራለሁ» አለ።

ወንጌላዊ፦ ይህ ሕይወት በመከራ የተሞላ ከሆነ ለምን መሞትን ትፈራለህ?

ሰውዬውም «ከባድ ፍርድ እንዳይጠብቀኝ እፈራለሁ። ይህ በጀርባዬ ያለው ሸክም እንዳያሰምጠኝ እፈራለሁ። በመጨረሻም ቶፌት በሚባለው የእሳት ስፍራ እንዳልገኝ እፈራለሁ» አለ።

ወንጌላዊም «ነገሩ እንዲህ ከሆነ ለምን ዝም ብለህ ቆመሃል?» አለው።

ሰውዬው ግን «ወዴት እንደምሄድ አላውቅም» አለ።

ወንጌላዊም «ከሚመጣው ቍጣ ሽሽ» የሚል ቃል የተጻፈበት ብራና ሰጠው።

ሰውዬውም ባነበበው ጊዜ «በየትኛው መንገድ ልሽሽ?» አለ።

ወንጌላዊም በሰፊው ሜዳ ማዶ ያለውን በር ለማሳየት እጁን ዘርግቶ «ጠባቧን በር ታያታለህ?» አለው።

ሰውዬውም «አላያትም» አለ።

«ያንን ብርሃንስ ታየዋለህ?»

እርሱም «የማየው ይመስለኛል» አለ።

ወንጌላዊም እንዲህ አለ፦ «ያንን ብርሃን ከዓይንህ አታርቅ፤ ቀጥ ብለህም ወደ እርሱ ሂድ። እንዲህ ብታደርግ በሩን ታያለህ። በሩን ስታንኳኳም ምን ማድረግ እንዳለብህ ይነገርሃል።»

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ክርስቲያን—ስሙ ይህ ነበርና—መሮጥ ጀመረ።

ገና ከቤቱ ደጃፍ ብዙ ሳይርቅ ሚስቱና ልጆቹ አዩት። እንዲመለስም እየለመኑ በታላቅ ድምፅ አለቀሱ። ሰውዬው ግን ጆሮዎቹን በእጆቹ ደፍኖ «ሕይወት! ሕይወት!» እያለ እየጮኸ መሮጡን ቀጠለ። የሚስቱ ወዳጆችም ሲሮጥ ሊያዩት ወጡ። ሲሄድም አንዳንዶቹ ያፌዙበት ነበር፤ አንዳንዶቹ ያስፈራሩት ነበር። ሁለቱ ደግሞ በግድ መልሰው ሊያመጡት ተነሡ። የእነዚህ የሁለቱ ስም እልኸኛና ወላዋይ ነበር። በዚህ ጊዜ ሰውዬው ብዙ ርቆ ሄዶ ነበር፤ በመጨረሻ ግን ደረሱበት።

ክርስቲያንም «ወዳጆቼ ሆይ፣ ለምን መጣችሁ?» አለ።

እነርሱም «ከእኛ ጋር እንድትመለስ ልንነግርህ ነው» አሉ።

እርሱ ግን እንዲህ አለ፦ «ይህ በፍጹም አይሆንም። እናንተ የምትኖሩት በጥፋት ከተማ ነው። እኔም የተወለድሁት በዚያው ስፍራ ነው። እንደዚያ መሆኑን አውቃለሁ። በዚያ ትሞታላችሁ፤ በእሳት ወደሚቃጠል ስፍራም ትወርዳላችሁ። ደጋግ ወዳጆቼ ሆይ፣ ብልሆች ሁኑ፤ ከእኔም ጋር ኑ።»

«ምን! ያለንን መልካም ነገርና ዘመዶቻችንን ሁሉ ትተን?»

ክርስቲያንም እንዲህ አለ፦ «አዎ። የምትተዉት ነገር ሁሉ እኔ ከምፈልገው ጋር ሲነጻጸር እንደ አንዲት ቅንጣት ብቻ ነው። ከእኔ ጋር ብትሄዱና ብትጸኑ እንደ እኔው መልካም ይሆንላችኋል። እኔ ወደምሄድበት ስፍራ የምትፈልጉትን ሁሉ፣ ከዚያም የሚተርፍ ታገኛላችሁና። ከእኔ ጋር ኑ፤ ቃሌም እውነት መሆኑን እዩ።»

እልኸኛ፦ ዓለምን ሁሉ ትተህ የምትፈልጋቸው እነዚያ ነገሮች ምንድን ናቸው?

ክርስቲያን፦ የማይጠፋውን ደስታ እፈልጋለሁ። ይህ ደስታ በብፅዕት ስፍራ ተቀምጧል፤ ለሚፈልጉትም በዚያ በሰላም ተጠብቆላቸዋል። ከፈለግህ በመጽሐፌ ውስጥ አንብበው።

እልኸኛ፦ ተው! መጽሐፍህን አርቅ። ከእኛ ጋር ትመለሳለህ ወይስ አትመለስም?

ክርስቲያን፦ አልመለስም፤ እጄን በዕርፍ ላይ አድርጌአለሁና።

እልኸኛ፦ ና፣ ወዳጄ ወላዋይ፣ እንመለስና እንተወው። እንደዚህ ያሉ ብዙ ሞኞች አሉ። አንድ ሐሳብ ሲይዙ ማሰብ ከሚያውቁ ከአሥር ሰዎች ይልቅ በራሳቸው ዓይን ጠቢባን ይሆናሉ።

ወላዋይ፦ አይ፣ አትናቀው። ደጉ ክርስቲያን የሚናገረው እውነት ከሆነ እርሱ የሚጠብቃቸው ነገሮች ከእኛ ነገሮች እጅግ ይበልጣሉ። ልቤ ወደሚናገረው ያዘነብላል።

እልኸኛ፦ ምን! ሌላ ሞኝ ደግሞ! ተመለስ፣ ተመለስ፤ ብልህም ሁን።

ክርስቲያን፦ አይደለም፤ ይልቅስ አንተም ከወዳጅህ ከወላዋይ ጋር ና። አሁን የነገርኋችሁ ዓይነት ነገሮች፣ ከእነርሱም የሚበልጡ፣ በእርግጥ ይገኛሉ። እኔን ባትሰማኝ ሊዋሽ ከማይችለው ከእግዚአብሔር ወደ እኛ በመጣው በዚህ መጽሐፍ አንብብ።

ወላዋይ፦ እንግዲህ ወዳጄ እልኸኛ፣ አሁን ወስኛለሁ። ከዚህ ደግ ሰው ጋር ልሄድና ዕድሌን ከእርሱ ጋር ልጋራ አስቤአለሁ። ከዚያም ክርስቲያንን «ወደምትናገረው ስፍራ የሚወስደውን መንገድ ታውቃለህን?» አለው።

ክርስቲያን፦ ወንጌላዊ የሚባል ሰው ከፊታችን ወዳለችው በር ለመድረስ የቻልሁትን ሁሉ እንዳደርግ ነግሮኛል። በዚያም መንገዱን እንዴት እንደማገኝ ይነገረኛል።

ስለዚህ ጎን ለጎን ሆነው ጉዞአቸውን ቀጠሉ።

እልኸኛ፦ እኔ ደግሞ ወደ ስፍራዬ እመለሳለሁ። ከእንደዚህ ያሉ ከንቱ ሰዎች አንዱ አልሆንም።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ እልኸኛ ከተመለሰ በኋላ ክርስቲያንና ወላዋይ ሜዳውን ሊያቋርጡ ተነሡ። ሲሄዱም እንዲህ ይነጋገሩ ነበር፦—

ክርስቲያን፦ እሺ ወላዋይ፣ አሁን እንዴት ነህ? ከእኔ ጋር ለመሄድ በመፍቀድህ ደስ ብሎኛል።

ወላዋይ፦ ና፣ ወዳጄ ክርስቲያን፣ ከሁለታችን በቀር እዚህ ማንም የለምና የምንፈልጋቸውን ነገሮች አብዝተህ ንገረኝ።

ክርስቲያን፦ በልቤ ይሰማኛል፤ ነገር ግን በአንደበቴ እንዴት እንደምናገራቸው አላውቅም። ቢሆንም ማወቅ ስለ ፈለግህ እነግርሃለሁ። ይህ መጽሐፍ ዳርቻ ስለሌለው ዓለምና መጨረሻ ስለሌለው ሕይወት ይነግረናል።

ወላዋይ፦ መልካም ተናገርህ፤ ሌላስ ምን አለ?

ክርስቲያን፦ የብርሃን አክሊሎች ተዘጋጅተውልናል። እንደ ፀሐይም የሚያበሩን ልብሶች ይጠብቁናል።

ወላዋይ፦ ይህም መልካም ነው፤ ሌላስ?

ክርስቲያን፦ ከእንግዲህ ጭንቀትም ኀዘንም አይኖርም፤ የዚያ ስፍራ ባለቤት እንባዎችን ሁሉ ከዓይኖቻችን ያብሳልና።

ወላዋይ፦ በዚያስ ምን ዓይነት ወዳጆች እናገኛለን?

ክርስቲያን፦ በዚያ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር እንሆናለን። ልብሳቸው እጅግ ስለሚያበራ ስንመለከታቸው ዓይኖቻችን ይፈዝዛሉ። በዚህ ዓለም ስለ እምነት የጸኑትን በዚያ እናገኛቸዋለን። ለጌታ ስላላቸው ፍቅር በእሳት የተቃጠሉትንና ለአውሬዎች የተጣሉትን እናገኛቸዋለን። እነርሱ አይጎዱንም፤ ይልቁንም በፍቅር ይቀበሉናል። ሁሉም በእግዚአብሔር ፊት ይመላለሳሉና።

ወላዋይ፦ ታዲያ ይህን ሁሉ እንዴት ልንካፈል እንችላለን?

ክርስቲያን፦ የዚያች ምድር ጌታ እንዲህ ይላል፦ ያንን ዓለም ልናገኝ ብንወድ በነጻ ይሰጠናል።

ወላዋይ፦ እሺ ደጉ ወዳጄ፣ ይህን በመስማቴ ደስ ብሎኛል። ና፣ እርምጃችንን እናፍጥን።

ክርስቲያን፦ በጀርባዬ ባለው በዚህ ሸክም ምክንያት እንደምፈልገው ፈጥኜ መሄድ አልችልም።